Standbeeld Indische tantes

update van 24 september:
De organisatie verzoekt mensen, die bij de onthulling willen zijn,  zich melden.    Lees dit

bericht van 17 september:
indischetantesplein
De onthulling zal plaatsvinden op zaterdag 5 oktober a.s. tussen 13:00 uur en 15:00 uur. Locatie Frederik Hendrikplein / hoek Frederik Hendriklaan te Den Haag.
Yvonne zal met een inleidend woordje de genodigden verwelkomen en er is een muzikaal intermezzo o.l.v. Hans Steijger.  Rond 14:00 uur zal de wethouder van cultuur Marjolein de Jong de onthullingshandeling verrichten

indischetantesmodel

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

14 reacties op Standbeeld Indische tantes

  1. huib zegt:

    Mooi initiatief, maar ik zou het beeld maar goed vastzetten want anders wordt het een gemakkelijke prooi voor koper en ijzer dieven.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Ach … die tantes zijn zo tjerèwèt, het zal ze berouwen.

      Pak Pierre

      • Wal Suparmo zegt:

        Andere Tante’s zijn ook LATAH dat is van de”schrik” het zelfe woordf altijd weer teherhalen.Nooit gebeurd in andere talen in de wereld.Ook de NYIDAM dat is naar iets raars teverlanger indien een vrouw zwangers is.Never happened in the other counties in the world except in Indonesia.

  2. huib zegt:

    Misschien helpt een sapu lidi in de hand ook.

  3. Chris zegt:

    Lelijk beeld, mijn eigen tantes waren een stuk knapper moet ik zeggen..

  4. Anoniem zegt:

    Waar is de payong,as gaat hujan dese
    Rutte

  5. T0n zegt:

    ik ben op die dag ook aanwezig,want ik krijg een uitnodiging om de onthulling mee te maken

  6. TON zegt:

    Dag Pierre de la Croix, ik heb en schaar niet nodig.

  7. Een super initiatief en de linker dame lijkt sprekend op één van mijn Haagse Indisch tantes;

    Julie heeft haar in augustus 1946 gevonden en er voor kunnen zorgen dat Charlotte ook mee kon naar Nederland in oktober 1946. Charlotte was vijftig jaar oud. En woonde na verloop van tijd bij haar drie oudere zussen in de Den Haag. Charlotte werd ‘Toet’ genoemd. Afgeleid van de Balinese naamgeving. Daar wordt het vierde kind ‘Ketut’ genoemd. Alle andere broers en zusters waren immers in Indië overleden. Behalve de vier Indische tantes in Den Haag, waarvan er eigenlijk duizenden waren. De ‘weduwe van Indië’ zong totok meisje Wieteke van Dort….. http://julieallebewijzen.blogspot.com/2013/09/heilige-antonius-beste-vrind-maak-dat.html

  8. Wal Suparmo zegt:

    RODE KRUIS ARCHIEF OVER VERPLEEGTERS IN TARAKAN
    Echter heronder een memorie van een Mevr BAKKER. Militair vervleegster uit Tjimahi.
    “Ons betrekkelijk onbezorgde leventje in Tjimahi werd met de oorlogverklaring tegen Japan beeindigd.Abdrupt, omdat mijn man nog geen week later naar Timor werd gezonden. Wat zou mijn bestemming worden? Ik had mij aangemeld met de stille hoop dat ik ook naar Timor gezonden zou worden. Maar helaas ,de Dept .van Oorlog heeft mij gekozen naar een ander bestemming tevertrekken.Toen de eerste slagoffers in Tarakan door de bombandering vielen.stonden wij met de Ambulance van de Rode Kruis op het vleigveld Andir in Bandung om te vertrekken.Onze groep betaande uit 24 verpleegters van verchillende plaatsen op Java, compleet met een armband van de Rode Kruis en van de Dept van Oorlog.Om eventueel niet vermist teworden.Na een paar uuren gevlogen landen wij naar zeggen in Samarinda in Noord Borneo en Zuster van Gogh en nog een helpster stapte uit met tezeggen dat wij door naar Tarakan zouden vliegen.En erg vriendelijk was di ontangst niet…! Want wij moesten keer om keer om keer rontjes maken onder afweergeschut om ons bekend temaken want de situatie daar onder is zo gespannen door de bombardenmenten die ze handen mee moeten maken.Wij warden met luchtafweer van beneden beschoten en dank ze meer geluk dan kundigheid van de pilot,werden wij niet geraakt!
    Het was Mevr Colijn Hoofd dan de Rode Kruis in Tarakan ons verwelkomde en wij werden in de Pasangerahan van de BPM ondergebracht. De beide Kerstdagen bleven wij daar een maakten kennis met verpleegters en hulp verpleegsters di het zo moeilijk hebben, niet met hun mannen tekunnen zijn.Zo als mevr.Colijn, Achterberg,Olieslagers, Misch, Verdam en nog anderen.Mijn groep bestaat uit Mej.E.Florentinus,A.van Bommel- Kinkels,C.D. de Vries- Boossehaart. Mevr Hogewind- Poortman die op het laatse ogenblik van ons vertrek de leiding kreeg over de groep.Er is vol op werk en wij waren verdeeld in tussen de 3 hospitalen, de Militaire, BPM, en Nood Hospitaal.Ik verhuisde naar de gouvernements pasangerahan omdat het dichts bij het Militaire Hopitaal ligt, waar de leiding was onder de kapt.arts de Boer met assisten de luitnenants doktoren Perk en Tan.Deze hebben onze Zusters enorm geholpen en verdienden een pluimje.De BPM hotpitaal was wat verplegend personeel betreft onder lijding van Mevr.Colijn en de ervaren Zuster M.A.W.Strijdbos. Er was ook een Nood Hospitaal opgericht onder zuster Dekker-Lewis met uitgezonden Rode Kruis Helpers van Java. Een kleine groep vrouwen bleven op basis van vijwilligheid in Tarakan . Deze 20 vrouwen waren echgenoten van BPM employees, KNIL officieren en burgers.
    Op oudejaars avond bracht de Dornier X32-een water vliegtuig- 48 drenkelingen van in de grond geboorde Amerikaanse ship USS RUTH ALEXANDER,ze waren in zeer beklaagende toestand bij ons binnen gebracht.Na dat wij hun gereinigd en behandeld hadden werden ze op nieuwjaar 1942 naar Balikpapan geevacueed.
    Toen de mijnenveger PRINS VAN ORANJE in de haven Linkas een zware aanval van de Japanse bommenwerpers te verduuren,en onsnap als door een wonder.Werden een aantal zaar gewonden naar het hospital vervoerd. De luchtaanvallen waaren hoelanger hoe intensiever en langzaam groeide in ons het bezes: WIJ ZIJN NU IN OORLOG.En zonder vliegtuigdekking zijn wij verloren! 0p Zondag 11 Januari 1942 was in Tarakan GROOT ALARM!Rondom het militaire hospitaal en zo ver ik kon zien stonden alle boortorens en olie opslagplaatsen in lichte laaie en tot 14 Januari waren vrijwel hevig gevochten. Het resultaat bleef dan ook niet uit.Wagens vol zware gewonden en wagen vol doden warden bij ons binnengbracht. De doden weren oppgestapeld in de schuilkelder achter het hospitaal. Later werden de schuilkelders gewoon dicht gemetseld. De mijnenveger PRINS VAN ORANJE was vol met zijn belading mijnen in de grond geboort wat een hevelige klap veroorzaakte.Van een gewonden marine officier die de strijd meemaakte, hadden wij dit alles gehoort.
    Vanaf Zondagochtend 11 Januari tot de ochtend van Woenddagmiddag 14 Januari hebben wij zusters zonder onderbreking een een stuk doorgewerkt.In de volslagen duisternis van de nacht vlogen de kogels in en over het hospitaal.Een angst verwekkende situatie ontstond. Omdat wij ons door de rondvliegende kogels iet konden beschermen.Bij ele aanval doken wij met helm op onder een bed of wierpen wij on plat op de vloer. Deze nachten wis je niet uit je gedachten weg.Ondanks het moordend vuur hadden wij toch onze taak te vervullen . De aanwezige gewonden van morele steun te voorzien.De mensen in hun nood bij te staan.HEEFT DE OORLOG MUSEUM IN BRONBEEK WAT OVER ONS GEREPT???( Mevr.Bakker/sterk verkort).

Laat een reactie achter op Chris Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.