Dit is een foto van hun twitterbericht. Antwoord Indisch3.0 via deze pagina
-
- en
Indische Soos -
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
Het vloeken (godlastering) is nooit goed te praten,maar nu in onderstaand verhaal in een ver land waar ik geheel vrijwilig als soldadoe sadja me druk maakte om de Goeden en Slechten
te scheiden,dacht ik er toen heel anders over.
In die tijd werden wij daartoe op jacht gestuurd om het wild(?) ver van onze grazige weiden te houden.Altijd een spannende bezigheid van een grondig voorbereidde jachtopdracht met de onderlinge afspraken bijv.bij terugkeer met of zonder jachtbuit.
Zoals een- Wachtwoord,- voor dat uur- dag-week etc. om zonder problemen in ons eigen berggedeelte terug te komen.
Dat ”wachtwoord”nu was het zwakste punt in de gemaakte afspraken
.
1º bestond dat uit twee onuitspreekbare Engelse woorden.
2º je dient ’t fluisterend reeds op verre afstand te beantwoorden.
Theoretisch goed in elkaar gedraaid,maar wij Indo’s van koninkelijke bloedde met vreemde tongval hadden daar wat moeilijkheden mee,waarbij de te naderen wachtpost met Hollandse oortjes ook problemen mee had, plus door de ervaring wijs geworden, het zekere voor ’t onzekere nam en vast wat saluut schoten loste.
Ja ,dan was volgens onze leger-aalmoezenier de door ons gebezigde vloeken geoorloofde krachttermen voor een behouden terugkeer.
Naderhand werden onze ”Indische” -die jantje ook paard- etc. door de posten geaccepteerd als zijnde goed volk.
siBo
Jachtverhalen in de Nederlandse Jawa Pos:
en misschien ook deze een beetje:
Er zijn misschien wel te weinig ervaringsdeskundigen over voor dit onderwerp. Toon ons de foto, en het verhaal verzinnen we er dan samen bij….
ik heb nog wat foto’s van leden van de gadja merah op zwijnenjacht. met een aantal personen daarop die ik niet kan plaatsen.
overigens ik ging vroeger met mijn vader mee op Lombok wanneer hij op jacht ging, op kalongs. Vissen was ook zo’n liefhebberij in die contreien en op kodok jagen. Dat deed hij met een spies.
Daar heb ik die diertjes leren eten, en uiteraard alles wat men daar bakte heb ik volgens mij gegeten. Lombok behoorde en behoort nog steeds tot een van de armste eilanden in Indonesie, dus je at wat de natuur je verschafte..
Mijn vader hoorde je ook zelden, eerlijk gezegd nooit, klagen over het eten in die contactpensions. Volgens mij zag hij het verblijf daar als een soort militaire herhalingsoefeing, in tegenstelling tot mijn moeder, die was veel minder gewend.
@ Jan
volgens deze bericht is daging celeng haram.
” Daging yang berasal dari hewan haram seperti babi, CELENG, kodok Kikkerbilletjes), anjing (hond), dan sebagainya sering dipasarkan kepada masyarakat.”
Staat ook beschreven dat het niet mag gegeten worden.
Wel is er een uitzondering gemaakt.
zie Al Qur’an :
1.(QS Al-Baqoroh : 173)
2. (QS Al-Maidah : 3)
Pak Surya, de nu zijnde toeristische trekpleisters ,het leefgebied van de Orang-oetans liggen in Islamistische streken.
In de andere gebieden in Indonesia zijn ze helaas in de soeppot terecht gekomen.
Mvg siBo
Of worden, deze orang hutan als prostituees ingezet — en misbruikt – in bordelen.
Als ik de reisverhalen lees over orang utan in Aceh of Kalimantan ( Orang Dayak) dan zeg ik , aah ik ga gewoon met de bus naar Amsterdam CS en overstappen op tram 9 , en ga een half middag kijken naar orang utan bij de Artis.
Kan ik ook naar chimpansees en andere exotische dieren kijken. Daarna naar de Febo of naar de afval Sjinees om een echte nasi goleng met sambal elbij te nemen.
Doe ik vroeger vaak toen onze zoon klein was en de buurkinderen meenemen( mijn vrouw dan) die gratis meekunnen op onze gezinsabbonement.
Bijzonder goed advies: Artis! Vanuit Delft kun je naar Blijdorp. Maar het restaurant mag vanwege de babi panggang natuurlijk geen Indonesisch restaurant heten.
Vanuit het midden van het land kun je zowel naar Rhenen als naar Amersfoort.
In de vroegere Ambonese barakkenkampen zag je alleen de bakker en de melkboer langskomen. Meer wit zag je niet. Oh ja, de kampbeheerder.
Toen menigeen naar een echte stenen woonwijk verhuisde met heuse straatstenen en en een pleintje en dus geen grasveldje meer als een klein Central Park, kwamen des zondags horden bleke plaatsgenoten de wijkstraten bevolken en op hun beurt op jacht gingen (topic). Waar naar? Maar geef ze eens ongelijk. Die namen de gelegenheid te baat om gratis ‘apies’ te kijken. Ja, en dat waren deze ‘apies’ waaronder ik niet gewend.
Een veel gehoorde kreet (fonetisch): ‘datang disini buat apa?’
Mogelijk dat diezelfde vraag aan de bezoekende kant misschien ook wel vaak is gesteld.
‘Nganga apa’ kwam ook vaak langs. Gratis hè!
e.m.
Beste mensen,
Wat een verhalen hierboven. Voor Indisch 3.0 zijn wij dus op zoek naar iemand die in het kader van het project van het Tropenmuseum “Foto zoekt Familie” een reeds bestaande foto over de jacht kan en wil bespreken voor de serie PhotoFriday op Indisch 3.0: http://www.indisch3.nl/?s=photofriday
Heeft u suggesties wie wij hiervoor kunnen benaderen (incl. contactgegevens), dan kunt u contact met mij opnemen via liselore@indisch3.nl.
Alvast bedankt!
Liselore
Net als Toby de Briuwer schrijft, waar gaat het over. Moet het een foto zijn of foto met verhaal?
Graag antwoord.
Cap.
Tja Pak Cap, dat antwoord blijft nog in nevelen gehuld. Reden waarom ook ik ben afgedwaald in zoete jeugdherinneringen.
Vanaf mijn 12de jaar (die minimumleeftijd had mijn moeder bedongen), mocht ik met mijn stiefvader en twee van zijn broers, mijn stiefooms dus, en een paar van hun vriendjes wel eens mee op tjèlèngjacht in de bossen van Bodja bij Semarang. Soms drijven, soms “posteren” zoals dat heette. We hadden ook wel eens een hert als jachtbuit en één keer een panter, een matjan toetoel. Ik vond het prachtig toen, maar nu denk ik daar anders over …. Hoeveel tijgers en panters leven er nog op Java?
Maar goed ….. foto’s uit die tijd tidak ada. Ik kom dus niet in aanmerking voor het inleveren van een jachtverhaal bij een foto of een jachtfoto bij een verhaal. Trouwens … die foto van die arme tjèlèng die op het punt stond te worden vermoord met sepeer en golok of zoiets zou bij “onze” jacht niet zijn gemaakt. Het was al erg genoeg dat een dier niet altijd via een mooi “bladschot” ter plekke stierf. Soms vonden we een gewond zwijn niet meer terug. Als rotjochie van 12 dacht ik daar ook niet over na. Belangrijk was dat ik over de jacht kon opscheppen op school, als tegenwicht voor de povere schoolresultaten.
Fotograferen hoorde in mijn jeugd tot een andere wereld. Net voordat ik naar Nederland ging kocht ik van mijn laatste roepiahs een boxje met een paar films. De hele reis heb ik gefotografeerd. Als ik die foto’s nog eens bekijk ….. allemaal onbekende rotsen, passerende schepen, zicht op Port Said vanaf de reling, het eiland Pantellaria in volle glorie. Zaken die ik TOEN kennelijk belangrijk vond, op die zeereis met de Zuiderkruis, ruim 60 jaar geleden.
Een wereld ging voor mij open. Hello future, here I come ……..
Pierre
Pak Pierre ,onder die hoge klapperboom een mooi verhaal,mis ik toch
wel enkele jacht kenmerken.
nl.Hoe kwam deze jachtclub ad. drijvers met hun honden en upahnya.
Ook niet elke kamponggladakker kan je achter een cèlèng aan laten rennen. Dan in m’n achterkoppie,wie vervoert de geschoten zwijnen of
neemt de Javaanse tani ’t niet zo nauw als die van W-Sumatra.(haram)
En verder niets over –bladschot- pacèt of lintah niets over de cal.12-mauser -beaumont ’t komt zo schietbaanachtig over,bam- bam en dan naar huis- cèlèng konde- ook dit is geen spotnaam voor de thuis ver- blijvende dames ,maar dames,die in je extra vrije tijd achterna ging om in het gunstige geval een bladschot te geven
Mvg siBO.
Pak Pierre, wie is deze jonge man? Het lijkt wel hoe later op de avond, hoe 🙂 Wat een geheugen!
e.m.
Dag meneer Bo en anderen, de celengs werden gedragen door de lokale tani’s van Trawas, die niet schuw waren het begrip “haram”, want rupiahs waren en bleven rupiahs… die de jagers (waaronder mijn pa) afschoven naar de tani’s (Muslim en zo ook mijn pa.) De tijden waren zwaar en elke rupiah telde. Men verklaarde het begrip “haram” met “als je het maar niet eet.”
Thuis deden de pembantu’s even hard mee om het geschoten wild te slachten en in de verhalen staat ook bijvoorbeeld dat de pembantu’s de koppen mee naar huis kregen om er “zult” van te maken en het te verkopen.
Wat betreft de honden: Deze waren grotendeels eigendom van de jachtclub en gingen mee. Mijn pa had geen jachthonden, slechts de asu kirik die thuis de boel opvraten. In het begin had hij ze wel, doch deze waren – na opgelopen verwondingen – afgemaakt. Pa had geen geld om nieuwe aan te schaffen en ze te trainen.
De kampunggladakkers deden wel eens mee bij gebrek aan beters en hun instinct was dusdanig dat ze eigenlijk best wel van waarde waren, aangezien ze in (mijn herinnering) driftig meehobbelden en -blaften – en gromden.
De technische kunsten van het schieten en aanverwante hulpmiddelen zijn mij ombekend, aangezien ik slechts nog een klein jochie was en mij niet met pa, zijn vrienden en hun kunsten op dat gebied mocht bemoeiën. Ik was slechts het hulpje van pa tijdens het maken van de hagel thuis.
En later, toen ik een ietsje groter werd, waren bij mij de lokale celeng kondé uit de desa wat meer in trek.
Overigens: Mijn verhalen zijn slechts een afspiegeling van datgene hetgeen ik in die periode aldaar meemaakte en zijn beslist niet kenmerkend voor een algemene en algehele toestand. De website werd door mij destijds opgezet – zoals reeds opgemerkt door meneer Pierre – als lezersvoer voor de jongeren, die interesse hebben voor dat van “toen fan froeher”.
Trouwens, aan alle lezers: dank voor uw bezoek en commentaren.
@meneer Eppeson: Ik was een klein jochie ten tijde van Tante Peransien en destijds al dusdanig onder de indruk van haar simpele eenvoudige levensstijl die ze zo grandioos ten toon spreidde. Ik heb diep nagedacht over het feit of ik haar “vloeken” dan ook zou publiceren, doch besloot er vanaf te zien. De vloeken waren immers toch wel bekend bij de generatie uit die tijden en de jongere generatie zal die vloeken in dit huidige europese gebeuren niet begrijpen. (Maar de vloeken zouden het verhaal wel smeuiger gemaakt hebben denk ik.)
Hans Boers
Nah meneer Hans,geen slecht of afkrakend woord over Uw verhalen hoor ik lees ’t met alle genoegen.
Alleen bij deze ouwe gaan dan diverse luikjes open ,Bijv. elke rupia telde,zo ook voor de tani. Een grijpstuiver?
En wat ik persoonlijk leuk zou vinden Uw ervaring met het gieten vd.hagels en lopers of misschien kogels.De gewone kleine Boeng
had veel aangeboren Akal,daar stond hij mee op bij wijze van spreken uit die tyd toen fan froeger.
Mvg.siBo
Vooral de latah gerelateerde versprekingen zijn echt grandioos.
Ik vraag me af of het anstiel is of toch een medische oorsprong heeft.
Van een paar oude tjang ( oudere vrouwelijke tantes) heb ik ook vaak gehoord dat Tjang X of Y kagetan( schrikachtig) zijn of zoals de Betawinesen zeggen udeh lontjer .
——————————————————————————–
Ik dacht dat Om Cap ook veel kan vertellen , toch ?.
Hij heeft ergens een foto geplaats over de banteng jacht.
Ayo, pertel Om .
Voor de jongere generatie .
Pak Bo
Over de pacet/lintah word mss vermeden als de heren jagers op een tandu gedragen werden.
Dat hoorde ik van de verhalen van mijn vader die vertelde over mijn Tjang(oudste broer van hem) .
Hij ging vaak dagenlang jagen met zijn kolega’s ambtenaren, hij was toen jaksa in Batavia of residentie Batavia.(omstreeks 1925?)
Wat ik wel weet dat ze van de ene jachthut naar de andere reizen, en als ze bij de volgende aankwamen zijn de afgeschoten wild al voorbereid om te kunnen eten .
(Behalve celeng, hij is Muslim)
Zijn tjellengs (geen babi!) eigenlijk wel haram? Dendeng tjelleng is volgens mij oud-Indonesisch, en niet gewoon Indisch. Als er op de koffieplantage van mijn opa bij Soember Pakel vlees nodig was, pakte hij zijn geweer en schoot een tjelleng. Daar at iedereen van, mijn grootvader (en mijn moeder) was de enige niet-Indonesiër. Twee dagen vers vlees, de rest dendeng.
Dag meneer Boers, wat leuk uw reactie. U heeft een goede keus gemaakt volgens mij. Vertellen is soms ook ‘de kunst van het weglaten’.
Maar om even terug te mogen komen op dat vloeken en gebruik van krachttermen. Mijn vader deed dat op zijn manier ‘ingehouden’ als hij zich weer eens kwaad maakte over vroeger en wat hem en de zijnen allemaal was aangedaan. En dan gaat het met name om de manier waarop hij zich uitdrukte. Ja, hij zei weleens ‘hotperdompet’, maar dat was voor ons kinderen niet zo indrukwekkend. Maar de wijze waarop met zijn zwaar Aborees accent tandenknarsend ‘kl^ts^k kon zeggen -met die korte ô en â-, ja dat maakte grote indruk. Een Nederlander die datzelfde woord gebruikte, drukte zich in onze ogen eufemistisch uit. Dat was eerder lachen geblazen.
Ik vertaal het altijd maar met ‘kattedrukje’, maar op de keeper beschouwd is ‘tai kucing’ volgens mij één van de lieflijkste krachttermpjes ooit.
Ooit heb ik dankzij JavaPost onstuimig moeten lachen om de inbreng van een medelezer en wel vanwege de vertaling van de volgende krachtterm: ‘Aterèt hotperdom!’ Nietsvermoedend las ik de Nederlandse vertaling ‘zou u zo vriendelijk willen zijn om even achteruit te gaan’.
Het ‘on topic’ zijn van deze, mijn bijdrage zit ‘m natuurlijk in het verbale vervolg op een gemist schot van de jager.
e.m.
ps
Over jagen gesproken Radio-(2 0 8)-Luxemburg volgers van het eerste uur weten het misschien nog: The Hunters met ‘Teen Scene’ uit 1960
zie:
http://imexbo.nl/jeugd-in-indonesia.html
en zie ook:
http://imexbo.nl/fred-krisen.html
Dank je voor het sturen van de links en ik ga iemand zoeken voor jullie
@Mijn jeugd in Indonesia@
Prachtig. Blijft elke weer jongensachtig spannend om uw verhaal terug te lezen. Terecht ‘C’est une histoire- trop jolie pour y croire – mais c’est mon histoire!’ Maar ondanks ‘Je raconte en Hollande, ou bien à Soerabaya’*** het verhaal van en over Tante Peransien blijft een favoriet.
***vrij naar: Je chante en Irlande, en Finlande ou bien à Montréal
e.m.
**** et moi, je chante très fort dans la salle de mandi en tambourinant sur le gajong …..
Maar alle gekheid op een stokje …. wat een prachtig verhaal over die jeugd op het breukvlak tussen Nederlands Indië en Indonesia. Heel herkenbaar, zou met enige aanpassingen mijn jeugd kunnen zijn en die van mijn vriendjes.
Wat mij betreft meer van zulke inkijkjes in het Indisch verleden, opgeschreven door gewone mensen die het hebben meegemaakt, niet alleen ten gerieve van de restanten van de generaties satoe en satoesetengah, waar ook ter wereld, maar juist voor de volgende generaties die precies willen weten hoe het toen froeher daar ginder was onder die hoge klapperboom …..
Pak Pierre
waar gaat dit precies over?