De Japanse bezetting van Nederlands-Indië (1942-1945) leeft nog steeds voort in de herinnering van velen. Persoonlijke ervaringen in deze jaren zijn door de publicatie van bijvoorbeeld dagboeken, memoires, maar ook in romans en films onder de aandacht van een groeiend publiek gekomen.
Lees hier een aantal (55) pagina’s
...................
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
Bertha Lammerts van Bueren-de Wit
XXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
Indisch4ever 
In haar column ‘Hoezo geen kwaad woord over de echte daders’ duidt mevrouw Elma Drayer de RMS-droom in haar letterlijke bewoordingen als (citaat) ‘een lachwekkend onhaalbaar ideaal’ (einde citaat). Iedere notoire RMS-er zal om voor hem moverende reden Drayer’s invalshoek absoluut verwerpen. De RMS-er beleeft die werkelijheid anders dan Drayer.
Ik moest hier aan denken bij het lezen van de passage in de eerste alinea over gymnasiaste Robin van Doorn in de bovenstaande, overigens verder doorwrochte bijdrage van heer Peter.
Aan de mening van heer Peter wil ik niet tornen, maar wel diens invalshoek; meer nog ‘angle of attack’. Alsof we met Robin van Doorn te maken hebben met een volleerd, universitair afgestudeerde historica. Neen dus.
Maar de bewondering is des te groter omdat we te maken hebben met een ‘nota bene’ 4e-generatie Indisch, die qua voorbereiding, afwerking en eindresultaat menig HBO-er de loef afsteekt en qua op 18-jarige leeftijd meer dan redelijk tot heel goed ‘geïn(disch)formeerd zijn, dan menig Indo/Indisch mens van de 2e- en 3e-generatie.
Goed, als je desondanks (4e generatie) de rode draad en/of de grote lijn in het werkstuk vanzelfsprekend vindt, dan kan het dus nooit iets groots zijn waar men over struikelt. Een schrale troost waar robijn op haar plaats zou zijn.
e.m.
ps
Het antwoord op de vraag van mevrouw Drayer is, dat de ‘echte daders’ (1946-1962) al lang en breed op het kerkhof liggen. Politiek correct noemen we ze op democratische wijze gekozen ‘volksvertegenwoordigers’. En de uitvoerders noemen we ook politiek correct ‘ministers des Konings’.
Ik ben niet verbaasd dat ook in dit boek Indische Nederlanders niet apart worden genoemd, het is niet de eerste maar zeker niet de laatste keer. In het door velen, ook Indischen op deze blog veelgeroemde werkstuk van “Robin van Doorn” over de Indische kampen komt hetzelfde voor maar bijna niemand merkt het door de bewondering voor een 18-jarig meisje Gymnasiaste op. Bij nauwkeurige lezing kwijt ze wel een paar woorden over Buitenkampers maar dan houden Indischen voor haar letterlijk en figuurlijk op.
In de documentaire 2602 over weer die kampen, komen Indischen wel voor maar niet alszodanig dwz met hun eigen problematiek zij zaten letterlijk en figuurlijk tussen wal en schip. Mijn moeder bvb had het Japanse voorrecht om zowel Binnen- als Buitenkamper te zijn. Mijn Oma mocht als Inlandse ook het gerieflijke kamp in. Mijn opa ging gewoon dood in het kamp, wel of geen Indo.
Als klap op de vuurpijl noem ik het door veel Indo’s hooggeroemde boek “ De Terugkeer”, dat voor geschiedenisboek moet doorgaan. In dit boek gaat een oud-koloniaal bijgestaan door zijn Indisch nichtje, een veredeld soort baboe en door de schrijvers voorgesteld als muurbloempje, na minstens 60 jaar op zoek naar zijn geliefde. Blijkt hij aan het eind een hele Indo-familie achtergelaten te hebben. Hoe die naar Nederland zijn gerepatrieerd laat het boek in het duister. Het is wel een ontroerend verhaal die de tranen in mijn broek laten lopen. Ook hier worden Indo’s niet alleen als decorstukken maar ook als bladvulling beschouwd. Het boek is zelfs door het Herinneringscentrum uitgegeven en van onze belastingcenten gesubsidieerd
Toen iemand voorstelde de volgende keer een Indische als hoofdfiguur te laten spelen, werd hij door een van de schrijvers als omgekeerde racist uitgemaakt. Ik zal deze man met alle liefde een schop onder zijn hol richting Srebrenica sturen voor een volgend geschiedenis(sic)boek. Ook op deze blog waren er weinig op- of aanmerkingen.
Sommigen zullen mij als geborneerd beschouwen, maar wat ik simpel doe bij het lezen van zulke typisch Indische boeken, me af te vragen wat voor rol Indischen hebben in het verhaal en hoe ze beschreven worden. Dat lijkt me toch een hele legitieme vraag als daar waar wat groots werd verricht tenminste 280.000 Indische ook Nederlanders zaten die ook voor Koningin ,veilig in Engeland/Canada en Vaderland opkwamen. Ik denk dat bloglezers tot onverhullende oordelen komen bij gebruik van zo’n zienswijze, ik verveel me nooit
Nederlanders zien deels door onverschilligheid maar ook door oogkleppen en boord voor de kop de Indische werkelijk zo.. Het kampgebeuren is een terugkerend element terwijl Buitenkampers beschouwd worden als een stelletje toeristen in een vakantieoord. Ik denk dat dat vooral komt omdat we WOII, dus niet alleen de kampen en de koloniale oorlog er na niet verwerkt hebben.
Als je nagaat dat Nederland er meer dan 60 jaar erover heeft gedaan om 17 Augustus als onafhankelijdsdag van Indonesie.te accepteren, dan kunnen we tenminste honderd jaar wachten voordat ze eindelijk ontdekken dat er ook 280.000 Indische Nederlanders in Indie waren.
Waar het gezonde verstand ontbreekt wordt niet naar raad geluisterd
Voor hier geboren nieuwe- of zgh medelanders moet hetzelfde gevoel van onmacht herkenbaar zijn. Tja, bestond er toen maar een apart indisch-nederlands paspoort, wat bv een marrokaanse nederlander op ons voor heeft als er aan zijn identiteit wordt getwijfeld.Met zo’n ‘eeuwig durende’ nederlands-indisch paspoort was het eenvoudiger geweest om de ‘hollandse’ bureaucraten je nederlandse of europese roots aan te tonen. Kans gemist dus.
Maar ook toen want de Japanners stopten de 150.000 Indo’s (Indische Nederlanders) niet in kampen, ze beschouwen hen als Aziaten.
Indo-Europeanen (een groep van 120.000 à 200.000 mensen van Europees-Indonesische afkomst) werden niet geïnterneerd, maar ze moesten, buiten de kampen, wel erg op hun hoede zijn. Voor de Japanners, die een bedreiging voor ze vormden, maar ook voor de inlanders, die vaak niets met ze te maken wilden hebben.
De Japanners probeerden de Indo’s onder andere in het gareel te krijgen door een van hen als hun leider aan te stellen, P.F. Dahler. Hij had voor de Japanse bezetting bij de regeringsvoorlichtingsdienst gewerkt, hij kwam voort uit een marginale politieke groepering van Indo-Europeanen die zich distantieerden van het Nederlands moederland en aanstuurden op een onafhankelijk Indonesië.
Dahler riep in interviews de Indo-Europeanen op om ‘zuivere Indonesiers’ worden. Degenen die dat niet wilden moesten als vreemdelingen in Indië worden beschouwd.
Om de loyaliteitsgedachte een impuls te geven besloot het Japanse militair bestuur dat de Indo’s gelijkgeschakeld moesten worden met de Indonesische bevolking.
Kinderen konden naar de Indonesische lagere scholen en Indische bankrekeninghouders zouden het recht krijgen een deel van hun tegoeden op te nemen. Ook zouden verzoeken om vrijlating van geïnterneerde Indische mannen gehonoreerd kunnen worden. Maar het haalde weinig uit.
Het overgrote deel van de Indo-Europeanen wees de gelijkschakeling met de Aziaten af. De Japanse geheime politie constateerde in een rapport van begin 1944 dat er met de Indo-Europeanen geen land te bezeilen was:
‘Hun uitlatingen en opvattingen tonen aan dat zij met hun anti-Japanse opvattingen niet van de Nederlanders verschillen. Het is noodzakelijk, deze tot ongehoorzaamheid neigende groep die de ware bedoelingen van ons zo welwillend militair bestuur niet begrijpt, streng te controleren. Niet minder noodzakelijk blijft het, de pro-geallieerde gevoelens met één slag te doen verdwijnen’.
Op bescheiden schaal is dat ook gebeurd. Er zijn duizenden jonge Indo’s opgepakt om voor de Japanners dwangarbeid te verrichten, maar het werkte allemaal averechts: de Japanners kregen ook op deze bevolkingsgroep geen vat.
Indo-Europeanen buiten kampen ….
http://deoorlog.nps.nl/page/mappen/780447/Indo-Europeanen+buiten+kampen?afl=7&d=780442
Ik zie ons uit Indië als één volk. Misschien voelden niet al onze ouders dat zo, maar de meesten van ons, die daar als kind woonden, wel.
Over de houding van de Nederlandse politiek heb ik geen goed woord over. Schande, en een heel erg zielig gedoe. Vele van onze ouders gaven in 1940/41 heel spontaan één volle maand (of meer) salaris aan het Spitsfire fonds om te helpen Nederland te bevrijden van de Duitsers.
Merci voor deze prachtige link!
Ik ben geboren in Nederland, in Noord Brabant en was 1½ jaar toen wij naar Sumatra en later naar Java vertrokken. Ik ben nu 85 jaar en heb dus in Indië op school gezeten en zo de tijd vóór en tijdens de WWII meegemaakt. Een totok dus. Een totok die verindischte omdat mijn ouders mij gelukkig niet naar Nederland stuurde om daar dan een echte totok te blijven/worden.
Juist Indo-europeanen hebben het Indische leven daar in Indië helemaal beïnvloed en die heerlijke fijne Indische sfeer gebracht!!!
hebben dehebben de Nederlanders
Dankjewel, Elisabeth.
Vanuit Indische kringen is er een rem om het zo direct te stellen als ik doe. O.a. omdat men niet in de sfeer wilt terechtkomen van indo versus totok…. blabla allemaal de schuld van ‘de’ totok.
Logische terughoudendheid hoor.
Mijn moeder met haar totokvader zei hooguit iets over ‘de Hollanders’.
En daarmee bedoelde ze eerder die Nederlanders die niet in Indië geworteld zijn. En ook in de betekenis van Nederlanders die nooit te Indië waren .
De Indische kwestie laat zien dat ook Indische totoks aan de kant werden geschoven. Geen aanspraken op materiele herstelbetalingen, geen salarissen over de oorlogsjaren. Ga dit laatste maar bij Soekarno halen, was het antwoord van de Nederlandse politiek
Indo-Europeanen worden in deze tekst niet tot Europeanen gerekend
Boeroeng,je wilt ’t niet weten wat ik moet aanhoren hier in ”BRONBEEK” ook ’t doodse zwijgen van onze indo’s zoiets zoals hierboven Indo versus Londoh. En om dat te vermijden krabbel ik wat terug,zelfs de museumgidsen verkondigen dit ,want in hun boekoe pienter-”de terugkeer”- staat het en op rijkskosten verstrekt.
Beste Elizabeth, Allereerst wat geweldig dat U als 85 jarige dame op de pc alles kunt verwoorden, ikzelf ben bijna 70 jaar en ook beslist gehecht aan alles wat Indisch is, alhoewel Indisch zijn wel heel verschilllend is in diverse meningen over het eea er is veel verwarring, ik zal met genoegen Uw comments en verhalen lezen, dnk U wel voor Uw reactie, U heeft nu mijn emailadres, vriendelijke Indische groet, Therese
Dank u voor uw lieve woorden!!!
Bo,
Triest dat ook bronbeekgidsen indo’s niet beschouwen als Europeanen en Nederlanders.
Wat is dat toch ?
Als we het over cijfers hebben . Dr L de Jong heeft het over 280.000 Indische Nederlanders van gemengde afkomst in de oorlog:
Ook in dit boek worden indo’s niet erkend als Nederlander .
Is het idee dat alleen blanke mensen Nederlander konden zijn. ?
Is het neerlandocentrisme of moet je het rechttoe-rechtaan het maar racisme noemen ?
En waarom pikken Indische mensen dat toch ?
Goodmorning Indisch4ever, dit lijkt me een goed item voor Facebook zodat we dit kunnen delen “HOT”ivm handtekeningen voor de petitie U wel bekend, groetjes