Een nieuw verhaal op de site Indische verhalen. Klik hier
Men noemt deze groep Indische Nederlanders geboren 1935-1942 ongeveer ook wel de anderhalve generatie.
Toen ik in Surabaya aan boord stapte was ik blij dat ik uit Indonesië weg kon. De sfeer in de stad Surabaya vond ik zeer vijandig jegens de Nederlanders. In de stad zag ik overal graffitty met de tekst: Bunuh Belanda. Toen we uit de haven van Surabaya wegvoeren had ik zeer gemengde gevoelens, enerzijds opgelucht, anderzijds droevig, met de gedachte dat ik daar nooit weer zou terugkomen. Ik voelde wel dat er een cruciale verandering in mijn leven was opgetreden, verdreven uit de bekende en vertrouwde omgeving en geen flauw idee van wat me te wachten stond.”
“Zoals al vermeld, in november 1957 stapten we op de boot, de Johan van Oldenbarneveldt. Ik was toen 19 jaar. De enige bezittingen die we meenamen waren onze kleren. Drie complete albums postzegels van Nederland en Overzeese Gebiedsdelen, die ik naarstig verzameld had, moest ik bij de douane afgeven.
Die bootreis, een maand van dolce far niente, was grandioos. De oneindige ruimte op de Indische Oceaan, water, niets dan water en dolfijnen. De bridgepartijen en de dansavonden; ik genoot naar hartelust.
Toen het nieuwe vaderland, waar de mensen dezelfde taal spraken als ik, maar toch totaal anders waren. Ik voelde me er niet thuis. Hoe vaak werd mij de verwonderde vraag gesteld: Je bent toch Indonesiër, maar je spreekt goed Nederlands, waar heb je dat geleerd, aan boord?
Uit Indië verdreven, in Nederland toch niet echt welkom geheten. Ik heb me heel lang een displaced person gevoeld.
...................
Indisch4ever 
Peter, jij ziet, zo komt het op mij over, het persoonlijk geschiedverhaal als een middel tot waarheidsvinding. Je wilt het plaatsen in een historisch kader. Daar is natuurlijk niets mis mee en selectiviteit of breder en beter gedegen bronnenonderzoek, is een sine qua non van de geschiedschrijving. In dit licht zijn er meer en minder waardevolle historische bronnen.
Dat wil niet zeggen dat een persoonlijk geschiedverhaal enkel deze dimensie kent of dat de waarde van een persoonlijke geschiedenis zich er toe beperkt. Een persoonlijk geschiedverhaal kan op vele manieren voor de lezer waardevol zijn. Het is een persoonlijke beleving; door bijvoorbeeld herkenning, spiegeling van de eigen ervaringen, aanzet tot herleving van oude herinneringen krijgt een persoonlijk geschiedverhaal betekenis. Die betekenis is in hoge mate subjectief en een persoonlijk geschiedverhaal zal niet iedereen in gelijke mate waarderen.
Ik degradeer de waarheid niet tot een persoonlijke beleving. Ik vraag slechts aandacht voor het feit dat een persoonlijk geschiedverhaal op beide manieren is te beschouwen: als historische bron én als een persoonlijk verhaal dat resoneert in de ervaringen, opvattingen, verlangens en behoeften van anderen. Het een sluit het andere niet uit.
Dar bedoel ik nou en ik citeer:
“Die bootreis, een maand van dolce far niente, was grandioos. De oneindige ruimte op de Indische Oceaan, water, niets dan water en dolfijnen. De bridgepartijen en de dansavonden; ik genoot naar hartelust”, ……..zo is het verhaal geschreven, het verhaal als fenomeen!!!!!!!
Bovenstaande personen moeten maar aangeven wat daarvan de betekenis is. of moet ik het verhaal vergelijken met de Ilias? Dat laastste heeft toch iets meer afwisseling dan een gezellige cruise met een partijtje bridge en dansen. Ik heb die reis toch op een andere manier meegemaakt, voor mij was de reis zonder betekenis want ik was pas 1 jaar, dus ik schrijf er ook niet over.
Steeds hetzelfde verhaal horen laat de boodschap slijten en niet meer gehoord worden, kijk maar naar al die kampboeken, veelal door totks geschreven, zijn weliswaar persoonlijke verhalen maar voegen niks toe aan wat er al gezegd is.. Steeds het verhaal van een ander gezichtspunt benaderen maakt de werkelijkheid alleen maar gekleurder en dat mis ik eigenlijk in bovenstaand verhaal. Natuurlijk heeft niet iedereen de pen van Homerus
Ik mag best selectief zijn of is dat er niet meer sinds het postmodernisme, alsof de waarheid tot een persoonlijke beleving gedegradeerd wordt. Dus dat nieuwe , dat verbazingwekkend, dat wat de aandacht trekt heb ik nog steeds niet gehoord
Het credo luidt ‘om nooit te vergeten’. Vertel dan, geef het door dan. Geweldig toch, om dan een magnifiek werkstuk onder ogen te krijgen van gymnasiaste Robin van Doorn. Noemt zichzelf vierde generatie. Keeps it going!
e.m.
ook al horen we dit soort verhalen vaak en veel, elk verhaal is persoonlijk en anders!
De discussie over het nieuwe eraan, het interpreteren en analyseren is allemaal mooi en prachtig, maar waarom kunnen we het artikel in kwestie niet op de eerste plaats nemen zoals het zich aan ons voordoet: als een verhaal.
En waarom zou je een bekend verhaal niet opnieuw willen horen? Zouden de oude Grieken de voordracht van de Ilias hebben afgekapt met de mededeling dat ze het verhaal nu wel kennen? Zolang een verhaal betekenis heeft, blijft het boeien.
@Zolang een verhaal betekenis heeft, blijft het boeien.
Hear … hear!!!
Ik kan best meegaan met David, die zich afvraagt wat er “nieuw” is aan dit verhaal. Zijn vraag zou ik niet afdoen als negativisme alsof elke vraag ueberhaupt iets negatief in zich heeft. Dan kunnen we wel gelijk ophouden met een discussie op deze blog. Natuurljk heeft elke persoon zo zijn eigen verhaal, met zijn eigen feiten en eigen details, dit is haar waarheid vanuit een bepaalde invalshoek gezien, maar er zijn zoveel waarheden in die zin..
Maar wat zegt haar verhaal over de groep Indische Nederlanders die repatrieerden. Ik vind dat je zulke verhalen wel tegen een achtergrond dient af te schilderen. Kan ik de werkelijkheid peuren uit al die verschillende verhalen om te weten wat daar precies gebeurde, kan ik iets leren uit dit verhaal, alsof de betekenis van haar verhaal boven zichzelf uitstijgt.
En wat voegt dit verhaal toe aan al die andere verhalen, zodat het iets nieuw is , iets toevoegd aan onze geschiedenis. . Ik vind dat David een legitieme vraag heeft gesteld en er nog geen afdoend antwoord op is gegeven in de zin van toegevoegde waarde van bovenstaand verhaal.
Heel herkenbaar en toch steeds weer zo diep ontroerend.
Ik was net 19 jaar geworden toen ik in 1946 in Nederland aankwam en ook ik vond de Nederlanders heel erg anders in hun manieren,hun levenswijze zoheel anders dan die ik gewend was in Indië.
Tot op de dag van vandaag zie ik het leven anders. Er is een stukje Indië met mij meegekomen naar Nederland.
Nee … er is met ons allen een stukje Indië met ons meegekomen.
Over details gesproken: het Moluks museum gaat naar Leiden.
“Een nieuw verhaal op de site Indische verhalen”….
Wat is er nieuw aan dit verhaal?
David, wat is er nieuw aan je negativisme ?
Natuurlijk heb je elementen al eerder gehoord, maar dan anders.
Herkenbaar, heet dat.
Maar dit verhaal, van deze persoon, met deze feiten, met deze eigen details kende je nog niet.
Hear, hear!
Pak Pierre
Heel, heel herkenbaar. Op enkele verschilpunten na ook mijn geschiedenis, zij het dat ik 5 jaar eerder en 5 jaar jonger de overtocht maakte. Hoef ik die niet meer op I4E te vertellen.
Pak Pierre