Pak Pierre is een vaste lezer die ons foto’s en tips stuurt en reageert in de topics
Ik heb net de herleefde discussie over “Indo’s in the USA” gevolgd. Ook die lijkt toch weer uit te monden in die eeuwige andere discussie, over identiteit en definitie. Wie mag zich “Indo” en “Indisch” noemen en waarom? En vervolgens: Hoe moet de Indo zich aan de internationale buitenwacht presenteren? Als Dutch-Indonesian, Eurasian, Indo-Dutch?
De eerbiedwaardige Van Dale doet t.a.v. het laatste ook een gooi. In mijn Van Dale Groot Woordenboek Nederlands – Engels (2de druk, 1991) staat voor “Indo” als eerste keus “Eurasian”. OK, fair enough, daar kan je niet omheen. Maar dan, na een pijltje ( ….. ->) ook: “(pej) half-caste”. Oeps …. apa itu?
De afkorting “pej” staat voor “pejoratief” oftewel “ongunstige betekenis”. Klopt, de Britten noemden hun bastaards in Azië met veel dedain “half-caste”. Ze erkenden ze dan ook meestal niet.
Voor binnenlands gebruik hebben we al lang een prachtige Indo definitie: “In Nederland Door Omstandigheden”. Geniaal! De bedenker moet met terugwerkende kracht een bintang (ridderorde) hebben. Leve de zelfspot. We moeten het allemaal niet zo serieus nemen.
Wat ben IK nou precies? Voor alle zekerheid mijn geboorteakte uit 1938 opgediept van onder de kolong. Gelukkig, het staat er nog, in grote hoofdletters, helemaal bovenaan:
Burgerlijke Stand
(Europeanen)
Semarang
No. 280/1938
Ik, nazaat van Franse Hugenoten, Nederlanders, zeelieden uit Emden, een Sumatraanse Dokter Djawa (een van mijn overgrootvaders), van twee Javaanse overgrootmoeders van moeder’s en vader’s kant, die ik alleen ken onder de namen van respectievelijk Mirah en Kartinah alsmede van nog veel meer anonieme Javanen en een enkele Chinees, IK BEN EUROPEAAN!!!!
Zouden ze dat al weten in Brussel?
Toen ik in 1957 als bocah van 18 jaar op de fiets, met tentje, slaapzak, primus en eetgerei achterop, uit Den Haag toevallig (want niet gepland) het mij tot dan onbekende duitse stadje Emsdetten binnenreed, had ik als bruine jongen veel bekijks. Duitsland was toen helemaal wit, de Nazi’s onder Oom Adolf hadden ervoor gezorgd dat het land even van vreemde smetten vrij was. Gekleurde gastarbeiders en asielzoekende exoten kwamen later. In mijn beste HBS-Duits meldde ik mij bij de campingbaas, in zijn kroeg voor aan de weg. Toen hij van zijn verbazing was bekomen vroeg hij of ik uit Afrika kwam. Ik zei “aus Holland” en heb geprobeerd uit te leggen hoe de vork in de (Nederlands-Indische) steel zat. Tolol natuurlijk. Hij keek mij ongelovig aan en na mijn paspoort zorgvuldig te hebben bestudeerd hoorde ik hem tegen zijn vrouw in de keuken zeggen: “Du, geh’ mal gucken (kijken), da steht ein komischer (rare) Holländer an der Theke (tapkast)”.
Ik ben in mijn verdere leven voor niet-ingewijden altijd “ein komischer Holländer” gebleven. Overal thuis en toch weer niet. Zuid Amerikaan in Zuid Amerika, Aziaat in Azië. Door stewardessen van onze eigen KLM steevast in het Engels aangesproken. Voor sommigen in Nederland een Molukker, Indonesiër, blauwe, rijstepikker, témpévreter of “die Indische meneer”. Een beestje dat blijkbaar moeilijk in een etnisch-cultureel doosje is te stoppen.
So what?
Pak Pierre (de la X)
...................
Indisch4ever 
Pierre,
De boog kan niet altijd gespannen zijn, de fietsketting ook niet.
Grappige reacties in dit topic zijn prima op zijn plaats. In andere topics kan en moet het weer serieuser zijn.
Boeroeng zegt 21 juni 2011 om 14:39: “Pierre,
De boog kan niet altijd gespannen zijn, de fietsketting ook niet.
Grappige reacties in dit topic zijn prima op zijn plaats. In andere topics kan en moet het weer serieuser zijn”.
En zo geschiedde.
Pak Pierre
“Kò,jij ook Indo”
Als jong KNIL-soldaat,zonder vooruitzichten, zat ik in 1946 samen met een Indonesisch kennisje in een voor ons geopende bioscoop in Medan. Wel in de voor mij betaalbare kelas kambing.
In de rij voor mij zaten twee Indonesisch uitziende personen gezellig in het Indonesisch van toen te kletsen. Met een halfoor luisterde ik ernaar. In deze klasse kon het ook niet anders.
Opeens een bekende stem die mij in het toen door ons gebruikelijk Nederlands toeriep: Pè, voorzichtig met je barang haloes.En verder naar één van de personen voor mij “Chris jij ook al hier?” Chris antwoordde:”Wat had je gedag dan, je oma? ajò hier aanschuiven…………..”.
Je had die uitpuilende ogen van die andere Indonesisch uitziend persoon moeten zien, Waarna hij in “onvervalst Nederlands” stamelde:”Kò, jij ook Indo?”
Iedereen in deze populaire kambing klasse schoot in de lach, zoveel van huis uit vermomde Indo’s zaten daar.
pertèll, ouderwets Indisch roddelen..
even de kroepoek pakken en de kat buiten zetten, ya ?
Verwrongen beeldvorming????
HONI SOIT QUI MAL Y PENSE
nog steeds niemand die een leuk verhaaltje heeft zoals die van pak pierre…? 🙂
Ieders mening/reactie moet men respecteren. Je kunt er niet mee eens zijn, ok dat mag ,maar niet afdoen met “Zelden zoveel onzin gehoord”.Hier lijkt het er op alsof alleen de schrijver de wijsheid in pacht heeft.
Aduh jangan begitu dong!!!
p.s.
om niet te lang te blijven reageren bij dit vermakelijk stuk van Pak Pierre.
Iedereen zou eens in deze website
http://kranten.kb.nl/
Het woordje indo moeten intikken, en dan zal men zien dat ook in het voorlorlogse indie al die culturele verwarringen, discussies e.d. daar ook hoogst actueel waren. De geschiedenis herhaalt zich.
Er waren blijkbaar ook indo’s die vergaten dat zij een druppel inlands bloed in zich hadden.
Wat denkt u hier van?
“„Dat ik een Indische Jongen” (een in Indië geboren Europeaan) „ben, dat wil ik weten en daar ben ik trotsch op. Maar ook ben ik er trotsch op, dat ik geen druppel Inlandsch bloed in mij heb!”
Reactie van de columnist: „Als ik niet geweten had dat hij een Indo-Europeaan was, zou ik het uit die opmerking ontdekt hebben”.
😉
Die vragen moet je niet aan mij stellen (o.a. over loyaliteit)….ik heb het als je het enigszins begrepen hebt over de kinderen van die ouders.
Je laatste alinea begrijp ik niet.
Twijfel of ik nog moet reageren. Om mijn persoon gaat het niet en humor of zelfspot prima. Ieder denkt er maar het zijne van. Wat dan wel? Het is dat negatieve zelfbeeld, die onnodige “zelfbevlekking” dat stigmatiseren heet, vermoed ik, dat nu zelfs met een grapje wordt afgedaan. Zal dat proberen uit te leggen.
Het is een niet direct zichtbaar probleem dat blijkbaar bij velen van de huidige en volgende generaties zit. Ik ken nog steeds (gebroken)gezinnen waar dat Indisch verleden een zeer grote rol speelt. Ook in negatieve zin en dan denk ik aan de oorlog, bersiap, jappenkamp, uitdrijving uit geboorteland, ontheemd blijven voelen, stil verdriet (als publicist krijg ik soms ijzingwekkende reacties).
Deze gezinnen hebben natuurlijk ook kinderen die zielsveel van hun ouders houden maar elke dag die ellende hebben meegemaakt wat in die gezinnen heeft plaatsgevonden. Van diepe eenzaamheid tot ernstige gedragsstoornissen waar niet zelden prof.hulp moet worden ingeroepen. Deze nu volwassen kinderen hebben op een gegeven moment een confrontatie met dat Indisch zijn. Onlangs nog actueel door de Indische Kwestie.
Zij voelen zich Indisch, komen vaak uit een warm Indisch nest, maar keren nu dat Indische de rug toe omdat het blijkbaar zoveel pijn veroorzaakt. Het veroorzaakt stress bij ze. Ze komen in een spagaat te zitten. Een loyaliteitscrisis. In de psychologie noemt men dat onaangename spanningsveld “cognitieve dissonantie”
Een botsing van oude en nwe waarden…tussen werelden van ouders en kinderen.
Hier is dus niet een weging van slecht gekozen woorden of geen vrije meningsvorming; het is bij nader inzien best kwalijk als je achter de schermen van het leed kijkt en wat dat negatieve zelfbeeld hieraan bijdraagt. Sommigen vinden in hun zoektocht een warm bad bij een blog als I4E en de ander die deze schampere opmerkingen leest trekt er andere conclusies uit. Ik wil maar zeggen dat op onze schouders ook een verantwoordelijheid rust tav. die zoekende generatie….
Is voor mij geen woordenstrijd hoor. Mij gaat het om bewust negatieve beeldvorming. Er is nou eenmaal een wereld van verschil tussen “altijd ruziemaken” en verschil van mening hebben…..
Dit laatste is dus heel normaal.
Nee, het geldt niet voor een ieder. Natuurlijk moet je vooruit kijken, maar dat is een heel ander verhaal dan mensen die door al die onzinnige discussies al niet zo stevig in de schoenen staan zomaar te bestempelen als zielig. Op deze minderwaardigheidsgevoelens in te spelen blijf ik nou eenmaal niet kies vinden. Ook de aanname dat Indo’s altijd ruzie hebben is tendentieus.
Of je nou een antieke Indo of een strak geëvolueerde Indo 4.0 bent, respect waar we vandaan komen en welke grote offers onze (voor)ouders hebben gebracht verdienen het niet om zo ridicuul neergezet te worden.
Je mag kritisch zijn, graag zelfs en je hoeft de verhalen uit het verleden niet te lezen, prima, maar geen verwarring zaaien uit persoonlijke onvrede of deze nonsens verspreiden over de ruggen van onze ouders en onze hier geboren en gelukkige levende kinderen bestempelen als zielig. Het bewust “stoken” zegt voldoende, het is n.m.m. onverantwoordelijk gedrag dat alleen maar psychische schade toebrengt aan onze zoekende Indische generatie die niet in een hokje kan worden gestopt….
vind ik ook, helemaal met bovenstaande eens…en het is al zo vaak herhaald en herhaald…laten we niet vergeten dat het om een heel leuk verhaal ging van pak Pierre..en ik kan al niet wachten om meer van zulke gezellige verhaaltjes te kunnen lezen…
Onzin. Er bestaat geen zielige Indo. Het is wat je er zelf van maakt…Zo wordt er juist een probleem gecreëerd. In vaktermen wordt die manipulatieve handelswijze het psychologiseren van een niet bestaand probleem genoemd…..
Ik was dit jaar in Indonesië, waar ik niet als Indo herkend werd, want teveel putih dat vel van mij. Maar als ik dan vertelde dat ik ook keturunan Indonesia dan Cina had, dan was het goed. Hieruit blijkt dat de kleur van je huid er niet toe doet. Ik ben het verder met Wouter eens over de zachte vrouwenstem.
Aduh, Pak Pierre, als je gaat uitzoeken wiens nazaat je bent, aduh bij ons ister ook Fransen,Portugezen,Belanda uit Zeeland,Kriting Afrikanen, orang Tiong Hoa en nog veel meer.
Froeher ik rij op een sepeda motor in Den Haag, wah ik maak een verkeersfout, toen werd ik uitgescholden voor “KANEELVRETER”., itu apa ik doe nooit kaneel in mijn sambal goreng.
Maar wat ben ik eigenlijk? Froeher in Jakarta een kacung met een katapult jagen op bajings, maar in Nederland, je moet laten zien wat je waard bent,dus het advies van mijn Indo vader opgevolgd,en ik heb, maatschappelijk gezien toch wat bereikt dese in Holland.Tetapi ik ben geen belanda geworden, maar indisch nederlander gebleven met al zijn bescheidenheid.Loh dus ik ben tog een Indo.
Pak Pierre is deze week wederom aan het fietsen in Duitsland, nu als orang jompo zonder tent maar via hotels. Misschien kan hij in een volgend lucu verhaaltje beschrijven hoe de ontvangst na 54 jaar gegaan is? Mogen we raden welke nationaliteit hem nu toegedicht wordt?