Ze zijn weer thuis, fam P, zij gingen terug naar Indonesia na ruim 60 jaar. Via internet kwamen al snel vele enthousiaste berichten en foto’s onze kant uit. Hier enkele
quotes: dochter Barbara – “Peet zit aan een grote kop rawon met alles d’rop en d’ran. Gisteravond (of eigenlijk nacht vanwege de jetlag) zijn we maar uit bed gegaan en hebben sat ajam en kambing besteld en gegeten. Het is verschrikkelijk warm en we blijven drinken. De voeten doen pijn van het vele winkelen” —- Nama: “Veel dingen uit mijn jeugd komen boven. Vooral de eerste dagen in Pondok Asri. Ik zat daar op het terras in de tuin, keek over de hoge heg naar buiten en zag daar de daken van de buren. Zo was het ook bij ons in Sorong. Als kind kwam ik de tuin niet uit en keek regelmatig over de hoge heg naar buiten, mij afvragend wat voor wereld het daar zou zijn”
B – ” je voelt je echt ongemakkelijk omdat je weet dat in je dompet meer geld zit dan zij hun hele leven zullen bezitten. Je zou iedereen wel willen helpen maar dat kan helaas niet. Het is een rot gevoel dat jij weer in de auto stapt naar een nieuwe bestemming met de gedachte dat het leven van die persoon net zo miserabel zal blijven” —
Nama:” Ik ging staan, klopte op het kruis en dacht, “Ik heb je gevonden en ik zal eens weer terug komen opa”.
Juud:” voor Peet en mijn persoon was het weerzien van het mooie Indonesia iets
geweldig.Ik voelde me daar helemaal thuis heb genoten van de vier weken dat we er waren. Ik ben naar mijn oude school geweest,naar de dochter van mijn pembantu heel ontroerend om haar weer te zien, heb in de regen op blote voeten door de banjir gelopen(daarna wel weer goed gewassen hoor)Heb ook vanaf de brug Suramadu op de 17 october bloemen in de zee gestrooid op sterfdag van mijn moeder”.
Peet:” Heb in Indonesia een schitterende tijd ervaren, maar eerlijk gezegd ging ik er met loden schoenen heen want door mijn ellendige jeugdherrinneringen was het voor mij als zijnde een terugkeer naar de hel. Doch de confrontatie was overdonderend !!! ik had nooit gedacht een spiksplinternieuwe supermoderne samenleving te zullen weerzien. Er is zooooooveeeeel veranderd, zowel de
samenlevings structuur, mentaliteit van de mensen, het uiterlijk van de wegen uitbreidingen steden en moderne huizenbouw etc.etc. Dit had ik nimmer verwacht en voelde me als bij toverslag weer helemaal thuis. Ik was ontzettend blij dat ik niet meer geconfronteerd werd met alle ellende van toen tijdens het aanschouwen van mijn woonhuizen en leefplekken uit het verleden. Alles was onherkenbaar en ik kon alles ter plekke afsluiten en daarna gewoon genieten net als iedere tourist op vacantie”.
Welkom thuis familie P. (lekker warme trui aan,erwtensoep eten en kachel aan)
...................
Indisch4ever 
Dat wordt dan een bestseller….joepie!!
Wah, bolh dese, mijn dochter krijgt Indo-journalistieke aspiratie`s… ajoh, laat maar wat zien dan.
ja…wat let..jullie :))
ik promoot ’t dan wel hier
Euh….Boeroeng…wat let ons!!! 🙂
Ahhhh de beruchte indo-midlifecrisis sloeg toe.
Vooral mensen die Indi/Indonesi nauwelijks hebben meegemaakt hebben dat. Zo ook de weblogbeheerders hier.
Dat niemand daar een boek over schreef… das pas raar !
Aha, mijn dochter wordt nu echte Indo, misschien ga ik ook weer mee als nichtje van Tjali Robinson dat ook weer met mij wilt beleven (ze kijkt in elk geval elke dag naar haar films en foto`s uit S`baya)… wie weet…
Eigenlijk is het wel frappant. Ik ben in 1960 geboren in Zaandam en had niets met het “indisch’ zijn. Wilde als kind graag blond haar en blauwe ogen zodat ik niet zou opvallen tussen mijn vriendinnetjes. Pas rond mijn 40e levensjaar werd ik me steeds meer bewust van een gevoel wat ik niet kon verklaren. Ik voelde me niet ‘echt’ Hollands, nee, het Indische kwam steeds meer naar boven. Nu ben ik heel trots op mijn afkomst en wil niets liever dan deze nalatenschap aan mijn dochter overdragen. En daarom was het voor mij zo’n openbaring dat ik voet op Indonesische grond zette. Alsof ik eindelijk dat stuk wat ik altijd miste, had gevonden.
Hmmm…het duurt nog even voordat het weer september is pap!!! 🙂
Hi Kembang Sepatu,
herken je nog wat van je huis? Jammer dat je daar niet mag stoppen, er is geen parkeerstrook langs de weg, je moet daar dus de poort van het huis in, maar die was gesloten. Ik heb nog steeds moeite met Hyves, roewet betul die, mijn kleidochter heeft de foto`s daar geplaatst. Als je bij priveberichten op Onze Plek kijkt dan vind je daar een bericht van me, lijkt me ook makkelijker voor me om contact te onderhouden.
Wanneer ga jij terug naar Surabaya?, misschien ga ik volgend jaar weer zo tegen Sept., maar dat is nog even afwachten.
Hoi Peet,
Ik heb het idd ontvangen, bedankt en ik heb je op Hyves aan jou gevraagd om als vriend toe te voegen als jij het accepteert.
Het is idd jammer dat die hekken voorstaan, op mijn vroegere foto’s toen ik daar nog woonde was dat niet zo…..alles was daar nog vrij en rustig. Maar daar heerst nu ook grote criminaliteit waardoor juist deze “rijke” huizen zichzelf op deze manier moeten beveiligen….
Hl lief en nogmaals bedankt Peet, en ik hoop dat we meer met elkaar in contact blijven…
Kembang Sepatu, ik heb de foto`s van je huis per Hyves naar je toe gestuurd, want ik zag geen andere mogelijkheid om ze ergens te plaatsen. Ik hoop dat je ze ontvangen hebt, zo niet, geef dan een seintje dan stuur ik het wel per e-mail. Boeroeng weet mijn e-mailadres. Groetjes van Peet.
Kembang Sepatu, ik heb je straat gevonden, de huidige naam is idd. nog Jl.Jaksa Agung Suprapto, toen ik de chauffeur hiernaar vroeg wist hij meteen waar het was, ook dat de vorige naam iets met Ketabang heette. Helaas is de verkeerssituatie daar zo dat we niet voor het huis konden stoppen en uitstappen om te fotograveren, hij heeft twee keer de boulevaard afgereden en daarna gekeerd om stapvoets langs je huis te rijden zodat we uit het raam snel foto`s konden maken. Heel jammer dat het huis bijna niet te zien is vanwege een hoog stalen traliehek waar achter hele hoge struiken en bomen staan, ook de toegangspoort was afgesloten met aan beide zijden veel beplantingen aan het oprijpad. Langs de straat is ook een brede nieuwe betonnen slokan aangelegd. Zodra mijn dochter die foto`s op m`n computer heeft gezet zal ik ze hier plaatsen, ik vrees alleen dat je weinig daarvan zal herkennen. Ja, net als jij zou ik ook weer graag een keer terug willen gaan, nu ik weer thuis ben en terugblik naar wat ik daar beleefd heb steekt de heimwee z`n kop op. Dus, wie weet misschien weer volgend jaar.
Fijn dat jullie gezond en wel terug zijn gekomen….
Wt een opluchting dat je alles hebt kunnen afsluitend…dat heb ik ook gedaan en kon met een vredig hart weer terug naar Holland.
Maar ondanks alles blijft mijn “geboortewortels” aan me trekken, ik hoop dat het volgend jaar lukt om mijn geboortestad, land en volk weer in mijn armen te kunnen sluiten…het is dan inmiddels alweer 5 jaar geleden….aduh…waarom huil je toch nona manis???
“Thuiskomen”. Inderdaad, zo heb ik het ook gevoeld toen ik jaaaaren geleden voor de eerste maal naar Indonesi terugging.Op mijn 32e jaar in januari 1958 noodgedwongen naar Nederland vertrokken na ontvangst van een brief van de minister van justitie van Indonesi van 7 november 1957 met de mededeling:
“bahwa tuan haruskan segera meninggalkan Indonesia, selambat2-nja TIGA BULAN sesudah tanggal surat ini”.
Ben nu 84 jaar en al vele malen naar mijn geboorteland teruggeweest. Altijd met liefde door de bevolking ontvangen.De huizen opgezocht waar we gewoond hebben en niet te vergeten de scholen waar ik op school geweest ben. Zelfs eens op een schoolbank gezeten in de klas waar ik op mijn 8e jaar op school was.
Nu gaat het rondreizen helaas niet meer maar toch probeer ik ieder jaar met mijn vrouw voor een paar weekjes in Indonesi te zijn. Al is het maar in een hotelletje op Bali.
Ook voor mij was het een hele belevenis. Alle verhalen die ik als kind al hoorde, werden ineens werkelijkheid; ik zag de huizen, scholen en Zangrandi.. En ik was totaal overdonderd door het gevoel ‘van thuiskomen’. Dit had ik echt nooit verwacht. Nu zit ik weer hier en heb een gevoel van heimwee. Daar liggen mijn roots en ik ga zeker volgend jaar terug!!
Peet:” ik had nooit gedacht een spiksplinternieuwe supermoderne samenleving te zullen weerzien. Er is zooooooveeeeel veranderd, zowel de 2 samenlevings structuur, mentaliteit van de mensen, het uiterlijk van de wegen uitbreidingen steden en moderne huizenbouw etc.etc.
Dit had ik nimmer verwacht en voelde me als bij toverslag weer helemaal thuis.”.
===================================================
Ik hoop dat er veel oudere Indische Nederlanders Peets ervaringen lezen.
En zeker de generatie die ooit slechte herinnering hadden over gehouden , en bang waren om weer terug te gaan .
Zo lang je nog kan reizen , probeer terug te komen en het verleden af te sluiten.
Peet , bedank voor je inbreng.
Hoop dat velen je zullen volgen .
Salam
A.M.I.S.Surya Atmadja