Vrijdag 12 juni jl. vierden Peet en zijn Judy hun beider verjaardag en trouwdag. Beiden zijn dit jaar 70 geworden, en  zij zijn tevens 49 jaar getrouwd! Dit moest natuurlijk gevierd worden, en een hele club vrienden van het forum Onze Plek toog naar Den Helder.

Het feest werd gehouden in het gebouw van Peet z’n schietvereniging, dus dat was meteen DOEAARR!!

Peet: “….nog steeds druk met de nawen van ons feest. He, zonde dat het zo gauw voorbij is gegaan op de club. In elk geval hebben zowel Judy als ik genten, ech waar!! Vooral de verrassing van Nama met Woody Brunings en Eddy Chatelin. Ook mijn zoon en schoondochter Sikina hebben ons verrast, ze zouden met z`n drietjes de muziek verzorgen, maar hebben ook andere bandleden van een bekende groep uit Den Helder e.o. als surprise erbij gehaald. Al met al een denderend optreden, vooral voor de danslustigen“.    foto-slide

Ciwi: “De zaal was feestelijk versierd, mensen kletsten heel geanimeerd met elkaar. Juud bracht een bord met nasi kuning met toebehoren, och och, ik heb wel eens gezegd dat het een zegen is om gehandicapt te zijn. Je wordt als een vorstin behandeld. Onder de aanwezigen zag ik Eddy C. en Woody. Ik wist niet dat Nama dit als verrassing geregeld had, maar de muziek was Indorock tulen (puur Indorock). Er werd gedanst, gejived, en ook de 2 jarigen lieten zich niet onbetuigd en jiveten als in hun jonge jaren. Ook de poco-poco ontbrak niet op het programma.

Opeens kwam Nelly naar me toe, of ik Bengawan Solo wilde zingen.  Jeetje, ik zingen voor al die vreemden! Maar zij duwde de stoel al naar het podium toe, waar Eddy en Woody de danslustigen door hun opzwepende muziek de beentjes lustig lieten zwieren. En ja hoor, Nelly fluisterde Woody wat in het oor, Eddy kwam er bij en daar zat ik, duiken ken niet meer. En ja, als het toch moet, dan maar! Ik dacht aan wat Frank zei over Rayuan Pulau Kelapa en besloot dit lied te zingen. Ik heb mijn best gedaan. Met een microfoon voor je weet je nooit hoe het geluid overkomt, dus haalde ik de hoge tonen uit mijn tenen. Yahilah! En dan te bedenken dat het allemaal vanuit die oude grijze cellen van me gehaald moest worden. En ja, als we toch al zo bezig zijn, vond Nelly dat Sepanjang jalan kenangan er ook nog bij kon en dit lied hebben we allemaal samen gezongen. Ja, dit laatste vond ik een goed idee van Nelly, allemaal zo in een kring en maar zingen, doet me aan vroeger denken. Klik hier voor de film. Ik geloof dat Nama met gekromde tenen stond te luisteren, hij met zijn zuiver gehoor zit natuurlijk te wachten op een dissonant, hihihi, ouwe tjang mag in dissonanten zingen, kapan als je oud bent wordt je stem kaya gebarsten ketel.
Toen ik zo zong en de sfeer om me heen voelde, toen voelde ik me z senang, omdat ik dit gewend ben. Bij ons wordt er altijd spontaan gezongen en gedanst en dat is nu weer gebeurd, ik was weer ff terug in “tempo doeloe“.

Barbara: ” Ik geniet met volle teugen van de vriendschap tussen de “Onze-Plek” leden en ik zie mijn ouders opbloeien. Ze hebben de dag van hun leven gehad en ze verdienen het om zo in het zonnetje te worden gezet. Dank jullie allemaal voor de komst naar Den Helder, zonder jullie was het feest niet compleet geweest“.

Debbie: ” Natuurlijk was het feest ook heel erg gezellig, zeker toen Ciwi ging zingen en we allemaal in een kring stonden, de rillingen op mijn rug, in 1 ogenblik dacht ik; dit is de laatste generatie met memories over de Gordel van Smaragd en werd met weemoed vervuld“.

Judy: “Wat een geweldige dag was het geweest ik heb er elke minuut , elke seconde ervan genoten. Iedereen nogmaals dankie, dankie voor jullie komst en verwennerij. In elke hoek van de kamer staat een mooi bloemenbouquet , als ik nu aan de feestavond terug denk…… dan voel ik mij rijk met zoveel lieve vrienden om mij heen.