Deze week overleed Leo Kollmann. Hij overleefde de Birmaspoorweg en werd een paar jaar geleden gefotografeerd en geinterviewd door
Jan Banning voor zijn boek ‘Sporen van oorlog’ zie pagina 85 en 86
Een jaar geleden overleed Ferry Portier, een andere deelnemer aan het boek. Doortje heeft de heer Kollmann leren kennen het laatste halfjaar …
Het boek Sporen van Oorlog van Jan Banning bestaat uit portretten in fotos en tekst van vierentwintig mannen, die allen als dwangarbeider aan de Birma- of Pakanbaroe spoorbaan hebben gewerkt: zestien voormalige krijgsgevangenen vijftien Nederlanders en n Indonesir – plus acht Indonesische ex-romushas, wonend op Sumatra en Java. Zij zijn gefotografeerd zoals ze destijds werkten: met ontbloot bovenlijf. Hoeveel van deze mannen zijn nu nog in leven?
Deze week hebben we afscheid moeten nemen van Leo Kollmann ( 17-10-1923 te Semarang- 17-06-2009 Gouda), n van de mannen uit het boek. Hij zat in het verpleeghuis Huize Bloemendaal te Gouda op de afdeling van mijn moeder. Ik kom bijna iedere dag -vanaf haar opname bijna een half jaar geleden- bij mijn moeder op bezoek. Een klein frle vrouwtje in een rolstoel, bang en onzeker, en zomaar iets vragen is er helemaal niet bij.
Reeds bij binnenkomst had de heer Kollmann ons al opgemerkt. Indischen! Di moest hij in de gaten houden. Zoveel indische mensen zijn er niet in dit huis De dag erop kwam hij zich voorstellen, en vanaf dat moment was er iedere dag contact. Het bleek al gauw dat hij de stoute jongen van de afdeling was, hij reed met zijn elektrische rolstoel razendsnel door de gangen, botste (zachtjes) graag tegen zusters aan en kreeg goedbedoelde opmerkingen van ze terug. Wat een humor had die man. Hij probeerde mijn moeder zover te krijgen dat ze van zich af ging bijten wanneer dingen haar niet bevielen, maar dat ging zomaar niet. Zijn steeds terugkerende opmerking je betaalt ervoor hoor! beklijfde bij haar niet. Ze durfde niets te vragen en dat bleef zo. Wanneer ze iets wilde of zich eenzaam voelde dan was haar kreet Leo! voldoende om naar haar toe te racen en haar rustig te krijgen.
Leos lieve vrouw kwam ook iedere dag, ze kwam vroeger dan ik en ging eerder weer naar huis. Zo zaten we dagelijks aan het eind van de middag met elkaar aan tafel: Leo, mijn moeder en ik. Al snel kreeg deze gezellige kumpulan uitbreiding met mr bewoners, en zaten we soms met 5 of 6 mensen aan tafel. Ik nam altijd wat te eten mee voor mijn moeder, indisch natuurlijk,
en vaak ging een stukje dodol, een bekertje kolak, wat lontong met alleen abon of lapis surabaya ook richting Leo. Hij hield er een ijzeren discipline op na:
nit teveel, n hapje maar, anders word ik te dik.
Mt de gezelligheid kwamen ook de verhalen los, Leo heeft het niet makkelijk gehad in de oorlog, maar hij heeft zijn optimisme nooit verloren. Hij heeft nooit bij de pakken neer gezeten, en zoals in het boek staat heeft hij geen naween aan de oorlog overgehouden. Ik dacht bij mezelf: men ziet de naween niet, maar die zijn er wl natuurlijk. Dat bleek ook uit het feit dat hij met zijn zoons nooit over de oorlogstijd sprak. Maar in het boek staat dat hij n keer in het jaar zijn tranen de vrije loop laat: op 15 augustus bij het Indisch Monument. Tranen van verdriet over zoveel oorlogsleed, die even mogen vloeien, en dan gaan we weer over tot de orde van de dag. Er werd ook gemopperd. Over de back-pay kwestie, de Japanse excuses die nooit gemaakt zijn
Aan die gezellige bijeenkomsten is nu plotseling een einde gekomen, en het zal nooit meer worden zoals het was, we zullen zijn kwinkslagen, zijn geflirt met dit is mijn lievelingszuster en zijn peptalk naar mijn moeder toe moeten missen.Wij wensen zijn vrouw, zijn zoons en verdere familie veel sterkte toe met dit verlies. Selamat Jalan Leo, sampai bertemu lagi!
Doortje
...................
Indisch4ever 
Hoi Lesley, Ik kan me je nog herinneren! Nog gecondoleerd met je vader!
Bedankt voor de correcties. Ik ben zelf ook een beetje gestart met een stamboomonderzoek. Leuk dat je daar ook mee bezig bent.
Ik heb inderdaad in Waddinxveen wel vechtsport gedaan. Dat waren vnl. demo’s bij een goede kennis van me Rene Scharff.
Ik zou het wel interessant vinden om je stamboom overzicht te zien. Misschien kunnen we een keer contact met elkaar opnemen. (mijn email adres: rob.kollmann@freeler.nl)
Hoi Rob(by) ben de jongste zoon van Oom Leo en Tante Willy Kollmann . Ben vaak met mijn ouders bij jullie in Rotterdam geweest. Heb over de Familie Kollmann een (stamboom)genealogisch overzicht waarin staat dat je vader niet in 1923 maar in 1922 geboren moet zijn, mijn vader is nml, van 17 oktobe 1923. Weet dat je in waddinxveen in het verleden indonesische gevechtsport beoefend heb.Gr Lesley Kollmann
Hallo Leni / Rob,
Toevallig stuitte ik op deze site en wilde nog aanvullen dat ik een zoon ben van Leo en Harry’s broer Oscar. Oscar Kollmann is ook overleden in 1987 in Rotterdam. Geboren in Samarang op 9 juli 1923. Mocht je Fotos willen hebben of zien dan staan ze ook op facebook! Je kan me gewoon zoeken onder Rob Kollmann
Beste Lesley,
Als je nog geen foto hebt van mijn vader dan kan ik je daar aan helpen.
een mailtje naar rob.kollmann@xs4all.nl is voldoende.
Groet,
Rob Kollmann
Beste Magda,mijn oom Herman(Harry)Kollmann heeft waarschijnlijk tussen 1950 en 1970 op de vliegbasis soesterberg gewerkt.Zelf weet ik niet wanneer mijn oom Harry en zijn vrouw tante Ollie naar Nederland zijn gekomen. De foto die je gestuurd heb via E-mail naar mijn broer en schoonzus is waarschijnlijk nooit aangekomen want die heeft mijn moeder nooit bereikt,zou je deze misschien alsnog willen opsturen bij voorbaat dank. Groeten Lesley kollmann
Een late reactie over het I.M.van Leonard Kollmann. Over twee maanden wordt het al weer een jaar dat mijn vader is overleden.De schrijfster,Doortje kan dat heel goed,mijn moeder en ik hebben nog steeds goede contacten met haar en haar man,in de korte tijd dat ze mijn vader heeft leren kennen heeft ze hem wel goed leren kennen.Twee maanden na het overlijden van mijn vader is E.O.Kollmann overleden uit Leusden. Een neef van Leonard en Herman Kollmann. Zijn familie wens ik veel sterkte toe met dit verlies. Groeten Lesley Kollmann
Beste Esther, sorry voor de late reactie maar we hadden een tijdje niet op deze site gekeken. Bedankt voor je bericht, het spijt ons te moeten lezen dat jou oma ook is overleden. Jammer dat de families zo weinig contact hebben gehad in de laatste jaren.
Wellicht dat dat in de toekomst verbeterd wordt. In ieder geval wens ik jou en je familie sterkte met het verwerken van het verlies.
Groeten Jeffrey Kollmann
Och….Esther ook jij gecondoleerd met
het overlijden van je Oma die nu bijna een
jaar is overleden, gezien ik gewerkt heb in een “verpleeg” annex verzorgingshuis met extramurale-zorg voor clenten wonende in Soesterberg had ik al geruchten gehoord dat het met je Oma niet goed ging. Maar helaas heb ik nooit kennis kunnen maken met je Oma.
Is je Oma bijgezet in het graf van je Opa?
Ik kan alleen zeggen dat; Beiden rust in vrede.
Dag Leni.
Ik heb vandaag 17 juli-09 een foto naar
je verstuurd van Herman (Harry) Kollmann.
Gr. Magda
Beste familie,
Gecondoleerd met het overlijden van Leo Kollmann. Hij was de broer van mijn opa, Herman (Harry) Kollmann uit Soesterberg.
Helaas is mijn oma, Eveline Kollmann-Martherus vorig jaar 8 augustus overleden.
Sterkte toegewenst,
Hartelijke groet,
Esther
Hallo Leni.
Als je een e-mail-adres hebt kan ik de foto scannen en naar jou op sturen…
vraag het maar aan Blauwvogeltje die stuurt
jou mail adres naar mij toe.
Het betreft een foto van een afdeling waar wij samen hebben gewerkt, het is een groepsfoto. Zelf heb ik uiteraard jaren contact met hem gehouden tot aan zijn dood.
Ik ben naar zijn graf geweest met een bloem voor een laatste groet aan hem.
Zijn vrouw die nog in Soesterberg woont en zijn kinderen heb ik helaas nog nooit met hun kennis kunnen maken.
Gr.Magda
Ik, Rob Kollmann ben zijn enige zoon. Mail gerust; rob.kollmann@xmsnet.nl
Hoi Rob, dit is je neef lesley kolllmann uit Waddinxveen. Hoop dat het goed met je gaat. Mocht je willen reageren mijn nummer 0651418651
Hallo Magda,
Mijn oom Harry woonde inderdaad in Soesterberg en was toen werkzaam op de vliegbasis aldaar.
Als je de foto zou willen sturen zou je ons en mijn moeder daar een groot plezier meedoen.
met vriendelijke groeten
Jeffrey en Leni Kollmann
Hallo Magda,
Mijn oom Harry woonde inderdaad in Soesterberg en was toen werkzaam op de vliegbasis aldaar.
Als je de foto zou willen sturen zou je ons en mijn moeder daar een groot plezier meedoen.
met vriendelijke groeten
Jeffrey en Leni Kollmann
Dag Leni.
Inderdaad hij wordt ook Harry genoemd, ik heb een foto waar ik samen met hem op een afdeling hebt gewerkt….en hij is ongeveer 3 jaar geleden overleden in Soesterberg…
Daarom mijn vraag….woonde Herman/ Harry in Soesterberg??? Is dat zo…dan wil ik je wel een oude foto naar jou sturen als je je e-mail adres door geeft.
Woont hij NIET in Soesterberg dan geef ik die foto ook niet!!!
Gr.Magda
mijn schoonvader had wel een broer, heette ook Herman maar werd Harry genoemd. En hij is ca. 3 jaar geleden overleden. Kunt u ons een foto mailen.
vr.gr. Leni
Mooi verhaal van een levenslustige man die door zijn karakter en aard de birma spoorlijn heeft overleeft…diep respect!!
Ik ken een Herman Kollman wonende in Soesterberg….lijkt veel op de foto van Leo.Zijn het soms neven van elkaar? Ook Herman is op 89 jarige leeftijd overleden.
Gr.Magda
Heel erg bedankt voor dit mooie stukje over mijn opa.
Veel liefs, Daisy
…mooie foto seg…mooi verhaal…leuke man…desuh man wordt samen met ron hierboven de beste vrienden…doris, dank voor je verhaal..
Gecondoleerd familie Kollmann. Rust zacht meneer Leo.
Erg mooi geschreven Doortje, en veel sterkte met uw ibo xx.