1 Response to Liefde in oorlogstijd

1. Mary Dehne-Stolze schreef:

   14 november 2006 om 22:37

   Ik vind het klasse dat jullie op deze manier naar buiten treden. Zelf heb ik er ook jaren mee geworsteld. Het eeuwige zwijgen, de onterechte angst om afgewezen te worden, er niet over kunnen praten, het jarenlang geheim houdenb voor je kinderen, het onbespreekbaar zijn met je moeder etc., maakt dat je jaren en jaren lang een slachtoffer bent of je minstens zo voelt van het onbekende verleden. Je eigen identiteit niet kennen omdat je niet weet waar je vandaan komt, jezelf niet kunnen herkennen in de rest van het gezin waar je opgroeit en de schok als je hoort dat ja vader je vader niet is.
   Bij mij leidde dat tot ernstige psychische problemen. Toen daarvoor hulp werd gezocht in Oegstgeest en men daar het nodig vond om mij af te wijzen (telefonisch) omdat ik op grond van mijn uiterlijk een gevaar zou zijn voor de overige clienten in de wachtkamer (niemand daar had mij ooit eerder gezien) dan voel je je helemaal belazerd en nog meer een slachtoffer van alles dat ver achter ons ligt. Gelukkig heb ik daarna uitstekende hulp gehad bij het Sinai-centrum in Amsterdam en daarbij de mogelijkheid gekregen om weer mezerlf te worden en mijn verleden een plaats te geven.
   Een ander voorbeeld van miskenning is dat bij een aanvraag Wubo het zitten in de kampen Kletjo en Sinkokan reden was om erkend te worden als oorlogsgetroffene maar dat het feit dat toen en daarna vele vernederingen werden uitgesproken, discriminatie een reeel onderdeel van mijn leven werd en ik mijzelf m��r dan 56 jaar heb moeten ontkennen werd absoluut niet meegeteld. Uiteindelijk volgde een erkenning maar zonder een geldelijke tegemoetkoming. Ook dit zijn zaken die best verteld mogen worden. Gelukkig voel ik mij nu geen slachtoffer meer maar zonder goede hulp was het mij nooit gelukt.
   Zie ook onze website http://www.handehne.nl als je hierover meer wil weten.
   Minke.

   Beantwoorden