*Katjang is 17 jaar, doet VWO 5 en is moderator van Indoweb. Omdat haar onlangs overleden opa met wie ze een goed contact had, kampslachtoffer was in Changi te Singapore komt ze in aanmerking voor een pr-project van de Japanse regering. 10 schoolgaande (achter)kleinkinderen van jappenkampslachtoffers worden 5 weken ontvangen in Japan, op kosten van de regering. Dinsdag vorige week kwam ze aan...
De reden dat ik hier ben is voor iedereen daar in Nederland wel duidelijk: ik ben een kleinkind van een oorlogsslachtoffer van de Jappenkampen in Indie. Ik woon met opa en oma, die dus ongetwijfeld de oorlog hebben meegemaakt, en thuis is dan ook nog niet gesproken over de oorlog. Bovendien zegt mijn gevoel dat deze conversatie er nooit gaat komen. En eigenlijk, ik weet niet of ik er nou zo’n behoefte aan heb, gezien het feit dat Japanse opa nog leeft, en Indische opa niet meer.
Hier op school echter, toen een van de leraren Engels vroeg wat mij interesseerde aan Japan, werd er wel over gepraat. Mr Toyama vroeg wat mij zo interesseerde aan de geschiedenis, toen ik dat vermeldde. Ik wist niet zeker of ik nou gelijk de eerste dag, het eerste gesprek met de deur in huis moest vallen, maar ja, ” ach” dacht ik “daarom ben ik hier”. Dus ik vertelde waarom ik hier was, en dat dat dus ook de reden was voor mijn interesse in de Japanse (en wereld) geschiedenis.
Tot mijn verbazing praatte Mr Toyama er direct over, dat zijn vader in China had gezeten tijdens de WOII en er nooit over had gepraat. Hij ging er ook vanuit dat mijn opa er nooit over zou hebben gepraat omdat het ronduit vreselijk was geweest voor hem. Daarop antwoordde ik weer dat mijn opa er (gelukkig) wel degelijk over had gepraat, wat Mr Toyama op zijn beurt weer bewonderingswaardig vond.
De lessen Engels die ik geef, geef ik samen met Brendt Bly, een Amerikaan die hier al een jaar is en Engels geeft. Dit doen we tijdens de uren van een andere leraar Engels, een al wat oudere meneer die ik binnenkort wel met pensioen zie gaan (als dat hier bestaat…). Dus toen ik met Brendt voor de klas stond en een beetje stond te vertellen over Nederland en hij over Amerika, vroeg de leraar Engels waarom ik hier eigenlijk was. Dus wederom vertelde ik het verhaal, en alle kindertjes staarden mij aan met open mond… Doen ze hier nou echt aan geschiedsvervalsing of vertellen ze het niet?
In mijn eigen klas moest ik natuurlijk hetzelfde verhaal afdraaien, over de oorlog en mijn opa. Er werd niet gereageerd, alleen het vrolijkste en brutaalste meisje vroeg; “what has happened?”…. Ja, wat zegt dit? Zegt dit wat over Japan, hun onderwijssysteem of over ons? Jij mag het zeggen
...................
Indisch4ever 
Over de periode 1965-1968 in Indonesia , de kudeta die wordt toegeschreven aan de komunisten .Het feit dat er veel slachtoffers waren , soms ook onschuldig of alleen maar omdat ze meelopers waren werd wel gegriefd in de geheugen van alle betrokkenen.
Dus mensen die bewust de tijd meegemaakt hebben.Er was bijna een burgeroorlog gebroken.
En dat zijn Indonesiers van ongeveer 55 jaar en ouder.En die op Java en in mindere mate op Bali wonen.
En zeker de studenten en scholieren uit Jakarta ,de zgn angkatan 66.Voor hun is het duidelijk wie de (mede)spelers zouden zijn.
Alleen de nieuwe(re) generatie , en hun kinderen weten dat niet meer .En in 2006 weet weinig jongeren meer wat er “echt” gebeurd is. Het is bijna 40 jaar geleden.
Maar ze zijn nu bezig om dat zwarte bladzijde te schrijven cq herschrijven .
Vooral over de rol van Soekarno en Soeharto is niet zo erg duidelijk geweest.Er is te veel rookgordijn geweest.
Als je een Indonesier van zeg maar van 40/45 kan vragen zal hij /zij wel bereid zijn om het te vertellen . Zelfs aan buitenlanders.
Beste Brush,
“in tegenstelling tot jou en Kantjil ben ik wel opgegroeid met de verhalen uit die tijd”… Verrassing, mijn opa vertelde altijd en veel.
“Ik ben eerlijk gezegd echt altijd goed verbaasd geweest over die zwijgzaamheid van de mensen die gevangen gezeten waren indertijd.”
Nou, ik niet hoor. Je zegt aan het begin van je bericht nog dat ik Japanners moet begrijpen hoe ze emotioneel in elkaaar zitten, en dat weet ik ook -ik heb me goed ingelezen. Je meldt dat dat oosters is, dus dan is het toch logisch dat ook Indische mensen gesloten zijn over die dingen? Bovendien dat neemt niet weg dat ik vraag waarom er bepaalde dingen uit de geschiedenis niet worden verteld. Dat ze anders worden verteld is logisch, dat is standplaatsgebondenheid…
Maar wel heel erg bedankt voor je reactie, en ik maak bovenal veel plezier. De eerste dagen in het gastgezin had ik heimwee, maar dat verdween na 2dagen toen ik voor het eerst op school kwam en ckon communiceren. Vanaf toen is het echt heel snel gegaan, ik vermaak me hier enorm met het geven van lessen Engels met twee Amerikaanse leraren en met een Amerikaanse jongen die hier is onderneem ik vanalles!
Groetjes uit Japna!
PS. Wat geweldig dat je Japanse jongeren in huis hebt gehad! Zo van twee kanten: in Canada, Japanners slachtoffers, en Indisch, waarin ‘jij’ weer het slachtoffer bent. (Niet letterlijk jij dan he..)
In Indonesie zouden ze zeggen dat Nederland veel van de koloniale geschiedenis niet leert op de scholen..
En ze hebben nog gelijk ook.
Anderzijds… Indonesie denkt ook liever niet terug aan de massamoorden van Soeharto in 1965-1970…
Zelf ben ik iemand die ook liever mijn duistere periodes en fouten wegdringt ..
Op macroniveau is dat een reactie van een hele samenleving..
Het is een imperfectie des mens..
Ik las ergens een verhaal van een Japanse historica die de Japanse tijd in Indonesie bestudeerde.. Ze was wat geschrokken aan wat ze aan feiten vond die ze niet meekreeg van haar studie.
Wel Katjang, dat wat jij vraagt.. of de mens in Japan (nipon) hun geschiedenis ook door vertellen is iets aparts he? Zij vertellen t vanuit t standpunt van hun gezien. Daar ben ik t met kantjil over eens, dat je dus de Japanner en hun mentaliteit en idiology van de jaren van rondom, Ik zou zeggen al met de vader van de keizer Hirohito moet gaan beginnen. Dan wordt de manier waarom de japanse militaire hoogheden zo’n gemakkelijke invloed ook op Hirohito hadden en die oorlog voerden.
Japan ziet t zaakje vanuit hun kant. Wij, de slachtoffers vanuit onze ervaring en onze koloniale geschiedenis.
Ik kan je vertellen dat die keren dat ik Japanse exchange studenten bij me in huis had en met de rest v/d groep over die oorlog sprak, dat mijn gezichtspunt en verhalen, als n bom insloeg!
t Frappante was, dat sommigen hier waren gekomen, niet alleen om Canadese manier van leven en zo mee te maken en te leren, maar OOK om te spreken over de bommen die op Hiroshima en Nagasaki waren gevallen! Wat ik vertelde, vanuit t oogpunt van n slachtoffer en de kinderen v/d slachtoffers, maakte diepe indruk. Het was indertijd voor mij en voor die jongelui n heel goed en vruchtbaar gesprek. Toch? moet ik zeggen? dat wanneer ik de documentaires zie die de Canadese Broadcasting Corporation indertijd bij de 55ste verjaardag van capitulatie heeft gemaakt en uitzond, mijn bloed deed koken. JUIST OMDAT die oude mentaliteit en houdingen nog steeds bestaan bij n groot gedeelte van de Japanse oud-veteranen. Dat die nog steeds zo gevoeloos zijn en geen wroeging zelfs van hun daden tegenover hun slachtoffers indertijd.
In tegenstellig tot jou en Kantjil, ben ik wel degelijk opgegroeid met verhalen over die tijd. En van mijn moeder, mijn halfbroers en ook van de Oma van Joyce en Marion Bloem. Zowel de zusters van hiervoor genoemde dames, hebben er over verteld. Het kwam gewoon op in gesprekken. Dan stelde ik vragen en vertelden ze t aan mij. Maar of er buiten familie en gezinskring erover gesproken werd, dat kan ik niet zeggen, dat weet ik niet.
Ik ben eerlijk gezegd echt altijd goed verbaasd geweest over die zwijgzaamheid van de mensen die gevangen gezeten waren indertijd. Juist omdat ik me zoveel openheid in communicatie in familie en gezinsverband ben opgegroeid.
Ondanks dat je in Japan zit met n speciaal doel, dacht ik….hmhm, is er tijd om eventjes gewoon tot adem te komen, zonder al die mensen om je heen, om al die indrukken die je opdoet, uit te sorteren in je kepalatje? En gewoon ook van de schoonheid van t land te genieten? Want al dit serieuse onderzoek en zo is allemaal heel goed, maar je kan er ook te serieus mee omgaan? Dus als ik zo brutaal mag wezen om je n raadje te geven? Probeer ook t mooie te zien en t rijke van Japan, niet alleen t hoe en waarom..? Zo ondanks de serieuse kant? Wil ik je alsnog toch ook n plezierige tijd daar toewensen! gruces van brush
Waarom dit zo is vraag je…
Wel, dan zou je eerst jezelf goed moeten verdiepen hoe het Japanse volk emotioneel in elkaar zit.
Nederlanders willen over het algemeen alles weten, zogenaamd direct,of zals zij het noemen, eerlijk.
Zo zit jij als Nederlands meisje nu eenmaal in elkaar.
Maar de aziaat zit emotioneel gezien anders in elkaar.
Het enige wat ikzelf weet over de oorlog, van wat mijn ouders hebben verteld, dat er mensen zonder hoofd rondliepen, dat de gevechten in Surabaya verschrikkelijk waren…maar zelfs dit vertelden ze , voor nederlandse begrippen op een spannende en grappige manier…wat ook 1 van de redenen was waarom mijn tante een uitkering werd geweigerd omdat zij er schijnbaar geen last van had.
ammehoela!!! nederlanders kunnen moeilijk lezen wat er in stilte wordt gesproken, zonder woorden.
Verder is mij weinig verteld over de oorlog, maar ik kan je verzekeren dat de zwijgzame kant als een diepe wond ook aan mij is overgebracht.
Succes verder daaro…