Kamperfoelie, uit het oosten des lands, is al een jaar een vaste bezoeker.  Ze heeft foto’s en tips ingezonden, haar broer enthousiast gemaakt voor deze log en nu is ze gastschrijfster in de rubriek Gast Pikirans.

Vrijdag 26 mei 2006. We rijden van het oosten des land richting  Veluwe.

De zon schijnt.

In de auto zit behalve Indisch liefhebber manlief  en ik tevens mijn blonde dochter en vriend.

Laatstgenoemde is een nieuweling in dit gebeuren en weet niet wat hem te wachten staat.

Heeft ze je moeten meeslepen, of ben je vrijwillig? vraag ik interessevol.

Ik ken van mezelf de momenten dat ik vond dat iemand gewoon es mee MOET. Dat was toen trots het van (misplaatste) schaamte won. Gelukkig heeft mijn dochter daar geen last van gehad. Zij ziet er met haar blonde haar en blauwe ogen niet Aziatisch uit. Een tropische verrassing in Hollandse melkchocolade?

Haar vriend blijkt geheel vrijwillig en nieuwsgierig; heeft veel gehoord over de lekkernijen en wordt er door mijn dochter nog eens extra geattendeerd op de kwe lapis, daar is ze zelf gek op.

Waarom eerst naar de Veluwe? Oma ophalen natuurlijk!

(In Nederland Door Oma, toch!)

Oma blijkt startklaar te zijn en is opgetogen zoals elk jaar.

Inmiddels regent het. Van zacht naar harder en hard.

In de auto is daar weinig van te merken, wordt veel gepraat (over eten) en gelachen.

Ook babbelt oma vrolijk over het Jappenkamp. Als een van haar kinderen weet ik dat het woord Jappenkamp net zo,n gewoon woord is als bijvoorbeeld suikerpot ik noem maar wat. Het begrip en woord komen in veel gesprekken voor. Wij kijken er niet van op. Onze nieuwe passar-ganger daarentegen wel. Geschrokken kijkt hij oma aan.

Was dat niet heel erg? vraagt hij.

Ach, erg, erg. Wat is erg. Ik deed daar aan toneel, dansen. Heel leuk. Nou ja, als je de angst en de honger niet mee rekent..

Maar verder heeeeel gezellig! zeggen mijn dochter en ik in koor. En weer wordt er gelachen.

De rij voor de ingang op het Malieveld is lang en nat en niet eens onaangenaam.

Nieuweling raakt in de stemming en maakt fotos op verzoek:

Als we dan toch aan de kassa zijn aangekomen springt ineens mijn kleindochter voor me en vindt het prachtig mijn verbazing te zien (en horen).

Ook oma is aangenaam verrast. Hoe kom jij hier opeens en waar is je moeder?

Mijn dochter (niet blond) besloot op het laatste moment toch ook maar te komen.  Na de treinreis heeft ze vooral zin in koffie.

(achter)-Kleindochter die dezelfde naam heeft als oma is ook voor het eerst hier. Ze kijkt en ruikt..

Haar commentaar: mooi, lekker.

Er valt zoveel te zien en te vertellen dat ik deze keer niet toe kom aan de boekenhoek, en bibit theater.

In de pasar krant las ik dat ook Yvonne Keuls weer signeert. (zoals bijna elk jaar toch?) Thuis heb ik verschillende boeken van deze vriendelijke schrijfster. Niet alleen van haar. Deze keer maar niets kopen, vermaan ik mezelf ieder jaar. De boekenkast puilt al uit. Maar als ik zelf niets koop krijg ik soms van mijn moeder wel weer iets cadeau.Interessant deze of Voor een van de kinderen. Vanwege tijdgebrek hoef ik deze keer dus geen weerstand te bieden

Het tong tong podium is bij oma favoriet! Ze vindt het ook helemaal niet erg dat we haar daar regelmatig laten. Natuurlijk wel even iets lekkers brengen, tjendol, lempr

Prachtig die Krontjong! Oma klapt en zingt mee.

In de pauzes praat ze met iedereen om haar heen en zou eigenlijk mee willen doen met de oudjesdie voor het podium aan t dansen zijn.

..nee, ik ken die pasjes niet..  is haar excuus om niet mee te doen.

Nieuweling leert al snel het verschil tussen pedis en panas.

Met druppels op zijn voorhoofd eet hij flinke porties omdat het zo lekker is!. Ik weet niet of al de informatie die oma geeft over het eten, ingredinten, gewoontes etc. blijven hangen, maar smaken doet het in ieder geval. Voor mij sate-kambing, want die eet ik niet vaak.

En wat leuk dat links en rechts aan de tafels naast ons bekende mensen zitten zoals Yvonne Keuls, Wieteke van Dort, Ais Lawalata en Coen Pronk.

Laatste twee zijn voor Nieuweling onbekend (voor hoe lang?)

Heel jammer dat de dansvoorstelling niet door gaat.

(achter)-Kleinkind die aan ballet doet had dat graag willen zien, door haar ma warm gemaakt daar voor.

Maar naar het ankloeng orkest willen we allemaal ook wel.

Oma, ze komen ook uit Bandung, net als jij!

Het is nog een verrassing wat er komt. Zelf dacht ik aan mensen die allen afzonderlijk een of meerdere rammeltjes bedienden, maar dat bleek niet zo te zijn. Het klinkt meer als een jaren 60 band, maar ziet er wat anders uit. In ieder geval exotisch.

Voor oma maakt het niet zoveel uit of ze Diana van Paul Anka  zingen of een onbekender iets.

Ajo spoort ze mij aan, ga dansen! . Tegen  mijn dochters zegt ze nog dat wij vroeger thuis ook zo dansten als de zanger. Ik weet niet of ik me nu gevleid moet voelen, maar ga toch nog weer even op stap en beloof zo terug te komen.

De twee die voor het eerst hier zijn, hebben het helemaal gevonden bij de pisang goreng. Ze zijn inderdaad erg lekker, maar wij vinden die van thuis toch lekkerder. (ach, omdat jullie gewend zijn.) Alleen, die wij thuis eten heeft een andere naam, niet zo smakelijk nl. smeerproppen.

Bij een volgende rondwandeling komen we in een wat vreemd toneel terecht: degenen die wij op de foto zetten fotograferen terug. Wie kijkt naar wie.

Ja, kijken kijken, makan makan

Ogen en benen zijn moe.

Tijd om huiswaarts te keren.

Maar niet zonder eerst nog wat lekkers mee te nemen voor thuis.

Zo, we kunnen er weer een jaartje tegen.

Tot de volgende keer.

We waren met vier generaties op de pasar malam, hoe lang nog?

Kamperfoelie