Een handjevol hoogbejaarde oud-militairen in Tokio en andere steden zou nog in aanmerking kunnen komen voor dit scheldwoord, maar dan moeten we toch echt op zoek naar een andere term. Dze verbale bom leidt tot onverantwoord veel “collateral damage”. Hem laten vallen op enkele bejaardenhuizen in Japan betekent verwonding van lle Japanners.
Hij is ook schadelijk voor onze eigen jeugd. Willen we soms dat die racistisch leert denken? Het is al erg genoeg wanneer bij een voetbalwedstrijd tussen Nederland en Duitsland knaapjes van 13, 14 jaar luidkeels zingen “dat ze van die moffen hun fiets terugwillen.” Als dt het resultaat is van herdenken, kunnen we het maar beter laten.
Het zijn maar termen, zegt u, waar je niet te veel achter moet zoeken. Dan onderschat u de macht van het woord! Trilt in de benaming “jood” niet nog altijd de herinnering aan het verleden mee? En wie deze in de mond neemt, voelt dat racistisch misbruik ervan constant op de loer ligt.Voor “Jap” geldt iets dergelijks. Inslikken of schrappen dus dat woord.
Column in het Reformatorisch Dagblad