AD.nl
Wanneer alle volwassenen de kamer uit waren, begon de opa van Ervine Kraft soms te vertellen. Over de oorlog in het toenmalige Nederlands-Indië. Over het interneringskamp. Over hoe hij een graf moest graven voor een vriend. Verhalen die hij verder met bijna niemand deelde. Samen met Kristel Krijgsman wil ze laten zien dat de geschiedenis niet ophoudt bij de generatie die haar meemaakte.

„We willen absoluut niet in een slachtofferrol worden gezet”, begint Ervine Kraft, woonachtig in de omgeving van Den Haag. Kristel Krijgsman uit Dordrecht vult haar aan: „We geven op deze manier niet alleen een stem aan onze voorouders, maar we geven ook het zwijgen een gezicht. Want juist in wat generaties lang niet werd uitgesproken, schuilt vaak de grootste pijn.”