Persbericht:
Op zaterdag 22 augustus 2026 vindt op Landgoed Bronbeek in Arnhem voor de 59e keer de herdenking van de Birma-Siam spoorweg en de Pakan Baroe spoorweg plaats.
Schrijver Reggie Baay is dit jaar hoofdspreker. Zijn vader overleefde als jonge man dwangarbeid aan de Birma-Siam spoorweg.
Eregast is spoorwegveteraan Ed van de Logt (102), die zelf aan de Birma-Siam spoorweg moest werken
shbss:
Aanwezigheid ambassadeur van Japan
Graag brengen wij u op de hoogte van de aanwezigheid van de ambassadeur van Japan. Na zorgvuldige overweging en gesprekken met de eerste, tweede en volgende generatie, waaronder ook onze belangrijkste gast Ed van de Logt (spoorwegveteraan), hebben wij hiertoe besloten. Het bestuur is zich zeer bewust van de mogelijke gevoeligheden die de aanwezigheid van de ambassadeur van Japan met zich meebrengt. Niets kan het leed dat is aangedaan en het verdriet dat de eerste en volgende generaties met zich meedragen, wegnemen. We merken echter ook dat er binnen de gemeenschappen behoefte is aan verzoening en dialoog, zeker in een tijd waarin vrijheid geen vanzelfsprekendheid is. Het bestuur beschouwt de aanwezigheid van ambassadeur als een teken van erkenning en een betekenisvolle stap in het gesprek over een gedeelde geschiedenis: met respect voor het immense leed van slachtoffers en hun nabestaanden. Met oog voor de verschillende verhalen en perspectieven, en met de gezamenlijke verantwoordelijkheid om vanuit het verleden ook naar de toekomst te kijken
...................
Indisch4ever 
NOS, 15 augustus 2026 :
Japanse regering laat berouw over oorlogsverleden achterwege bij beladen herdenking
Anoma van der Veere correspondent Japan
Op de dag waarop Japan het einde van de Tweede Wereldoorlog herdenkt, kiest het kabinet van premier Takaichi ervoor vooral de eigen slachtoffers te gedenken. Over het oorlogsgeweld dat Japan zelf in Azië aanrichtte, wordt vandaag niet gerept en van een spijtbetuiging is geen sprake.
Het blijft een emotionele strijd tussen vergeten en vergeven van de misdaden gepleegd in de tweede oorlog. In dit geval de misdaden van de Japanners aan de Birma en Sumatra spoorwegen.
Er is nog een kleine groep hoogbejaarden die aan de lijve hebben ondervonden hoe wreed de Japanners konden zijn.
Doorgaan met het leven zonder haat is een uiterst moeilijk te behalen streven.
Dit moet ook niet plaatsvinden onder dwang maar vanuit de harten van de overlevenden zelf.
ZIJ moeten aangeven wanneer ZIJ toe zijn aan de confrontatie, misschien zelfs pas
overlaten aan de volgende generatie.
Ik heb geen zin in jappenhaat of nog steeds boos zijn op wat de toenmalige Japanse regeringen en militairen gedaan hebben. Zoveel leed , zoveel doden, zoveel trauma na de oorlog in vooral zuid-oost azië. Maar ook bij overlevenden en nabestaanden overal ter wereld.
Van mij mag een Japanse ambassadeur aanwezig zijn bij de birma-siam-pakanbaroe herdenking, eilaas ik kan het niet toejuichen. Vooral omdat bij zovelen de emoties worden geraakt. En wie weet… bij enkeling zodanig dat die eerder overlijden.
Het idee van verzoening is mosterd ná. Japanners en Nederlanders zijn al tientallen jaren in het algemeen niet boos op elkaar. De Nederlandse politiek beschouwt Japan als bondgenoot… Dus ook allang verzoent.
Natuurlijk, sommigen zijn nog steeds boos of verdrietiger dan goed is voor hen.
Laat ze in hun waarde, het wordt steeds minder, mensen overlijden.
Tot nu toe is het relativeren van de wreedheden van Japan gedurende WW2 op hun scholen gaande.
Did helpt de aanwezigheid van hun ambasadeur niet met de herdenking van niet alleen slachtoffers maar ook de reden waarom ze slachtoffers waren,namelijk de wreedheden van Japan op de beruchte spoorlijnen in Birma en Sumatra.
Ik heb het hier niet over haat maar wat er voor verzoening gedaan zou moeten worden.
A.Olive