Bron: Michiel Eduard
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden21 jaar !!
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
Natuurlijk wordt een tekst van een lied geanalyseerd dat is geschreven door een Nederlander van Indo-Europese afkomst die in Indonesië woont en werkt. Zéker wanneer dit lied specifiek voor een Indonesisch publiek is gemaakt, waarom wordt het lied dan in het indonesisch gezongen? Zo’n lied beïnvloedt immers de beeldvorming en het perspectief van de Indonesiër — of heb ik hier de verkeerde oogkleppen op?
Bij tekstanalyse wordt een tekst systematisch ontleed om de betekenis, de structuur, patronen of specifieke informatie te achterhalen. Ik kijk verder dan de oppervlakte en probeer te begrijpen (hallo, laten wat oude heren even opletten!) hoe een tekst technisch in elkaar zit en wat de werkelijke onderliggende boodschap is.
Woord – Aantal -Toelichting
We 16 Onderstreept het collectieve groepsgevoel van de Indo.
Are 12 Geeft de staat van zijn aan (wie zijn wij?).
Not 8 Benadrukt de ontkenning en het “tussen wal en schip” vallen.
Our 8 Verwijst naar bezit en verlies (wortels, hart, vaderland).
Indo 7 Het kernbegrip van de identiteit in de tekst.
Whitey 7 De confronterende term waar de tekst mee opent en eindigt.
Us 5 Versterkt de positie van de groep tegenover “de ander”.
Lost 4 Centraal thema van de tekst (wortels, vaderland).
Enough 4 Verwijst naar de onmogelijkheid om aan een standaard te voldoen.
White 4 Verwijst naar de raciale component van de discussie.
Meest voorkomende woordcombinaties: Combinaties van 2 woorden:
1. “Not white” (3x) – De kern van de uitsluiting.
2. “Not brown” (3x) – De keerzijde van de uitsluiting.
3. “They call” (3x) – Verwijst naar de externe labeling door anderen.
4. “Call us” (3x) – Direct verbonden aan de vorige combinatie.
5. “White enough” (3x) – De maatstaf waar niet aan voldaan wordt.
6. “Brown enough” (3x) – De maatstaf aan de andere zijde.
7. “Have lost” (3x) – Het definitieve karakter van het verlies.
8. “We are” (3x) – De zelfidentificatie aan het einde van de tekst.
Top Combinaties van 3 woorden :
1. “They call us” (3x)
2. “Not white enough” (3x)
3. “Not brown enough” (3x)
4. “We have lost” (3x)
De data laat een duidelijk patroon zien: de tekst draait niet om “ik”, maar om “wij” (we/our/us). De meest voorkomende combinaties tonen een Indo-identiteit die gedefinieerd wordt door wat hij niet is (not white/brown enough) en door wat anderen zeggen (they call us).
Het is een tekst van herdefiniëring: van de groep Indo-europeanen=Indo’s die door Indonesiers benoemd wordt naar een groep die zelf zegt: “we are Indo’s just as we are
In één van zijn vorige wetenschappelijke stukjes betichtte de heer Van den Broek mij van “populisme”. Op mijn vraag wat hij bedoelde met “populisme”, bleef hij het antwoord schuldig.
Ik help hem graag met de uitleg, geplukt uit Wikipedia:
Quote
Populisme (van het Latijnse populus, volk) is een manier van communiceren en van politiek bedrijven waarin de centrale tegenstelling die tussen het vermeende volk en de vermeende elite is en waarbij de populist de kant van het volk kiest. Deze begrippen kunnen op verschillende manieren worden ingevuld, zodat er links-populisten, rechts-populisten en diverse andere typen onderscheiden kunnen worden en het populisme is dan ook geen uniforme ideologie. In het algemeen spraakgebruik heeft populisme doorgaans een negatieve bijklank, hoewel er politici en denkers zijn die het als geuzennaam voeren.
Geschiedenis:
Van de 2e tot de 1e eeuw v.Chr. bestond er in Rome in de Senaat een politieke fractie die zich populares noemde. Eerste bekende representant was de vermoorde volkstribuun Tiberius Gracchus, 169-133 v.Chr.[1] De populares waren tegen de conservatieve senatoren, de optimates, de patriciërs. Zij vertegenwoordigden de belangen van het gewone volk, het plebs. Julius Caesar was vanwege zijn huwelijk ook deel van de populares en hij werd steeds geliefder onder het plebs.
Unquote
Als de heer Van den Broek zich rekent tot “elite”, dan ben ik met genoegen “populist”.
Vd Broek, u zei dat Indo Europeanen per definitie van een Indonesische voor moeder afstammen. U komt u daar nou bij? Per definitie? Nou dat is gewoon een Nee. Dat is echt iets typisch koloniaal denken van de Hollanders en de Indonesiërs. En u neemt dat gewoon over. Goed onderzoek….
Criollos in Latijns-Amerika zijn blanken geboren en getogen in Latijns-Amerika.
Lees ik de reacties op dit topic, dan vraag ik me af wie de video eigenlijk echt heeft gezien, begrijpend gezien zonder vooroordelen?
Want is het dan niemand opgevallen dat het meisje van het begin tot het eind dezelfde jurk en vest draagt, zowel zomers als in de winter?
Wat heeft de filmproducent Michiel Eduard, Nederlander van Indo-Europese afkomst, werkzaam en wonend in Indonesie daarmee willen zeggen, wat voor signaal geeft hij af?
In het algemeen , wat wil de video eigenlijk vertellen aan het Indonesische publiek. En wat verteld de video over Indischen in Nederland, wat is zijn perspectief van Indo’s in Iederland? Is toch een legitieme vraag.
Door de vraag te stellen heb ik al over een antwoord nagedacht maar wil de lezers niet beïnvloeden.
Vd Broek, filmproducent? Draaft u niet wat door met al die vragen. Tegenwoordig is iedereen een filmproducent vooral lekker creatief zijn met AI.
In Latijns-Amerika waren het de “Criollos” en Mestizos die de voortrekkers waren van de onafhankelijkheid en zij gingen zich niet afzetten tegen de oorspronkelijke bewoners, Indigenas genaamd.De Spanjaarden hadden hun gedachte van “limpieza de sangre”(zuiverheid van bloed) gebaseerd op racisme en gedachten van “superioriteit”.
Latijns Amerika is groot en er kunnen verschillen zijn in regio of,etc. Maar dan toch zitten de inheemse onderaan zelfs nu nog. Het is niet helemaal vergelijkbaar met OostIndie.
Het gehele koloniale systeem van het Spaanse Imperium was gebaseerd op een sociale stratificatie van racisme, discriminatie, uitbuiting en exploitatie zoals die van andere koloniale overheersers, ofschoon de Spaanse overheersing niet zo “verfijnd” was wat betreft de uitbuiting en exploitatie. Niet alle inheemsen zitten nu nog”onderaan” in Latijns Amerika. In Guatemala bijv. hebben de inheemsen landbouw coöperaties die exporteren naar de VS. Europa en andere werelddelen en daar zitten ze in de top.
Inderdaad is Latijns Amerika niet helemaal vergelijkbaar met Oostindie omdat de Nederlanders de Criollos en een deel van de Mestizos legaal erkenden als hun nazaten die zo als “Europees” werden beschouwd en een schakel werden in het koloniale systeem van exploitatie en uitbuiting ten gunste van het overheersende systeem.
Michiel Eduard (Donkersloot) is een Indische jongen met een oprechte interesse in Indisch en Indonesisch.
Hij is een zanger. Het thema van zijn lied en film is : we waren ongewenst in Indonesië, maar bij aankomst ervaarden we… ook niet zo gewenst in ons nieuwe land..
Dat was natuurlijk gewoon waar.
Met elke historische beschouwing kun je opmerken….. nee … dit is onvolledig…er zijn ook andere feiten. De nadruk moet iets anders gezet worden.
Prima…. die andere belichting te doen… Maar niet de waarheid van het eerdergenoemde subiet opzij schuiven.
Verder,,, het is technisch en artistiek een goede clip geworden.
Wees blij met deze Indische artistiekheid
zie meer van hem
Lees meer
Wat is de tijdlijn in deze video?
Het ‘niet-zo-gewone’ Indische meisje vertrekt samen met haar ouders met het schip “Johan de Witt” (zie de reddingsboei in de video) uit Nederlands-Indië, maar komt met de “Nieuw Amsterdam” in Nederland aan; voorwaar een wonder van creativiteit van deze kunstenmaker. Volgens de passagierslijsten van de IGV maakte de “Johan de Witt tussen 24 januari 1946 en 25 mei 1948 negen reizen van Indië naar Amsterdam, terwijl de “Nieuw Amsterdam” slechts twee reizen maakte (op 8 december 1945 en 16 maart 1946 vanuit Singapore).
Hieruit mag worden geconcludeerd dat de hoofdrolspeelster tussen 1946 en 1948 naar Nederland migreerde. In die periode werden voornamelijk Totok-Nederlanders naar hun vaderland geëvacueerd onder het mom van ‘recuperatieverlof’. Van een gedwongen vertrek, begeleid door Indonesische militairen, was toen absoluut geen sprake. Deze migranten, en dus ook het meisje, keerden terug naar het vaderland; zij waren ‘repatrianten’ in de ware zin des woords.
De suggestie dat haar volbloed (Totok) vader niet gewenst was in Nederland, lijkt mij bezijden de waarheid. Ongewenst waren in die tijd wellicht zijn Indonesische vrouw en hun kind van gemengd bloed. Dat is denkbaar en heet simpelweg racisme. De bewering dat zij gedrieën ‘ook niet zo gewenst waren in hun nieuwe land’ is in dit kader slechts een halve waarheid.
Het beeld dat Michiel Eduard schetst, heeft weinig met representativiteit voor het Indo-volk van doen. Uit een analyse van paspoortaanvragen blijkt dat het Indo-volk grotendeels tussen 1950 en 1963 naar Nederland kwam. De kenmerken van deze groep vallen samen met die van de Bersiap-slachtoffers.
Het is begrijpelijk dat Michiel Eduard Donkersloot om de hete brij heen draait; de video is bedoeld voor een Indonesisch publiek, en dat ga je niet ‘vervelen’ met politieke kwesties. De Nieuw-Guinea-kwestie is in zijn ogen blijkbaar slechts een detail.
Zijn waarheid is echter een alternatieve waarheid: een ontkenning van zijn eigen geschiedenis.
Natuurlijk heeft ook hij recht op een eigen standpunt, maar zoals al eerder gezegd: vanuit Indo-Europees perspectief berust elke overeenkomst van zijn verhaal met historische feiten louter op toeval en heeft niets van doen met verantwoord onderzoek naar Onze geschiedenis.
Hij had de video beter kunnen laten beginnen met: Er was eens…”.
,.
Indo-volk 8 . van den Broek schreef: “De suggestie dat haar volbloed (Totok) vader niet gewenst was in Nederland lijkt mij bezijden de waarheid.”
Zo gezien moet haar vader al over de zestig zijn geweest toen ze in Nederland aankwamen.
In die tijd was het heel moeilijk om aan een baan te komen op die leeftijd. Dus ja, wat de arbijdsmarket betreft was hij ongewenst.
Wij hebben het ondervonden met mijn stiefvader (architect), een Indo maar uiterlijk kon hij voor een Totok doorgaan.
A.Olive
Boeroeng, hem afbreken of een grondige analyse doen hoeft voor mij ook niet. Hij is een zanger,creatief,ok. Dat wij blij moeten zijn vind ik raar.
Technisch en artistiek? Het is natuurlijk AI gegenereerd.
Beste Kerel…
Van den Broek
Ik bedoel in dit verband van dat AI youtube filmpje Indo Bule. Ik refereer niet op jouw enigzins pedante betoog over het Indo Volk want dat boeit me geen ene meter.
De Orang Blanda Itam (of Belanda Hitam) ook wel Zwarte Hollanders of Indo-Afrikanen genaamd, waren West-Afrikaanse rekruten geworven in de Nederlandse vestiging Elmina in Afrika voor dienst in het koloniale leger van Nederlands-Indië (KNIL).
Zij behoren zeker tot het Indovolk, wel met een eigen cultuur.
Goed gezien van Noordin.
ellen schreef 26 februari 2026 om 19:10 over de Belanda Hitam: “Zij behoren zeker tot het Indovolk, wel met een eigen cultuur”.
Via goede vriendinnen van mijn moeder, de Belanda Hitam dames Pen en hun familie en vrienden (ik schreef er eerder over op I4E), kwam ik in Semarang en later in Nederland in aanraking met mensen uit die groep, wel van een generatie boven mij. Voor zover ik heb kunnen waarnemen verschilden zij in hun gedrag (= cultuur) in niets van Indo-Europeanen. Misschien was hun gemeenschapszin hechter.
Ik schrijf dit niet om gelijk te hebben, maar uit nieuwsgierigheid. Misschien heb ik het mis, ik hoor in dat geval dus graag van jou Ellen, wat die “eigen cultuur” precies inhoudt. Wat deden zij, wat de doorsnee Indo niet deed of doet?
De Afrikaanse Knillers kregen de Europese status en werden eigenlijk beter behandeld dan de Inlandse Knillers.
Hun cultuur was een mengvorm. Ze namen westerse normen aan (zoals het christelijk geloof en de Nederlandse taal/militaire cultuur), maar behielden elementen van hun West-Afrikaanse afkomst. Misschien waren de overeenkomsten met het Indovolk sterker doordat zij zich goed aanpasten aan de leefwijze van/in de kolonie.
Is het niet zo dat oorspronkelijk onze voorouders en voorgangers uit Afrika kwamen? De Indos hadden en hebben ook een cultuur(man-made environment), soms een” sub-cultuur” genaamd, omdat ze iets hadden van de andere dominante culturen.
Tijdlijn:
• 7–8 maart 1942: Capitulatie van het KNIL
• 1942–1945: De Japanse bezetting. Europeanen waaronder Indo-Europeanen worden geïnterneerd. Binnen- en Buitenkampers
• 15 augustus 1945: Keizer Hirohito kondigt de Japanse overgave aan.
• 17 augustus 1945: Proklamasi
• Oktober 1945 – juni 1946 en verder: De Bersiap-periode
• 1945–1949: Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog
• 27 december 1949: Soevereiniteitsoverdracht. met uitzondering van Nederlands Nieuw-Guinea.
• 1949–1962: Het Nieuw-Guinea-conflict.
Wanneer ik deze tijdlijn afzet tegen ‘het verhaal van wie we zijn als Indo-volk’, dan schetst de videomaker Michael Eduard (blijkbaar Indo) een alternatieve geschiedenis waarin elke overeenkomst met de Indische werkelijkheid louter op toeval berust.
Neem nu het Indo-meisje: dochter van een Totok-vader en een Indonesische moeder . Zij resideert in een riante koloniale villa, maar loopt op blote voeten rond en speelt met haar Indonesische vriendjes. Romatisch toch, echt Tempo Doeloe. Een Totok-vader in die tijd zou dat nooit hebben getolereerd; hij zou hooguit hoofdschuddend hebben geconstateerd dat zijn kroost volledig was ‘verindischt’.
Vervolgens zien we hoe zij en haar ouders door soldaten worden gedwongen te vertrekken met het stoomschip Johan de Witt. Saillant detail: dit schip voer tot 1948 onder Nederlandse vlag en werd daarna naar het buitenland verkoch en kreeg een andere naam. Dit betekent dat ons ‘niet-zo-gewone’ Indo-meisje ergens tussen 1945 en 1948 de kolonie verliet. In die periode vertrokken er weliswaar velen naar Nederland onder het mom van ‘recuperatieverlof’, maar van gedwongen uitzetting door Indonesische militairen – zoals de film suggereert – was toen absoluut geen sprake. Aan het begin van de Indonesische Revolusi, in Nederland bekend als Bersiap, kwam de werkelijke dreiging immers van extremisten, gewapend met bamboe roentjeng, niet van militairen die mensen op stoomschepen zette.
Daarnaast schotelt de video ons een vredig tafereel voor van Indonesiërs die aan de vloedlijn eer bewijzen aan de rood-witte vlag. Moet dit dan de onafhankelijkheidsoorlog of Revolusi voorstellen?
Vele Indo’s denken hun geschiedenis te kennen en de film toont een grond van waarheid! Maar wat hier wordt vertoond, grenst aan misleiding. Geschiedsvervalsing wordt in dit kader een eufemisme.
Michael Eduard maakt vanuit zijn perspectief dan wel een film over het Indo-volk, maar met dit narratief kwalificeert hij zich eerder als een ‘IINO’: Indo In Name Only
De groep na Zwarte Sinterklaas (5 december 1957) werd zeer zeker gedwongen het land te verlaten. Ik was zelf getuige van het feit dat mijn vader thuis werd opgehaald door de Indonesische militairs politie. Na vrijlating deelde mijn vader mede, dat wij het land moesten verlaten, naar Nederland toe. Ik heb van sommige Indos gehoord dat zij tot aan de boot of vliegtuig werden begeleid door de militaire politie.
Vd Broek, dit is AI gegenereerd. Dus dit alles is eigenlijk onzinnig.
Indo-volk 6 – van den Broek schreef 26 februari 2026 om 08:50 heel veel en onder meer: “Vele Indo’s denken hun geschiedenis te kennen en de film toont een grond van waarheid! Maar wat hier wordt vertoond, grenst aan misleiding”.
Hear, hear. Laat mij nu het zelfde hebben geconstateerd in mijn posting van 21 feb 1133 uur. Eindelijk zie ik iets van mij voor de volle 200 % bevestigd door een man die het weten kan. Ik ben een gelukkig mens.
Inderdaad Mr. de la Croix toont de film een grond van waarheid. Het accentueert het begrijpelijke gevoel van het zijn van een “marginal man” die tussen twee dominante culturen staat en zgn. niet behoort tot de een of de andere dominante cultuur.Een moeilijke situatie die tot frustratie kan leiden.
Een kern van waarheid? Wellicht hen ik een andere film gezien!
Wat mij als in indonesie geborene opvalt, is dat in de film over Indo’s het lied in het Indonesisch is ingezongen; Gelukkig is er ondertiteling in het Nederlands en het Engels. Dit roept de vraag op: voor welk publiek is deze film eigenlijk bedoeld?
Begincitaat luidt: ‘People like us (sic) use the word “bule” for white people. Indo means mixed race, taken from Indo-European—for example, someone of Indonesian and Dutch origin. The word “bule” sounds very racist; it is impolite and considered discriminatory.’
Het zijn wel Indonesiërs, die het woord ‘bule’ gebruiken. In de context van de onafhankelijkheidsstrijd werd de term gehanteerd om de ‘vreemde indringer’ aan te duiden, terwijl Nederlanders zichzelf beschreven als ‘Europeanen’ of ‘Totoks’. De zinsnede ‘People like us’ slaat hier dus specifiek op Indonesiërs.
Het begrip ‘Indo’ wordt hier als het ware gesandwicht tussen de termen ‘bule’. Bule=Indo? Hieruit concludeer ik dat Indonesiërs een hardnekkig Wij-Zij denken in stand houden. De ‘Indo’ wordt door de Indonesiër nog altijd als ‘de ander’ beschouwd, ongeacht of hij daar geboren is, hoe lang hij er woont of hoe goed hij de taal spreekt. In die zin fungeert de gelijkstelling ‘Bule = Indo’ feitelijk als een vorm van omgekeerd racism.
Tevens valt het op dat, hoewel dit geen-gewoon-Indisch meisje in een echt koloniaal vrijstaand huis woont, zij op blote voeten loopt. Dat werd vroeger toch ‘Verindischen’ genoemd? Vooral met een Nederlandse vader werd dit destijds als ongepast beschouwd; het strookte niet met de Europese status die men geacht werd hoog te houden.
Dit is nog niet alles, het kan nog erger, wat gedacht van in dit kader gebruikte term “mixed blood”?
oeps , alleen Engelse ondertiteling.
Hoe het vreedzame schouwspel met de Indonesische vlaag aan strand en krijgshaftige Indonesische militairen zich verhouden tot de bloedige gebeurtenissen aan het begin van de Indonesische Revolusi, in Nederland bekend als Bersiap, mag iemand mij toch uitleggen.
Wat mij verder opvalt is dat bij de bootreis naar Nederland op de reddingsboei de naam “Johan de Witt staat”. Dit betekent dat het meisje tussen 1946 en 1948 naar Nederland is geevacueerd.
Het schip dat in Nederland aankomt heet daarentegen “Nieuw Amsterdam” .
Mijn oom Hans ging jaarlijks naar Indonesië. Hij zei altijd dat hij als Indo niet langer werd aangezien, bij de jongere Indonesische generaties, als bule, maar als een van hen. Hij bracht ettelijke Indonesische jongeren naar California, die hem beschouwen als hun “oom”.
De Indo in dit fraaie filmpje voelt zich helaas nergens geaccepteerd. Zij leek gelukkig te zijn in haar geboorteland, waar zij werd verdreven. De kou en onvriendelijke ontvangst in het nieuwe onbekende vaderland brengt haar in tranen. Alom kommer en kwel. Tenslotte kijkt zij als machteloos langs het strand in de verte. Was (is) dit ons verhaal?
“Was (is) dit ons verhaal?”
Dit was het verhaal van enkele eerste generatie in mijn familie.
Het is echter niet mijn verhaal. Alhoewel ik een leuke onbezorgde jeugd had in Nieuw Guinea zou ik nooit de kansen in mijn leven hebben gekregen als ik daar was gebleven.
Wat de Indo exodus betreft.
Soekarno meant it for evil; God meant it for good.
A.Olive
No hay mal que por bien no venga, zeggen ze in Spaans. Altijd komt er iets goeds uit van iets dat kwaad of slecht is. Ik ben het met Mr. Olive eens.
ik heb het filmpje ook een paar keer bekeken. Beetje een triest verhaal. Er zit onderhuids wel waarheid in, (ik ben 2e generatie Indo) er zijn wel ook goede punten in de Nederlandse samenleving. Mijn ouders keken destijds tegen de Hollanders op, we moesten beleefd zijn etc. , je kent het wel. Heimwee hebben mijn ouders niet gehad, voor zover ik weet. Wat wel gebeurde, is dat verhalen uit Indie bij het avond eten over de tafel ging. Maar goed, negatieviteit hebben we nu al genoeg in deze wereld van nu. Mijn kinderen zijn mondiger als ik, niet de soedah al generatie. Maar ze hebben wel het gevoel van Indische gastvrijheid gecombineerd met de Hollandse nuchterheid en directheid. Kortom, trots op Indo toch!
Indovolk?????
Van Wikipedia volgende omschrijving van het begrip “volk”, waar ik wel mee kan leven: “Een volk is een groep mensen die zich verbonden voelt door een gemeenschappelijke taal, cultuur, geschiedenis, afstamming of woongebied. Het verwijst vaak naar een etnische gemeenschap of de totale bevolking van een land”.
Tja …. voldoet de groep mensen die zich “Indo” of “Indisch” noemt aan deze definitie van “volk”? Oordeel zelf maar.
Mijn oordeel is als volgt: De groep Indo-Europeanen (Indo’s) die als volwassene in de kolonie NOI had geleefd, na WO 2 wegvluchtte uit het land van herkomst en de diaspora in ging, kon deze definitie nog enigszins claimen, alhoewel ik, voor zover ik mij kan herinneren, die eerste generatie zich nimmer als onderdeel van een apart “volk” identificeerde. Een enkele uitzondering daar gelaten …..
Naar mate hun nageslacht, in de diaspora geboren en getogen, zich op de tijdlijn aandiende, verwaterde het besef “Indisch” te zijn en dus het besef tot een apart volk – if any – te behoren. Kijk maar eens in de Moesson naar de rubriek waar jonge kinderen wordt gevraagd waarom ze Indisch zijn. De liefde voor nasi gorèng, het kunnen djongkok en tellen tot 10 in het BI hoeft er nog niet op te wijzen dat ze tot een specifiek “volk” behoren.
Het onderwerpelijk verhaal van wie “we” zijn als Indo-volk is leuk en aardig, maar moet men wat mij betreft dus niet letterlijk nemen. Ik beschouw het in menig opzicht zelfs als misleidend.
Inderdaad Mr. de la Croix. Dit begrip van “halfbloed” and “gemengd bloed” is misleidend, als men naar de geschiedenis van de mensheid kijkt. Europa is een voorbeeld daarvan, een ware mengelmoes van “gemengd bloed”, als men in die termen will argumenteren. Biologisch is die gedachte van “halfbloed” en “gemengd bloed” ridicuul.
Ook Nederlandse historici beweren vaak dat “ eerste generatie Indo-Europeanen of Indo’s in het algemeen in het voormalige Nederlands-Indië zichzelf nimmer als een apart ‘volk’ identificeerde, op een enkele uitzondering na”. Maar is deze bewering wel waar?
Als deze stelling maar vaak genoeg wordt herhaald, gaan mensen — inclusief de Indo’s zelf — er vanzelf in geloven; een fenomeen dat we het ‘papegaai-effect’ kunnen noemen.
Het gaat natuurlijk om de keuze van Objectiveerbare factoren.
Bij bestudering van mijn eigen stamboom, van zowel vaders- als moederszijde, 6 generaties , valt direct op dat Indo-Europeanen vrijwel uitsluitend met andere Indo-Europeanen trouwden. Hoewel dit op zichzelf niet representatief hoeft te zijn voor de gehele groep, roept het de vraag op of er sprake was van een (hecht) Indo-Europees sociaal netwerk met haar eigen zeden en gewoonten.
Onderzoek naar Indo-Europese slachtoffers van de Bersiap-periode versterkt dit idee, het lopend onderzoek heeft betrekking op meer dan 4000 personen, mannen, vrouwen en kinderen. Enige representativiteit mag het onderzoek niet ontzegd worden
Slachtoffers waren overwegend katholiek of protestants en hadden overwegend Nederlandse namen, wat hen direct onderscheidde van de inheemse bevolking. De mannen bekleedden functies bij het Gouvernement, het leger, de spoorwegen of nutsinstellingen — banen die onlosmakelijk verbonden waren met het Nederlandse bestuur. De jongeren hadden bovendien steevast Europese scholen doorlopen.
Hun woonpatronen vertoonden eveneens een duidelijk patroon: in de steden woonden ze in Europese wijken, op het platteland woonden ze dicht bij hun werk b.v. bij een suikerfabriek of plantage, maar altijd in de nabijheid van andere Indo-Europeanen. N.B. Een goed gedocumenteerd voorbeeld is Sawaloentoh op Sumatra. De plaats waar de geachte Heer Bo Keller vandaan komt.
Op foto’s uit die tijd is de groep dan ook duidelijk herkenbaar: ze kleedden zich Europees, lieten zich fotograferen met andere Indo’s.
De politieke participatie onderstreept deze groepsidentiteit. In Indië waren meer dan 10.000 Indo’s lid van het Indo-Europees Verbond (IEV). De politieke betrokkenheid van (Indo-)Europeanen was relatief gezien zelfs groter dan die van Nederlanders in Nederland.
Naast deze politieke betrokkenheid was er een duidelijke culturele eigenheid: het gebruik van het Petjoh, het spreken van Nederlands met een specifieke Indische tongval en het gebruik van lokale woorden.
Uit familie- en kennissen verhalen blijkt bovendien een diepgewortelde loyaliteit aan de Nederlandse kroon.
Kortom, de Indo-Europeaan had een volstrekt eigen levensstijl. Juridisch gezien was deze groep gelijkgesteld aan de Europese bovenlaag; wie door een Nederlandse vader werd erkend, verkreeg de Nederlandse nationaliteit. Zonder die erkenning viel men buiten deze bevoorrechte groep en werd men tot de lokale bevolking gerekend.
Deze unieke tussenpositie in de koloniale hiërarchie creëerde wat we in sociologische termen een ‘hybride gemeenschap’ of een “minderheidsgroep” kunnen noemen. De identiteit van de Indo-Europeaan werd niet slechts bepaald door een paspoort, maar door een complexe mengeling van juridische status en een gedeelde sociaal-culturele achtergrond.
Een rechtgeaarde Indo behoort wel zijn eigen Geschiedenis te kennen en herkennen. Zo kunnen we ons Indisch erfgoed doorgeven.
Indo-volk 3 – van den Broek schreef 21 februari 2026 om 18:59
een hele hoop …….. .
Die hele hoop bewijst nog niet dat in NOI sprake is geweest van een “Indovolk” naar de definitie van “volk” als door mij geciteerd in mijn notitie van 21 februari 2026 om 11:33.
Men trouwde binnen de gemeenschap omdat het trouwen met een inlander/inlandse werd gezien als sociale degradatie en omhoog trouwen met een blanke er om sociale redenen, ook niet in zat. Indo-Europeanen bleven niet in hun gemeenschap hangen omdat zij zich er als VOLK mee verbonden voelden.
Als Indo’s zich in de kolonie verenigden onder een specifiek Indo-Europese paraplu als b.v. het IEV (Indo-Europees Verbond) dan betekende dat nog niet dat zij zich als deel van een apart VOLK tussen de totoks en inlanders beschouwden.
De Indo-Europeanen in de kolonie wilden het liefst worden erkend als Nederlander, als behorend tot het Nederlandse volk. Zij kleedden zich er naar (kijk maar naar die foto’s uit Tempo Doeloe), deden hun best om netjes Nederlands te spreken, stuurden hun kinderen naar Nederlandse scholen en zonden ze naar Nederland om er te studeren als ze zich het even konden veroorloven. Dit zijn feiten. Deze feiten brachten zij mee toen Indië ophield te bestaan en zij massaal kozen voor Nederland om daar op te gaan in de Nederlandse samenleving.
Niks “Indovolk” dus. Als al culturele afwijkingen in hun gewoontes te detecteren vallen, dan zijn die even groot of klein als de culturele afwijkingen van, pakk’m beet, een Limburger, Fries, Rotterdammer, etc. ten opzichte van wat als “standaard” Nederlands wordt aangemerkt.
Geen Indo volk. Het kenmerkende bruine kleurtje verbleekt steeds meer bij de komst van iedere nieuwe generatie, net als de botol tjèbok als symbool van Indische eigenheid steeds minder op een “Indische” plee te vinden zal zijn.
1. Men stelt dat een hele hoop bewijzen nog steeds NIET aantoont dat er in Nederlands-Indië sprake was van een ‘Indovolk’.
2. Men beweert zelfs dat Indo-Europeanen NIET binnen hun eigen gemeenschap bleven.
3. De 10.000 (of waren het er meer?) mannen van het IEV zichzelf echt NIET als een apart volk beschouwden tussen de totoks en de inlanders.
Maar wat waren indo-Europeanen dan wel, hoeveel Indo’s lieten hun kinderen in Nederland studeren, voor mij een vraag, maar voor dhr de la Croix een weet?
Laten we de feitjes even op een rij zetten. De afkorting IEV bevat inderdaad de term ‘Indo-Europees’ – een subtiele hint, zou je zeggen. Van dit verbond waren 10.000 mannen lid. Ik herhaal: tienduizend. Dat waren, voor zover de geraadpleegde archieven reiken, doorgaans geen verdwaalde gelukszoekers uit Brabant, Limburg. of Rotterdammers
Meten is weten’, placht ir. Somers te zeggen. Als we ook kijken naar die database van meer dan 4.000 Bersiap-slachtoffers met al hun OVEREENKOMENDE eigenschappen dan spreken we in statistische termen over een uiterst representatieve en betrouwbare steekproef. Of heb ik iets essentieels over het hoofd gezien?
De opmerkingen van de heer De la Croix zijn weliswaar interessant maar louter te bestempelen als populisme: een sentimenteel gevoel naar Tempo Doeloe ondaan van alle meetbare feiten.
In een democratie worden stemmen geteld, maar in de geschiedschrijving worden argumenten gewogen. En op dit moment weegt de verzamelde en gestructureerde data (de orde in de Chaos) aanzienlijk zwaarder dan een onbestemd onderbuikgevoel. Zijn opmerkingen zijn gewogen en bij gebrek aan valide argumenten te licht bevonden.
Nu terug naar “Het verhaal van wie we zijn als Indo-volk”
Vd Broek, petjoh is niet normaal Nederlands met Indische tongval en lokale woorden. Het is in mijn mening vergelijkbaar met straattaal. En het werd niet door iedereen gebezigd. Nederlands met Indische tongval en lokale woorden kan onder het Indisch Nederlands vallen maar daaronder kan ook deftig stijf ouderwets Nederlands zijn of woorden en zinnen die niet in het Nederlands bestaan maar wel in het Indisch Nls, en zelfs heel slecht Nederlands wat doen denken aan petjoh. Er zijn geen duidelijke regels of grenzen het kan overlopen ,etc. Er is geen duidelijke standaard, daar pas geen zwart- wit denken. Dat is ook gewoon toepasbaar op de Indo. Er is geen standaard of een lijn ofzels een eenheid. En over die erkenning van de Indo door zijn blanke vader waar uw eerder over had, dat kan zelf een Indo zijn die bij zijn Indonesische/Aziatische bijzit,njai of scharrel een kind of kinderen heeft. En wat gebeurd er als die erkend worden en die trouwen weer of hebben relatie met Indonesische/Aziatische vrouwen, en die hebben weer kinderen?
citaten: petjoh is
-NIET normaal Nederlands met Indische tongval en lokale woorden.
-het werd NIET door iedereen gebezigd
-woorden en zinnen die NIET in het Nederlands bestaan
-Er zijn GEEN duidelijke regels of grenzen het kan overlopen ,etc.
-Er is GEEN duidelijke standaard,
Ik wil Noordin best gelijk geven maar wat zegt hij dan over enkele uitspraken van in Indische kringen bekende Joop van den Berg (1930–2014)? Hij hield zich bezig met taal en legt Petjoh in zijn alom bekend boekje “Soebatten, sarongs en sinjo’s” (1991) als volgt uit.
Petjoh was een omgangstaal waarin de talen van zowel de natuurlijke vader als de natuurlijke moeder samenkwamen. Door de sterke band met de Indonesische moeder en de bedienden was het in feite ‘ver-Nederlandst’ Maleis.
Het Maleis dicteerde de zinsbouw, de grammatica, de woordkeus en de uitspraak. Het is nooit een algemene spreektaal geworden; het bleef nauw verbonden met de Indo-Europese bevolkingsgroep, met name de lagere sociale Klassen, zie Tjalie Robinson
Petjoh was minder ‘gebroken Nederlands’ dan men denkt; het was redelijk consequent aan regels gebonden en volgde specifieke taalwetten waarin het Indonesisch/Maleis richtinggevend was (p. 45).
Enkele kenmerkende patronen in de uitspraak en woordwisseling:
• Klankverschuivingen: de g wordt een h (geel wordt ‘heel’) en de v wordt een f (veel wordt ‘feel’).
• De rollende r: deze wordt aangehouden (bijv. ‘te-err-reg’).
• weglaten van slotmedeklinkers: woorden als gron, mon, rappor en gewees
• Lidwoorden: het wegvallen van het onderscheid tussen ‘de’ en ‘het’ bijv. ‘de kantoor’, ‘de paviljoen’)
• Klemtoon: een afwijkend accent, zoals in ‘ambtenáár’ of ‘klemtóón’
@PierredelaCroix;’volk etc.’- Ben niet een Hollander, Fries of Limburger….wel Indisch/Indo! – Dus….. letterlijk verbonden door een gemeenschappelijke taal (petjoh; ‘ehe, jij van war?)cultuur: eten, muziek: krontjong/Indo pop, geschiedenis, afstamming, land van herkomst!
Er wordt in deze discussie vergeten, dat er nog een groep behoort tot de Indische Nederlanders: namelijk….
Tot de Indische Nederlanders behoren niet alleen de mengelingen oftewel de Indo-Europeanen maar ook de volbloed Europeanen/Nederlanders (totok) die in Nederlands-Indië zijn geboren of generaties daar zaten.
Hoe kijk u daar tegen aan?
“Volbloed Europeanen /Nederlanders (totoks)….”
Vol bloed waren de muskieten als je geen klamboe had in Indie.
A.Olive
Vd Broek, het gaat niet om gelijk te hebben. Het gaat toch om verschillende…..hmmm pertjoema.
Ik ken Joop vd Berg niet. Ik kan daar dus niet veel over zeggen. Wel als ik lees dat hij begint over Indonesische moeder etc. Dan denk ik wel mmmhhhhhmmm.
Tjalië Robinson ben ik geen fan van. Vaak gekleurd.
Wat ik interessant vind van u is dat u mij niet direct aanspreekt maar via het publiek alsof we in een…….ach,ja…..pertjoema…..moet ik teveel tikken.
Ellen, eigenlijk vallen de Indo Afrikanen ook onder de Indische Nederlanders.
Het is een beetje vreemd dat Noordin de journalist en schrijver Joop van den Berg niet kent van petjoh, maar het is hem vergeven.
Joop van den Berg was de auteur en samensteller van onder andere:
• ‘Soebatten, sarongs en sinjo’s’ (1991)
• ‘De Wajang Foxtrot’ (1992)
• ‘Bersiap: Nederlands-Indische verhalen’ (1993)
Ik heb hem in 1991 in Leiden ontmoet tijdens een studiedag over Indische Nederlanders, georganiseerd door (prof.). Wim Willems. Van den Berg hield een lezing over ‘Het beeld van de Indo in de vooroorlogse geïllustreerde pers’.
Later kwam ik hem ook tegen bij een bijeenkomst van het tijdschrift Indische Letteren in Leiden.
Joop van den Berg was een intellectueel van Indo-Europese afkomst; een voorbeeld dat navolging verdient.
Op Indisch4Ever verscheen bij zijn heengaan een In Memoriam: https://indisch4ever.nu/2014/02/01/i-m-joop-van-den-berg/
Afgezien daarvan: Indo-Europeanen stammen per definitie af van een Indonesische voormoeder, of dat nu een njai was of niet.
“Tjalie Robinson ‘gekleurd’? Weer inderdaad zo’n ‘rake’ opmerking van de oplettende Noordin.
@ellen; ‘ Ook de Tottoks etc.’- In de jaren ’20; De directeur van een kweekschool; ‘de overwegend blanke scholieren vooral niet te laten verindischen!’ Een Ned. journalist: ‘het aantal Nederlanders dat in Indië woont maar niettemin in slaagt volkomen buiten Indië te leven is groot!’ Publicist DMG Koch: ‘over wat voor erbarmelijke omstandigheden de gewone inlander leeft interesseerde de Tottok niet in het minst’ Superieur: ‘wij Nederlanders (met de handen in de zij gedrukt)’ ging men daar door het leven Het was alles (blank)westers wat de klok sloeg. En de Indo’s, die toch toegang kregen tot die blanke groepen: voelden zich verheven! – Dat nu deze Tottoks zich Indische Nederlanders noemen is een gotspe!- Ik vond de Nederlanders hier veel aardiger dan toen daar!
De opmerkingen vaIndo-volk 5 – van den Broek schreef 23 februari 2026 om 15:00 onder veel meer: “De opmerkingen van de heer De la Croix zijn weliswaar interessant maar louter te bestempelen als populisme: een sentimenteel gevoel naar Tempo Doeloe ondaan van alle meetbare feiten”.
Nou, nou … zo kan-ie wel weer Professor van den Broek. Als ik u zou beschuldigen van “populisme” en “sentimenteel gevoel naar …” , dan zou de moderator hebben ingegrepen.
Maar goed, ik ben de moderator niet. Ik moet het zelf doen.
Weet u precies wat “populisme” is? Legt u maar eens uit aan mij wat populisme precies is (Wikipedia of Van Dale bieden uitkomst) en verklaar tegen de achtergrond van de gangbare betekenis maar eens waarom mijn bijdrage “populistisch” is.
En ten tweede, waarom zijn mijn argumenten tegen de bewering dat er niet zo iets is en niet zo iets is geweest als een “Indovolk” naar de gangbare begripsomschrijving van “volk”, een sentimenteel verlangen naar “tempo doeloe” is en niet meer dan dat? Ik ben in 1938 te laat geboren om van Tempo Doeloe te kunnen genieten en heb dus ook geen last van verlangen naar die periode.
Misschien is een cursus begrijpend lezen toch iets voor u en anders zeker een cursus bescheidenheid en welvoeglijkheid.
Indo-volk 5 – van den Broek schreef 23 februari 2026 om 15:00 onder meer: “Maar wat waren indo-Europeanen dan wel, hoeveel Indo’s lieten hun kinderen in Nederland studeren, voor mij een vraag, maar voor dhr de la Croix een weet?”
Tja …. voor mij een weet, omdat het verschijnsel alom bekend was in de kolonie. Het onderwijs in Nederland werd beter geacht, bepaalde studierichtingen werden in de kolonie überhaupt niet aangeboden en, last but not least, een in Nederland behaald diploma werd in de kolonie hoger gewaardeerd dan het equivalent in Indië behaald; met een Nederlands papiertje was de hogere pangkat in Indië zo goed als verzekerd.
Zo was het nu eenmaal. Wat algemeen bekend, verklaard, begrepen en als feit wordt erkend, hoeft niet per se wetenschappelijk te worden onderzocht en gekwantificeerd.
Als de heer Van den Broek niet als baby uit zijn geboorteland is weg gevoerd geworden geworden zonder herinneringen aan het leven en de usances aldaar, dan zou hij zich minder alleen vastklampen aan wat hij uit statistieken en gewaarmerkte annalen kan peuren. Hij zou als groot geleerde de ervaringsdeskundigen met gezond verstand en waarnemingsvermogen met meer égards tegemoet mogen treden. Maar ja, het betonen van respect jegens anderen is niet zijn sterkste zijde. Geen gewone Indische jongen.
AI onzin…wij Indo’s kennen onze geschiedenis.
Sudah sèg …al
Heeft Pu Pelle (hij spreekt in de Wij-vorm; een vorm van hoogmoed?) wellicht meer verstand van geschiedenis dan van Artificial Intelligence? Ik betwijfel het.
Het is ironisch dat hij AI ‘onzin’ noemt, AI heeft mijn tekst helemaal niet verzonnen. AI maakt simpelweg gebruik van gedigitaliseerde bronnen die online en publiekelijk toegankelijk zijn. Gegevens uit archieven die (nog) niet gedigitaliseerd en niet vrij on-line te raadplegen, kunnen niet door AI worden ontsloten. Dat is blijkbaar een “nuance” die Wij,Pu Pelle ontgaat.
Mijn data over Bersiap-slachtoffers zijn afkomstig uit o.a. officiële overlijdensakten, die via de FamilySearch-centra van de Mormonenkerk te raadplegen zijn. Deze kerk heeft de akten in Indonesië op microfilm vastgelegd en geregistreerd in een eigen database.
Hoewel bronnen zoals RoosjeRoos.nl verdienstelijk werk hebben geleverd door gegevens over te nemen, ontbreken daar cruciale details zoals het beroep of de namen van de ouders. Daarnaast is bij roosjeroos.nl de plaats van overlijden niet éénduidig en systematisch geregistreerd. Hierdoor is de kennisverwervende waarde van die datasets lager dan die van de akten in mijn database.
De data van de Mormoonse kerk zijn vertaald naar een gestructureerd onderzoeksmodel. Inmiddels zijn er honderden zo niet duizenden records vastgelegd, met als doel uiteindelijk 11.626 namen van Bersiap-slachtoffers te registreren. De huidige dataset is echter nu al zeer representatief voor de Indische gemeenschap in Nederlands-Indië.
Terwijl Indo’s decennialang dachten dat Indo-Europeanen ‘gewoon’ Nederlanders waren , zoals Limburgers en Brabanders , laten de harde gegevens uit de archieven nu zien dat we in ons Indie een uniek volk=gemeenschap vormden met een eigen, hecht sociaal weefsel. Apropos Waren Limburg en Brabant ook kolonien van de Lage Landen, dat wist ik nog niet?
Men kan boos worden op computers, maar de data liegen niet: onze voorouders zochten elkaar bewust op. Dat is geen kunstmatige intelligentie, maar een gedocumenteerde historische realiteit.
Volbloed zijn ook de muskieten in een nudistenkamp.
@vandenBroek; ‘een uniek volk etc.’- Inderdaad zijn wij dat! Geen gewone Nederlander maar een Indisch Nederlander/Indo! – Trots, dat nu de jongeren/3e, 4e gen. zich aangetrokken voelt/en op onderzoek gaan naar onze achtergronden. Op roots reizen naar het land van herkomst: Indonesië!
Het Indovolk heeft een unieke geschiedenis. En valt nog steeds veel te ontdekken. Leuk is dat de jonge generatie teruggaat in hun muziek naar de Indonesische klanken (zoals de Sundanese muziek van West-Java).
Zie Nusantara Beat en Naga Naga Kirana b.v.
Ik ben hetweliswaar eens met de heer Mertens, maar dit topic gaat over de video met de ronkende titel ‘Het verhaal van wie we zijn als Indo-volk’ door Michiel Eduard, die meent hiervoor een totaal alternatief perspectief te bieden.
Met de juiste oogkleppen op en een pedante toon , vertelt de werkelijke geschiedenis van onze aankomst in Nederland echter een heel ander verhaal, wat iets anders is dan Belanda Hitam.
Ons verhaal gaat over het kille overheidsbeleid tegenover de Indische Nederlanders, Indo-Europeanen wel te verstaan, in het bijzonder het gedwongen spreidingsbeleid. Onder regie van ‘Vadertje Drees’ werden katholieke Indo’s naar Brabant en Limburg gestuurd, terwijl protestantse Indische Nederlanders in Groningen, Friesland en Drenthe werden gedumpt. Mijn oma werd met haar drie kinderen in 1950 weggestopt in doorgangskamp Westerbork; dat stond immers toch leeg en ‘had alle voorzieningen’.
Het echte verhaal ruikt naar de doordringende lucht van andijvie in de contractpensions. De letters DMZ (Dienst Maatschappelijk Zorg) staan nog steeds in ons geheugen gegrift en zijn onvergetelijk verbonden met het reis-, meubel- en kledingsvoorschot. Hoeveel geld er aan de strijkstok is blijven hangen bij pensioenhouders, hoteleigenaren en leveranciers van wollen dekens en Aladin-kachels, valt niet te beschrijven. Marshall-hulp betaalt door indo’s.
En wat laat deze Michiel Eduard ,achternaam onbekend, ons van dit alles zien? Een gestileer en zielig ‘niet-zo-gewoon’ Indisch meisje dat haar weg niet kan vinden in Nederland en met een dromerige blik bij de zee terugkijkt naar het verloren paradijs Indonesië.
Maar wat was dat Indonesië werkelijk voor onze ouders? Het was de Japanse bezettingstijd als binnen- of buitenkamper, gevolgd door de bloedige terreur van de Bersiap en als kers op de taart de gedwongen repatriëring. Hoezo trauma?
Michiel Eduard lijkt me best een aardige vent, maar hij moet niet pretenderen ‘Het verhaal van wie we zijn als Indo-volk’ te kunnen vertellen. Daarvoor ontbreekt het hem aan zowel de historische kennis als de doorleefde ervaring. Hij is zogezegdeen beetje indo-lent. We worden door hem gewoon geflest.
Laat hij eerst maar eens verantwoording afleggen voor deze vorm van verraad aan zijn afkomst.
Wij Indos werden “erkend” door de Europeanen als zijnde “Europees”. Wij werden in werkelijkheid “misbruikt” als schakel om het gehele koloniale systeem, gebaseerd op “superioriteit”,”ras”,uitbuiting en woekerwinsten, in stand te houden. De meeste kinderen van Europeanen in de Archipel werden niet “erkend” door hun Europese progenitoren en werden niet beschouwd als zijnde “Europees” in het kasten en standen regime van de koloniale structuur.
Misschien wordt men overal wel geaccepteerd, als men belangstelling heeft voor de taal, gewoonten en gebruiken van de mensen waar men verblijft of woont en zich niet afzet tegen die mensen.. Dit alles helpt om wel geaccepteerd en gewaardeerd te worden.Enculturatie en acculturatie zijn van groot belang.
We zijn mensen met gemengd bloed daardoor een volk met een eigen cultuur.
Cultuur is man-made environment, niets meer dan dat.
Cultuur heeft niets te maken met het “begrip” “gemengd bloed”, “volbloed” en “halfbloed.”
Gemengd bloed? Of toch ook iets anders.
Sinds de jaren 90 worden totoks ook vaker onder de definitie van “Indischen” (Indische Nederlanders) geschaard, gezien hun geworteldheid in de Indische samenleving.
ellen schreef 28 februari 2026 om 11:35 onder meer: ”
Sinds de jaren 90 worden totoks ook vaker onder de definitie van “Indischen” (Indische Nederlanders) geschaard, gezien hun geworteldheid in de Indische samenleving”.
Sterker nog Ellen, totoks die in de kolonie neerkeken op Indo en Inlander, gingen er in Nederland prat op Indisch te zijn en in hun spraak strooiden met Maleise woordjes, zeker in hun contact met Indo’s. Op dat verschijnsel kunnen geleerden ook hun mening op los laten.
In de wetenschappelijke literatuur werden in Indië geboren (en getogen) blanke Nederlanders vaak aangeduid met de term creolen. In West-Indië werd met ‘creolen’ een geheel andere bevolkingsgroep aangeduid en dat is wellicht de reden dat men die term voor Oost-Indië een stille dood heeft doen sterven.
Niettemin, veel totoks voelden zich verbonden met de Indische bevolking en de eilandengroep, waardoor het overnemen van de cultuur niet alleen uit noodzaak, maar ook uit liefde voor de levensstijl gebeurde.