De Stentor:
Ze zit stil in haar stoel wanneer hij haar voor het eerst opmerkt. Haar nagels zijn gelakt, een parelketting om haar hals. Een Indische dame van 90 jaar, die om privacyredenen niet met haar naam in de krant mag, woont al jaren in een van de groepswoningen van ’s Heeren Loo voor mensen met een beperking.
„Ze zag er die dag een beetje timide uit”, herinnert Folmer Overdiep zich. In haar dossier stond nauwelijks informatie over haar familie en geschiedenis. Ze kan er ook niet over vertellen, want ze praat niet, hoort hij van zijn collega’s.
Tot hij van thuis een Wayangpop meeneemt en zachtjes een lied voor haar zingt: Burung Kakatua, een traditioneel Indonesisch wiegelied. Opeens ziet hij herkenning in haar ogen. Ze pakt de houten stokjes vast waarmee de armen van de pop bewegen. Tot zijn blijdschap zingt ze mee.
Voor het zorgpersoneel is het een verrassend moment; jaren gingen ze ervan uit dat de dame niet kon praten. Voor Folmer is het duidelijk: er is nog een hele wereld in haar te ontdekken.

Op een gegeven moment maakt hij zelf het theaterstuk Hallo Bandoeng, samen met zijn vrouw Lou Lou Rhemrev, eveneens actrice.