Boeroeng: De erfenis van Hans Boers is  imexbo.site.
Vele verhalen, veel foto’s, veel werk deze te verwerven en te beschrijven.
Het zijn familieverhalen, maar ook van verwante takken of niet zo verwante families en foto’s. Het werd een caleidoscoop van de geschiedenis van Indische Nederlanders te Indië.
Hij schreef over zijn pleeg ouders Odilia ten Cate en Thom Phefferkorn

Hans:
Mijn pleegma ODILIA NANCY TEN CATE en het getal 33…..
Voor jou mam. Een kerstgroet anno dec 2021.

Je werd geboren uit ouders GERRIT WILLEM TEN CATE en LOUISE ALBERTINE MEIJER en je was de jongere zuster van mijn natuurlijke moeder BEATRIX, die 2 jaren eerder werd geboren op 3 maart 1902 en het leven liet door die ellendige jappo oorlog en net nog tijd had om me te baren.
Je nam me uit het kamp op 5 dec 1948 en je stuurde me naar Nederland op 5 dec 1960 en beschouwde me als je bloedeigen zoon, gedurende precies 12 jaren lang.  … 12 jaren lang waren jij – mama Nans – en ik moeder en zoon, die naast en met elkaar leefden…Na 5 dec 1960 werden jij en ik slechts herinneringen in onze gedachten….
Je gaf me een opvoeding en levenslessen en leerde me zowat alles hoe jezelf moest bedruipen in de wereld.  Ondanks dat je blind was, leerde je me een huishouden runnen, leerde me koken, leerde me naaien en strijken, leerde me wat het leven inhield en offerde je jezelf talloze keren op om mij maar gelukkig te zien.
Ik had geen betere moeder kunnen hebben en ik vraag vergiffenis voor alle keren dat ik je teleurgesteld heb en dat je tranen hebt vergoten voor me en dat je desondanks nog meer van me hield als voorheen.

Je werd geboren op 09-05-1904 te Pasoeroean.
Je verliet deze aarde op 14-05-1965 te Soerabaja en ik was er niet bij en wist het niet, anders had ik je tot steun kunnen zijn in je laatste ogenblikken op aarde.
Je werd ter aarde besteld en niemand die het mij vertelde waar en hoe het precies allemaal ging en jaren lang heb ik nooit geweten.

Hans: Een pagina over mijn pleegpa: FREDERIK THOMAS PHEFFERKORN.
Gemaakt te zijner ere en respect, opdat de wereld hem moge kennen en niet vergeten. Een stukje over het leven van een simpele Indo geboren uit een Indo en een Javaanse vrouw.
Papa Thom noemde ik hem en zo zal ik hem altijd blijven noemen tot mijn dood aan toe.
Het was op 5 dec 1948, dat ik het kamp te Surabaya verliet om bij mijn pleegouders te wonen aan de Jl Kacapiring 11 te Surabaya.

Het is vandaag 7 dec 2016, dat ik dit stukje schrijf voor papa Thom. Kersvers uit het kamp per becak aangekomen samen met wijlen mijn zus Miep, werd ik natuurlijk door Odilia Nancy ten Cate – mijn pleegma en tevens zuster van mijn moeder – meteen stevig onder haar vleugelen genomen, want het was 1948 en de wereld was vol gevaar, heel vol gevaar, want Indonesia was bezig zich te bevrijden onder het juk van het kolonialisme en de Japanse oorlog en de Bersiaptijd en God weet ik veel wat nog meer roerige periodes. Kortom: het was schering en inslag wat betreft moord-verkrachtingen-en nog meer van dat soort ellende.
Thom bemoeide zich niet veel met mijn opvoeding; slechts het hoog nodige praktische gebeuren in het leven leerde hij me, namelijk uit mijn doppen kijken, mijn doppen gebruiken en trachten te overleven en op welke wijze ik dat moest doen.