Mijn ouders ontmoetten elkaar in Merauke, een kustplaats in toenmalig Nederlands Nieuw-Guinea. Hij was daar cipier in de gevangenis en huurde een kamer in het huis waar Marlin, mijn moeder, met haar familie woonde. Hoewel hij zestien jaar ouder was, werden ze verliefd op elkaar. Dat was geen gemakkelijke situatie. Iedereen van moeders kant was moslim, terwijl vader (die als tiener net als zijn twee broers wees werd) katholiek was. En daarbij had mijn moeder al een zoon, bij een man die haar mishandelde. Omdat vader weigerde moslim te worden, verboden haar ouders de relatie. Ze liepen samen weg. Uiteindelijk mochten ze toch samen zijn, waarna moeder zich bekeerde tot het katholicisme en haar ouders de zorg kregen over haar zoon. Mijn vader had uit een eerdere relatie al drie zonen. Ook dat hoorde ik, als zevende uit een gezin met acht kinderen, pas heel laat in mijn leven, als gevolg van het beruchte ‘Indische zwijgen’. NRC
...................
Indisch4ever 
https://gw.geneanet.org/mmeisenbacher?lang=en&n=bosstraten+van&p=charles
Mooie leuke foto! Het was me toch wat met die vrijgemaakte zwarte slaven uit Afrika . Ze werden vrijgekocht en moesten daarvoor in ruil dienen voor het KNIL .En om helemaal hun loyaliteit te verkrijgen kregen ze een Hollandse familienaam en het christelijke geloof aangemeten .Aangezien deze Afrikaanse soldaten geen binding hadden met de Inlandse Indonesische bevolking kon je als koloniale regering altijd op hun loyaliteit rekenen .Slim , heel slim van die oude Hollandse kolonialen .Door die Inlanders werden ze de Belanda Hitam genoemd oftewel de Zwarte Hollanders .Naam zegt al genoeg in de ogen van die Inlanders waren het Hollanders met een kleurtje .Charles van Bosstraten 1915-1991 was dus werkzaam als cipier in Merauke .Merauke bleef wel onbezet gebied tijdens de 2e wereldoorlog .DE Japanners waren in geen velden of wegen te bekennen .Gelukkig deed die naoorlogse regering met hun zwarte soldaten niet moeilijk .Het waren en zijn Nederlanders !
In Suriname had je ook een zwart korps , die op gevluchte slaven joeg .Maar dat waren dus negers die op negers jaagden! Dit korps was genaamd “” de Redi Moessoe “” de Rode Mutsen .Deze Redi Moessoe werden gewoon betaald maar kregen geen voorrechten .Heel anders met die Afrikaanse soldaten , ze kwamen net als die Hollandse kolonialen uit een ander continent ( Afrika ) Die Afrikaanse soldaten werden met voorrechten bekogeld om maar loyale soldaten van ze te maken .Gelijkstelling , Hollandse achternaam .Christelijk geloof etc etc .Het werkte wel ! Zeer , zeer loyaal aan die koloniale regering .
Die Hollandse achternaam kregen ze omdat het makkelijker schrijven, uitspreken en onthouden was voor het Nederlandstalige leger.
Ik ontdekte dat een kleindochter van mijn zus een Afrikaanse soldaat als voorvader heeft.
Geboren in 1815 te Mosie, geronseld te Elmina, ex-slaaf zodoende en hij kreeg de naam Trappen.
Makkelijke naam, dat wel.
Ineke van Kessel heeft een goed onderzoek gedaan naar die Afrikaanse soldaten en ze noemde ook die soldaat Trappen in dit boek Zwarte Hollanders: Afrikaanse soldaten in Nederlands-Indië
Dit boek is te downloaden.
bungtolol schreef 24 juli 2025 om 23:07: “Heel anders met die Afrikaanse soldaten , ze kwamen net als die Hollandse kolonialen uit een ander continent ( Afrika ) Die Afrikaanse soldaten werden met voorrechten bekogeld om maar loyale soldaten van ze te maken .Gelijkstelling , Hollandse achternaam .Christelijk geloof etc etc .”.
Ik heb inderdaad begrepen dat zij, na de Europese “kolonialen”, de best betaalde en uitgeruste (mét sepatoes) soldaten binnen het KNIL waren.
In dit licht bezien des te vreemder het verhaal, dat ze in Afrika (huidige Ghana, vroeger Goudkust) waar zij vandaan kwamen, slaaf waren en als slaaf aan Nederland verkocht om het KNIL in NOI te versterken. Een slaaf ga je toch niet in de watte leggen en met voorrechten omgeven?
Ik heb ook begrepen dat ze netjes gecontracteerd werden voor een periode van 10 jaar, met recht op repatriëring na ommekomst van die periode. Dat doe je toch ook niet met een slaaf?
Velen gingen niet terug en bleven in de archipel hangen, voelden zich er blijkbaar senang, inmiddels getrouwd of samenwonend met een inheemse vrouw.
Hun nazaten zijn ook in Nederland te vinden, herkenbaar aan de familienamen, hun ooit door KNIL administrateurs toebedacht.
Ikzelf werd als dienstplichtig rekruut door zo’n nazaat gedrild, sergeant der eerste klasse Bonimbi, “Boeng” voor zijn vrienden binnen Indo-Afrikaanse kringen. Indische jongens als ik werden door hem extra afgeknepen. Zij moesten het volgens hem altijd beter doen dan de boelé’s.