Er zijn zo heel veel mensen met een voorvader in het KNIL, het Koninklijk Nederlands-Indische Leger. Waar zijn al die verhalen toch gebleven? Waarom zijn er meer boeken over voormoeders dan over voorvaders?
Op zaterdag 26 juli 2025 is het 75 jaar geleden dat het KNIL werd opgeheven. Op die dag geef ik ’s morgens een kennislezing, waarin ik een deel van mijn kennis van het KNIL met u deel. Ik schreef er een boek over, dat is inmiddels uitverkocht, alleen nog via Boekwinkeltjes.nl te koop.
Wat ga ik doen: met grote stappen door de geschiedenis van het KNIL, vanaf 1814 tot en met de opheffing en wat erna gebeurde. Want waar laat je immers een leger, opheffen betekent niet dat alle tanks en vliegvelden en mensen opeens weg zijn. Daar valt wel het een en ander over te zeggen.
...................
Indisch4ever 
Bovenstaande vragen, one-liners, zoeken we op in een woordenboek of bij Wikipedie zou een standaard antwoord luiden.
Als ik een woord niet ken dan sla ik een Italiaans woordenboek open, maar wat mijn moers taal betreft, heb ik niet zo gauw een woordenboek nodig, zo dom ben ik ook weer niet. Deze boeken zijn meer bedoeld voor migranten zoals ik (in Italie) of degenen die geen taalgevoel ontwikkeld hebben, een allerdaags probleem van migranten uit het voormalig Nederlands-Indie.
Ik heb het over waarheidsgehalte en niet over waarheid, twee begrippen die duidelijk van elkaar zijn te onderscheiden zijn.
Zoals gewoonlijk worden mij woorden i.c. conclusies in de mond gelegd. Ik heb de boekbespreking overgenomen uit historiek.net , dat is niet mijn kritiek. En of ik de waarheid in pacht heb is niet mijn opmerking. Die loze opmerking is dus ook op drijfzand gebouwd.
Over het KNIL lees ik net het boek van Zwitzer en Herhesius “ Het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger KNIL 1930-1950. Wat mij interesseer is wie die KNIL-militairen waren, wat was hun profiel. m.n. van de Indo-Europeanen, zoals mijn opa en overgrootvader. Ik denk dat ik bij Vilan van de Loo en haar kennislezing aan het goede adres ben.
Onze Ervaringsdeskundigen zullen het daar wel niet mee eens zijn, maar waar is hun kennislezing?
Betweters en Peter van den Broek schreef 4 juni 2025 om 11:59:
“Bovenstaande vragen, one-liners, zoeken we op in een woordenboek of bij Wikipedie zou een standaard antwoord luiden. Deze boeken zijn meer bedoeld voor migranten zoals ik (in Italie) of degenen die geen taalgevoel ontwikkeld hebben, een allerdaags probleem van migranten uit het voormalig Nederlands-Indie”.
Tja …. als de geleerde heer Van den Broek, jeugdig migrant uit voormalig NOI, “allerdaags” schrijft en niet “alledaags”, dan moet hij niet denken en verkondigen dat correct standaard Nederlands spreken en schrijven een alle(r)daags probleem is van ALLE migranten uit voormalig NOI!
Dan lees ik ook van de geleerde: “Zoals gewoonlijk worden mij woorden i.c. conclusies in de mond gelegd. Ik heb de boekbespreking overgenomen uit historiek.net , DAT IS NIET MIJN KRITIEK”.
Oeps … denk ik dan, kan ik als migrant uit voormalig NOI niet alleen “niet correct Nederlands spreken en schrijven”, maar ook niet begrijpend lezen? Ik zal zijn woorden in zijn posting niet citeren, maar ik ben het er niet mee eens en nodig anderen uit om zelf een oordeel te vormen.
Dan een laatste citaatje uit de bergrede van de geleerde heer Van den Broek: “Onze Ervaringsdeskundigen zullen het daar wel niet mee eens zijn, maar waar is hun kennislezing?”
Als hij niet weet waar en dus wat de “kennislezing” is van “onze ervaringsdeskundigen”, waarom dan op voorhand met grote stelligheid durven beweren dat zij minkukels zijn, halve analfabeten?
Zo’n minkukel als ik heeft in ieder geval al lang geleden gelezen wat hij “net” leest, het boek van wijlen kolonel Heshusius over het tangsileven en daar buiten van Jan Fuselier en zijn inheemse collega’s. In de goedheid mijns harten heb ik het boek, ook alweer jaren geleden, weg gegeven aan een andere minkukel uit voormalig NOI, een kolonel b.d., opdat ook hij zich enigszins zou kunnen verheffen, alhoewel natuurlijk niet tot het niveau van geleerde. Dat is slechts enkelen voorbehouden.
Welke berg was dat? De Etna?
Nederlands begint voor mij een buitenlandse taal te worden, sterker nog, het ís eigenlijk een buitenlandse taal. Ik spreek het immers alleen nog via telefoongesprekken met familie en vrienden in Nederland. Ik schrijf af en toe wel wat in het Nederlands, zoals op dit blog.
Nederlands lezen is eigenlijk ook beperkt. Dit jaar heb ik meer Italiaanse dan Nederlandse boeken gelezen. Wat dat betreft ben ik goed ingepast, wat iets anders is dan me aangepast.
Natuurlijk heb ik het legitieme excuus dat ik al meer dan de helft van mijn leven niet meer in Nederland woon.
Ik ga dan ook zeker niemand afzeiken op zijn taalgebruik; daar sta ik als Heer echt boven
Ik luister vaak naar lezingen van mijn kennissen. Dat is pas kennislezing.
Het onderwerp KNIl raakt me. Mijn grootvader en overgrootvader van moederszijde dienden in het KNIL. Zoals het hoorde waren zij allebei getrouwd met Indonesische vrouwen, volgens de koloniale wet toen inlanders genoemd. Hopelijk schenkt het boek aandacht aan deze vrouwen, dus niet alleen in een voetnoot.
In Historiek.net wordt het boek “Een eervol Bestaan De geschiedenis van het KNIL 1814-1950” besproken.
https://historiek.net/een-geschiedenis-van-het-knil/150194/
Het boek biedt een portret van het koloniale leger, rijk aan bronnen zoals kranten en persoonlijke brieven. Echter, de selectie van dit bronnenmateriaal is problematisch. Hoofdstukken bevatten te lange citaten, waarvan de relevantie vaak ontbreekt, wat het verhaal vertroebelt. Dit alles geeft het boek een anekdotisch en versnipperd karakter. Hierdoor raakt de grote lijn van de KNIL-geschiedenis soms buiten zicht.
Een ander punt van kritiek is de onvoldoende duiding van bronnen die geromantiseerd kunnen zijn. De auteur laat te vaak in het midden of verhalen waarheidsgetrouw zijn, er is een gemis aan kritische afstand.
Ondanks de kritiek geeft het boek een duidelijk inzicht in de tangsi, het kazerneleven van een KNIl-soldaat van lage rang.
Maar nu de hamvraag: zijn we niet allemaal een beetje schuldig aan dit euvel? Want, eerlijk is eerlijk, lijden niet vrijwel alle verhalen van de zogenaamde ‘ervaringsdeskundigen’ aan hetzelfde kwaad?
Verdrinken ook die verhalen niet al te vaak in een zee van anekdotes en romantisering, waardoor het waarheidgehalte ter discussie staat, een gemis aan kritische afstand? Het is een gedachte die me wakker houdt.
Wat is waarheid?
Wat is een kritische afstand?
Wat is een ervaringsdeskundige?
Ach …. we hebben aan de heer Van den Broek een geleerde die eenvoudige lezertjes als ik natuurlijk de waarheid en niets dan de waarheid over het KNIL zal kunnen vertellen.
Wanneer hij met een brede armzwaai ook alle “zogenaamde ervaringsdeskundigen” degradeert tot sprookjesvertellers, dan zie ik natuurlijk graag van deze geleerde op welke zogenaamde ervaringsdeskundigen hij doelt en wat ZIJN waarheid over het KNIL dan wel is. Want die waarheid moet hij zelf al in pacht hebben, anders zou zijn kritiek immers ook op los zand zijn gebaseerd.
1. Tegenovergestelde van onwaarheid.
2. 1,37 meter.
3. Iedereen behalve onze huisgeleerde. De parvenu’s en hun kornuiten.
Waarde lezer, geachte mevrouw Van de Loo
Uitverkocht? Mooi! Blij dat ik indertijd bij uitgave een exemplaar van dit prachtige boek heb besteld, ontvangen en gelezen. Waar zijn de KNIL verhalen gebleven? In mijn geval leidde het lezen van het boek tot het volgende verhaal, “KNIL op herhaling ” https://groenegraf.nl/knil
Familie geschiedenis en die van mijn woonplaats Baarn in een bijzondere mix
Een hartelijke groet vanuit Baarn
Ed Vermeulen