Dick de Hoog
Voorzitter Indo Europeesch Verbond
Indo-Europeesch Verbond: het congres van 1935. Op zaterdag 20 en zondag 21 april hield het Indo-Europeesch Verbond het congres in Semarang, in de lobby van het ‘Hotel du Pavillon’.
Het ledenblad ‘Onze Stem’ opende met een voor mij duizelingwekkende opsomming van afdelingen en hun vertegenwoordigers en het ledental van elke afdeling per 1 april 1935. Geen grap. Daaronder stond dat er 40 afdelingen en 8 correspondentschappen niet waren. Toen voelde ik wat ik verstandelijk al wist: hoe groot dat Indo-Europees Verbond was, de grootste vereniging van Indo-Europeanen in Indie.
Hieronder de namen, die ik heb overgetikt uit Onze Stem in de hoop dat u iemand van de familie herkent, en dat u dan opeens beseft: o, ik heb nog spullen van het IEV.
Dat is belangrijk want het archief is zoek. Ik weet niet waar dat is. Niemand weet het. Dat is erg, toch? Gezien de betekenis van het IEV als grootste Indische vereniging ooit. Hieronder komen de namen, zoals ze er stonden. Indische Schrijfschool
...................
Indisch4ever 
Indo-Europeanen die deels Europeaan en deels Inheems waren, kregen aan het begin van de 20e eeuw met een crisis te maken toen de blanke elite hen de rug toekeerde en de ethische politiek zorgde voor een opmars van de Inheemsen. Het IEV werd opgericht in de periode van de ethische politiek. Het was een poging tot zelfhandhaving.
De bedoeling van de ethische politiek was, dat die op den duur moest uitlopen op Indisch zelfbestuur onder Nederlandse leiding. De Europese status behoorde niet tot een selecte groep (Europeanen en Indo-Europeanen) maar was ook te verkrijgen t.b.v. de sociale mobiliteit. Etnische Inlanders bleven Inlanders, maar konden via artikel 131 e.v. IS, Indische Staatsregeling ook Europese rechten krijgen (Nederlands onderwijs, Nederlands pensioen). Inlanders konden vrij kiezen voor onderwijs, zelfs in Nederland. Zodoende was er een gedeelde cultuur. Door deze ethische politiek van het koloniaal bestuur, kregen Inheemsen meer baankansen en werden beter geschoold. De emancipatie van de meer op het westen gerichte Javanen was destijds niet gericht tegen het koloniale systeem. Waar het hen om ging was de mogelijkheid om juist binnen de koloniale samenleving een hogere maatschappelijke positie te verkrijgen. Terwijl in deze tijd er daardoor crisis kwam in het Indo-Europese deel van de koloniale samenleving. Vanwege de verpaupering van de Indo’s, vreesden Europeanen voor het Europees prestige als de sociaal-economische positie van de Indo-Europeaan zou blijven verzwakken. Er was echter weinig vertrouwen om de situatie van de kleine boeng te verbeteren. Het gevolg was, dat de ethische politiek die zich richtte op de Inheemse bevolking vele malen sterker was. De blanke elite begon zich af te sluiten van de Indo’s. Mede door de economische depressie van de jaren 30 kregen zij minder aandacht (deuren sloegen voor hen dicht). De Javanen daarentegen kregen toegang tot betere scholing, sommigen van hen studeerden ook in Nederland. Javanen (Inheemsen) konden posities bekleden op de arbeidsmarkt die voorheen louter aan personen met de Europese status voorbehouden waren. Waar voor de Inheemsen de sociale mobiliteit steeds groter werd, ontstond wat betreft de Indo-Europeanen een somberder perspectief.
Bron masterscrptie Kees Huntink, 2019
Inderdaad, de Indos waren “the scapegoat” die slagen kregen van de ene zijde en de andere!
Die Indo,s hadden natuurlijk ook de kant van het onderdrukte volk ( moeders kant ) tegen de kant van de onderdrukker ( vaders kant ) kunnen kiezen ! Maar ja behoren tot het Europese deel van de samenleving leverde in die koloniale tijd veel voordeel op ! Ik zou waarschijnlijk ook gekozen hebben voor vaders kant ( Europeanen ) Maar dan niet zeuren als dat onderdrukte volk uiteindelijk toch wint en jou er uit sodemieterd !
Bung tolol
De ethische politiek heeft het Indonesisch nationalisme aangewakkerd. Wrang genoeg waren de eerste “Indonesische” nationalisten Indo-Europeanen. Organisatorisch werd het startschot voor het politieke nationalisme gelost in 1912. In september dat jaar richtte de Indo-Europeaan E.F.E. (Ernest) Douwes Dekker (inderdaad, familie van Multatuli) de Indische partij op. Hij deed dat samen met de Javaanse artsen Tjipto Mangoenkoesoemo en Soewardi Soerjaningrat. Anders dan al iets eerder gestichte, gematigde organisaties als Boedi Oetomo en Sarekat Islam stelde de Indische Partij zich klip en klaar ten doel: onafhankelijkheid, ‘Indië los van Holland’. Daarmee was de nationalistische geest definitief uit de fles. Vruchten heeft de ethische politiek zeker afgeworpen – het onderwijs voor inheemsen wérd uitgebreid, er wérd aan armoedebestrijding gedaan. Tegelijk had de ethische richting deels een onbedoeld effect. Van die scholingsmogelijkheden maakten ook Indische jongelui gebruik die zich vervolgens zouden nestelen in de voorste rijen van het Indonesische nationalisme.
De ethische politiek werd ingehaald door het Indonesisch nationalisme.
Uit: Yuri Visser. Ethische politiek In Indie moest wel stranden. (Hisoriek.net)
@ellen; ‘ook Indo Europeanen etc.’- In Djokja 1946 waren ook Indo’s (ca.5000!), die de kant van de Republiek kozen; de groep Indonesia Merdeka. Hadden hun lijfblad(in het Nederlands) de Pionier. Die ook de bescherm kampen werd rond gedeeld. Ook in Soerabaja is in die periode een Indo groepering pro Republiek; Wij blijven! – Ik heb zelf een Indo jr.’90 ontmoet; hr.Koot, die zelfs in het parlement(jr.Soekarno) een Christelijk partij vertegenwoordigde. Ook in Nederland waren er Indo’s, die pro Republiek waren oa de vader van Doe Maar; Ernst Jansz
Dit is de realiteit! Er wordt hier niet gezeurd! De Indos geraakten tussen schip en wal als marginal people. Gelukkig zijn er Indonesiers(vooral van de nieuwe generaties) die de Indos beschouwen als een deel van hen, verbonden met hun cultuur. Vele Indos(niet “erkend”) bleven bij hun Indonesische moeders, en dat waren er miljoenen.
Francois Marie Razoux Schultz IEV bestuurslid, behorend tot de groep van de ‘Indische gijzelaars’, zat gedurende het grootste gedeelte van de bezetting gevangen in Buchenwald, Sint-Michielsgestel en Vught,
Een zuster van mijn oma aan vaders kant was getrouwd met Wilhelm Friederich Thiele, bouwkundige bij Staatsspoorwegen, die in 1934 verkozen werd tot voorzitter van het Indo-Europeesch Verbond (I.E.V.). (W.F. Thiele was geboren op 31/12/1890 op Ambon, overleden op 31/5/1967 te Den Haag.) Het Indo-Europeesch Verbond (I.E.V.) of de Indo-Europese Alliantie was een sociale beweging en politieke organisatie opgericht in 1919 door de Indo-Europese gemeenschap van Nederlands-Indië. Deze organisatie streed voor gelijkheid van rassen en politieke zeggenschap in het laat-koloniale Indonesië van de vroege 20e eeuw. Het was een van de eerste en grootste Europese organisaties in Nederlands-Indië die verlangde naar een onafhankelijke natie – zij het in relatie met het Nederlandse gezag. Ze ondersteunde aanvankelijk de Petitie-Soetardjo van 1936, die vroeg om een onafhankelijke status voor Nederlands-Indië binnen de Nederlandse statenbond. Maar schrok uiteindelijk terug van de Inlandse meerderheid. Haar streven was om na het verkrijgen van de onafhankelijkheid van Nederland een belangrijke positie te behouden voor het Indo-Europese segment binnen de Indonesische samenleving. Oprichter van deze organisatie was Karel Zaalberg, hoofdredacteur van een van de grootste kranten van het land, het Bataviaansch Nieuwsblad.
Mijn oma zelf was de vrouw van een Indo-Europse planter die – na het pauperdom rond 1900 – enig welvaren bracht in een familie van de kleine boeng.
Het echtpaar Thiele – van Rooijen
Bron is CBG paspoortarchief
@ ellen; ‘ streed voor gelijkheid van etc.’- Van alle rassen? Het IEV; na de oprichting van de (verboden) Indisch partij 1912; ‘ los Indie van Holland!’ vertoonde juist een sterke verbondenheid met Nederland. Zij verzette zich tegen elke gewelddadige actie tegen het Nederlandse gezag. – ‘na de onafhankelijk(!)… een belangrijk positie te behouden binnen de Indonesische(!) samenleving?’ Het IEV nam stelling tegen elke revolutionaire actie van degenen die speculeren op de volksinstincten(!) en zonder enig besef van verantwoordelijkheid, zich als volksleiders opwerpen…..!!!
Na de Revolutie komt altijd de Robolution! They, the winning Revolutionists, rob you blind until you drop dead.
Revolutions have never lightened the burden of tyranny: they have only shifted it to another shoulder.
@Ellen : Ja ik kan nog erg veel sympathie opbrengen voor Ernest Douwes Dekker ! Inderdaad hij was een Indo ,die de handschoen opnam tegen het Nederlandse koloniaal regime .Ook de stiefvader van mijn vader was als secretaris van Bung Karno natuurlijk anti -Nederlands bewind .Beide mannen hebben het nog mee mogen maken dat Indonesia onafhankelijk werd .Ernest / Setiabudi heeft maar 8 maanden die vrije Republik meegemaakt ! Er zullen nog wel wat meer Indo,s de kant van de Republik hebben gekozen .Maar het over grootte deel van de Indo,s wantrouwde die Republik ,zij waren ( terecht ) bang dat zij het ondergeschoven kindje van die Nieuwe Staat zouden worden ! Ernest Douwes Dekker pleitte er ook voor dat die Indo,s moslims werden en hun achternaam veranderen in Indonesisch klinkende achternamen ! Ondanks alle respect voor E.D.D. hier ging hij een brug te ver ! Indonesische nationaliteit aannemen ? Misschien Ja ! Moslim worden ? Zeker Nee ! Indonesische achternaam verkrijgen ? Ben je bedonderd ! Nee dus .Die Indonesische leiders wilden die Europese inslag bij die Indo,s weg nemen maar dat kan niet ,dat zit er in ! Zo zijn die Indo,s nu eenmaal geboren ! Eigenlijk een beetje het zelfde als die Hollandse kolonialen wilden ( maar dan het tegenover gestelde ) die wilden dat die Indo,s hun Indonesisch bloed gingen verloochenen maar ook dat kan niet !