12 Responses to Het Indisch zwijgen is van kracht gebleven tot beider heengaan.

1. Ferry Geuther schreef:

   19 februari 2016 om 10:34

   Het hoeven ook niet altijd zware onderwerpen te zijn. Mijn vader schreef in zijn autobiografie bijvoorbeeld ook hoe hij met zijn vriendjes uit het tehuis (Pa van der Steur) en twee honden, loeaks (luwak, civetkat) achterna zat. Toen ik dat las zag ik het gewoon voor me. Hij moet toen ongeveer 12 jaar oud zijn geweest.

   Beantwoorden
   • Pierre de la Croix schreef:

     19 februari 2016 om 10:55

     Hij had ze zeker nodig voor de koffie.

     Pak Pierre

     Beantwoorden
2. ellen schreef:

   18 februari 2016 om 11:12

   Ik ben het eens met beiden. Want er zitten aan een verhaal – dat therapeutisch kan werken – twee vragen. Is het goed of slecht afgelopen? Door vroeger niet verder door te vragen aan mijn ouders, ben ik bij het huidig opschrijven van familieverhalen gestuit op het feit, dat bijvoorbeeld een grootvader aan moeders kant opeens van het toneel verdween. Hij was verdwenen uit de verhalen van mijn moeder of mijn oma. Waar was hij gebleven? Is het goed terecht gekomen met hem? Een zoektocht op internet levert bitter weinig op. Ik ben er niet obsessief mee bezig, maar soms denk je eraan als je verder wilt met het verhaal. En soms ben je toch een middag lang aan het zoeken op verschillende websites. Aan de andere kant van mijn stamboom, die van mijn vader, heb ik wel veel teruggevonden, tot in de VOC-tijd. Maar ik had aan die familiekant ook vijf mede-familieonderzoekers. Waaronder bezoekers van archieven in binnen- en buitenland, en eentje die biologie had gestudeerd en een dna-onderzoek had laten doen met allerlei haplogroepen en mitochondrialen. En eentje die goed opgelet had bij het aanhoren van oral history en familiegeheimen. Van die dingen moet je het hebben. Gefrustreerd met een half verhaal over je opa aan moederskant, constateer je, dat het zoeken naar je grootvader toch de moeite waard is geweest. Tot op dat moment. Maar de nieuwsgierigheid knaagt.

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     18 februari 2016 om 17:05

     Als je er plezier in hebt moet je het zeker ook doen. Mijn oudste dochter heeft de stamboom gemaakt van de Indische tak. Daar weet zij veel meer van dan ik. Bij de nog levende familie is ze ook op bezoek geweest. Ikzelf heb het verschrikkelijk druk met van alles en nog wat, andere zaken die ook leuk zijn. Ik ga dus niet meer op zoektocht. Wat ik wel leuk vind is pas nog gebeurd. Er kwam een afstuderende journalist bij me langs. In het gesprek bleek dat zijn vader ook in de Werfstraatgevangenis had gezeten tijdens de bersiap. Ik haalde de passagierslijst van de Princess Beatrix uit 1945 (Buitenzorg, Javapost!) te voorschijn, ja hoor, zijn vader en ook zijn grootvader stonden beiden bij mij op die lijst. Bij het afscheid van mijn promotor maakte ik kennis met zijn vriend. Zijn vader bleek ook in de Werfstraatgevangenis te hebben gezeten. Ik weer die passagierslijst zoeken: Ja hoor, zijn vader heeft samen met mij die reis gemaakt. Dat vind ik nou leuk.

     Beantwoorden
     • Jan A. Somers schreef:

       19 februari 2016 om 14:55

       “dat zijn vader ook in de Werfstraatgevangenis had gezeten” Correlatie: hoe ouder des te meer fouten. Zijn vader had natuurlijk niet in de Werfstraatgevangenis kunnen zitten, het was zijn grootvader. En op de passagierslijst stond dus niet zijn vader, maar zijn grootvader en overgrootvader.
     • Pierre de la Croix schreef:

       20 februari 2016 om 11:17

       Nou …. no sweat Pak Somers …. de argeloze lezers en lezertjes zoals ik wisten toch niet hoe oud die afstuderende journalist was. Wij kennen van I4E immers heel goed iemand die na zijn pensionering – dus pak ‘m beet na zijn 65ste – opnieuw de studiebanken in schoof om een meesterstitel te halen en vervolgens te promoveren.

       Pak Pierre
3. Ferry Geuther schreef:

   18 februari 2016 om 09:41

   Praten is voor velen moeilijk, niet alleen ouderen of Indischen, omdat je een gesprekspartner hebt. Dat vraagt tijd van die gesprekspartner en soms komt het moment gewoon niet goed uit. De gesprekspartner kan ook vragen stellen waar je misschien geen antwoord op wilt of kunt geven.
   Mijn ervaring is dat schrijven kan helpen. Schrijven kan de betreffende persoon in eigen tempo doen, op zelf gekozen momenten, soms met grote tussenpozen, zonder de vragen van een ander, Het resultaat kan ook gewoon in een la blijven liggen tot er een geschikt moment is om het aan anderen te laten lezen.
   Een kleine drempel is soms de angst om taalfouten e.d. te maken.
   Als schrijven fysiek niet mogelijk is dan kan een opname-apparaatje (eventueel een antieke cassetterecorder) handig zijn.
   Mijn advies is: vraag degenen die “zwijgen” om hun verhaal op papier te zetten en vertel ze dat schrijfstijl of taalfouten totaal onbelangrijk zijn. Hun verhaal, hun bestaans-nalatenschap, dat is het belangrijkste.

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     18 februari 2016 om 09:58

     Mijn schoonmoeder heb ik nooit gekend. Zij is in Nederland in de oorlog omgekomen. Moet ik dat nog uitgebreid aan mijn (achter)kleinkinderen vertellen? Met huilen en zo? En empathische reacties? Daar doen ze toch verder niets mee? In de bersiap zijn twee tantes en mijn grootmoeder achtergebleven. Moet ik dat nog uitgebreid aan mijn (achter)kleinkinderen vertellen? Daar doen ze toch verder niets mee? In de oorlog en bersiap heb ik o.a. twee keer in de gevangenis gezeten, Kenpeitai en bersiap. Moet ik dat nog uitgebreid aan mijn (achter)kleinkinderen vertellen? Daar doen ze toch verder niets mee? Ze weten het allemaal. Begrijpen is natuurlijk een ander verhaal. Als ze meer willen weten van die toestanden, dan is er zat te lezen. Iets anders is: het was chaos. Hoe kan ik chaos verder vertellen waarbij het chaos blijft? Om het te begrijpen blijft chaos de essentie.

     Beantwoorden
   • Ron Geenen schreef:

     18 februari 2016 om 17:47

     “””””””””””Mijn ervaring is dat schrijven kan helpen. Schrijven kan de betreffende persoon in eigen tempo doen, op zelf gekozen momenten, soms met grote tussenpozen, zonder de vragen van een ander, Het resultaat kan ook gewoon in een la blijven liggen tot er een geschikt moment is om het aan anderen te laten lezen.””””””””””””””

     Zeer juist opgemerkt!
     Mijn moeder, Clara Elisabeth Chevalier is in 2005 op 91 jarige leeftijd overleden. Ze zweeg ook altijd in alle talen. Soms werd ze zelf boos, wanneer anderen er over begonnen te praten. Mijn jongste zus heeft haar toen ze ruim in de leeftijd van 70 was gevraagd om wat ze allemaal wist te herinneren van haar jeugd en verder gewoon op te schrijven. Dan heeft ze in etappes gedaan en bij diverse pagina’s viel ze in herhalingen om dan weer verder iets anders te vertellen. Pas geleden heeft mijn zus al dat materiaal uit Nederland naar mij gestuurd. Zij heeft echter de Japse kampverhalen uit de oorlog weggelaten. Maar gelukkig weet ik daar erg veel van en heb daar al wat over geschreven.
     Haar verhaal ga ik binnenkort publiceren, of in 4 korte episoden of in het geheel dat 7 pagina’s lang is. En dat doe ik ter ere van haar, die zoveel in de Jappentijd heeft moeten doorstaan.

     Beantwoorden
4. George schreef:

   18 februari 2016 om 02:02

   The deepest feeling always shows itself in silence.

   Beantwoorden
5. George schreef:

   18 februari 2016 om 02:00

   I often regret that I have spoken; never that I have been silent.. Publilius Syrus, Maxims.
   Speech is of Time, Silence is of Eternity.

   Beantwoorden
6. Peter Jasper schreef:

   17 februari 2016 om 22:23

   Ach, als je er achter komt dat preten weinig zin heeft, war is dan het alternatief ?er is heel veel onrecht in deze wereld.

   Beantwoorden