TFIR: De 95-jarige Sip Fokkens geeft in dit filmfragment exact aan wat een belangrijke oorzaak was, waardoor velen de krantenoproep van 1954 hebben gemist. Wie had immers in die dagen de financiële middelen om kranten te kopen, laat staan om een abonnement op een krant te kunnen bekostigen? Men diende alle zeilen bij te zetten om het hoofd boven water te houden en om de monden van het gezin te voeden.
Met dank aan de heer Fokkens, die groot respect verdient.
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden
21 jaar !!
...................
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
Bertha Lammerts van Bueren-de Wit
XXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
Indisch4ever 
ik lees begrijpend het citaat van TFIR…..wat een belangrijke orzaak was, waardoor velen de krantenoproep hadden gemist…….
TFIR refereert naar de meer dan 3.000 claims die zij op haar publicatie kreeg (zie art. I4E). Die aanvragen zal zij wellicht gecheckt hebben met de Birmaspoorweglijsten en ook met andere bronnen want die lijsten zijn niet heilig, niet volledig.
Dat zijn weliswaar miserabele veronderstellingen want TFIR gaat wel handig te werk met haar informatievoorziening. Zij heeft al die claims, maakt er leuke statistieken van en verklaart zij …..een belangrijke oorzaak……dus zij heeft meerdere belangrijke oorzaken. Zij haalt er één uit en illustreert dat met het verhaal van die 95 jarige, traanverwekkend wel maar dat is ook de bedoeling, ik heb wel respect voor zo’n man, ervaringsdeskundige.
Kijk en daar hebben wij lezers, nee ik alleen een probleem. TFIR heeft door het werk van een moedige vrouw alle cijfers in handen en zal als het aan die advocaat ligt ook kunnen bewijzen dat de claims, claims zijn. Dat gebeurt wel in de Rechtzaal want we weten onderhand, voortschrijdend inzicht, dat alleen via een Rechtzaak we Ons gelijk bij Onze Staat kunnen halen. behalve bij de 2% Pay Back.
er zijn mensen die melden zich bij de TFIR aan maar hun claim werd afgewezen. TFIR verwees hun door naar de SAIP, uitkeringsinstelling voor Birmaspoorweg. SAIP gewend aan 1 claim per jaar, werd overspoeld door claims. tot haar verwondering wees zij alle verzoeken af en triomfantelijk meldde zij dat. dat wellicht die andere claims ook verticaal gearchiveerd konden worden. Iedereen blij maar bij de TFIR zullen ze zich Indisch blauw hebben gelachen, mijn redenering lijkt wel geloofwaardig. Natuurlijk reageert TFIR niet want hun gelijk krijgen ze in de Rechtszaa
TFIR maakt wel handig gebruik van de social media
Nooit meer arm was mijn motto
Dat was mijn motto ook en dat motto was zo dramatisch expressed in “Gone with the wind”
“””””””Dat was mijn motto ook “”””””””
In de eerste plaatst zegt mij die filmen mij weinig. Het ligt er maar aan hoe strikt u dat motto opvolgt. Bij mij kun je rustig stellen dat ik er mee opstond om aan de slag te gaan. Alles wat ik meer verdiende dan in de eerste 30 uren werd niet opgemaakt, maar opzij gezet.
@Het ligt er maar aan hoe strikt u dat motto opvolgt.@
— Ik meen u te begrijpen en tevens onderken ik de filmisch literaire minder egocentrische meerwaarde van Pak Olive’s bijdrage (dik boek trouwens;) .
— Een rechter spreekt de ene keer recht naar de letter van de wet, en een andere keer naar de geest van de wet. Bij tijd en wijle anticipeert een rechter zelfs op toekomstige wetgeving.
e.m.
en wij hebben een Hooge Raad, die de rechtstoepassing bewaakt, dus de rechter kletst niet uit zijn nek.
De zaak Rawagedeproces is iets aparte, daar ging de rechter, volgens gespecialiseerde juridische tijdschriften weliswaar niet over de grenzen maar zat wel op de grens. ik heb er als niet-juridt er niente VAN begrepen maar het resultaat is wel dat de landdadvocaat niet in beroep ging en dat is politieke beslissing
Ik kan me nog goed herinneren, dat we de eerste jaren in Nijmegen en Beuningen nooit een krant hadden. Een moeder met 4 kinderen had rond te komen van 70 guldens en vaak moest ze aan het einde van de maand naar de gemeente want het geld om kolen voor de verwarming te kopen was op. Mijn moeder heeft in haar Indische jaren nooit armoede gekend en hier moest ze voor een boeren klerk haar hand ophouden. Dan kreeg ze een tientje dat bij de volgende betaling van 70 gulden werd ingehouden. Mijn moeder heeft mij als oudste op de hoogte gehouden van haar omstandigheden. Geloof me, ik heb dit land heel wat keren vervloekt. Een van de redenen (het andere was het weer), waarom ik weg wilde en waarom ik het nooit erg heb gevonden 60 tot 80 uren per week te werken. Nooit meer arm was mijn motto.
Want vergeten en vergeven doe ik ook niet.
Als ik bovenstaande vergelijk met de heer Somers, en ik gun het u, zijn verhaal leest dan had hij veel geluk door o.a. nog een vader te hebben en behoorlijke positie kreeg om zijn gezin te onderhouden.
Wat iemand 60 jaar geleden wel heeft gelezen kan vaak niet meer duidelijk herinnerd worden.
Wat iemand toen niet heeft gelezen ,,,, daar is geen herinnering van .
Maar eerder herinnert men zich of men toen een krantenabonnement had.
Daar gaat het niet om 1 moment van 9 juli 1954, maar over vele aaneengesloten momenten…Kan een jaar zijn, misschien 2 jaar . Dat herinneren is makkelijker.
Hij herinnert zich ook niet of hij zich aanmeldde voor een Birma-uitkering. Kan vergeten zijn, kan waar zijn.
Heeft het SAIP hem genoteerd als wel uitbetaald?
Velen waren ook in Nederlands-Nieuw-Guinea terecht gekomen,
geïmmigreerd of in Indonesië achter gebleven.
Dan vooral en om het niet te vergeten,het centen werk had je
echt voor wat anders nodig.
Je leefde op de ”POF” bij de melkboer-slager-bakker -kruidenier ed,
en voor mij was er geen GELD voor een krantje.
siBo
@Hr Bo Zo zit de vork beter in de steel…. 61,75 gulden vd moeite?.
***Ze hebben de advertentie gemist die de Nederlandse staat in 1954 in enkele kranten had laten zetten. De voormalige krijgsgevangenen dan wel dwangarbeiders werden daarin opgeroepen een briefkaart te sturen naar het ministerie van Buitenlandse Zaken om zich te melden voor de uitkering. Ze zouden recht hebben op eenmalig 61,75 gulden.
Ten minste 6.424 voormalige dwangarbeiders hebben de oproep nooit gezien. Ze lazen de betreffende kranten niet, waren als Moluks KNIL-militair het Nederlands onvoldoende machtig, woonden in Indonesië, Nederlands Nieuw-Guinea of Engeland. Sommige rechthebbenden waren al overleden. Hun nabestaanden wisten van niets. http://www.volkskrant.nl/buitenland/1300-aanmeldingen-voor-claim-birmaspoorlijn~a4121808/
“”””””””””Velen waren ook in Nederlands-Nieuw-Guinea terecht gekomen,
geïmmigreerd of in Indonesië achter gebleven.””””””””””””
Even een ruwe schatting maken. Uit Indie/Indonesie vertrokken ongeveer 300000 mensen naar NL. En daarvan zijn er vermoedelijk 100000, dus 1/3 naar diverse landen in de wereld vertrokken.
Dus vermoedelijk ook 1/3 die het artikel niet hebben gelezen, de uitzondering daar gelaten.
Gewoon een geloofwaardig antwoord, authentiek en integer, zo ken/erken ik dhr Si/Bo-Keller.
Mijn reactie dient hier te staan………Gewoon een geloofwaardig antwoord, authentiek en integer, zo ken/erken ik dhr Si/Bo-Keller.
Dus volgens TFIR is automatisch waar wat iemand zich op hoge leeftijd decennia na dato herinnert.
Je zou toch denken dat het vrij eenvoudig is om te checken wat de totale krantenoplage van 1954 was. Niet meer dan een paar minuten googlen geeft een ander beeld: van 1945 tot 1950 las vrijwel elk huishouden een krant. Zie: http://sargasso.nl/dagkrant/ .
Zo maakt TFIR zich niet echt geloofwaardig. In mijn ogen althans.
Verschrijving: 1950 tot 1970 is bedoeld.
In Brabant las iedereen De Stem. in Zeeland de PZC (overigens een heel goede krant). Volgens mijn vader stonden daar alle gegevens in over aan Indië gerelateerde uitkeringen. Die gingen in één advertentie-uitgave naar alle provinciale kranten. Tijdens mijn studie en diensttijd had ik een goedkoop studentenabonnement op wat nu NRC heet. Vooral om de dagelijkse Tom Poes. Bij mijn eerste werkstudentbaan bij het Laboratorium voor Grondmechanica was ik verplicht elke dag Tom Poes op te prikken.
Weer dus zo’n onzinbericht. Volgens het onderzoek waar Mas Rob naar verwijst had 95% van de huishoudens in het midden van de jaren ’50 een krantenabonnement. Degenen die dat niet hadden, leenden de krant van de buren.
TFIR vindt iedere keer weer een nieuw argument. Hoe had de overheid dán bekendheid moeten geven aan de regeling? Huis-aan-huisbezoek? Dan vindt TFIR wel iemand die toevallig niet thuis was. Massale pamflettendroppings met Fokker-vliegtuigen? Dan vindt TFIR wel iemand die niet kon lezen.
Gewoon aanmelden bij de SAIP, en afwachten wat ze daar zeggen.
En bij de koffie een extra koekje, om alle ellende in de wereld te vergeten.
In zijn herinnering had de heer Fokkens toen geen krant. oa, om zuinig te wezen.
Er is geen cijfer bekend hoeveel % van de birmagangers in 1954 een krantenabonnement had. Ik wil best aannemen dat een meerderheid wel een abonnement had. Die aankondiging dat birmagangers zich konden melden was maar in een beperkt aantal kranten verschenen. Dus is het waarschijnlijk dat een meerderheid van de birmagangers het niet lazen.
Maar mensen die zich bij TFIR gemeld hebben moeten ook navraag doen bij SAIP.
Hebben zij of hun vader / grootvader nog recht ?
http://www.saip.nl/nl/content/pages/welkom.aspx
Dan weten ze dat binnen een paar weken en wordt het geen jarenlang traject.
Zich wel afmelden bij TFIR, als er al betaald was, natuurlijk.
Is TFIR van mening dat er nog een birmapotje moet zijn met miljoenen?
TFIR zal ook wel afwegen dat een duur juridisch gedoe wel resultaat moet hebben.
En dus moet TFIR sterk in de schoenen staan met bewijsvoering van de claim.
Hoe dan ook… als dat potje er al 60 jaar is, dan is er ook 60 jaar rente van genoten en moet dat doorberekend worden in uitbetalingen.
Dan is er nog de vraag of de overheid indertijd wel genoeg moeite deed de birmagangers op een lijst te zetten en het huidige adres te zoeken.
Hoe lastig was dat met al die militaire archieven en pensioenarchieven ?
waar gaat het om
Stel SAIP keert 1-malig 50 uit.
TFIR gaat over de hoofdprijs : uitkering + samengestelde interest. dus interst over interest.
Stel de interestvoet is 7%, dan verdubbelt het bedrag elke 10 jaar. 50 is na 10 jaar 100, is na 10 jaar 200, is na 10 jaar 400, is na 10 jaar 800, is na 10 jaar 1.600. Mijne Heren , hoeveel is claim in 2016 dan waard? Dus peanuts!!!! En ik spreek dan over de zgn closed-end claims waarbij het bedrag vast staat maar niet de uitkeringsgerechtigden. Bij de open-end claims wordt het echt kassa. Ik denk dat de dames zich niet verrekend hebben. Hoeveel kost een enkele reis Birma ?
“”””””””””Dan is er nog de vraag of de overheid indertijd wel genoeg moeite deed de birmagangers op een lijst te zetten en het huidige adres te zoeken.
Hoe lastig was dat met al die militaire archieven en pensioenarchieven ?””””””””””””
Met de mentaliteit (Werner) die er toen heerste, waren ze liever al die mensen kwijt.
Boeroeng,Enige heren hebben het uit eigen ervaring en extrapoleren dat naar de andere werkelijkheid. In statistiek statistiek speelt correlatie een rol. TFIR heeft het daarentegen over die 3.000 claimanten die kennelijk niet de kranten lazen. Deze 95 jarige Heer heeft de krant toen niet gelezen. Wie moet ik dan niet geloven ? De ervaringsdeskundige! daargelaten dat van dat laatste causaliteit sprake is, d’uso orza al en gevolg.
de spelcorrector gaat automatisch ??? over van Nederlands op Italiaans: ….. causaliteit sprake is …….. dus oorzaak en gevolg……logisch
“””””””Weer dus zo’n onzinbericht. “””””””””””””
Onzin of niet. Als het aan het eind van de rit toch naar voren komt dat TFIR gelijk heeft, dan pas breekt de hel los. Vermoedelijk is dit de gemakkelijkste claim, maar er wachten er nog een stuk of 10, die dan om de beurt naar voren worden geschoven.
dhr Geenen: Uw laatste reacties, meer analyses van de Feiten, zijn mij uit het hart gegrepen, zo herken/erken ik U weer.
“””””””””Uw laatste reacties, meer analyses van de Feiten, zijn mij uit het hart gegrepen, zo herken/erken ik U weer.”””””””””””””””
De persoon “Indo” raakt mij altijd en daarvoor wil ik opstaan. Desnoods tegen de paar landen die er een negatief potje van hebben gemaakt. Maar politiek en religie daar blijf ik zover mogelijk vandaan. Het probleem is vaak dat de verschillende onderwerpen elkaar overlappen.