Nasi Rames in de Sneeuw

Geplaatst op 5 december 2015 door Boeroeng

,,Lekker!”, roep ik wanneer er een bordje aardappelen, vlees en groente wordt neergezet voor mijn neus. ,,Het moet maar..”, denk ik echter wanneer de eerste hap in mijn mond verdwijnt. Hollandse pot, ik ben er mee opgegroeid. ,,Maar je moeder is Indisch!”, wordt geroepen terwijl ik dit schrijf. In een andere tijd kregen de Indonesische vrouwen al mee hoe het huishouden te doen in Nederland, wat er gekookt diende te worden en hoe de ramen gelapt moesten worden. Een leidraad om de integratie te voorspoedigen maar onbedoeld een afbreuk aan de meegenomen waarden en tradities.
Nasi Rames in de Sneeuw

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

16 Responses to Nasi Rames in de Sneeuw

  1. ronaldo schreef:
    9 december 2015 om 11:31

    Maar euh….hoe vinden jullie het verhaal eigenlijk….hahahaha, aduuuh, hoe toh deseh….tot en met uitleg van een chemische adviseur….ik vind t een heel leuk verhaal, leuk beschreven… 😉

    Beantwoorden
  2. Huib Otto schreef:
    7 december 2015 om 11:22

    Geef mij maar peujum voor 2 cent.
    Huib

    Beantwoorden
  3. Cap van Balgooy schreef:
    6 december 2015 om 19:24

    Hoera Jetty Middelkoop. Goed antwoord/uitleg.
    Een ding, mijn 2 cent, wilde zwijnen raken de giftige ubi (budin) vaak niet aan..
    Cap

    Beantwoorden
  4. Loekie schreef:
    5 december 2015 om 22:27

    “De deceptie, als er macaroni met kaas en ham werd geserveerd.”.
    Merkwaardig voor een jongen die blijkbaar zo naar het klassiek-Indische reikt.
    Die macaroni (die lange pijpmacaroni, die in Holland uit de handel is, oude kaas en ham) in de oven is toch echt een onderdeel van de Indische keuken en van de Indische oudjaarstraditie: huzarensalade, blauwzuur, macaroni, koningskroon en bowl

    Beantwoorden
    • Mas Rob schreef:
      6 december 2015 om 06:34

      Ik denk dat Loekie zwartzuur bedoelt. Ik zou de schrijver van het openingsartikel dringend afraden om blauwzuur te nuttigen. Het hindert het voortbestaan van Indische tradities in hoge mate.

      Beantwoorden
      • bokeller schreef:
        6 december 2015 om 10:51

        Mas Rob,
        Als oud gevangene uit de Japanse tijd aten wij
        om de honger te stillen ”Rubberpitten”
        Voordat we door hadden,dat het nuttigen van rauwe pitten
        schadelijk was vielen er enkele slachtoffers,maar gebrandt
        en doorgekookt was het toen een lekkernij.
        Nieuwsgierig op mijn oude dag geworden het effe opgezocht
        en met blauwzuur hebben we veel te maken in onze sajoerans.

        Eén troost: blauwzuur is niet kankerverwekkend.
        Waarin komt blauwzuur voor.

        Natuurproducte; Blauwzuur zit van nature in veel plantaardige producten. Ik las zelfs ergens, dat 10% van de planten blauwzuurverbindingen bevat. Nu lijkt me dat een beetje overdreven, maar een kleine zoektocht levert toch al de volgende indrukwekkende lijst van natuurproducten op:
        tabak (rook), opgewarmde spinazie, verse bamboescheuten, cassave, sago, limabonen, lijnzaad, pinda’s, koffiebonen, pitten van de abrikoos, amandelpitten (vooral in de bittere, veel minder in de zoete), appelpitten, druivenpitten, kersenpitten en perzikpitten, beukennoten, walnoten, lijsterbessen, taxus, vogelkers, laurierkers, rubberboom, eucalyptusblad, klaver, pijpenstrootje en sommige paddestoelen.

        Maar waar bevindt zich het blauwzuur dan in al deze producten? In bepaalde suikerverbindingen, glycosiden genaamd. Er bestaan veel soorten glycosiden. De meeste zijn onschadelijk of zelfs nuttig, zoals saponine in zeepkruid. Er zijn echter 3 groepen glycosiden die erg schadelijk kunnen zijn. Dit zijn – de alkaloïde glycosiden (o.a. in bepaalde delen van planten van de
        nachtschadefamilie, zoals tabak, tomaat en aardappel), – de hart-glycosiden (o.a. in oleander en vingerhoedskruid) – de blauwzuurglycosiden Plantencellen bevatten dus geen puur blauwzuur, maar verbindingen waar blauwzuur in zit.

        In de cellen zit ook een enzym, dat het blauwzuur los kan maken van het glycoside. In de intacte cel komen het blauwzuurglycoside en het enzym niet bij elkaar.
        Wanneer plantencellen worden beschadigd, komen beide met elkaar in contact, en ontstaat vrij blauwzuur.
        Ook dier-enzymen kunnen ervoor zorgen dat uit blauwzuurglycosiden blauwzuur
        vrijkomt.

        De planten gebruiken blauwzuurglycosiden als verdediging tegen vraat: een dier dat aan zo’n plant begint, wordt óf afgeschrikt door de smaak, óf eet door en wordt ziek of legt het loodje. Het gehalte aan blauwzuurglycosiden in een plant is erg afhankelijk van het ras, de leeftijd en omgevingsfactoren zoals vorst en droogte.

        Bij niet-herkauwende zoogdieren zoals de mens, die zuur maagvocht hebben, worden kleine hoeveelheden blauwzuur die met het voedsel binnenkomen, gemakkelijk omgezet in minder schadelijke verbindingen.
        Herkauwers zoals koeien en schapen hebben nauwelijks zuur in hun maagvocht. Daardoor kunnen zij in hun maag geen blauwzuur afbreken en overlijden zij sneller aan het eten van blauwzuurhoudende planten.
        Dit is de reden waarom het blauwzuurgehalte van veevoer streng moet worden gecontroleerd.

        Ook de lever kan een beperkte hoeveelheid blauwzuur per uur afbreken tot het minder schadelijke thiocyanaat.
        Voor alle dieren geldt, dat er problemen ontstaan wanneer er meer blauwzuur wordt opgenomen dan er kan worden afgebroken.

        Niet-natuurlijke producten Blauwzuur wordt toegepast in bestrijdingsmiddelen tegen knaagdieren en insecten (begassing). Het wordt ook gebruikt bij de productie van kunststoffen zoals isolatiemateriaal
        (PUR-schuim), kleding en woningtextiel (poly-amide, poly-acrylnitril, acryl). Daarnaast wordt het gebruikt in galvaniseerbaden en zitten er cyaanverbindingen in bepaalde E-stoffen (toevoegingen aan voedingsmiddelen).

        Hoe komt blauwzuur vrij
        Blauwzuurglycosiden kunnen onschadelijk gemaakt worden door verhitting, opslag of
        langdurig spoelen met water.
        Zo wordt sagomeel door oerwoudstammen ontdaan van
        blauwzuur door er langdurig overheen te stampen terwijl er steeds vers water over het meel wordt gegoten.
        Het blauwzuur verdwijnt dan voor een groot deel in het “stampwater”.

        Ook het langere tijd opslaan van producten kan ervoor zorgen dat het blauwzuurgehalte vermindert. Dit gebeurt o.a. bij walnoten, beukennootjes en pinda’s. Die smaken vaak bitter als zij vers zijn. Van gedroogde noten is de bittere smaak grotendeels verdwenen – men kan er dan ook veel meer van eten zonder vergiftigingsverschijnselen te krijgen.

        Tenslotte worden veel producten geschikt gemaakt voor consumptie door ze te koken – het kookvocht moet dan wel worden afgegoten, anders schiet men er nog niets mee op!.

        Als producten die blauwzuur bevatten worden verbrandt, komt het blauwzuur versneld vrij.
        Dit zal bij de verbranding van plantaardige producten niet leiden tot een blauwzuurwolk – hoogstens van sporen blauwzuur in de rook.

        Er zit in planten namelijk maar een beperkt aantal procenten blauwzuurglycosiden – de plant heeft immers nog wel meer te doen dan alleen vreters afschrikken, en daar heeft zij heel veel andere verbindingen voor nodig.

        Voor door de mens gemaakte producten is het een ander verhaal. Onze producten dienen meestal maar één doel, en kunnen daarom voor een groot deel bestaan uit cyaanverbindingen. Bij verbranding van bv pur-schuim, dat procentueel veel cyanide bevat, kan dus wel snel een gevaarlijke concentratie blauwzuur worden gevormd!

        Ing. Jetty Middelkoop
        Chemisch adviseur
        Kenniscentrum Risico- en Crisisbeheersing

        siBo

      • Jan A. Somers schreef:
        6 december 2015 om 11:40

        Toch wel interessant te weten hoe groot de keuzevrijheid is. Vroeger kende je alleen Ketjoeboeng.

      • Huib Otto schreef:
        6 december 2015 om 11:48

        Pagi Bo,

        Dank voor dit lesje biologie annex chemie. Mijn ervaringen met blauwzuur bevattende planten dateren uit mijn kindsheid tijdens de oorlog toen ik bermen en sawahs afstroopte
        met mijn oudere zusje Muis (ze heet eigenlijk Lucia) naar eetbare planten zoals antanan, bajem, gèndjer, oubie, singkong en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar van veel van die eetbare en giftige planten zijn de namen me al ontschoten. Ook een kippetje was niet veilig.

        Singkong is zoals je wel weet een plant die door stekken wordt vermenigvuldigd. Maar de houtachtige stekken mogen absoluut niet verkeerd om dus ondersteboven in de grond worden gestoken want dan bereikt de blauwzuurproductie een te hoge grenswaarde zodat bij consumptie van de singkong in gegiste vorm een mens doodziek wordt zo hij/zij er niet aan sterft. Voor degenen die niet bekend zijn met singkong ( vermoedelijk de Soendanese naam voor cassave).

        Als Buitenkampers zorgden oma’s en oudtantes voor de gezinnen van hun dochters en nichten door als ze wat eetbaars scoorden deze met hen te delen. Zo ook onze oma Besje (Elisabeth)de zuster van onze al overleden oma Tine (Christine) Laarhuis en zelf moeder van tante Rika Kalff, dus een nicht van mijn moeder. Beide vrouwen moesten alleen een vier-of vijftal bloedjes van kinderen er door zien te slepen.

        Op een kwade dag had ze wat gegiste singkong gebracht en ieder heeft er kennelijk zalig van gegeten behalve de jongste die nog een baby/peutertje was en kennelijk mijn moeder.
        Ook ik had er niets van gegeten want ik was op zwerftocht in de kampong zoals altijd op zoek naar iets eetbaars.

        Alle grotere kinderen waren doodziek en ik was net thuis toen we acuut naar het Juliana ziekenhuis moesten waar we niet ver vandaan woonden.

        Maar voordat de nonnen de kinderen wilden helpen moesten ze eerst R.K. gedoopt worden want de pastoor vond dat eerst de zieltjes redden belangrijker was dan onmiddellijk medische behandeling. Mijn moeder moest ook worden gedoopt terwijl haar familie protestant was en beloven dat ze haar kroost een katholieke opvoeding zou geven. Waar ze zich aan heeft gehouden al ging ze bij mijn weten zelf nooit naar de kerk.
        Gek genoeg runde ze na de oorlog wel een School met de Bijbel.

        Toen pas werd iedereen gelaxeerd en gelukkig zijn ze er heelhuids vanaf gekomen. Of zou dat toch komen door de doping,….eh… ik bedoel natuurlijk doopsel.
        Huib

      • eppeson marawasin schreef:
        6 december 2015 om 11:33

        Ik denk toch dat heer Loekie blauwzuur bedoelt, als ik hem goed begrijp !

        Maar wat zet uw opmerking het zoektalent van meneer Keller aan het werk zeg, heweldig. In diens opsomming mis ik slechts dat sommige reacties op I4E ook blauwzuur bevatten . . .

        @Voor alle dieren geldt, dat er problemen ontstaan wanneer er meer blauwzuur wordt opgenomen dan er kan worden afgebroken.@

        — Volgens vader hadden sommige van zijn Ambonese KNIL-manschappen dat met alcohol. Tja, Bredero*** dacht het al . . .

        Fijne voortzetting van deze zondag semoea allemaal y’all !!

        *** Al siet men de lui – men kent se niet.

        e.m.

      • Jan A. Somers schreef:
        6 december 2015 om 12:10

        “Volgens vader hadden sommige van zijn Ambonese KNIL-manschappen dat met alcohol.” Voor de tijd tussen de meting en het laatste glas heeft de politie tegenwoordig tabellen. Een geschreven norm voor de juiste inschatting van vader.

      • Pierre de la Croix schreef:
        6 december 2015 om 13:05

        Eppeson: “In diens opsomming mis ik slechts dat sommige reacties op I4E ook blauwzuur bevatten . . .”.

        Blauwzuur: Het zuur van de Blauwe.

        Pak Pierre

      • Jan A. Somers schreef:
        6 december 2015 om 15:29

        “Het zuur van de Blauwe” Zou dat ook in de blauwe hap zitten? Overigens leuk te merken hoe of iemand langzaam weer ontwaakt uit zijn herfstslaapje. Nog maar een keertje porren!

      • Pierre de la Croix schreef:
        6 december 2015 om 18:12

        Nou Pak Somers ….. één zwaluw maakt nog geen zomer. Maar als het onverwacht gezellig wordt in de huiskamer en er zelfs een kwinkslag wordt gewisseld ….

        Pak Pierre

      • eppeson marawasin schreef:
        6 december 2015 om 21:15

        Blauwzuurpruim:

        e.m.

      • bokeller schreef:
        6 december 2015 om 22:13

        Volgens vader hadden sommige van zijn Ambonese KNIL-manschappen dat met alcohol. Tja, Bredero*** dacht het al . . .
        Bredero,siapa itoe ?
        Maar alcohol is je grootste vijand en wat staat
        in de bijbel ”Heb je vijanden lief”
        Tjari bekas anak marososee
        siBo

Laat een reactie achter op Mas Rob Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *