** Ook Roosendaal krijgt een pasar malam, oftewel een Indonesische avondmarkt.
** Kaatsheuvel :
“Een leuk evenement midden in de vakantie,” vond de Rotterdamse familie Spaans die op de camping vertoeft. En de heer en mevrouw Muskens uit Kaatsheuvel hadden genoten van de Indische klanken en dans. “De jongere generatie weet niet eens meer wat een Pasar Malam is. En wij hebben niks met “Ons Indië”, maar we krijgen er toch melancholische gevoelens bij.”
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden
21 jaar !!
...................
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
Bertha Lammerts van Bueren-de Wit
XXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
Indisch4ever 
Beter laat dan nooit, zeg maar Plots…. kwam het idee eens op Delpher te zoeken naar de term “ons Indië” .
Het werd best wel regelmatig gebruikt vroeger !! En niet in hekelende zin.
Maar wel vanuit de positie van Hollander te Holland die naar dat verre land kijkt.
http://www.delpher.nl/nl/kranten/results?query=(%22ons+indi%C3%AB%22+)&page=3&coll=ddd
“Ons Indië bestaat niet meer” verzuchtte de repatriant en pinkte een traan weg.
“Ons Indië vindt je soms even terug in de Haagse Houtrust Hallen, op de Pasar Malam”, antwoordde de spijtoptant.
“Dat was óns Indië” zei omaatje Kripoet tot haar kleinzoon en klapte het boek dicht.
Pak Pierre
Waarom zo veel ophef over de term “ons Indie” ?
Mogen de mensen die het zo vinden en er over praten met hun vrienden ,gelijkgestemden die twee woorden Ons Indie dan niet zeggen ?
De 1ste en 1,5 generatie(die bewust hebben meegemaakt /bepaalde herinnering hebben etc) kunnen gewoon “hun”Indie gedachten/ervaringen houden.
Welke recht hebben de anderen om het te betwisten of een politieke inhoud/wending te geven.
Als mede erfgenamen oud bewoners hebben ze recht om over “hun Indie” te praten.
Zelfs als de Nederlanders nu nog zeggen Indonesie een oud kolonie van ons , who cares ?
De enige discussie was hoogstens tot wanneer was het een Nederlandse kolonie ?
Tot de overgave aan de Japanners , tot de proclamatie van 17-08-1945 of tot de RTC 1949 ?
@ Surya… Er is in dit topic helemaal niet zoveel ophef. Op deze site worden allerlei Indischgerelateerde mensen en zaken besproken. Dit is de eerste keer van 13.000 topics over dit onderwerp.
Mijn vraag was of de term “ons Indië” ook gebezigd werd door de Indische ouderen als zij het over Indië hadden. Naar mijn idee niet. Maar misschien heeft een lezer andere ervaringen.
Nou ja …. Pak Surya, onze Indischer Beobachter, zal met “ophef” hebben bedoeld dat het sop den kool niet waard is. En daarin heeft hij m.i. gelijk. Deze keer alleen maar natuurlijk.
Het moet geen gewoonte worden.
Pak Pierre
http://www.npogeschiedenis.nl/nieuws/2008/mei/Indisch-filmarchief-5-delige-documentaire-Ons-Indi-voor-de-Indonesi-rs.html
e.m.
http://thecultcorner.com/interviews/interview-jan-bosdriesz
Jan Bosdriesz lijkt me niks Indisch. Als ik zo die pagina lees.
Hij gebruikte de term “Ons Indië” omdat het een claim van Nederland uitdrukt dit in tegenstelling tot de claim van Indonesiërs .
https://www.elsevierexclusief.nl/se-ons-indie/nl/product/242/?t_anon=none
ahhhh Elsevier gebruikt de term hier dat het vroeger van “ons” was.
Die term “Ons Indië” wordt wel eens gebruikt. Maar niet in Indische kringen.
Het is een Hollandse term. Waar of niet ?
Nou … “Ons Indië” …. dat heb ik de 1ste generatie – althans die in mijn omgeving – toch vaker horen zeggen. Maar goed, die is nu bij God in de hemel.
Wellicht heeft Hij voor hen een apart hoekje in de hemel gecreëerd, met sawahs en bergen en boven de ingang in sierlijke letters: “Ons Indië”.
Dan lees ik ook nog: “De jongere generatie weet niet eens meer wat een Pasar Malam is”. Tja … geen wonder als de moeder aller Pasar Malams in Nederland, dé Pasar Malam (Besar), plotsklaps “Tong Tong Fair” is gaan heten.
Pak Pierre
Toch heb ik mijn Indische ouderen en andere oudere Indische kennissen het nooit horen zeggen: “ons Indië”
Noch mijn “Indische kringen”, noch de jouwe kunnen – vooralsnog, hangende de resultaten van diepgaand wetenschappelijk onderzoek – representatief worden geacht voor wat er in het totaal van de “Indische kringen”, zeg maar “onder alle volwassen repatrianten” in Nederland werd gezegd, niet gezegd, gevonden en niet gevonden.
Pak Pierre
Eigenlijk heb ik de term nooit gehoord . Wel gelezen. In kranten en later op het internet.
En dan meestal in een afwijzende toon van de claim dat Indië van ons is.
Is die term ooit werkelijk als claim gebruikt in het daaglijks spraakverkeer?
Of is het verzonnen om die claim te hekelen ?
Ik ben geboren toen Indië al niet meer van ‘ons’ was. Beetje mal om dan door te gaan met die claim door deze term te gebruiken. Logisch dat ik het nooit werkelijk hoorde
Het moge algemeen bekend zijn dat de meerderheid van de 1ste generatie, dus die mannen en vrouwen die als volwassene na den oorlog “repatrieerden” en ook als volwassene in de kolonie hadden gewoond, de overgang van Indië naar Indonesia maar moeilijk hebben kunnen verkroppen. Als zij herinneringen ophaalden, dan waren dat herinneringen aan Indië, “ons Indië”. Het woord “Indonesië” kwam ze niet over de lippen.
Mijn tante, zij werd 101,5 jaar en overleed ruim 50 jaar nadat Indië Indonesia werd, had het nooit nooit nooit over Indonesië, altijd over Indië, háár Indië. En dat terwijl zij met haar man als een van de eerste Warga Negara’s van Semarang ruim 10 jaar in het nieuwe Indonesia had geleefd. Dat waren evenwel niet hun beste jaren in het land. In 1960 of 1961 kwamen zij, berooid en gedesillusioneerd, als spijtoptanten in Nederland aan.
Pak Pierre
Jaja… ik ben ook opgegroeid dat men het over Indië had.
Maar de term ” ons Indië ” ken ik niet als uitgesproken in Indische kringen.
Die nadruk op “ons” komt mij over als een claim van Hollanders, niet van Indische Nederlanders.
Of het is vaker gebruikt als het hekelen van die claim . ?
Jij hebt gelijk.
Pak Pierre
@Boeroeng “…om die claim te hekelen”.
In dit wat ‘zure’ stukje vind je die spot terug :
***De geheimen van ons indie***
8-2-1995
Voor wie het tussen de waterstanden door niet heeft opgemerkt: koningin Beatrix zal op 21 augustus een bezoek brengen aan voormalig ‘ons’ Indie, dan vijftig jaar ‘hun’ Indonesië. Dat wordt weer veel glimlachen en wuiven, en veel op de foto met Soeharto. Eigenlijk zou het wel zo netjes zijn als dan ook een tiental vrachtschepen zou meekomen, volgeladen met wat nog over is van wat onze voorvaderen er gejat hebben: de schatten van Lombok, de waardevolle voorwerpen uit het Tropenmuseum en het Leids Volkenkundig Museum, de VOC-archieven en de dagboeken van politici.
http://www.groene.nl/artikel/de-geheimen-van-ons-indie
Ja PLemon… dat soort hekelen bedoel ik.
In de tekst staat iets dat VOC-archieven in Nederland gejat zijn en eigendom zijn van het Indonesische volk. Het grootste deel van de Indonesische VOC-archieven is nooit weggeweest daar. En in de VOC-tijd al werden veel documenten naar Nederland gestuurd voor de administratie hier. Maar dan nog… er liggen veel documenten in Jakarta door Nederlanders gemaakt en het gaat over Nederlanders of VOC-dienaren en kwesties.
De schatten van Lombok is wel een beroemd voorbeeld van gejatheid. Een deel ervan is al naar Indonesia gegaan. Niet naar de erfgenamen van de oorspronkelijke eigenaren, neem ik aan.
Een enkele keer is te lezen dat iemand met die onsindiéterm hekelend doet over Indische Nederlanders.
Dat die zwelgen in nostalgie naar ‘ons indië’ en de Nederlandse dictatuur terugwillen of verheerlijken.
Maar die hekelaar vergeet dan dat Indische mensen hun geboorteland verloren zijn.
Dat is iets anders dan dat het Nederlandse volk een wingewest verloor.
Ja, Pak Pierre, het moet gezegd worden dat als je over de moeder van de pasar malams in Nederland praat was het een vrouw geweest die Mary Bruckel Beiten heette, van af de eerste in 1958 niet 1959 en na 8 succesvolle jaarlijkse pasars, Mary door de VIN leden dit genoemd werd en daarna pas zij al haar organisaties aan Tjalie Robinson overbracht. De “ach laat maar”….. De jongeren moeten beginnen met een waar verhaal, van een eerlijk verhaal, dan is alles veel beter te begrijpen. Te veel verschillende jaartallen over het begin van de pasars. b.v. bij de gemeente archief begin 1959 ook de IKK, de Tong Tong by gemeente begin in 1956 bij Moesson archief 1958. Terwijl de waarheid is door Mary Bruckel Beiten begon de 1ste pasar malam TongTong in 1958 Door haar intitiatief werd de IKK gevormd in 1958 De eerste TongTong cabaret door Mary Bruckel Beiten op april 12 1958. Ook gaf ze eerst Fancy Fairs 1957. Tjalie Robinson haar een brief schreef van 3 Oct 1957 en Mary om hulp vroeg met z’n blaadje “Onze Brug” Mary Bruckel Beiten de Tong Tong oprichtte 1957, en speciaal Tjalie hiermee wilde helpen dat hij de redacteur van dit blaadje kon wezen, en te schrijven over haar organisaties met de VIN leden. Hij schreef in zijn brief dat ook al “copy’s” blijven je eigen. In een ander brief schrijft Tjalie, hij jubelent was met de nieuwe “copy” die Mary hem zend voor het nieuwe jaar 1958. En dan met repeteren van het Tong Tong Cabaret uitvoering, Tjalie aan een paar sobats vraagt om hulp voor een nieuwe naam voor z’n nieuw blaadje, dan Arsat Ro’in zegt, waarom niet Tong Tong net als ons cabaret. Dat zal het wezen zei Tjalie, nou dat is dus Tjalie’s slechte beurt die hij Mary aan deed. Ik heb al bewijs van waar ik hierover heb. Ik hoop dat deze waarheid die ik u laat weten, niet onder het tapijt word geschoven. Dit is de waarheid, die gezegd moet worden, De pasar malams zijn belangrijk ons Ned.Indisch cultuur te behouden. En is ook goed voor de Nederlandse economie. Het verhaal moet tot de waarheid opgeklaard worden.
Tja mevrouw Geraldine Bruckel, ik heb al bij eerdere gelegenheden kennis genomen van uw verhaal. Helaas, ik ken mevrouw Bruckel Beiten (uw schoonmoeder?) alleen van de advertenties uit de vijftiger-zestiger jaren v.d.v.e., voor de IJslandse luchtvaartmaatschappij “Loftleidir”, waarop ook haar foto prijkte.
Ik wil gaarne aannemen dat ZIJ de grondlegster is geweest van Tong-Tong en van de moeder aller Pasar Malams die nu helaas TTF is gaan heten. In de tijd dat het zich volgens u allemaal afspeelde bevoer ik als 20 – 21 jarige knaap de zeven zeeën op een zeesleepboot van Bureau Wijsmuller te IJmuiden. Geen benul van wat zich allemaal thuis en in de Indische wereld afspeelde.
Ik weet ook niet wat uw bedoeling is met uw verhaal. Een soort eerherstel verkrijgen voor mevrouw Mary Bruckel Beiten? Als het eerherstel er komt, then what?
Als alles wat u schrijft over Tjalie in de onderhavige kwestie waar is, dan zou het toch een hele harde dobber voor u kunnen zijn om dat eerherstel – ten laste dus van Tjalie – te bemachtigen. Hij is in de Indische wereld nog steeds een soort heilige, een icoon. Wijlen zijn vrouw, Lilian Ducelle, deelde in zijn glorie en heeft – voor zover ik de geschiedenis heb kunnen volgen – zijn heiligenstatus door dik en dun verdedigd en versterkt.
Ik wens u in ieder geval veel succes in uw strijd om gerechtigheid.
Pak Pierre
Men zal nooit horen dat de Zuid Afrikaners, de Boeren, niet thuis horen in Afrika, zelfs gedurende de apartheid politiek daar.
De reden daarvoor is dat zowel de Bantoe als de Blanken niet lang geleden in Zuid Afrika zijn geimporteerd. De meeste origineele inwoners zoals de Hottentot en de Bushman werden zowel uitgeroeid.
Het grootste deel van Zuid Afrika en Oranje Vrijstaat was niemandsland en er werdt over gevochten door de Boeren, Engelsen en Zulu.
De blanken hadden goedkope krachten nodig voor hun mijnen en zo kwam de Bantoe in Zuid Afrika.
Right you are Pak Arthur. Nochtans is nu alleen de Afrikaander de gebeten hond en doen de jongens en meisjes van het ANC er alles aan om hun invloed, inclusief de prachtige plaats- en provincienamen, uit te wissen.
Oh breng mij terug naar die Ou Transvaal
Daar waar mij Sarie woon …..
Pak Pierre
@: Maar goed, die is nu bij God in de hemel. Wellicht heeft Hij voor hen een apart hoekje in de hemel gecreëerd, met sawa’s en bergen en boven de ingang in sierlijke letters: “Ons Indië”. :
Meneer De la Croix: Is dit een typische uiting van Indische bescheidenheid of misschien een klein geloof?
Ik heb gehoord dat er 7 hemelen zouden zijn. Nou, dan zou ik als fiere Indo zeggen: eentje is er voor ons Indo’s. Daar hebben wij recht op! Op aarde hebben wij nooit enige compensatie gekregen voor wat wij zijn kwijtgeraakt (in “ons Indië”) ; dat blijkt altijd weer uit de vele topics en de commentaren op deze website. Ik doe daar zelf ook aan mee.
En dan niet alleen een uitzicht op sawa’s en bergen, maar ook de daarbij horende riante grote patriciershuizen met veranda’s waar we dan in onze pyjama’s gezeten in schommelstoelen intens kunnen genieten van al het schone. En natuurlijk ook voor elk soort karwei in en rondom onze riante woning een bediende/baboe. Want wij zijn natuurlijk wel in de hemel. Op aarde hebben we al lang genoeg gewerkt.
En zeker in landen als NL en de USA! waar werken tot je dood als normaal wordt beschouwd in tegenstelling tot “hemelse” landen als Griekenland en Italië, waar je studeert tot je 40-ste en dan eventjes wat werk verzet (meestal als ambtenaar) tot je 55-ste, waarna je mag genieten van een “welverdiende” rust.
Ja, echt, wij Indo’s verdienen een eigen 7e hemel als compensatie. Met aparte hoekjes
( ja, hier inderdaad “hoekjes”, want je moet ze niet teveel ruimte geven) voor indorock liefhebbers en jive-enthousiastelingen.
Meneer De la Croix, u begrijpt hopelijk wel mijn ironie.
Want, als je als IS-terrorist straks in de hemel 70 maagden krijgt, mogen wij als Indo’s toch zeker uitgaan van een eigen hemel?
Van mijn lief Java,heb ik ”wel’ns” vernomen.
siBo
Ach meneer Indorein, ik ben de bescheidenheid zelve. Of die typisch Indisch is weet ik niet. Ik ben in mijn meest ontvankelijke jaren opgevoed door 3 bescheiden vrouwen, mijn “inlandse” grootmoeder en haar 2 dochters, mijn moeder en mijn tante, fungerend 2de moeder. Bescheidenheid was een deugd voor hen. Dat merkte ik goed als het verlanglijstje voor mijn verjaardag te lang werd bevonden.
Natuurlijk heb ik uw ironie begrepen én gewaardeerd. Er zijn al te veel mensen op deze wereld die zichzelf en wat zij te vertellen hebben bloedserieus nemen.
Alleen …. ergens anders schreef u iets over de “Apartheid” in het oude Zuid Afrika en dat de Nederlanders c.q. de Nederlandse mentaliteit daarvan de uitvinder was. Vanavond op het journaal wederom gezien en gehoord hoe het nieuwe Zuid Afrika een nieuw soort Apartheid toepaste op “buitenlanders”, arme donders uit andere delen van Afrika.
Tja … denk ik dan. Die gemene Afrikaanders, die Boeren, zorgden tijdens hun regime tenminste nog voor Bantoestans, thuislanden voor de donkere meisjes en jongens die ze niet in hun directe omgeving wilden hebben.
De nieuwe paria’s in het nieuwe Zuid Afrika worden hardhandig het land uitgedonderd of gaan de kalaboes in. Niks Bantoestans met een knus hutje en een eigen regerinkje …….
Pak Pierre
Ik stem voor Boeroeng. Ook in ons gezin en door mij werd nooit gesproken over ons Indië. Gewoon Indië. ‘Echte’ Nederlanders spreken ook niet over ons Nederland.
Artikel 1: Boeroeng heeft altijd gelijk.
Artikel 2: Als Boeroeng geen gelijk heeft, dan treedt art. 1 in werking.
Zo komt er nooit ruzie. Wordt I4E niet “weggereld”.
Pak Pierre
Svp niet provoceren, Pierre .
Provoceren?
Pak Pierre
Pak Somers schrijft: ” ‘Echte’ Nederlanders spreken ook niet over ons Nederland”.
Uit “Kun je nog zingen, zingen dan mee” (een blauw boekje, slappe kaft) herinner ik mij een populair vaderlands liedje “Waar de blanke top der duinen”. Het refrein dat wij als Indische jongens en meisjes, plus idem Chineesjes en alles wat nog meer op die School met den Bijbel in Semarang rondsprong, uit volle borst zongen, luidde:
” ‘K heb u lief, MIJN Neheederland,
‘k heb u lief, MIJN Neeeheeeeederland”.
Maar goed, échte Nederlanders waren we inderdaad niet, de enkele verdwaalde totok daar gelaten.
Pak Pierre