Oom Armen Joseph, vandaag alweer 2 jaar geleden, dat hij het aardse verruilde.

Te laat in mijn leven kwamen we elkaar tegen…en ook nog door toevalligheid. Maar ja, beter laat dan nooit.
Hij stuurde me een aantal brieven en één ervan is ingelijst: een groter compliment kan ik nooit meer krijgen.
Ik mis hem elke dag. Samen spekten we dagelijks de KPN rekening, want we lulden over alles wat met Surabaya en Indië te maken had en tussendoor spekte hij me met informatie over de oude Armenen en ik verblijdde hem met hoe Indonesia tegenwoordig in elkaar zat. We haalden dagelijks de tijd die we verloren hadden met een sneltrein vaart in.
Mijn overopa noemde hij een straatarme kerkrat in de hoop mij uit mijn tent te lokken en dan lachte ie als ik zei dat mijn overopa weliswaar misschien een arme kerkrat was maar wel met 4 schepen tegelijk in Semarang aan kwam volgeladen met handel van de Zijden Route en dan zei ie: “jaja, zo kan ie wel weer” en vertelde hij over de streken van overopa, die hij weer had gehoord van zijn oma.
Lees verder.