The Pollux Pacific : Celebrating Indonesia’s finest cuisine! Indonesian classics are served along side Asian creative dishes that experiment with traditional spices & flavors from across South-East Asia.
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden21 jaar !!
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
Over dienstplichtigen even off topic:
Sinds 1928 wordt in Ieper elke dag om 20.00 uur over Flanders Fields de last post geblazen onder de Menenpoort. Zonder moeilijke organisatie, ik dacht door lui van de plaatselijke brandweer. Gisteravond was het de 30.000 keer! Deze last post werd gelijktijdig (door de Belgische TV geregisseerd) geblazen onder die Menenpoort, in Engeland, Wales en Schotland. Zonder één valse noot. Onder het oog van de Belgische en Engelse vorsten. Met gelijktijdig herdenkingen in VS,. Canada, Zuid-Afrika, India, Australië en Nieuw-Zeeland. Bijzonder omdat deze herdenkingen eigenlijk alleen op 11 november plaats vinden. Onder de Menenpoort waar de namen van 54.000 vermisten staan ingegraveerd. Zo gaat men daar met (voornamelijk) dienstplichtigen om. Dat is andere koek dan 4 mei en 15 augustus.
“Onder het oog van de Belgische en Engelse vorsten. Met gelijktijdig herdenkingen in VS,. Canada, Zuid-Afrika, India, Australië en Nieuw-Zeeland”
En welk land ontbreekt er aan? Zegt dat niet voldoende?
Ik dacht maar ik kan me vergissen dat het Koninkrijk der Nederlanden in de WOI neutraal was. Misschien kan dat door de oral history, lijkt veel op tolol history, veranderd zijn. Ik was niet zo goed in Geschiedenis, laten we dat maar over aan de geleerden.
.
De mislukte revolutie in Nederland aan het einde van de oorlog:
“Op de avond van de dertiende november, heb ik, in de Sarphatistraat, de ondergang van deze nog niet op gang gekomen revolutie meegemaakt. […] Drie doden en achttien gewonden, berichtten de bladen de volgende dag. Had de officier, die bevel gaf het licht in de poort te doven en vanuit het duister op weerlozen te schieten, naar de opvattingen van hen, die de bestaande orde verdedigden, juist gehandeld? Hadden deze, zonder voorafgaande waarschuwing geloste schoten, een revolutie in de kiem gesmoord?”
siBo
In mijn diensttijd bij de KM kom ik voor het eerst met een groot aantal Indischen in aanraking. Daarentegen op de Christelijke school in Rijswijk/Delft zijn de Indischen op één hand te tellen ondanks dat een Indischman Burgemeester van Rijswijk is (A.T. Bogaardt), maar ook later aan de universiteit.
Bij mijn plaatsing in Den Helder komt mijn smoel en functiebeschrijving (docent Economie) in het krantje van nieuwe plaatsingen en zodoende kon ik al snel bijles geven aan louter Indischen aan een dochter van de directeur van het Loodswezen, maar ook aan de zoon van de wasman van het Instituut.
Op een dag praatte ik met wat jonkers en jonge officieren. Ik keek het groepje rond en het viel me op dat het allemaal Indischen zijn, ik merk dat het later wel vaker gebeurt. Op één of andere manier zoeken Indischen elkaar op, toch een saamhorigheidsgevoel, zal wel in de genen zitten.
Of de diensttijd nuttig is speelt bij mij geen rol. Mijn vader zei dat er op het Instituut een dienstplichtige als docent Economie gevraagd werd. Alhoewel ik voor de dienstplicht afgekeurd kon worden, mijn brilleglazensterkte is meer dan -7, dus bij mij is een gepantserde blindengeleidehond nodig bij oefeningen. heb ik me aangemeld. Ik deed dat eigenlijk voor mijn vader, hij was een eenvoudig burgerambtenaar bij Mindef, afdeling Marine. Dat mijn dienstplicht voor hem belangrijk was, heb ik pas op zijn begrafenis echt gemerkt. Oud-collega’s vertelden toen dat hij vol trots aan iedereen vertelde, dat zijn zoon officier en docent aan het KIM was. Dat schonk hem veel genoegdoening, vooral na allerlei gemiste bevorderingen en dat zijn Indische diploma’s niet voor zijn werk erkend werden. Daarbij vergeleken zijn die 17 maanden dienstplicht niks en niet voor niets geweest.
Ik relativeer deze ervaring als ik het met de dienstplicht van mijn vrienden vergelijk. De meesten zijn officier geweest en één goede vriend was ook docent maar dan aan de KMA in Breda. We hebben nog aan een uitwisselingsprogramma gedaan. Het eten bij de KM is beter.
Zeevarenden, of aanstaande zeevarenden, werden buitengewoon dienstplichtig, de opkomstplicht werd voor hen opgeschort. Ze waren wel verplicht in oorlogstijd te blijven varen.
De dienstplicht is overigens niet afgeschaft zoals zovelen menen. Alleen de opkomstplicht is opgeschort tot de volgende staat van beleg.
Ook ik heb prima herinneringen aan de militaire dienst als reserveofficier. Later nooit meer zulke solidariteit tegengekomen. Je trok samen op. Je deed toch dingen waarvan je je nooit bewust was geweest dat je dat kon! Op de soldatenkamers was het een voortdurend gekanker op de militaire dienst, maar thuis en in de vriendenkring was het prachtig. Een deel van je geschiedenis. Bij de parate troepen in ’t Harde kon je ’s avonds tal van cursussen (niveau ambachtsschool) volgen met officiële diploma’s. Lassen, timmeren, (machine)bankwerken enz. Gratis. Er was nauwelijks tot geen belangstelling. Ik heb er meubelmaken en lassen geleerd. Mijn afstudeerwerkstuk waren een houten wieg en commode voor mijn eerste kind. Daar zijn nu zelfs de achterkleinkinderen in geboren! En avondcursus Russisch bij de SMID in Harderwijk. Jammer genoeg kon ik mijn militair rijbewijs niet omruilen voor een burgerrijbewijs. Daarvoor moest je een chauffeursfunctie hebben gehad.
@: Wij vijf zee studenten vonden het onzin om ons op te roepen voor de keuring, :
Toch typische lui, die zee studenten! Stonden ze soms bovenaan in rang als het er om ging, dat je gekeurd moest worden voor militaire dienstplicht? Vonden ze van zichzelf dat ze “te goed” waren om tussen het “klootjesvolk” te moeten gaan dienen? Wat een eigendunk!
De dienstplicht zoals ik mij die herinner, was voor elke jongeman een niet prettige periode in zijn leven, maar het hoorde er gewoon bij. Ik heb, samen met vele anderen, me gewoon gevoegd naar het gezag. Dat daarbij niet werd gelet op mijn scholing/kennis (HBS) vond ik weliswaar vervelend, maar niet onoverkomelijk. Ik werd gecommandeerd door jongetjes van nauwelijks 17 jaar, die slechts de ULO (of nog minder) hadden doorlopen, met een sergeantenstreep op de mouw.
Er waren ergere dingen te bedenken dan dat.
Pak Pierre
Is dit de zelfde Pollux ,
http://www.vriendenvandepollux.nl/styled-7/
siBo
Wat mij betreft onmiskenbaar. Het matrozen opleidingsschip lag in mijn tijd voor de Prins Hendrikkade, zo ongeveer tegenover de St. Nicolaaskerk. Bij mijn weten was er geen tweede “Pollux”.
Aan de PH Kade was ook de “Kweekschool voor de Zeevaart”, waar mijn opa van moeder’s zijde eind 19de eeuw zijn “2de rang” haalde, met bevoegdheid om als stuurman ook op door stoom aangedreven schepen te varen. Hij was begonnen als jongetje “voor de mast”, op zeilschepen.
Opa (Jakob Ulrich Bonjer) werd ook nog kapitein, spoelde als totok van Duitse afkomst (Emden) in NOI aan, bleef er hangen als havenmeester (laatstelijk voor zijn pensionering Semarang) en huwde netjes een Javaans-Sumatraanse, mijn grootmoeder, om met haar 2 Indische meisjes te krijgen en groot te brengen, onder wie mijn moeder.
Pak Pierre
In die oude tijd was de Pollux een matrozen school. De sportdagen van de zeevaartscholen in Adam, een week, werden gehouden als de matrozen op vacantie waren. Wij van Vlissingen trokken dan er in.
Er waren ergere dingen te bedenken dan dat ……..
Ik ging DUS ook met tegenzin in dienst en moest mijn relatief comfortabele leven als koopvaardij officier verruilen voor de status van rekruut ofwel oliebol, the lowest of the low in de hiërarchie van de landmacht, waarnaar ik op eigen verzoek was overgeplaatst, want als gemarineerde haring zou ik – gezien het meisje – van de regen in de drup zijn gekomen.
Dankzij mijn vermogen mij te schikken in het onvermijdelijke en er het beste van te maken kreeg ik op een gegeven moment, inmiddels een oude bok van 26, toch een stip en vervolgens een sterretje op iedere schouder. Tenslotte met 2 sterretjes, veel bruikbare ervaringen en kennis rijker en een dikke premie na bijna 8 jaar afgezwaaid, het bedrijfsleven in.
Dankzij die sterretjes op het CV daar op iets hoger niveau dan rekruut ingestroomd en er vervolgens weer het beste – voor mijn doen natuurlijk – van gemaakt.
Ik wil hiermee slechts aangeven dat de militaire dienst niet slecht hoefde te zijn voor positivo’s, waarmee ik niet bedoel bruinwerkers, kontlikkers en matennaaiers.
Wie zei ook alweer “Don’t ask what your country can do for you, but ask what you can do for your country?
Pak Pierre
Ik vraag me af welke gerechten er nu precies geserveerd worden….
In het restaurant natuurlijk. Ik zit onder een reactie van Pak Pierre te knoeien….
Tja … worden mijn mooie gedachten weer eens niet begrepen. Of misschien heb ik de bal niet gespeeld. Dat luistert soms heel nauw.
Waar doe ik het eigenlijk voor? Mager egootje oppoetsen of gewoon met enige belangeloze zendingsdrang verhaaltjes aan de bibit vertellen over hoe erg het toen froeher was en dat ze nu maar niet moeten klagen?
Over die gerechten gesproken: Misschien wel traditioneel Labscaws en jachtschotel en erwtensoep op zaterdag, ook bij 50 ° C hitte (en toen nog geen airco!).
Pak Pierre
“Tja … worden mijn mooie gedachten weer eens niet begrepen. Of misschien heb ik de bal niet gespeeld. Dat luistert soms heel nauw.”
Ach Pak Pierre, u bent, om heer O.B.B. te R. te parafraseren: U bent een heer, die eenzaam zijn weg gaat. Omringd door onbegrip en een teer gestel, zodat het hoofd vaak omloopt. als u begrijpt wat ik bedoel.
Maar ik wilde helemaal niet reageren op uw stukje, per abuis plaatste ik mijn vraag onder uw reactie. “Waar doe ik het eigenlijk voor?”. zo vraagt u zich af. Groot ego…. zendingsdrang….. misschien toch eerder om het genoegen dat uw schrijfsels verschaffen aan lezertjes zoals ik.
“Ik wil hiermee slechts aangeven dat de militaire dienst niet slecht hoefde te zijn voor positivo’s, waarmee ik niet bedoel bruinwerkers, kontlikkers en matennaaiers”
Zij die daar voor geschikt waren, moeten het beslist doen. Ik kende een paar Indo’s die in dienst gingen voor het uniform alleen. Ik heb trouwens nooit voor een Nederlands bedrijf in Nederland gewerkt.
Bij van Ommeren was het altijd op zee en buitenland. En in de petro-chemie alleen voor Bechtel, Badger, Stone & Webster en CE Lummus, allemaal Amerikaanse bedrijven. Het gevolg was dat ik dan ook een baan in Ca. kreeg aangeboden. Je werd bevordert en betaalt naar het geen je presteerde en dat is bij de Amerikaan heel wat meer. Ik wist wat ik in dat vak kon en toen er in 1981 aanbod was voor de LA area, was ik zo vertrokken. Nog geluk gehad ook met de verkoop van huis in Zoetermeer, want dat verkocht voor het dubbele van wat ik er een paar jaar daarvoor heb betaald. Terug kijkend heb ik geen spijt van mijn keuzes.
Heren Geenen en de la Croix.
Hebben jullie een zekere Cornelius (Cos) Leeflang gekent?
Hij was 1st werktuigkundige op de koopvaardij en werkte later in de machine afdeling van de Empire State building waarna hij in Florida met pensioen is gegaan.
Hebben jullie een zekere Cornelius (Cos) Leeflang gekent?
Helaas niet, en heb zelf nooit van die naam gehoord.
Pierre de la Croix zegt:
9 juli 2014 om 12:10
Dat vriendje is Tom Leeflang, in 1943 geboren in Semarang, via de KMA carrière in het leger gemaakt, nu “b.d.”. Toen ik hem om toestemming vroeg om zijn gedachten met bronvermelding te mogen citeren op I4E schreef hij:
“Je mag mij gerust als lezer (van het boek van Groen – Pak Pierre)noemen, met naam T.W.J. Leeflang + 43.08.08.229 (zodat duidelijk is dat ik “toevallig” in die oorlog ben geboren omdat mijn papa door de Jappen werd gedwongen, stoomtreinen op Java te rijden en dus niet in een kamp werd gestopt)”.
siBo
Bo, wat betekenen de nummers T.W.J. Leeflang + 43.08.08.229 ?
Pak Bo
Kolonel Tom Leeflang is een volle neef en vriend van mij.
Hij is inderdaad een van de weinige Indischen die in 1943 in Indie geboren zijn, maar dat was geloof ik niet toevallig. Tom’s vader, onze redder gedurende de oorlog bij wie wij inwoonden, heeft nog een lintje gekregen door net op tijd treinen over te dragen aan de Engelsen voordat de Republiek het kon inpikken.
Tom’s vader hielp ook “inlanders” in die tijd.
Cos Leeflang is Tom’s neef en mijn stiefbroer.
“Hij is inderdaad een van de weinige Indischen die in 1943 in Indie geboren zijn”
Mijn jongste zus Peggy Geenen is in oktober 1943 in Jappenkamp “Het Fratehuis” in Padang geboren.
Arthur Olive zegt 6 juli 2015 om 19:40: “Heren Geenen en de la Croix.
Hebben jullie een zekere Cornelius (Cos) Leeflang gekent?”.
Sorry voor de late reactie Pak Arthur. Ik was weer eens een keertje moedeloos ondergedoken. Gelukkig heeft Pak Bo met zijn ijzersterke geheugen en zijn feilloos werkend documentatiesysteem je al een handje geholpen.
Mijn antwoord: Negat. Behalve je neef Tommy, wijlen zijn broer Welo, één van hun zusjes en de dochters van Welo ken ik geen andere Leeflangen.
Er zijn veel meer witte Leeflangen. Misschien hoort Cos tot die clan. In de tijd van Tommy was er nog een andere Leeflang die als Pak Oebroes baas werd van mijn ComInt Bat. “Geen familie”, zei Tom.
Pak Pierre
Weer “sorry” Pak Arthur. Had het regeltje over het hoofd gezien dat Cos al bekend was als lid van de “bruine” familie.
Pak Pierre
Weer “sorry” Pak Arthur. Had het regeltje over het hoofd gezien dat Cos al bekend was als lid van de “bruine” familie.
Pak Pierre
Hoe toch. Bovenaan staat in antwoord op Ron Geenen en dan bovenstaande tekst? Gelukkig een andere naam. Na bijna diverse aanvaringen graag mijn naam er buiten houden bij het beantwoorden van anderen.
Sorry heer Geenen, dat ik op uw lange bruine tenen heb getrapt.
Pak Pierre
“Er waren ergere dingen te bedenken dan dat.”
Helemaal mee eens. Ik hoef alleen maar te wijzen naar WW2, de 4 jaren er na en de akelige ontvangst en de behandeling in Nederland. Echter de dienstplicht heeft ook zijn nutteloosheid bewezen. Met dienstplichtigen win je beslist geen oorlog en het is dan ook niet te verbazen dat het werd afgeschaft. Nogmaals ik studeerde voor werktuigkundige en dan vertelt een officier achter een bureau dat je ben goedgekeurd voor radio telegrafist. Ik was al tegen de dienst, maar dat deed de druppel in de emmer overlopen. Wat dat betreft ben ik blij door te varen gevrijwaard te zijn van die ellende.
Geachte heer Geenen,
het is uw goed recht om tegen de dienstplicht te zijn. Dat respecteer ik. Ik zelf denk daar echter heel anders over. De 2e WO waarover u rept is echter wel gewonnen mede dankzij de talloze dienstplichtigen uit de USA, Engeland, Australië e.a. geallieerde landen.
Ik heb o.a. de eregraven in Normandië bezocht: Ik kon mijn tranen niet bedwingen toen ik de vele namen zag en de leeftijd waarop ze waren gesneuveld. Voor mij was dat wel een van de redenen om de vrijheid waarin wij leven met hand en tand te leren verdedigen.
Dus dienstplicht?: een volmondig ja.
Natuurlijk, het kent nutteloze zaken en tijden. Heb ik ook ervaren. Toch heeft het mij mede gevormd: democratie heeft een prijs. Ik wil die verdedigen. Heb dat ook aan mijn kinderen overgedragen. Ben er trots op, dat een van mijn zonen vele jaren heeft gediend bij de special forces, nadat hij eerst als dienstplichtige heeft gediend.
Ik hoop wel, dat u ook een voorstander bent van de vrijheid waarin u leeft en dat ook met verve wilt verdedigen als zeevarend officier.
Maar de dienstplicht werd ook gebruikt voor uitzending naar Indonesië. Was die uitzending om de Nederlandse vrijheid te verdedigen? Ook toen, net na de oorlog, werd die vraag gesteld.
“Was die uitzending om de Nederlandse vrijheid te verdedigen? ”
Mee eens, want je stuurt geen jonge half getrainde dienstplichtigen naar een ver gelegen tropenland. Deze kinderen hadden totaal geen ervaring. En vervolgens hebben zij, overleefd of niet, ook nog geen soldij gekregen.
“Voor mij was dat wel een van de redenen om de vrijheid waarin wij leven met hand en tand te leren verdedigen. Dus dienstplicht?: een volmondig ja.”.
Wat heeft u zoal gedaan en wat doet u nog om de vrijheid met hand en tand te verdedigen?
“Was die uitzending om de Nederlandse vrijheid te verdedigen?” Het waren dienstplichtigen van het Koninkrijk, die werden uitgezonden naar een gebiedsdeel van dat Koninkrijk. Velen denken daar anders over, maar ik kan het ook niet leuker maken. Velen van die dienstplichtigen vonden het niet leuk, waren nooit buiten hun dorp geweest. Voor vele anderen was het een grote ervaring, een verrijking van hun leven. In mijn tijd, jaren vijftig, zou ik worden uitgezonden naar Nieuw-Guinea. Dat ging niet door vanwege mijn plaatsing bij de zware artillerie, een NAVO-onderdeel.
“De 2e WO waarover u rept is echter wel gewonnen mede dankzij de talloze dienstplichtigen uit de USA, Engeland, Australië e.a. geallieerde landen.”
Uw schrijven hierboven frappeert mij wel. Mijn vader vroeg mij op zijn sterfbed als oudste moeder te helpen en nooit in het Nederlandse leger te gaan. U laat ook het woord Nederland buiten uw zin. Mijn vader moest beslist een goede reden daarvoor gehad hebben.
Geachte heer Geenen,
In antwoord op uw zin: “Mijn vader vroeg mij op zijn sterfbed als oudste moeder te helpen en nooit in het Nederlandse leger te gaan. U laat ook het woord Nederland buiten uw zin. Mijn vader moest beslist een goede reden daarvoor gehad hebben.”
is mijn antwoord:
Ik respecteer zeker dat u uw vaders wens hebt uitgevoerd. Dat getuigt van een ouderwets goede opvoeding waar respect en eerbied voor je ouders hoog in het vaandel stonden.
Wat betreft dienstplicht in het Nederlandse leger ben ik van mening, dat de soldaat niet verantwoordelijk gesteld moet worden voor wat zijn overheid “in haar wijsheid” beslist. De soldaat (ook de dienstplichtige) voert de opdracht uit, tenzij zijn geweten hem daarmee in groot conflict brengt. Dan moet hij de opdracht kunnen weigeren. En dat kan ook volgens de militaire wetgeving.
Overigens bepleitte ik niet specifiek de Nederlandse dienstplicht, maar die van de vrije westerse wereld en met name van de NATO landen; vrijheid kent een prijs.
“vrijheid kent een prijs.”
En al die levens dan, die opgeofferd worden omdat een paar idioten aan de top elkaar niet lusten!
Dat is een hele hoge prijs.
“wel gewonnen mede dankzij de talloze dienstplichtigen uit de USA, Engeland, Australië e.a. geallieerde landen.” Mijn Zeeuws meisje is in Vlissingen in november 1944 bevrijd. Twee maanden strijd om de Scheldemonden, een klein stukje Nederland. Ruim 4000 geallieerde militairen (geen Nederlandse) gesneuveld naast 1440 burgers. Mijn aanstaande schoonmoeder heb ik zo ook nooit leren kennen.
Vrijheid komt niet vrij.
Dankzij de dienstplichtige en beroeps soldaten van de geallieerde landen in WW2 zijn wij nu vrij.
Worden zij niet de “greatest generation” genoemd?
…Was ook een pluspunt bij alle rederijen, want binnen een week begonnen de brieven binnen te stromen en of ik maar langs wilde komen met mijn papieren als werktuigkundige….
Bij ALLE rederijen….attenooie nog an toe. U moet wel een beroemdheid geweest zijn dan. Petje af voor u…. Alle rederijen, dat zijn er nog al wat…. U heeft toch wel een vaargeul laten maken destijds voor al die brieven die aan het binnen stromen waren, neem ik aan.
Tja meneer Bakx,
Ik zou voor de heer Geenen niet direct mijn hand in het vuur willen steken, maar toch was het in die vijftiger jaren v,d,v,e, zo, dat de rederijen – en dat waren er in die tijd nogal wat, Nederland was geloof ik nummer 5 op de lijst van zeevarende naties in de wereld, in de rij stonden om zeevarend volk aan te trekken.
Leerlingen van zeevaartscholen (stuurlieden, scheepswerktuigkundigen, marconisten en matrozenvolk van de Pollux) hadden geen zorgen voor werk, ze kwamen altijd wel ergens aan de bak.
De overheid hielp een handje mee door (de meeste) zeevarenden – meestal na strenge tweedaagse keuring geregistreerd als zeemilicien – tijdelijk vrij te stellen van de opkomstplicht voor militaire dienst. Als zij bleven doorvaren tot hun 27ste jaar, dan hadden ze zich helemaal “vrijgekocht”.
Ik hield er “voor het meisje” op mijn 24ste jaar mee op en kreeg prompt een uitnodiging van de koningin om haar strijdmacht te komen versterken, die ik toen als braaf burger ook heb aanvaard. Vluchten kon niet meer ….
Pak Pierre
“meestal na strenge tweedaagse keuring geregistreerd als zeemilicien ”
5 wtk’s van de Ruyter school werden opgeroepen voor een keuring in Voorschoten. Wij zijn in ons uniform er naar toe gegaan. Bij aankomst wilde een militair indruk maken door ons in de houding te bevelen. Ik geloof dat wij toen oost-indisch doof waren. Aan het einde van de belachelijke 2 dagen werden 3 van ons goedgekeurd voor radio telegrafisch. Dat streng kan ik niet delen.
Ach ja meneer Geenen,
Beauty is in the eyes of the beholder, zal ik maar zeggen. Voor mij waren die 2 dagen niet “belachelijk”, maar in mijn nog jonge leven een nieuwe ervaring en verrijking van mijn kennis over het leven.
“Streng” was die in mijn ogen ook in vergelijking tot de keuring voor de algemene dienstplicht van 1 dag, die ik daarvóór al had mogen ondergaan.
Later zou ik nog ieder jaar worden gekeurd op mijn zeewaardigheid, als ik tenminste binnengaats was. Dat gebeurde dan in Amsterdam bij dokter Klokke in de droogbak. Hij was kennelijk ook de officiële controle arts voor de hoertjes van de Zeedijk en omgeving. Het kon heel gezellig zijn in de wachtkamer.
Pak Pierre
“Beauty is in the eyes of the beholder, zal ik maar zeggen. Voor mij waren die 2 dagen niet “belachelijk”, maar in mijn nog jonge leven een nieuwe ervaring en verrijking van mijn kennis over het leven. ”
Wij vijf zee studenten vonden het onzin om ons op te roepen voor de keuring, omdat ze er op konden rekenen dat wij niet voor de dienst kozen. Daarnaast verloren 2 dagen onderwijs. Het heeft weer belasting geld gekost dat ook niet nodig was. En dan aan het einde 3 werktuigkundigen van de 5 goedkeuren voor radioman is het meest stomme wat ze deden. Alles bij elkaar was het een belachelijke situatie and waist of time.
Ik heb wel eens aardige meisjes gezien met een prachtige waste.
Pak Pierre
De Pollux is een oude herinnering voor de blikken van Michiel de Ruyter Hogere Zeevaartschool in Vlissingen. In 1957 is er een sportdag in A’dam gehouden waarbij op 6 verschillende sporten gestreden werd tussen 13 zeevaart scholen. Wij aanstaande koopvaardij officieren van de Vlissingse school logeerden op de Pollux.
Die zeevaartschool op de boulevard is nu een hotel of een culturele instelling of zoiets (geloof ik). Ik dacht dat de zeevaartschool is ondergebracht bij de Hogeschool Zeeland. Jammer dat die zeevaartschool niet meer zelfstandig herkenbaar is. Mijn vader heeft er ook nog op gezeten, 1912. Heeft daar ook nog het hoger zeilvaartdiploma gehaald. (naam weet ik niet meer). Was een pluspunt bij zijn aanstelling bij de Gouvernements Marine.
Mijn Zeeuws meisje heeft het (uiteraard) gevonden: Zorghotel Boulevard. Voor mensen met een lichamelijke beperking.
“Was een pluspunt bij zijn aanstelling bij de Gouvernements Marine.”
Was ook een pluspunt bij alle rederijen, want binnen een week begonnen de brieven binnen te stromen en of ik maar langs wilde komen met mijn papieren als werktuigkundige.