Indischhistorisch.nl schrijft:
Binnen de Indische gemeenschap in de Verenigde Staten wordt vaker gesproken over de Indo’s als een volk in diaspora. Indo’s in Nederland lijken niet op deze manier naar zichzelf te kijken. Het is interessant te gaan uitzoeken waarom dat verschil in beleving er is. Eerst proberen we in een tweedelige serie de vraag te beantwoorden of er inderdaad sprake is van een Indische gemeenschap in diaspora.
De artikels zijn in het Engels. Het tweede deel hebben we nu gepubliceerd onder de titel: Migration and repatriation. Eurasians (Indo-Europeans) of the Netherlands Indies: People in Diaspora? (2). Klik op de link voor het eerste deel: Migration and repatriation. Eurasians (Indo-Europeans) of the Netherlands Indies: People in Diaspora? (1).
via .
...................
Indisch4ever 
Hoe een ieder het ook bekijkt, wij allen zijn gewoon het product van de omstandigheden en ervaringen. Nu ik 79 ben, en terugblik en alles op een rijtje zet, weet ik dat het zo is. Je hebt namelijk mensen die vele feiten in hun leven hebben beleefd en ook een hele groep die nooit iets hebben beleefd. Deze laatste groep, vaak de “allesweters”, heb ik geleerd, moet men voor oppassen. Ik zelf ben het resultaat van een rijke tijd voor de oorlog, de armoede en angst van de Japanse concentratie, het verdriet van het verlies van vader, nog meer angst gedurende de bersiap, de angst wel of niet naar Nederland worden toegelaten, de teleurstellingen in Nederland en beledigingen die je moest ondergaan, de vechtpartijen die daar op volgenden, het rondlopen met een box beugel en/of een ploerten doder. Vervolgens 10 jaren varen als wtk, het vinden van een Indisch meisje die later blijkt ook alle ellende heeft meegemaakt en daardoor in de Haagse buurt Moerwijk als een tomboy af reageerde. En toen we besloten hard te werken om nooit meer arm te zijn werd het door de politiek van de socialisten niet mogelijk gemaakt. Dus besloten we te vertrekken en een nieuw leven op te bouwen en dat is ons uit eindelijk gelukt.
Nu ik mijn vrije tijd besteed aan familie onderzoek van de periode 1930 -1960 en daar over artikelen schrijft en oude Indo’s help met hun rechten, zoals WUV en aow, kom ik er steeds meer achter dat wij door de diverse maatschappelijke omstandigheden in 3 landen zijn geworden wat we nu zijn. Zeker nooit een “soedah, laat maar persoon! En ik zeg vaak wat ik denk.
1. Waarom heeft maar een minderheid der Indische Nederlanders de Warga Negara geaccepteerd en de overgrote meerderheid der indo’s bleef na de koloniale oorlog in Indonesie vasthouden aan hun Nederlanderschap.
2.In werkelijkheid werd de Indo niet alleen door de Totoks maar ook door de Indonesiers niet als zijn gelijke beschouwd,
======================================
1.Minderheid van 31.000 ( volgens Lembaran Negara R.I) , waarvan bijna 80% alsnog vertrekken naar Nederland dat n.a.v de 6000 aantallen die achtergebleven waren omdat ze geen/weinig binding of opvang=vrienden familie in Nederland.
2.Wat de relatie tussen de Indo-Pribumi betreft, kan men makkelijk en simpel verklaren.
“Liefde”(vriendschap/respect etc) moet van twee kanten komen.
Uit persoonlijke ervaring/omgeving gebeurt dat wel eens .
We mogen toch niet vergeten dat na het getjing tjang in de Bersiaptijd (meer dan 3.500 Nederlandse doden en vermisten), van één kant een blijk van liefde al is het maar een gebaar dient te komen.
Nooit werd iemand verantwoordelijk gesteld voor de dood en vermissing van deze mensen. Hoe dient men dan om te gaan met trauma’s. Indonesiërs maar ook Indische Nederlanders zijn gewend zich stil te houden over trauma’s. Wie schuld bekent, lijdt gezichtsverlies. Het leven in de Javaanse cultuur wordt gezien als een rivier, waarin je je met de stroom laat meevoeren. Tragedies worden geaccepteerd zoals ze komen. Het tonen van emotie is daarbij niet gepast.
Soedah, laat maar, lijkt mij denkend aan de nagedachtenis aan de overledenen, niet gepast. Maar ik ben geen kenner van de Javaanse cultuur, alhoewel ik daarin ben opgegroeid.
Nog enkele verbijsterende volzinnen uit Historisch Indisch, die mij tot treurig nadenken stemmen:
“Being halfcasts but with the same civil rights as the full blooded Europeans (the totoks), their (Indisch) social and economic position was a comfortable one”…………..In werkelijkheid werd de Indo niet alleen door de Totoks maar ook door de Indonesiers niet als zijn gelijke beschouwd, de Ned. Indische maatschappij hing van rassendiscriminatie aan elkaar. Het lijkt wel of de schrijver zelf kleurenblind is.
Een ander sprookje : “Initially, early 1950 Dutch and Indo-Europeans believed Indonesia would give them the same social-economic position in the newly established state”. waar was dat geloof op gebaseerd. geloven doe je toch in de kerk . Waarom heeft maar een minderheid der Indische Nederlanders de Warga Negara geaccepteerd en de overgrote meerderheid der indo’s bleef na de koloniale oorlog in Indonesie vasthouden aan hun Nederlanderschap. Dat had de schrijver toch wel kunnen verklaren??
Enerzijds beweert de schrijver 2) A collective memory, vision, history about the mother country Netherlands Indies en anderzijds beweert hij 4) Indos are not a cultural, political and ideological a homogenous group and as divers as the recipient society.
Het is of het één, of het ander maar niet beiden tegelijkertijd.
Dat en vele andere historische volzinnen mag de schrijver wel eens uitleggen.
” zijn het gewone mensen met een gekleurde (?) huid” Vind ik nu al. Somaliër, Turk, Surinamer, Chinees, maakt mij niet uit. Indo hoort daar gewoon bij.
Eurasians, Indo-europeans of gewoon Indos bestaan er over honderd jaar niet meer, dan zijn het gewone mensen met een gekleurde (?) huid.
Van den Broek houdt zich wel bezig met de literatuur. Er zijn maar erg weinig mensen (Indos) die van Jean Gelman Taylor hebben gehoord. Ooit van Memoirs of an Indo Woman gehoord?
Cap 7 MEI 2015
Het verhaal n° 1 is wel een erg slordig geschreven stuk Geschiedenis, soms lijkt geschiedenis wel een opinie.
Zijn Indische Nederlanders “Eurasians” of “Indo-Europeans” danwel beiden? Jean Gelman Taylor in haar boek “Smeltkroes Batavia” spreekt over Euraziaten maar zij definieert tenminste het begrip zij is danook wetenschapper.
Het gebruik in de tekst van de verwarrende woorden: Halfcast, full blood Europeans (Totoks), white Dutch (Totoks) , brown brother and sisters” duidt niet alleen het rassistische maar ook het Nederlands koloniale woorgebruik aan (postkoloniale slang). De schrijver veronderstelt zonder zich bewust te zijn, dat minderwaardigheid een integraal onderdeel is van het indisch-zijn,
Ik voel me tussen wal en schip en ben nooit thuis gekomen
Ik kan me dat gevoel heel goed voorstellen. Op webfora lopen ze bij bosjes daarmee rond. Proberen zelf een thuis te maken? Geen confectie, maar maatwerk! Mensen uit Indië schijnen goed in oeroesen te zijn!
wat is dit laaste? Jan
ergens voor zorgen, geen makkelijk woord Jan
Dat weet ik maar al te goed, het is ook voor mij doorbijten geweest in een voor mij vreemd land. Het probleem is altijd dat het makkelijke al is uitgevonden. En oeroesen is een eigen soort van regelen:
Oeroesen (Rudy Kousbroek in NRC, 22-11-2002)
Ellen kan goed oeroesen,
Oeroesen is haar vak.
Zij heeft in drie dagen
Deze hele excursie geoeroest.
Er moet altijd iemand zijn
Die alles oeroest.
Als er niemand is die oeroest
Loopt alles in het honderd.
Wie heeft dit zo geoeroest?
Er is nergens een zitplaats.
Niemand had er aan gedacht
Iets te oeroesen voor de kinderen.
Het festival was slecht geoeroest:
Aan het eind kwamen we geld tekort.
Als je wilt dat alles goed loopt
Moet je vragen of Ellen het oeroest.
Oeroesen is een werkwoord;
Kun je raden wat het betekent?
Regelen, dat komt als eerste boven Jan
Mensen uit Indië schijnen goed in oeroesen te zijn!
========================================================
Hangt van de context af.(zin)
Dus veel in detail en neigt tot oeverloos praten, discussies, soms (“panas”) , lange tenen etc .
@felixmeihuizen “ben nooit thuis gekomen”
Als mengeling van 2 of meer genetisch verschillende (voor)ouders en normaal opgroeiend in een standenmaatschappij was je ws erg bewust van je indische/indo identiteit. Kleur,afkomst ,opleiding, maatschappelijke status deden ertoe, meer dan in het witte ‘vaderland’ waar alleen kleur en uiterlijk onderscheidend zouden zijn. En dat laatste in minder positieve zin. Waar op alle schakeringen in de huidskleur in de tropen werd gelet , was in het kikkerland bruin gewoon bruin getint en konden hierop alle vooroordelen op worden losgelaten. Zou dat door de instroom van nieuwe migranten nu afgezwakt of eerder versterkt worden?
cit : Humphrey de la Croix: Without the tropical circumstances and interactions with other Asian peoples so close in the neigbourhood, the Indo identity and culture of tempo doeloe (the old days) is a definite past. A new land and new generations forced Indos to redefine themselves. The combination of the assimilated people at the outside and preserving Indo culture in an inside world, fits so well in the multi-identities schedule.
Precies P Lemon bedankt