update van 12 april
De dochters Geri en Peggy Vroman hebben afgelopen vrijdag, op de 100ste geboortedag van Leo Vroman, een 3 meter hoog stalen beeld onthuld.
bericht van 6 april
De Chocoladefabriek in Gouda is op 10 april 2015 het middelpunt van alle festiviteiten rondom de honderdste geboortedag van Leo Vroman. In de middag wordt het beeld van kunstenaar Jeroen Henneman onthuld en presenteert Querido ‘Die Vleugels II’, de laatste dichtbundel van Vroman.
Om 20.00 uur begint De Nacht van…VROMAN, een cross-over festival met poëzie, spoken … Lees verder
...................
Indisch4ever 
@Liever heimwee dan Holland@
–De inmiddels 7e druk van Mirjam Hengel’s ‘Hoe mooi alles’ [Een liefde in oorlogstijd] is per 22 september leverbaar.
SAMENVATTING
Op 14 mei 1940, de dag dat Nederland capituleert, besluit de Joodse biologiestudent en beginnende dichter Leo Vroman dat hij weg moet uit Nederland. Hij vlucht per boot naar Nederlands-Indië, waar hij onder de wapenen geroepen wordt in een oorlog die hij dacht verlaten te hebben. Lange jaren in Japanse kampen volgen. In Nederland weet zijn geliefde, Tineke Sanders, algauw niet meer waar hij is en hoe het hem vergaat. Ze blijft wachten. Maakt haar medicijnenstudie af en schrijft brieven die haar verloofde nooit bereiken. Pas twee jaar na de oorlog, in september 1947, zien ze elkaar weer, in de haven van New York. De liefde blijkt onaangetast en duurt een leven lang. Met behulp van brieven, dagboeken en gesprekken met Leo en Tineke Vroman reconstrueert Mirjam van Hengel het begin van dit indringende liefdesverhaal, dat zich afspeelt in het brandpunt van de wereldgeschiedenis.
‘Wat een bijzonder goed geschreven boek, zo liefdevol en helder van stijl en toon.’ [Adriaan van Dis]
Uit hoofdstuk 2 Een Indisch meisje:
[CITAAT]
‘/…/Tinekes beste herinneringen hebben te maken met het paradijselijke dat velen die in het land woonden delen. Die herinneringen hebben het floers van de bootreis die ze eens maakten van Medan naar Batavia en die begon met een korte tocht over een kanaal met aan weerszijden lage, licht bebladerde bomen. De stammen van de bomen staken op hoge, gevorkte wortels omhoog. Doodstil, lichtdoorlatend, de boot schommelde er zachtjes tussendoor. Betoverend vond Tineke het. De grote lage huizen met hun binnenplaatsen, de stille tuinen waar op de achtergalerijen de bedienden woonden en werkten. Het tropisch geheimzinnige van de natuur, die overdag zinderde en ’s nachts vol geheimen leek te zitten, de geheimen van ‘de tienduizend dingen’, zoals schrijfster Maria Dermoût het noemde.
Tjalie Robinson, schrijversnaam van Jan Boon, in de oorlog kampgenoot van Leo en later goede vriend van zowel Leo als Tineke, wist volgens Tineke het best te raken aan hoe het was. Hij had op papier die precieze en muzikale toon die voor Tineke de wereld van haar verleden opriep en wist te formuleren hoe hypnotiserend het geluid is van de kebon, de tuinjongen, die het tuinpad veegt in de stilte van de middag waarin een klein kind in de voorgalerij zit te wachten tot de hitte wegsterft.
/………./
Het is veelzeggend dat Tineke Robinson zo hoog inschat – hoger dan Hella Haasse bijvoorbeeld, die in dezelfde jaren en contreien opgroeide als zijzelf maar van wie ze nooit nalaat te zeggen dat wat die schrijft heel vaak ‘niet klopt’. Uit haar voorkeur spreekt haar zelfgeozen loyaliteit: Haasse was een blanke koloniale dochter uit een rijke familie; Robinson een Indische Nederlander, een ‘Indo’, het soort mensen met wie zij van huis uit geen contact mocht onderhouden maar naar wie ze in zekere zin hunkerde. /…/’
[EINDE citaat]
‘Hoe mooi alles’ – Mirjam van Hengel – Querido – ISBN 9 789021 459448 – €12,50
Selamat weekend semoea allemaal y’all …
e.m.
Ik dacht ooit dat de tekst/gedicht van hem over Holland slechts uit twee regels bestond;
‘Liever heimwee naar Holland,
Dan Holland…..’
http://www.radio1.nl/item/282864-Frans%20van%20Deursen%20zingt%20Leo%20Vroman.html
http://www.nu.nl/cultuur-overig/4016606/kees-hulst-in-toneelstuk-dichter-leo-vroman.html
Tjalie Robinson in de Tong Tong van oktober 1962
