Jappenkampkinderen vragen aandacht voor hun geschiedenis

Geplaatst op 11 april 2015 door Boeroeng

kjbb-logo-04De geschiedenis van de Jappenkampen en de Bersiap-kampen is onderbelicht in de vaderlandse geschiedenis. Dat vinden de overlevenden van die kampen, die zijn verenigd in het lotgenotencontact Kinderen uit de Japanse Bezetting en de Bersiap (KJBB). Omroep Zeeland.

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

11 Responses to Jappenkampkinderen vragen aandacht voor hun geschiedenis

  1. Cap van Balgooy schreef:
    12 april 2015 om 19:51

    En niemand heeft verontschuldigingen gepresenteerd. Ach ja, het waren maar kinderen.
    De Nederlanders werden slechts langzamer vermoord.

    Beantwoorden
  2. Surya Atmadja schreef:
    12 april 2015 om 17:28

    Voor de goede orde, het is verschrikkelijk dat je in je kinder/jonge jaren zulke ervaringen moeten mee maken.

    Beantwoorden
  3. P.Lemon schreef:
    12 april 2015 om 17:09

    “De geschiedenis van de Jappenkampen en de Bersiap-kampen is onderbelicht”
    Door het ‘indisch zwijgen’? Niet bij deze 2 totok schrijvers, ze raakten zelfs in een polemiek.

    ***1982 verscheen het artikel ‘De tomatenketchup-Tjideng van Jeroen Brouwers’(ook te vinden in ‘Het Oostindisch kampsyndroom’). Daarin kraakte Kousbroek het waarheidgehalte van ‘Bezonken Rood’ af. Hij verweet Brouwers, dat hij aan het Oostindische kampsyndroom leed. Dat was de onwil om na te gaan hoe het werkelijk in de kampen was geweest. De gruwelijkheden die Brouwers in zijn boek beschreef hadden niet plaatsgevonden.

    Beide schrijvers hebben een Indische achtergrond en hebben als kind in een Jappenkamp gezeten. Die ervaring hebben ze op nogal verschillende wijze verwerkt. Kousbroek (1929) relativeert de ervaringen van de Nederlanders, terwijl Brouwers (1940) de nadruk legt op de wreedheden van de Japanse bezetter.

    Brouwers gooit in het artikel alle remmen los om duidelijk te maken hoe gruwelijk de Jappenkampen waren. Hij wil vooral bewijzen dat de Japanners monsterlijke wreedheden begingen, maar vreemd genoeg haalt hij dan voornamelijk de vreselijke wandaden van Japanners tegen Chinezen uit de kast. Het ging toch over Japans wangedrag in kampen waar Nederlanders gevangen zaten? Wie haalt er nu trucs uit?

    In februari 1992 verscheen dan eindelijk het ‘Het Oostindisch kampsyndroom’. De verzameling artikelen bevatte ook een stuk uit 1989, waar Kousbroek de vloer aanveegde met het roemruchte artikel van Brouwers in ‘De Tijd’. Punt voor punt weerlegt Kousbroek in ‘Acht jaar maagpijn’ de argumentatie van Brouwers. Vooral de vergelijking met het leed van de joden in de Duitse kampen vond hij zeer misplaatst.
    Het was inderdaad geen pretje in de Jappenkampen, maar het leed is niet te vergelijken met dat van joden in Duitse concentratiekampen, vond Kousbroek. De joden werden door de Duitsers systematisch vernietigd, de Nederlanders werden ‘slechts’ geïnterneerd door de Japanners.
    http://www.npogeschiedenis.nl/nieuws/2002/juli/Het-Oostindisch-kampsyndroom-10-jaar.html

    Beantwoorden
  4. eppeson marawasin schreef:
    11 april 2015 om 23:30

    @Zodat WIJ niet zullen vergeten, wát ZIJ niet kunnen vergeten!@

    a.m.i.n.

    Beantwoorden
    • bokeller schreef:
      12 april 2015 om 07:48

      ”zij waren nog zo jong”
      In ons Mannenkamp in Bangkinang ,was ook één klein jongetje
      van 4 jaar bij ons opgesloten..
      Het laatste jaar werd hij (Jimmy) steeds magerder en magerder,
      zodat voor hem een” aparte ”etensverdeling ”kwam.
      In het blad”Bangkinang” zijn ,de eerste levensjaren beschreven
      tot aan zijn redding toe.
      siBo

      Beantwoorden
    • Hans Boers schreef:
      12 april 2015 om 10:49

      Wat ZIJ niet kunnen vergeten…..

      Het punt is – zoals ik het beschouw althans- dat men het wel wil vergeten, maar dat omstandigheden het niet toelaten om te vergeten. Telkens weer is er iets, dat ons eraan blijft herinneren….zolang we leven…..Ik wou dat ik het kon, want er zijn nog zoveel vragen zonder ooit het antwoord nog te kunnen weten….

      Beantwoorden
      • Rita schreef:
        12 april 2015 om 13:19

        Inderdaad Hans…ook ik kan niet vergeten….mijn moeder wilde en nooit over praten…”Indisch zwijgen”. Ben nu 75 en krijg er steeds meer last van. Ik zoek allerlei documentatie en boeken (weinig) dus echt beantwoord zal het nooit worden!!

      • Jan A. Somers schreef:
        12 april 2015 om 15:59

        Waarom zou je zoveel moeite doen om te vergeten? Het zijn toch je ervaringen, je eigen geschiedenis? Waardoor je bent gevormd tot wat je nu bent. Ja, het doet soms pijn, maar zo is het nu eenmaal. Ik vind het heel bijzonder dat ik dat allemaal heb meegemaakt. Als ik in Indonesië was moest ik altijd nagaan of het werkelijk zo was. Mijn Zeeuws meisje heeft het dan over mijn bewijsstukken. En verdomd zeg, het was inderdaad zo. Het meeste staat nog overeind, en ik zie mezelf daar nog lopen! En in Poedjon, waar ons huis was verwoest, gelijk met het hele dorp, waar mijn Oma is verdwenen, kan ik me niet direct oriënteren. Maar de bergen waren er nog, met schouders gericht naar die bergen weet ik precies waar ons huis stond. Mijn meisje snapte het altijd, maar ja, zij was ook maar een oorlogskind.

      • Hans Boers schreef:
        12 april 2015 om 18:07

        Heer Somers, natuurlijk heeft een ieder het recht om NIET te vergeten of er moeite voor doen, maar zo heb ik ook het recht heb om het WEL te vergeten en er moeite voor te doen……

        Zeer zeker als ik het recht heb om mijn beide ouders te hebben gekend, die echter mij niet hebben gekend omdat zij in de kampen het leven lieten en pa zeer waarschijnlijk onbekend was van het feit, dat hij pa was geworden en ma te moe en te ziek was om mij als haar kind op te voeden en wellicht haar aandeel rijstkorrels ten dele aan mij gaf, tot zij ook vaarwel mompelde of iets dergelijks

        En nog meer zeer zeker, als ik mijn broer en mijn 2 ooms ook niet heb gekend, die ook het leven lieten in die tijden en plaatsen.(1x kopje kleiner letterlijk en de andere een paar kogels van gericht executie peloton geweervuur). Dan ook nog een oom, die in Cimahi Baros door de Jap geestelijk alsmede lijfelijk verminkt werd en als een beest vlak na de oorlog zijn – een mens onwaardig einde – heeft moeten beleven.
        Oh ja, zou ik toch bijna mijn twee zussen en nicht vergeten, die menig Japans bezetter wel een genoeglijk uurtje hebben moeten verstrekken.

        En ook ik heb mijn bewijsstukken dat het mijn persoonlijke ervaring betreft, want uiteindelijk heb ik er mijn gehele jeugd doorgebracht tot en met mijn 17de jaar, maar dat zijn voor mij bewijsstukken/ervaringen in het nieuwe Indonesia ten bewijze dat ik er ben opgegroeid, schoolgegaan en rijp voor de maatschappij was en het besef mee kreeg, dat ik anders dan andere kinderen was, die bij me op school zaten.

        Ik weet voor mezelf, dat het niet soms pijn doet…. maar het duurt mijn hele leven al pijn en daarom wil het soms wel eens vergeten.

        Maar begrijp me niet verkeerd alstublieft, want wat ik pertinent NIET voel is medelijden met mezelf, maar wel medelijden met diegenen die zich nooit meer hebben kunnen uiten als mens zijnde in de wereld en diegenen die nog in leven zijn en het hebben meegemaakt.

        De wereld is niet slechts de aanblik en ervaring van een enkeling, maar van elk individu gezamenlijk.

        Ik wens u en de uwen in elk geval nog een zonnige namiddag/avond toe en voor morgen en een fijne maandag morgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *