16 Responses to Indonesië actueel

1. Huib schreef:

   9 februari 2015 om 18:17

   School wil meisjes van school weren als een test uitwijst dat ze geen maagd meer zijn.

   Daar zakt je broek toch wel van af en zijn al die kleding en burka voorschriften daarbij vergeleken maar spielerei voor de vrouwelijke waardigheid en integriteit. Om over zelfbeschikkingsrecht nog maar te zwijgen. Verdient geen navolging. Straks eist de Imam in Gouda dat ook nog van de vrouwelijke leerkrachten van de school waar hij op uit ziet.
   Huib

   Beantwoorden
   • Pierre de la Croix schreef:

     9 februari 2015 om 19:21

     Nou …. het beroep van “Inspecteur” bij het onderwijs begint zo toch weer aantrekkelijker te worden.

     Pak Pierre

     Beantwoorden
2. Huib schreef:

   9 februari 2015 om 16:59

   Ergens in mijn boekenkast moet zich ook nog een boek van PraT bevinden naast boeken van o.m. Hella Haasse , Bep Vuyk, van Dis, Bandoeng Bandung, Geen gewoon Indisch meisje etc. te veel om op te noemen. Die boeken zij onderhand stokoud op enkele uitzonderingen na, sommige die ik nog niet eens uit de folieverpakking heb gehaald.

   Maar aan het boek van PraT bewaar ik nog goede herinneringen. De titel herinner ik me zo gauw niet meer ( Iets met mensen… of zo) maar wel dat het boek, een van de eerste werken waarschijnlijk die in het Nederlands zijn uitgegeven, wel indruk heeft gemaakt en hij dus onbewust op mijn lijstje van favoriete schrijvers hoort.

   In zijn politieke verwikkelingen heb ik me nooit kunnen verdiepen want te druk om te zorgen dat een goede boterham op de plank kwam als zelfstandig ondernemer sinds bakweg 1960.

   Maar het is natuurlijk niet zo gek dat je in tijden van revolutie wordt opgepakt als je met opruiende geschriften tegen de bestaande machthebbers wordt opgepakt. Ken geen land waar dat niet zou gebeuren. Mss Nederland anno nu, waar je als geschifte figuur zelfs een wapenvergunning kan krijgen.

   Maar de dauw die hij van de Indische/Hollandse machthebbers kreeg zal wel zijn meegevallen in vergelijking van die hij van zijn eigen landgenoten kreeg. Want die liegen er nu ook nog niet om

   Huib

   Beantwoorden
3. Surya Atmadja schreef:

   9 februari 2015 om 13:41

   Vele schrijvers die in die tijd in het gevang verdwenen, gaven Pramoedya hiervan de (mede)schuld. Schrijvers als Bep Vuyk en Mochtar Lubis hadden het hem nooit vergeven.
   ==================================================================
   Men moet gewoon de Indonesische oude kranten uit die tijd nalezen.
   Hoe het gegaan was,de discussies onder andere over Manipol, Manikebu en Usdek.
   De rol van Lekra etc.
   Dat hebben velen niet vergeten , zeker de slachtoffers.

   In het begin was hij mijn favoriete schrijver ,ook bewonderde ik zijn strijd tegen de gevestigde orde .
   Later ben ik geen fan meer na dat de Lekra en andere PKI mantelorganisaties en andersdenkenden verguisden.
   Vooral die “bedorven” jeugd in Jakarta of grote steden die onder de Westerse invloeden leven, kleden , muziek, feesten en dansten.

   Beantwoorden
4. Pierre de la Croix schreef:

   9 februari 2015 om 10:58

   Mas Rob,

   Mooi verhaal, maar ik ben even verbaasd. U schrijft: “Zowel onder het Nederlandse bestuur als onder de regeringen van zowel Soekarno en Soeharto werd hij gevangen gezet. Onder Soeharto had hij het het zwaarst: veertien jaar zat hij gevangen voordat hij in 1979 werd vrijgelaten”.

   “Zowel onder het Nederlandse bestuur …..”. Pram werd geboren in 1925. Het vooroorlogse Nederlandse bestuur hield de facto op te bestaan maart 1942. Pram was toen amper 17. Of zou hij dan later, in de periode 1946 – dec 1949, toen hij tussen 21 en 24 jaar was, op de valreep toch nog door het NL bestuur zijn gepakt en zo ja, waarvoor met welke straf?

   Voor het overige ben ik het wel met u en vele anderen eens. Hij was een groot schrijver en iemand, die niet gemakkelijk van zijn mening afweek. Daar houden dictatoren meestal niet van. Die zingen zo hun eigen mantra’s.

   Pak Pierre

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     9 februari 2015 om 11:15

     Ik dacht (soms denk ik niet goed!) dat PAT niet gevangen was gezet (uiteraard na een proces) maar verbannen (Buru?). Onder het Indische bestuur weet ik het niet. Wellicht ook verbannen? Te vinden in de archieven van de exorbitante rechten.

     Beantwoorden
     • Mas Rob schreef:

       9 februari 2015 om 11:25

       Pramoedya zat inderdaad gevangen op Buru. Zie: http://www.nytimes.com/2000/03/15/news/15iht-jak.2.t_0.html?scp=1&sq=Former%20Prisoners%20Look%20Back%20on%20a%20Remote%20Tropical%20Hell&st=cse
   • Mas Rob schreef:

     9 februari 2015 om 11:19

     Pramoedya sloot zich na de Japanse tijd actief aan bij de onafhankelijkheidsstrijd. Hij was voornamelijk als persofficier actief, maar schijnt ook daadwerkelijk te hebben gevochten in Bekasi en Cikampek.Teleurgesteld over de corruptie in de strijdkrachten nam hij ontslag en ging in Jakarta werken als redacteur bij de uitgeverij ‘The Voice of Free Indonesia’. Eind juli 1947 – net na het begin van de eerste Politionele Actie – werd hij door Nederlandse mariniers tijdens een aanhouding op straat gevangen genomen omdat hij nationalistische pamfletten bij zich had. Hij bleef gevangen zitten tot aan de soevereiniteitsoverdracht. In gevangschap schreef hij zijn eerste roman, “De Vluchteling”, die in 1950 verscheen.

     Beantwoorden
     • Jan A. Somers schreef:

       9 februari 2015 om 12:01

       Ja, in die tijd was het ook in Nederland oppassen geblazen voor het bezit van diverse, met name genoemde uitgaven. Kon je je carrière kosten. Werd ook gebruikt bij mijn screening in militaire dienst. Tijdens mijn studie in Delft volgde ik een driejarige cursus Russisch. De leerboeken, ook de woordenboeken, kochten we niet zelf, maar via de docent. Onze naam kwam dan niet terecht bij de Staatsuitgeverij voor woordenboeken in vreemde en nationale talen, Moskou, en de uitgevers in Nederland. Je kon in militaire dienst wel officieel bij de SMID in Harderwijk heel goed, en snel, diverse slavische talen leren.
     • Pierre de la Croix schreef:

       9 februari 2015 om 19:15

       Wie in mijn SMID-tijd ook maar even zat te turen in de etalage van de communistische boekhandel “Pegasus” in de Utrechtsestraat in A’dam omdat aan de overkant een aardig meisje stond, was de klos en kon z’n boeltje wel pakken. Ende Übung.

       Klagen we nu dat onze privacy wordt aangetast? Big Brother was watching us, toen al. Ook voor onze veiligheid natuurlijk

       Enfin, ik weet nu in ieder geval zeker dat de jonge PAT toch ook even knijp zat onder die Hollanders, Zeeuwen, Friezen, Limburgers en Oranje Gelderlanders na de oorlog. Ik bedoel dus na die andere oorlog, die 15 aug 1945 immers al “in vrede” was geëindigd.

       PAT hoefde blijkbaar in Nederlandse gevangenschap geen spoorweg door een jungle aan te leggen of steenkolen delven in de Ombilinmijnen, anders zou hij te moe zijn geweest om zijn wishful prisoners’ thinking om te zetten in lettertjes op papier voor zijn eerste boek, “De Vluchteling”. Misschien had hij zelfs de schrijfmachine mogen lenen van zijn kampcommandant. Misschien weet de heer R.L. Mertens wel hoe dat zat.

       Boeroe kwam pas later, onder het regime van zijn eigen bangsa. Fijn om “Merdeka” te zijn.

       Pak Pierre
     • Mas Rob schreef:

       9 februari 2015 om 20:15

       Niet te vergelijken natuurlijk met zijn gevangenschap onder de Nieuw Orde, maar evengoed: na zijn arrestatie in 1947 werd Pramoedya Ananta Toer mishandeld en gedurende zijn tweejarige Nederlandse gevangenschap heeft hij verscheidene malen dwangarbeid moeten verrichten op het eiland Onrust.
     • Mas Rob schreef:

       9 februari 2015 om 20:27

       Een citaat dat tekenend was voor Pram’s houding in het leven:
       “Jarang orang mau mengakui, kesederhanaan adalah kekayaan yang terbesar di dunia ini: suatu karunia alam. Dan yang terpenting diatas segala-galanya ialah keberaniannya. Kesederhaan adalah kejujuran, dan keberanian adalah ketulusan.”

       (Zelden zullen mensen het willen toegeven, (maar) eenvoud is de grootste rijkdom in deze wereld: een geschenk van de natuur. En boven alles is moed het allerbelangrijkste. Eenvoud is eerlijkheid en moed is oprechtheid.)
     • Jan A. Somers schreef:

       10 februari 2015 om 16:58

       Ik had in militaire dienst een aardig salaris, mijn Zeeuws meisje ook, we besloten te trouwen. Er ging uiteraard ook een aankondiging naar de garnizoenscommandant. Werd meteen op het matje geroepen. Na de felicitatie volgde de opdracht toestemming te vragen voor het huwelijk. Er was immers voor haar nog geen sreening geweest. Je weet meer nooit met die Zeeuwsen!
     • eppeson marawasin schreef:

       2 april 2015 om 12:13

       [CITAAT]
       Op 1 april 1572 veroverden de watergeuzen, ingezet door Oranje om Alva te verdrijven, Den Briel en een paar dagen later Vlissingen. Dat was een probleem, omdat Vlissingen zijn bevoorradingshaven was. Ook kon hij hierdoor Goes en Middelburg, die trouw bleven aan Spanje, niet bereiken. Met grote overmacht viel Alva op 17 april 1573 Vlissingen aan. De Vlissingers richtten zoveel schade aan met hun kanonnen, dat de gevluchte watergeuzen terugkeerden en alsnog de slag wonnen. Wilt u weten wat er gebeurde vóórdat Vlissingen werd ingenomen, lees dan ons Boek van de maand april:

       ‘De opmaat tot de Opstand’ – Boek van de maand april 2015: tijdelijk van €25,00 voor €12,50!

       Na het mislukken van de geuzenaanval, uitgevoerd met medewerking van de Zeeuwse kerkenraden, op Walcheren in maart 1567, volgden harde repressie en troepenlegering in de steden. De weerstand die dit bij de bevolking opriep, werd nog vergroot door verdere (belasting)maatregelen van Alva. Vlissingen kwam in opstand en weigerde op Pasen 1572 Spaans garnizoen. Met hulp van de Watergeuzen en van Engelse en Franse troepen werd weldra een groot deel van Walcheren onder het gezag van Oranje gebracht. Daarna barstte ook de strijd om de overige eilanden los. In dit boeiende verhaal gaat de aandacht vooral uit naar de steden, die een keuze moesten maken tussen trouw aan het centraal gezag en aansluiting bij de opstandelingen. Clasien Rooze beschrijft welke factoren doorslaggevend waren en wat dit voor de binnenstedelijke verhoudingen betekende. Ook onderzoekt zij het belang van Zeeland voor Oranje en voor de West-Europese zeemogendheden.
       [EINDE citaat]

       ISBN 9789087040918 – Uitgeverij Verloren – http://www.verloren.nl/

       e.m.
     • Jan A. Somers schreef:

       2 april 2015 om 16:28

       In Zeeland, daar gebeurt het!!!!
       Die Watergeuzen, dat was pas rovend en moordend volk. Ze moesten hun kostje zelf bij elkaar schrapen. Met kaperbrieven van de Prins! Maar ja, de vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden. Integratie van vriend en vijand: In Brielle (Z.H.!!) worden zowel de verovering door de watergeuzen als de martelaren van Gorkum gevierd! (in ieder geval goed voor de economie, dat zei Clinton al, geloof ik.
5. Mas Rob schreef:

   9 februari 2015 om 10:30

   Een karakteristieke foto van Pramoedya Ananta Toer bij het artikel in het NRC.. Een blik van iemand die genoeg heeft gezien voor wel een dozijn levens, omgeven door de rook van de kretek die hij bijna non-stop rookte.

   Pramoedya was het nooit alleen om het schrijven te doen, hij had een missie. Sober en realistisch, maar met de poëtische kwaliteit die het Indonesisch eigen is, waren zijn werken; geen mooischrijverij, maar een ambacht dat in dienst stond van waar het Pramoedya om te doen was: het vertellen van verhalen om het Indonesische volk te onderwijzen. Het schrijven met een boodschap leidt doorgaans tot pretentieuze boeken waarbij de boodschap het verhaal in de weg blijft zitten, maar in het geval van Pram pakte het anders uit: wat kon die man schrijven!

   Hij had weinig geduld met schrijvers die niet zo bevlogen waren. Pramoedya kon star en rechtlijnig zijn, overtuigd van zijn gelijk en niet in staat tot zelfrelativering. En hij zei altijd wat hij vond, ook al schopte hij daarmee tegen de heilige huisjes van mensen met macht. Het heeft hem lelijk opgebroken. Zowel onder het Nederlandse bestuur als onder de regeringen van zowel Soekarno en Soeharto werd hij gevangen gezet. Onder Soeharto had hij het het zwaarst: veertien jaar zat hij gevangen voordat hij in 1979 werd vrijgelaten. Huisarrest volgde en een publicatieverbod bleef van kracht. Pramoedya was in de laatste decennia van zijn leven een verbitterd man.

   Pramoedya’s rechtlijnigheid en gebrek aan relativeringsvermogen bracht hem ook in conflict met andere schrijvers van zijn generatie. In de jaren vijftig had hij zich verbonden aan Lekra, een linkse organisatie die vond dat literatuur in dienst moest staan van Indonesië’s opbouw. Schrijvers die slechts schreven om het schrijven werden beschouwd als ‘burgerlijke’ schrijvers van wie het werk geen waarde had in het nieuwe Indonesië. Wat als een intellectuele discussie begon werd al snel een politieke zaak met nare kantjes. De schrijvers die door Lekra werden aangevallen kregen het onder de Geleide Democratie van Soekarno zwaar te verduren. Vele schrijvers die in die tijd in het gevang verdwenen, gaven Pramoedya hiervan de (mede)schuld. Schrijvers als Bep Vuyk en Mochtar Lubis hadden het hem nooit vergeven.

   Toen Pramoedya in zijn verbanningsoord Buru zijn “Aarde der Mensen” schreef, zou hij toen hebben kunnen bevroeden dat eens zijn werk zonder problemen in de Indonesische boekhandels zou liggen? Misschien wel, Pramoedya dacht in het groot – ondanks alle pesterijen en vernederingen in gevangenschap. Nu de boeken van Pram vrij verkrijgbaar zijn, is het inderdaad zo dat zijn boeken de Indonesiërs onderrichten in de eigen geschiedenis en sociale omstandigheden? De generatie studenten die er voor zorgden dat Soeharto’s regime ten val kwam, hadden inderdaad Pramoedya gelezen – en waren er door geïnspireerd. Maar de gewone man en vrouw, de wong cilik? Juist degenen die Pram zo graag wilden bereiken, lezen niet en hun dromen verschillen: de generatie van FB, HP en Skype lezen slechts de berichtjes op de sociale media.

   Om nog even Pramoedya te zien en te horen, de VPRO documentaire Jalan Raya Pos:

   Beantwoorden