Griselda Molemans schrijft op haar facebookpage
In het nieuwe jaar verschijnen twee nieuwe boeken: ‘De Vergeten Krijgers’ en ‘Levenslang oorlog’. Beide zijn een vervolg op de epiloog van ‘Opgevangen in andijvielucht’ waarin negen openstaande claims van de Indische gemeenschap inclusief het basisbewijs vermeld worden.
++
OVER HET NIEUWE JAAR DAT ZICH AANDIENT. Op uw aller gezondheid en die van uw familie. Op een prachtig, gezond en inspirerend nieuw jaar. En bovenal: op de strijd voor het definitieve rechtsherstel voor de Indische gemeenschap. Proost! (Meer nieuws over de stichting Task Force Indisch Rechtsherstel volgt binnenkort).
++
SPECIALE OPROEP AAN DE GEHELE INDISCHE GEMEENSCHAP (DUS: INDISCH, MOLUKS, INDO-AFRIKAANS, PAPOEA, TOEGOENEES, JOODS-INDISCH, CHINEES EN INDONESISCH ‘VEILIGGESTELD’) Voor een speciaal project ben ik bezig de namen van Zeeuwse contractpensions te achterhalen in de periode 1952-1953.
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden21 jaar !!
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
Dag meneer Keller, is CARGLASS soms langs geweest? Nah ja, …
Ik zie een lach
Hij staat op nacht
Maar strakjes komt ie dichterbij
Ik zie een ster
Een blonde ster
Die is alleen bestemd voor u:
Op Uw Gezondheid …
e.m.
@Eppeson:
Gracias! Feliz año!
@ buitenzorg zegt: 31 december 2014 om 12:19@
— “Whisper words of wisdom, let it be“
Feliz Año Nuevo …
@Bapak Bo Keller zegt: 31 december 2014 om 14:02@
— Mack The Knife: ‘k Ben Bot’
‘n Rustige Jaarwisseling Bapak …
e.m.
De messen werden wel geslepen.
siBo
Botgeraakte messen na een jarenlange soms op een lichtpuntje na ‘vergeefse’strijd in hand gewerkt door het hardnekkig ‘indisch zwijgen’ en ingehamerd respect vd de trias politca. Met het laatste is niks mis mee maar hoe vaak worden rechterlijke besluiten niet herroepen op basis van nieuwe feiten, dwalingen en meer moderne inzichten?
Enfin onderstaand gegeven maakt duidelijk dat er ‘over de hoofden heen van rechtzoekenden’ wetten gemaakt kunnen worden ten voordele van de zittende politieke macht cq regeringscoalitie. Het zou daarom niet onmogelijk zijn dat de wind eens de indische kant opwaait.
***Scheiding der machten***
Het is belangrijk dat de macht binnen een land niet in één hand is. Anders bestaat de kans dat de overheid haar macht gaat misbruiken. In een rechtsstaat zijn de belangrijkste overheidstaken verdeeld over drie machten:
Wetgevende macht: regels maken
Uitvoerende macht: regels uitvoeren
Rechterlijke macht: conflicten beslechten als de regels niet duidelijk zijn of niet goed worden toegepast.
Deze scheiding der machten heet de trias politica, bedacht door de Franse filosoof en jurist Montesquieu.
“hoe vaak worden rechterlijke besluiten niet herroepen op basis van nieuwe feiten, dwalingen en meer moderne inzichten?” Dat hoeft hier niet hoor. De rechter heeft alleen maar verwezen naar een bestaand verdrag tussen Nederland en Indonesië. Zo eenvoudig is dat.
Pak Jan “Zo eenvoudig is dat”
Tja daarmee is de kous voor die 3e macht er dan af, maar alles is relatief zo ook wat in het verdrag is bepaald omtrent het rechtsherstel en schaderegelingen. Eea kan worden herroepen of bijgesteld tenminste als men in politiek gunstig vaarwater blijft zeilen.De bal moet terug bij die 1e dwz politieke macht.
Zoals hier geschetst….blijft de stroom ‘verdragen’ ook maar groeien. 🙂
* Indonesië en Nederland onderhouden intensieve betrekkingen. Nederlandse bedrijven investeren aanzienlijk in de snel groeiende economie van Indonesië en er is sprake van veel handel tussen beide landen. Daarnaast is Indonesië een partnerland van Nederland in ontwikkelingssamenwerking. Hierbij ligt de nadruk op waterbeheer, voedselzekerheid en juridische samenwerking. Door het gedeeld verleden zijn de onderlinge culturele betrekkingen hecht en kent de bilaterale relatie een bijzonder karakter.
Indonesië verklaarde zich in 1945 onafhankelijk van Nederland. Nederland erkende de onafhankelijkheid van Indonesië in 1949. Beide landen zien de politieke en morele aanvaarding van de Indonesische onafhankelijkheidsverklaring na 60 jaar en de aanwezigheid van de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken (BZ) namens de Nederlandse regering bij de viering daarvan op 17 augustus 2005 als een mijlpaal in de normalisering van de betrekkingen na de onafhankelijkheid van het land. De Indonesische president kwalificeerde het Nederlandse gebaar als een historische stap die de weg vrijmaakte voor beide landen om zich gezamenlijk op de toekomst te richten en intensiever te gaan samenwerken.
Tijdens het bezoek van minister van het Nederlandse minister van BZ in februari 2013 werd overeengekomen de samenwerking tussen beide landen op diverse beleidsterreinen verder te intensiveren.
http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/betrekkingen-met-nederland/indonesie
“maar alles is relatief zo ook wat in het verdrag is bepaald ” Zo makkelijk is het niet hoor. Een verdrag wordt tussen partners gesloten. Alles in het verdrag kan worden gewijzigd, maar daar heb je dan de instemming van alle verdragspartners bij nodig. Moet je weer met z’n allen rond de tafel! Twee jaar geleden wilde een Nederlandse staatssecretaris eenzijdig wat veranderen in het Scheldeverdrag met de Belgen. Ging natuurlijk niet door, keurig terug in zijn hok!
Pak S ” een Nederlandse staatssecretaris eenzijdig wat veranderen …”
Volgens deze info wilde Rutte I van de ontpoldering af, maar moest in Rutte II toch volgens het verdrag toegeven. Maar onder een ander politiek bewind ging die afspraak wel de prullenbak in.
In 2009 stelde het kabinet-Balkenende IV voor dat dit in de Hertogin Hedwigepolder en het noordelijk gedeelte van de Prosperpolder moest gebeuren. Toen het kabinet-Rutte I in 2011 wilde afzien van volledige ontpoldering van de Hedwigepolder, zoals afgesproken was met België, dreigde een conflict met Vlaanderen en de Europese Commissie.
Na langdurig uitstel spraken VVD en PvdA bij de formatie van het tweede kabinet-Rutte af de Hedwigepolder toch te ontpolderen. Op 21 december 2012 maakte staatssecretaris Sharon Dijksma bekend in 2016 met de ontpoldering te beginnen. In 2019 moet dat voltooid zijn.
In november 2014 heeft de Raad van State besloten dat de Hedwigepolder onder water mag worden gezet. Er was beroep tegen aangetekend door tegenstanders van de ontpoldering, maar hun bezwaren zijn afgewezen.
http://www.europa-nu.nl/id/viqnmotsqbwr/hedwigepolder_behouden_of_teruggeven_aan
CiT : Een saillant detail over de oprichting van de Beweging is het feit dat deze werd gegenereerd door een verdrag dat tussen België en Nederland was getekend over het verbreden en verdiepen van de Scheldemond als toegang tot de haven van Antwerpen. Het huidige getouwtrek met betrekking tot de Hedwigepolder is dus een interessante parallel. De toenmalige minister Van Karnebeek had het verdrag onderhandeld en getekend als een uitvloeisel van de compensatie die (de Franstalige regering van) België had geëist als consequentie van de neutrale houding van Nederland tijdens de Eerste Wereldoorlog. Mussert noemde dit verdrag zeer onvaderlands en ageerde scherp tegen deze kwestie. Hierdoor werd het verdrag tenslotte geannuleerd en moest de minister aftreden.
http://www.go2war2.nl/artikel/2567/Mussert-en-Co—De-NSB-Leider-en-zijn-vertrouwelingen.htm
“zoals afgesproken was met België” Dat klopt allemaal, zo ga je in Nederland niet met je verdragspartner België om. Het oorspronkelijke, en nog bestaande, Scheldeverdrag bestaat nog steeds als ‘moeder’verdrag. De (Wester)Schelde ligt geheel op Nederlands gebied, maar is economisch een slagader van België. Ik ken de details niet, maar het beheer ligt bij Nederland, voor een belangrijk deel betaald door België. Details worden per geval afgesproken. De Belgen hadden Nederland gevraagd de Schelde uit te diepen, op kosten van België. Dat is gebeurd, maar door de uitdieping ontstonden sterkere stromingen met afkalving van schorren en slikken. Om de stroming wat in te dammen werd (samen) besloten een Belgische en een Nederlandse polder te ontpolderen. Halverwege dat werk wilde Nederland (eenzijdig) stoppen. Maar vergat(??) hierover met de Belgen te onderhandelen. Een afspraak op basis van een verdrag stop je niet zo maar in de prullenbak. Teruggefloten dus. En terecht.
In de documentaires ‘het archief van tranen’ had ik bij enkele fragmenten het gevoel van ‘dit is te emotioneel’ En dat moet je niet doen als boodschapper.
Die emoties leven bij mensen en voor velen ver weggedrukt. Voor sommigen kun je spreken over trauma’s.
Mensen hebben emoties over de oorlog, de chaos daarna, je geboorteland verlaten, in Nederland ervaren dat je soms een ongewenste buitenlander bent of iets dergelijks.
Zoals er ineens een berichtgeving ontstond over een artikel van Fredrick, was het ook té veel. Niet Fredrick, maar de boodschappers legden teveel nadruk op het woord genocide. https://indisch4ever.nu/2013/11/21/the-bersiapdiscussion-as-revived-by-w-frederick/
Het boek’opgevangen in andijvielucht’, mag wel emoties los maken bij de lezers, maar ik las geen fragmenten die te hitsend waren.
Het boek ‘Indisch verdriet’ heb ik niet gelezen, dus ik kan niet oordelen of sommige fragmenten té emotioneel waren dwz té veel emoties onnodig loswoelen bij de lezers.
Toch, de rustige manier van doen van Herman Bussemaker kennende, verwacht ik ook niet al te veel’opruiïng van de emoties’. Hoewel met dit thema altijd emoties loskomen. Dat is niet te vermijden
Zelf had ik een topicreeks “het verdriet van de indo’ https://indisch4ever.nu/category/het-verdriet-van-de-indo/
Dat ging over systematische niet-erkenning van de Indische Nederlanders. Vanuit een andere hoek dan Herman Bussemaker schrijft.
Emoties komen los, maar een taboeverklaring van het onderwerp is weer het andere uiterste. Voor mijn gevoel ben ik toch verantwoord omgegaan met het thema. Niet lezers teveel belasten met vergeten herinneringen.
@heer Mertens: Hier zijn we het dus duidelijk oneens. Los van de (on)haalbaarheid van het rechtherstel: ik zie dat een deel van de Indische gemeenschap alsnog met terugwerkende kracht een PTSS wordt aangepraat. “Archief van tranen”, “Opgevangen in andijvielucht”, “Indisch verdriet”, “Levenslang oorlog”: kan het nog triester?
Prettige jaarwisseling.
@Buitenzorg. ‘lijdt de Nederlandse gemeenschap, na alle onthullingen etc over de nazi tijd aan PTSS?’ Als teener van die 1e generatie kan ik mij nu nog/zelfs beter invoelen, wat het voor onze ouders( trouwe oranje klanten) heeft betekend, dat te ervaren.
Juist in die periode, van ‘minderwaardige ontvangst (commissie Werner! jr.’50)’ in Nederland en dan nog zo afgescheept worden en dat nb via de rechtelijke macht. Overgeleverd te zijn aan…. de Republiek.
Koelit tebbell= olifantenhuid moet men hebben, dit niet te begrijpen/bevatten.
Mijn suggestie is daarom; politici/publiek wakker schudden dmv.tv doc.
En… ik lijdt niet aan ptss, in tegen deel! Een beetje ‘kabaal’ erbij, na al die Indische/Indonesische onthullingen.
‘Bonzen op deuren, zonder Indo’s daar achter….medelanders zijn etc’. Doet er allemaal niet toe. Met moet het mi. via de media het spelen. Publiciteit! Kabaal/ nieuws daar draait alles om.
Het gaat hier om recht! Nederland als staat heeft zich op listige wijze ontdaan van zijn verplichtingen aan onderdanen via een zgn. ‘sterfhuis constructie’! Volgens de rechter correct.
Maakt er een documentaire van. Compleet met alle andere zaken wo; schade/herstel betalingen/ verzwegen verzekeringen (Molemans) archiefbeelden oorlog/bersiap; hoofdrol spelers etc. Vergelijk het wat andere landen toen hebben gedaan. Kortom alle in outs op de tv. Zorg er voor dat 1 dag voor de Indië herdenking wordt uitgezonden. (ik hoop dat dit gelezen wordt, door die cineast bij de boek presentatie van Bussemaker’s Indisch Verdriet= ook een prima titel, vlak voor de Indië herdenking) En een vooraf pagina voor de krant van Wakker Nederland.
“Nederland als staat heeft zich op listige wijze ontdaan van zijn verplichtingen aan onderdanen ” Zo listig was het niet hoor. Meer de normale gang van zaken. Kon je overal leren, op de RHBS in Vlissingen bij Staathuishoudkunde en Economie, in Delft Staatsrecht, en Bedrijfsrecht, in Rotterdam Rechten en Economie. De Indonesiërs met dezelfde kennis. Bij de overdracht van een huis regelt de notaris dat. Bij de overdracht van een bedrijf doet een zakenbank dat. Na Linggadjati waren het de Nederlands/Indonesische ambtelijke commissies die alles uitzochten en op een rijtje zetten. Even onderbroken door de politionele acties (twee en drie weken) vanwege reisproblemen tussen Batavia en Djokja. Geaccordeerd op de RTC. Ondertekend in Amsterdam op 27 december 1949. Al die handtekeningen nog op een tentoonstelling van het NA. Twee keer grote meerderheid door het parlement met tussentijdse verkiezingen. Listig? Alles in de handelingen en media terug te lezen! Mijn zwager was in dienst van de VN met hetzelfde werk bezig in Nieuw-Guinea voor de UNCI. Alleen was de overdracht daar wat eenvoudiger dan in 1949. Ooit nog iets van gehoord?
Hetzelfde verhaal geldt voor de Indische pensioenen, ook daar was Indonesië verantwoordelijk voor. Gelukkig waren die premies in Nederland bij het ABP terecht gekomen en konden de pensioenen, in afwachting van het Indonesische fiat, als voorschot worden uitbetaald. Zelfs met indexatie! Maar daar heeft een Indische club, de Indische Pensioenbond, hard aan gewerkt.
@Somer; ‘zo listig is het niet hoor. Meer de normale gang van zaken’. Uitbetalingen van achterstallige salarissen etc., die na 1945 meteen hadden moeten worden afgerekend, getraineerd etc. tot 29/12-49…. een normale gang van zaken? Dit is, reeds vooraf in het scenario opgenomen. En de Indische pensioen premies ‘toevallig bij de ABP’ terecht gekomen? Waarom ook de salarissen niet ‘toevallig niet uit de RTC overeenkomst’ gehouden? Ik las dat van Mook’s pensioen ook ‘toevallig’ is overgezet. Ach ja, als je ‘toevallig alles wat bij je aankomst in 1946 heb verkregen’ wat valt er dan nog te mopperen. (Vooral als je toen ook nog ‘toevallig een Zeeuws visje’ weet te verschalken.)
“En de Indische pensioen premies ‘toevallig bij de ABP’ terecht gekomen?” Ja, gelukkig wel, had ook bij een fonds in Indië kunnen gebeuren. Gelukkig niet. Ook de premies van Van Mook neem ik aan. Wat u fout ziet is de opmerking: dat van Mook’s pensioen ook ‘toevallig’ is overgezet. De pensioenen zijn nooit overgezet, daar moet Indonesië nog altijd over beslissen, dacht ik. Het gaat alleen om de premies die naar Nederland waren overgemaakt. Die pensioenen worden nog steeds door SAIP overgemaakt als ‘voorschot’, wachtend op de beslissing door Indonesië. Hulde aan de (voormalige???) Indische Pensioenbond. Als in Nederland mensen zich voor iets inzetten kan er ook wat gebeuren. Ook met ‘Indisch verdriet’.
@Somers; ach de pensioenen zijn uiteindelijk goed terecht gekomen. Maar, waar het hier omgaat ; zijn achterstallige salarissen uit de Japanse periode!, die ‘toevallig’ uiteindelijk door de Nederlandse commissie in dat rijtje zijn terecht gekomen. Terwijl men al de tijd had, dit uit te betalen, nog vóór de RTC. De achterstallige salarissen van hen in Rijksdienst; Marine etc. zijn wel uitbetaald!
Over moraal gesproken. En dat is wat mijn vader is overkomen.
“die ‘toevallig’ uiteindelijk door de Nederlandse commissie in dat rijtje zijn terecht gekomen.” Zo toevallig was dat nou ook weer niet. De mensen van de KM waren in dienst van Nederland, en dat is uitbetaald. Het gaat bij de achterstallige salarissen om mensen met een arbeidsovereenkomst met de Indische regering, net als mijn vader bij de Gouvernements Marine (en waarschijnlijk ook Van Mook, ook jarenlang Indisch ambtenaar). Het ging ook niet om een Nederlandse commissie, maar om gemengde Nederlands/Indonesische commissies die de RTC hebben voorbereid. Die salarissen hebben altijd al in de rekening, begroting en balans van de Indische regering gestaan en zijn bij de overdracht in zijn geheel aan Indonesië overgedragen. Zoals het bij overdracht van zaken normaal gaat. En Indonesië was akkoord gegaan. “Terwijl men al de tijd had, dit uit te betalen, nog vóór de RTC.” Ja met dit gezichtspunt ben ik het wel eens. Alleen weet ik niet hoe of het is gelopen. Heeft niemand toen gepiept?
Uitbetaling door Nederland is dus juridisch niet mogelijk, daar zou het parlement dan ook niet mee hebben ingestemd. Zowel rechter als parlement hebben zich aan de wet te houden. En nog belangrijker, verdrag gaar boven wet! Is er wel eens actie ondernomen voor uitbetaling als ereschuld? Ik ben veel vergeten, zoals diverse uitbetalingen, Het Gebaar e.d. Ik heb het laatste boek van Bussemaker nog niet aangeschaft, misschien staan daar details in. Ik maak me daar overigens niet zo druk over, mijn vader is ook al gauw opgehouden met wachten, daar was zijn conditie ook niet goed voor.
Mijn vader heeft wel (al in het krijgsgevangenenkamp in Singapore) vanaf 15 augustus 1945 salaris ontvangen, eerst als voorschot. En in Nederland na volledige afkeuring eerst de ziekte-uitkeringen gevolgd door pensioen via SAIP. En (in Nederland) per 8 september1947 schadevergoeding voor aan boord verloren gegane persoonlijke bezittingen, en per 10 november 1954 een slotuitkering als Indisch Oorlogsslachtoffer.
Meer weet ik n iet van deze situatie.
@Somers; al vanaf 1945 zijn er verzoeken/ eisen gesteld door individuen/bonden etc voor de backpay! De overheid(idem in Indië) bleek oostindisch doof! Dat is juist het immorele van de transactie naar de RTC. Men traineerde. En de ‘groep’ bleef vertrouwen in legerleiding en overheid. ‘Zoet gehouden tot het te laat was’. Zie ook dr.L.de Jong hierover oa.1e deel over herstelbetalingen en de Indisch delen!
”Bedankt mevr. Molemans voor uw inzet” lijkt mij persoonlijk de enige gepaste reactie.
Als je probeert het hele verloop vh rechtsherstel met een frisse blik tot je te nemen ontkom je er niet aan om bij het verhaal bij de ‘ voldongen feiten’ de nodige vraagtekens te zetten. De slachtoffers/rechtszoekers zijn verzeild geraakt in een Kafkaans aandoende story dwz dat men vh kastje naar de muur werd gestuurd : ‘ Het individu vermalen tussen de raderen vd toen actuele politieke en rechterlijke macht. ‘
Er moet met nieuw feiten materiaal, een bijgestelde politieke visie,diplomatiek klimaat en vooral te maken ruimte op de rijksbegroting toch eindelijk vh idee af te komen zijn dat bij de schadeloosstelling er verschil wordt gemaakt tussen Nederlandse burgers in Europa en die in Azië.
http://www.oorlogsgetroffenen.nl/thema/rechtsherstel/10_Backpay_kwestie
Is stoppen niet eervoller?
Terugkijkend op de geschiedenis van de laatste decennia, de strijd om de back pay, de wens om gelijk behandeld te worden als oorlogsgetroffene, de nasleep van de Indonesische revolutie, het gedwongen vertrek, het negeren van het emotionele- en morele rechtsgevoel van de Indo, en alles wat daar tussenin zit, maakte de Indische bevolkingsgroep tot kind van de rekening door de geïnstitutionaliseerde discrimineerde politieke handel en wandel van de opeen volgende Nederlandse regeringen. Ondanks officiële onderzoeken, claims, rechtszaken enz. gedraagt de overheid zich tot op de dag vandaag stiefmoederlijk aangaande het koloniale bijproduct de Indo. Onderdruk van o.a. het Lubberiaanse EI-incident, het niet aflatende bonzen op de politieke deur door de verschillende Indische actiegroepen en organisaties tot en met de Molukse acties, heeft dit slechts geleid tot een al dan niet structureel overleg met het Indisch Platform en een éénmalig financieel Gebaar en wat mislukte Indische projecten. Waar het z.g. Indisch Onderhandelen toe kan leiden. Maar toen moest het ook afgelopen zijn! Wat denken die Indo’s wel, ze zijn toch opgevangen door het Vaderland, misschien niet altijd even hartelijk en gewenst, maar het was toen ook een moeilijke en lastige tijd voor Nederland. Het Indisch Platform blijft ‘door maar door’ in gesprek, met nu staatssecretaris van Rijn en straks met zijn opvolgers. Het zal nu toch wel duidelijk zijn dat de Nederlandse politieke benadering van de Indogroep, een rechtstreekse voortzetting is van het repressief koloniaal beleid in denken en handelen. Een spelletje van ‘hoe om te gaan met de ongewenste gevolgen van de VOC en haar opvolgers’. Het lijkt tijd voor een monumentje van de gesneefde Indische Verlangens, een mooi maar niet al te opvallend gedenkteken a.u.b. We hebben allang aangetoond niet anders te zijn onze mede-landers.
“het niet aflatende bonzen op de politieke deur” Bonzen op een deur zonder Indo’s daarachter is vergeefse moeite. Je kunt je wel afvragen waarom er achter die politieke deur niemand uit de Indische gemeenschap zit, die zich druk maakt over onze zaken. Maar de pensioenregeling via SAIP is toch keurig in orde gekomen zonder Indisch Platform en gedoe op Javapost en I4E?. Door enkelen in de Indische Pensioenbond. Een naam die de meesten van ons niet eens kennen.
@Lucas “Wat denken die Indo’s wel, ze zijn toch opgevangen door het Vaderland, misschien niet altijd even hartelijk en gewenst, maar het was toen ook een moeilijke en lastige tijd voor Nederland”……
Dat klinkt als een verzuchting van een moegestreden indischman van de 1e generatie. Begrijpelijk omdat men dacht dankbaar te moeten zijn voor de uitgestoken hand. Daarbij niet beseffend dat het niet meer was dan een vaderlandse plicht tov hun (exotische) landgenoten. Nu de volgende generatie (s) beter over het feitelijke verhaal geïnformeerd zijn, is het niet meer dan logisch dat men op wil komen voor ieders individuele schadeloosstelling. De tot nu toe gevolgde weg is improductief gebleken ( koloniaal of dociel ?) en mogelijk een strategische vanuit de politiek gezien. Immers naarmate de tijd vordert zal de kwestie wel doodbloeden. Mevr. Molemans heeft in ieder geval de strijdbijl opgegraven cq het vuurtje opgestookt en ws voor langere tijd brandend gehouden.
Griselda: inmiddels synoniem voor hide-and-seek. Steeds met aankondigingen van nieuwe onthullingen zonder te vertellen wat ze weet of doet veronderstellen te weten. Als ze meent wat ze zegt, dan komt ze nú naarbuiten met alles wat ze weet. Indien niet, is het niet meer dan een verkooptruc om haar boeken te slijten.
Ik word er een beetje moe van. Het trieste van dit alles is, dat ze de Indische gemeenschap nu al een paar jaar een worst voorhoudt, terwijl zijzelf daar alleen beter van wordt.
En ik op mijn beurt word doodmoe van een criticaster die niets begrijpt van onafhankelijk investeren in wereldwijde research en een task force. Dat is namelijk de enige manier om het structurele bedrog te onthullen. Wat moet het heerlijk zijn om als ex-overheidsdienaar te denken alle wijsheid in pacht te hebben. Wie onthulde het bedrog van het systeem van contractpensions en het uitgebleven rechtsherstel? Graag gedaan, hoor. Buitenzorg: het pseudoniem van laffe uitingen als “verkooptrucs” en “er zelf beter van worden”.
Griselda,
Misschien was ik wel een beetje te scherp in mijn commentaar. Mijn verontschuldigingen. En ja, je hebt gelijk, ik begrijp niets van onafhankelijk investeren (?) in wereldwijde research en een task force (?). Zal wel aan mij liggen. Vergeef me.
Echter, één goeie raad: als ík onzin schrijf, kun je dat beter niet willen pareren door zelf ook onzin te gaan schrijven. Of ik ooit ambtenaar ben geweest, heeft hier natuurlijk niets mee te maken. En verder, je hebt misschien veel geschreven over zaken waar je lezers geen weet van hadden. Da´s echter iets anders dan ‘onthullen’. Onthullen is een waarheid ontdekken die bij het grote publiek nimmer bekend was.
Voor het overige wens ik je een goede jaarwisseling en een succesvol nieuwjaar.
@Buitenzorg; Vanwaar die felheid tegen een journaliste, die met eigen middelen/ op eigen kracht zich verdienstelijk wil maken om onrechtmatige Indische zaken uit het verleden aan de kaak stellen? Zie onderstaande reactie/verwijzing van PLemon. Waarin d ‘verkoop trucs’ van de overheid uitgebreid aan de orde komen. Wie houdt eigenlijk de Indische gemeenschap een worst voor? Achterstallige rechtmatige betalingen een ‘worst’ noemen?
@heer Mertens,
U heeft gelijk. Ik zou dit niet moeten doen. Ben het overigens eens met PLemon.
Echter: ik acht het ondenkbaar dat dat rechtsherstel er nog komt; er moet worden voldaan aan te veel voorwaarden. Het bewust zoeken naar misstanden en kille ontvangsten in het verleden leidt dan ook alleen maar tot nóg meer buikpijn. Als het nu een kwestie was van overleven, dan zou ik het kunnen begrijpen. Maar dat is het niet meer. De Indische gemeenschap heeft het overleefd, ondanks backpay, ondanks herstelbetalingen voor ander persoonlijk verlies. Ze doet er beter aan op zoek te gaan naar het mooie van haar geschiedenis, en dit te koesteren.
En als die gemeenschap, of individuen uit die gemeenschap, dat niet kunnen of niet willen, – laat ze dan de enige uitweg bewandelen die resteert: die via de rechter. Zoals de Stichting Comité Nederlandse Ereschulden dit doet: stapje voor stapje, en soms met succes. Maar doe het dan wel goed, op basis van een gedegen onderzoek, en met de hulp van een goede advocaat.
@Buitenzorg; Backpay, herstelbetalingen etc. waren zaken waar mijn vader tot aan zijn dood in Holland achtervolgde. De Nederlandse Indische overheid had het na 1945 druk met ons op te zwepen tegen de Republiek. Zo druk dat de Indische gemeenschap bleef geloven in een goede/ billijke afwikkeling van al die tegoeden, als zij zich maar Nederlands loyaal opstelden. Men traineerde etc. tot het fatale moment van de Ronde tafelconferentie. Men bleef in het recht geloven tot aan die gerechtelijke uitspraak, dat Republiek deze verplichting had. Bij de presentatie van Bussemakers boek; Indisch Verdriet te Amsterdam, realiseerde ik mij dat Bussemaker en ondergetekende, toen tieners waren bij aankomst Holland en nu tachtigers. Onze ouders hebben zich hier alles ontbeerd om hun kinderen te laten leren,studeren. Alles wat werk heet, hebben zij gedaan/aangepakt om onze toekomst veilig te stellen; bv.mijn vader werkte oa. aan de lopende band bij de Hembrug. Nooit meer oorlog, nooit meer bersiap. Zij hebben het alles overleefd! Bussemaker’s pleidooi; een schreeuw van een tachtiger is een schreeuw, die ik volledig aanvoel. Het is een schreeuw om recht. En niet anders.Uw suggestie; via de rechter heeft geen kans, zoals ook iemand (jurist?) uit de zaal opmerkte. Er zijn nl. geen nieuwe feiten; dus vergooide tijd. Voor het Europees hof? Een cineast merkte op om er een documentaire van te maken. Waarom ook niet? Met vooral al die verschillen; waarom wel en niet uitbetaald etc. Bussemakers boek leent zich daarvoor! Onze overheid heeft in de afgelopen periode nog geen eenmaal de Republiek aangespoord de betalingen te realiseren. Of is wel gebeurd ? U zou het moeten weten, neem ik aan.