Beste lezers,

Ik ben nu begonnen aan mijn laatste week in Indonesië. Ik ben sinds 10
december terug in Bandung, omdat mijn vriendin ziek werd. Ze is gelukkig weer beter, maar nu is haar jongste dochter ziek, dus is ze daar veel mee bezig.

Deze maand is de nieuwe president beëdigd. Hij heeft ook een heel nieuw kabinet benoemd. De politiek wordt daardoor nu ook wat warm. Regelmatig zie ik nu demonstraties. (foto demo olieprijs) Vorige week is de subsidie op de olie beperkt, wat invloed heeft op de prijzen van levensonderhoud. De besparing moet ten goede komen van de infrastructuur. Maar het gaat wel ten koste van de prijzen van het levensonderhoud.

Zo is de prijs van een angkot met 1000 rp verhoogd, wat toch ingrijpend is, want de angkot wordt gebruikt door de armeren en scholieren. Ook gaat de prijs van de treinen omhoog.
De trein van Kediri naar Kiaracondong in Bandung gaat van 50.000 rp naar 70.000 rp voor de ekonomi-klas. Het lijkt niet veel, maar voor 15.000 rp heb je al een portie nasi goreng. Ook de prijs van een travelbusje is gestegen, in oktober betaalde ik 180.000 rp om van het vliegveld naar mijn hotel te komen, op 2 december is de prijs 265.000 rp, bij hetzelfde bedrijf voor de route in omgekeerde richting. Het voordeel van deze travelservice is dat je bij je hotel wordt opgehaald, je hoeft dus niet naar de busterminal.
Het nadeel is dat er meerdere passagiers moeten worden opgehaald, die ook verschillende bestemmingen hebben.

Ook zijn er demonstraties van textielarbeiders, die o.a wegen in Jakarta blokkeren. Hier gaat om een verhoging van het loon naar 3.200.000 rp. Voor ons in Europa is dat 200 euro, ik zie daar niemand in Nederland voor werken.

Ook het regenseizoen is echt begonnen, elke dag is er een flinke bui, al dan niet gepaard afgaande met onweer. Het woord dat ik voor een donderslag heb gehoord is gledek, ik herinner me dat dit woord ook nog door mijn moeder werd gebruikt. De regenbuien zijn erg hevig, maar duren een half uur tot een uur. Er zijn ook veel banjirs (overstromingen). Vooral Jakarta wordt hierdoor geplaagd, ik las een bericht dat 141 waterpompen, die eigendom van het stadsbestuur zijn, onklaar zijn.
Zou dit wat met corruptie te maken kunnen hebben?

Wat ik zal gaan missen is het straateten. Overal kun je langs de straat eten kopen en dit gaat van ‘s-ochtends vroeg tot ‘s-avonds laat door. De verkopers lossen elkaar af. Waar om 07 uur iemand staat om bubur te verkopen, staat om 20 uur iemand nasi goreng te maken. Mijn vriendin gaat regelmatig om 21 uur nasi goreng halen bij een verkoper die voor ons hotel staat. Kosten hiervoor zijn 10.000 rp pp. Het gebeurt , als ik op zaterdag- of zondagmiddag het Merdekapark  (foto onder) tegenover het hotel inloop, dat verkopers van eten me al toeroepen, waar de verkoopsters van sate of geroosterde mais zich bevinden.

Ook valt het ongediciplineerde rijgedrag op van de autobestuurders en motorijders, als een licht op rood springt, wordt er nog snel even gas gegeven, om dit te ontwijken, als er uberhaupt over nagedacht wordt om te stoppen.

Groetjes, Eric