De moeder van fotografe Patricia Steur en haar zus Liesbeth overleed november 2013
Mijn Indische moeder door Liesbeth Steur:
Ze ging met ease and grace. Zoals ze had geleefd. Toen ze stierf, omringd door de hele familie zat ik in het vliegtuig uit Nice waar ik een week had gewerkt. Gelukkig was tussen ons alles gezegd en besproken. Voor zover Indische mensen alles zeggen en bespreken. Ze had 94 jaar geleefd met een open geest. Het leven kwam en zij leefde het met zorgzaamheid, stoutmoedigheid en vasthoudendheid. Het achterlaten van het geliefde Indië en aankomen in dit koude kikkerland was denk ik wel de grootste beproeving in haar leven. Ze kon daar mee leven omdat ze ervan was overtuigd dat je als mens nooit meer krijgt dan je aankunt.
...................
Indisch4ever 
Hoe komt het toch dat ik, iedere keer als ik tegen de tekst “Mijn Indische moeder” aanloop, moet denken aan het lied “My Jiddische Mamme”, in het Jiddisch en Engels gloedvol gezongen door Leo(n) Fuld.
Joods (Jiddisch) en Indisch, twee verschillende werelden. Maar moeders zijn overal gelijk.
Het treffendst in “Jiddische Mamme” zijn voor mij de Engelse regels:
Oh I know, that I owe, what I am today
to that dear little lady, so old and so grey,
To my beautiful Jiddische Mamme …..
Deze zouden zo op de Indische Mamme van toepassing kunnen zijn. Misschien dat iemand nog een mooie Indische versie van dit Joodse liedje kan verzinnen. Primeur op de TTF.
Pak Pierre
Ja …. dat is waar ook. Een goede ziel heeft mij nog niet zo lang geleden die oude LP van Ben Snijders cadeau gedaan.
Nou …. misschien toch een uitdaging voor iemand om een tweede “Mijn Iboe” te brengen, op de wijs van die “Jiddische Mamme”.
Pak Pierre
>>>>>>>>>>>Geldt dat ook voor personen die jou niet naar de mond praten?<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Als ze eerlijk zijn en zonder bijbedoelingen!
Welke personen en wat voor bijbedoelingen zouden het moeten zijn Ron Geenen??
Vriendelijke groet
>>>>>>>>>>Welke personen en wat voor bijbedoelingen zouden het moeten zijn Ron Geenen??
Vriendelijke groet
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Ik neem al vele jaren deel aan allerlei forums, zowel aan de Nederlandse als aan internationale, o.a. fotografie, mercedes auto's, makelaars deel en dan leer je gauw genoeg sommige mensen kennen.
Verder wil ik er niet op ingaan. Voor mij is het internet een fijne afwisseling waar ik ook vaak wat van leert.
Ik had ook véél vragen gehad……mijn moeder was heel jong overleden en mijn vader heeft zijn geheimen meegenomen in zijn graf…..
In de loop der jaren heb ik dan ook geen behoefte meer om de antwoorden te zoeken, en zet alles naast mij neer en ik heb daar vrede mee…
Het leven is altijd te kort om wensen te vervullen. Net als je denkt dat je gelukkig gaat worden, krijg je de volgende mokerslag. Je blijft vallen en opstaan en het verleden blijft je achtervolgen. Ik vind het heel jammer dat mijn ouders een ster waren in het “Indisch zwijgen” tot hun dood. Er zijn nog zoveel vragen….ik heb veel “bloed, zweet, geweld en tranen gezien….ik was nog te klein (1939) om het later een plaats te geven. Vragen was taboe…..ik heb er mee leren leven en doe zoveel mogelijk mijn best om mijn naaste een gelukkig moment te geven….
Ik heb zo’n idee dat die oudjes heel wijs zijn geweest. Zwijgen geeft ook rust, en dat heb ik ze gegund. Was wel lastig voor ons, maar hun welzijn genoot bij mij voorrang.
>>>>>>>>>>>Ik heb zo’n idee dat die oudjes heel wijs zijn geweest. Zwijgen geeft ook rust, en dat heb ik ze gegund. Was wel lastig voor ons, maar hun welzijn genoot bij mij voorrang.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Mijn moeder heeft ook veel verzwegen en ook ik heb dat moeten respecteren. Tot op heden heeft alleen de politiek daar profijt van gehad. Daarnaast ben ik ook erg blij dat velen bereid zijn om hun mond te openen.
Tja … het is wel een dilemma hoor.
Ik heb erge spijt dat ik mijn moeder veel te weinig vragen heb gesteld. Wilde haar niet in verlegenheid brengen.
Nu realiseer ik mij, dat zij bescheiden was en mij vooral niet met wat haar ten diepste bezig hield lastig wilde vallen.
Zo hebben wij misschien op elkaar gewacht. Zij op mijn vragen, ik op haar uitnodiging om vragen te stellen.
De moraal van het verhaal voor de jongkies die nog ouders hebben moge duidelijk zijn …..
Pak Pierre
>>>>>>>>>>De moraal van het verhaal voor de jongkies die nog ouders hebben moge duidelijk zijn …..
Pak Pierre
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Toen ik mijn vrouw leerde kennen, begon ik heel erg nieuwsgierig te worden naar haar verleden. Ze was in den Haag bij een oom Edwin Konig, zijn vrouw en een paar kinderen opgenomen. Vooral als er een verjaardag werd gevierd, waren er vele oudjes aanwezig, zoals de Kouthoofd, Sell en Ingram mensen. Niemand wilde praten en mij werd zelf gezegd dat het niet goed is om het verleden naar boven te halen.
Al deze familienamen komen uit Soerabaja en nu op latere leeftijd ben ik er achter gekomen, wat er gedurende de Bersiap in Soerabaja is gebeurt. Doordat een van de meisjes Kouthoofd is getrouwd met Jan Krancher ben ik van hun dochter Ishi heel wat te weten gekomen. En dat is pas vorig jaar gebeurt. Het heeft mij meer dan 40 jaar geduurd om de geschiedenis van mijn vrouw en haar vader Lavalette te achterhalen.
Die moraal gaat dus niet volledig op.
“Die moraal gaat dus niet volledig op”.
Me no sabie …..
Pak Pierre
Misschien behoor ik wel tot de weinige geluksvogels aan wie
het persoonlijk Indisch verhaal gevraagd is geworden door
m’n dochter, nu ± 5jaar terug,toen ik nog op Bronbeek woonde.
Direct de centjes geteld en met haar en kleinkinderen een reis
geboekt naar m’n geboorteland.
Let wel 60 jaar na dato teruggegaan een hele gebeurtenis
om het met droge oogjes de plekjes weer te herkennen.
Ik noem maar wat op ,de kampong waar ik een fijne jeugd
had.De klassebank van waaruit ik naar de bergen/bossen keek.
De gevangenis waar ik een jaar lang naast de poepton een
plaatsje toebedeeld kreeg.
M’n militair verleden nagelopen/bezocht ,ook de inheemse
families .
Volgens mij was de toch bestaande drempel met dochter en
cucu’s daardoor wel heel laag geworden.
Ik raad een ieder aan het te vragen nu ’t nog kan !
siBo
Mooi verhaal Bo.
Een extra stimulans misschien voor anderen om de anaks en tjoetjoeks die niets vragen toch op subtiel Indische wijze te laten merken het leuk te vinden te worden bevraagd.
Pak Pierre
Daar heb je gelijk in Jan Somers….ik heb me er dan ook bij neergelegd, dit met diep respect voor mijn ouders.
>>>>>>>>>>>Het achterlaten van het geliefde Indië en aankomen in dit koude kikkerland was denk ik wel de grootste beproeving in haar leven. Ze kon daar mee leven omdat ze ervan was overtuigd dat je als mens nooit meer krijgt dan je aankunt.<<<<<<<<<<<<<<
Gelukkig geld die gedachte alleen voor haar en niet voor ieder ander.
Ik weet namelijk veel ergere situaties dan haar grootste beproeving.
En daardoor zijn die mensen een andere uitdaging aangegaan, waar ze ook in geslaagd zijn. En aan het einde van je leven weet je voor je zelf of je geslaagd ben. Vaak is het leven te kort om alle wensen te vervullen.