In het blad De Psycholoog van april 2014 stond een artikel van Monique van Bruggen-Rufi en Annemieke Vink:
Muziek therapie kan uitkomst bieden voor mensen die als gevolg van
psychologische en/of fysieke oorzaken niet in staat zijn over hun problemen
te praten. Het geeft de cliënt een mogelijkheid tot non-verbale
expressie. Dit artikel beschrijft de waarde van muziektherapie middels
een casusbeschrijving: Lex, een man geboren in het voormalige Nederlands-
Indië, weigert in zijn laatste levensfase iedere vorm van hulpverlening,
maar weet binnen muziektherapie zijn weg wel te vinden.
Lees verder
Lees ook: Thuis West Oost Best
geïndividualiseerde, cultuurgerichte muziektherapie bij ouderen uit het voormalig Nederlands-Indië
Een afstudeerscriptie van Monique van Bruggen-Rufi (mail haar):
Al vanaf dag één dat ik mijn studie Muziektherapie aan het Conservatorium te Enschede begon had ik als ideaal om mijn afstudeerproject te zoeken in de “Indische sferen”, mede als hommage aan (de generatie van) mijn (voor)ouders die allen in de jaren ’50 gerepatrieerd zijn vanuit Indië naar Nederland.
...................
Indisch4ever 
@Monique van Bruggen-Rufi, on 8 april 2014 at 09:25 said: Helemaal mee eens: elke persoon die tegenover mij komt te zitten in de therapie heeft zijn/haar EIGEN muzikale voorkeur. Vandaar ook dat ik me altijd zal richten qua muziek op die voorkeur. /…/Het is dus absoluut niet zo dat ik bij alle Indische mensen, en m.n. de 2e generatie en jonger, krontjong of gamelan aanbied. Waarvan akte…@
— Dag mevrouw Van Bruggen-Rufi , ik heb uw scriptie niet bestudeerd,maar heb er wel een vraag over. Overigens was het bijzonder ook bij u terug te lezen, dat net zoals bij medelezer/-regeerder Don Peter van den Broek, ook bij u het boek ‘Geen gewoon Indisch meisje’ het nodige losmaakte.
Mijn vraag gaat over ‘westerse klassieke muziek’. U schrijft dat de meer ontwikkelde Indo atau zij die zich in betere kringen bewogen zich met name identificeerden met de Amerikaanse muziekcultuur. Dus niet zozeer met ‘westerse klassieke muziek’ (wat ik –e.m.- wel zou hebben verwacht).
De term klassiek in de betekenis van ‘westerse klassieke muziek’ valt meen ik wanneer u in uw scriptie verwijst naar het boek “De kracht van het lied” van Heleen Colijn, waarbij twee geïnterneerde vrouwen partituren van bekende klassieke orkestwerken uit hun hoofd kenden en deze voor koor bewerkten en instudeerden.
Ook in hoofdstuk 3.5. ‘Hollandse muziek ‘wordt het specifiek luisteren naar klassieke muziek niet genoemd.
¿Ik wil u daarom vragen naar uw eventuele heilzame ervaringen met ‘westerse klassieke muziek’ bij (licht dementerende) Indo’s/Indische mensen van de eerste generatie en/of generasi satoe-setengah. Hetzij bij herkenning, hetzij by unfamiliar music [may elicit relatively spontaneous musical and emotional responses (Moreno)]?
Tot slot, het plaatje was me niet eerder onder ogen gekomen maar ik voelde me emotioneel heel sterk aangetrokken tot de intentie van de tekst op de marmeren steen van sultan Hamengkubuwono IX luidende:“Walaupun saya telah mengenyam pendidikan barat yang sebenarnya, namun pertama – saya adalah dan tetap adalah orang Jawa.” Maar dit verder terzijde.
Succes bij en met uw promotie-onderzoek mevrouw Van Bruggen-Rufi. Tja, en gelijk dan maar weer sterkte aan Leo, Mark en Wendy …;)
e.m.
@Monique van Bruggen-Rufi,
Ik weet niet of stemexpressie, laten wij maar zeggen een bijzonder soort zingen ook onderdeel vormt van de muziektherapie maar ik heb een workshop in Polen gevolgd geleid door een beroemde Poolse sopraan Olga Szwajgier en het was een openbaring. Wat mij nog goed voor ogen staat was dat tijdens het zingen, het waren meer klanken op dezelfde toonhoogte (400 Herz)voortbrengen waarbij je je auro tussen je vingers zag. Toen was ik wel overtuigd en liet mijn ratio maar even op de kamer.
Er is zelf een tijd geweest dat zelfs jongeren (Indonesiers) het niet moet hebben van kroncong.
Je ziet namelijk oude mensen(Indonesiers / Indo) die hun beste jaren al lang voorbij waren , en hun best doen in een vaak te grote en goedkope batik hemden proberen muziek te maken .
Dat zie je bijna elke week-end op de enige tv station ( met een de enige relay station in Bandung) , de enige en echte TVRI.
Dit vlak na de Asean Games 1961 t/m de omwenteling van 1965.
De jongeren in Jakarta (SMP-SMA) hebben andere soort muziek, Rolling Stones, Beatles , The Shadow en andere strandbandjes uit USA .
Stiekem luisteren en e.p draaien in soms zwaar bewaakte “besloten” feestjes .
I can’t get no , Satisfaction .
Adoeh, tempo doeloe dese .
Het liedje Bengawan Solo was populair bij Japanse soldaten
http://tampat-senang.clubs.nl/nieuws/detail/767978_terang-bulan
Ik kan het best begrijpen dat een muziektherapie en dergelijke met krontjong en gamelan (hier word ik heel nerveus van) zo’n 20/30 jaar geleden wel baat heeft.
De 2e generatie baby-boomers heeft de oorlog niet meegemaakt en is in Nederland geboren en/of opgegroeid. Bij hen zullen andere (muzikale) middelen meer baat hebben: new age muziek, rock, klassiek.
Helemaal mee eens: elke persoon die tegenover mij komt te zitten in de therapie heeft zijn/haar EIGEN muzikale voorkeur. Vandaar ook dat ik me altijd zal richten qua muziek op die voorkeur. De muziektherapeut moet in staat zijn alle stromingen in de muziek te kunnen aanbieden, ofwel zelf spelend (absoluut mijn voorkeur), ofwel op zijn minst op CD/youtube of hoe dan ook kunnen aanbieden. En de therapeut is zich terdege bewust van muziek die ze juist NIET moet aanbieden. Althans, dat zal ze ofwel vanuit gesprek ofwel vanuit try and error achterhalen. Soms ontkom je er niet aan de plank muzikaal mis te slaan, maar daar kom je snel genoeg achter. Het is dus absoluut niet zo dat ik bij alle Indische mensen, en m.n. de 2e generatie en jonger, krontjong of gamelan aanbied. Waarvan akte….
>>>>>>>>>>>>Het is dus absoluut niet zo dat ik bij alle Indische mensen, en m.n. de 2e generatie en jonger, krontjong of gamelan aanbied. Waarvan akte….<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Het wordt voor u beslist veel moeilijker wanneer iemand een jazz liefhebber is, want er zijn vele genres, perioden en verschillende styles en moods. Good luck with that!
http://www.bol.com/nl/p/roep-der-verten-cd/9200000011320786/
De gouden periode van krontjong als crossoverfenomeen op de grens van tempo doeloe en de moderne tijd lag tussen 1891 en 1911.
Een beetje te ver voor mijn tijd
@PakPierre de la Croix, on 7 april 2014 at 11:15 said: /…/ “We hates it”, hissed Gollum. “Ah … sudah, let but ….” said the Indo. “Let me go my own gang”.@
— “It´s got to ask uss a question, my precious, yes, yess, yess. Just one more question to guess, yes, yess,” said Gollum.
But Indo simply could not think of any question with that nasty wet cold thing sitting next to him, and pawing and poking him. He scratched himself, he pinched himself; still he could not think of anything.
“Ask us! ask us!” said Gollum.
Indo pinched himself and slapped himself; he gripped on his little sword; he even felt in his pocket with his other hand. There he found the ring he had picked up in the passage and forgotten about. “What have I got in my pocket?” Indo said aloud. He was talking to himself, but Gollum thought it was a riddle, and he was frightfully upset.
“Not fair! Not fair!” he hissed. “It isn´t fair, my precious, is it, to ask us what it´s got in it nasty little pocketses?”
@Pak P.Lemon, on 7 april 2014 at 12:03 said: Dan komen de herinneringen terug aan /…/
— Terima kasih meneer Lemon for bringing back MULO memories. Ken het nog steeds uit m´n hoofd, net zoals:
Er was eens een kaasboer in Gouda,
Die zat om de tafel z´n vrouw na,
Maar zij riep heel vief
“Alles is relatief:
Als ik iets harder loop zit ik jou na!”
Het was helaas snel gedaan met de pret, want toen kwam Lucebert. “Alles van waarde is weerloos” kon dit Alfoertje nog bevatten. Maar zoiets als ´op het gors´; goeie genade, mijn hemel…!!!
terwijl het water zijn gonjezak
laat slobberen
slempen ook de kinderen
van het licht-milieu
de zon is mosterd
op de maalstroom de stratus
vastkakig de vele goden
nat van het ei
er is zoveel in de lucht dat men niet weet:
tegen heug en meug mengt men zich
met de bliksem de slippendrager van het heelal
en op het strand aan zee
(bij deze lijken die waarlijk leven
in het geheim van stil en naakt zijn
weet men van weten nog minder:
in het middenwit van wat men gewaar wordt
staat uitgeschreven dat wat men verhaspelt
en alleen de vileine vlinder deert het verbeesten
Wel een mooie tijd overigens. ´Time was on my side´, maar ik had het toen niet in de gaten. Nu betrap ik me er op dat ik van diezelfde Rolling Stones het nummer ´(this could be) The Last Time´ wel eens zachtkens neurie … Voel me ook af en toe als the little monkey van RG. Ah, speaking of the … 😉
Indachtig de waarschuwing van @Pak Ron Geenen, on 5 april 2014 at 17:42 said:@ en ik I4E en JavaPost ontzettend, ´nah … ontzettend´©, waardeer, ga ik vanaf nu vanwege morgen (Windows XP ondersteuning stopt per 8 april 2014) in retraite°°°, of zoals Pak Pierre in het voorbijgaan tegen Diederik Samsom zei: ´Hello Goobye!´
Uit de Handelingen:
You say yes, I say no
You say stop and I say go, go, go
Oh, no
You say goodbye and I say hello
Hello, hello
I don’t know why you say goodbye
I say hello
Hello, hello
I don’t know why you say goodbye
I say hello
©Harry Nak©
°°°voorlopig vrijwillige vergetelheid
e.m.
Ik verheug me in ieder geval op de komst van The Stones op Pinkpop dan gaan bij mij alle remmen en remmingen los.
It has got eggses in its pocketses, the nasty Indo.
Pak Pierre
@Pak Pierre de la Croix, on 7 april 2014 at 23:04 said: It has got eggses in its pocketses, the nasty Indo.@
— telorgang
e.m.
Ik vond het onderwerp interessant: Muziek therapie kan uitkomst bieden voor mensen die als gevolg van psychologische en/of fysieke oorzaken niet in staat zijn over hun problemen te praten en dat toegepast op Indischen.: Ik heb de scriptie gelezen, helaas was de onderzoekspopolatie beperkt, 12 personen
De conclusie is dat uit kwantitatieve gevalsbeschrijvingen de meerwaarde van geïndividualiseerde, cultuurgerichte muziektherapie niet duidelijk aan te tonen is, terwijl dit uit kwalitatieve gevalsbeschrijvingen wel het geval is. Dus wat dat laatste betreft is er nog hoop voor onze toekomst.
Het is toch opmerkelijk dat ook in deze scriptie niets over de Buitenkampers wordt vermeld. Misschien hadden alleen Binnenkampers psychische problemen., maar wat was er dan met die Buitenkampers die onderdoken of wordt een postkoloniaal syndroom niet erkend?.
En de buitenkampers bij de Kenpeitai? En buitenkampers in de werkkolonies zoals Kesilir? Maar ja, die waren dan per definitie geen buitenkamper meer! Of geldt het begrip ‘kamp’ alleen de Japanse interneringskampen?
>>>>>>>>>>>>Of geldt het begrip ‘kamp’ alleen de Japanse interneringskampen?<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Er is toch een verschil tussen een Japans kamp en een Japans concentratie kamp!
Klopt Peter van den Broek, jaren na dato kan ik het mij zelf ook niet meer voorstellen dat ik niet een apart “clientenprofiel” van de Buitenkamper heb aangemaakt; mij beroepende op de bestaande clientenprofielen zoals aangemaakt door maatschappelijk werk van Pelita, waar ook over deze groep (destijds?) geen apart profiel bestond. Inmiddels weet ik beter, mede doordat ik in de documentaire een groot aandeel heb gehad (vooral achter de schermen: één van de geïnterviewden kreeg voorafgaand aan het gesprek een zeer uitgebreide “muzieksessie” en de woorden die eerst moeizaam kwamen, kwamen al zingend en daarna in gesprek juist volop. De door de persoon in kwestie eigen gemaakte liedtekst van “zonnetje gaat van ons scheiden” is kort te horen/zien in de documentaire (met mij ook kort in beeld).
Kortom, zoals dat vaak gaat, jaren na dato zou je een dergelijke scriptie toch net weer anders schrijven, voortschrijdend inzicht heet dat toch? V.w.b. de aantallen, schat het in op zijn waarde: het ging hier om een HBO-scriptie waarbij studenten (ik in dit geval) veelal voor het eerst met onderzoek te maken krijgen, en dit moet heel kleinschalig gezien de beperkte tijd). Geen Master- of promotieonderzoek (hoewel ook daar de aantallen niet alleszeggend zijn: momenteel ben ik met een promotieonderzoek bezig en het aantal wordt bepaald door statische berekeningen op basis van de primaire uitkomstmaten van hetgene je wilt meten: bij de ene populatie is komt dat aanzienlijk hoger uit dan bij de andere….maar dat even terzijde….
Je kent het allemaal:
Je hoort de muziek van je trouwdag op de radio en gelijk komen allerlei herinneringen aan deze dag naar voren- geluk, de een of andere anekdote, de stress
Als voormalige buitenkamper hoor je op de radio japanse stemmen, japanse muziek, de gamelan, Indonesisch/Maleis en je raakt in dolle paniek.
Op zulke momenten verlang je toch naar een stukje aangename Eine Kleine Nachtmusik van Mozart.
Muziek therapie werd al van ouds beoefend.
De latere koning David speelde de harp voor koning Saul om hem te bedaren als hij een vlaag van waanzinnigheid kreeg (1Sam 16:23).
Hoe anders pakte dat bij Elvis uit. Jeugd uitzinnig, ouders waanzinnig!
e.m.
>>>>>>>>>>>>De latere koning David speelde de harp voor koning Saul om hem te bedaren als hij een vlaag van waanzinnigheid kreeg (1Sam 16:23).<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Dan hadden ze het vandaag aan den dag veel meer moeten toepassen. Te veel leiders hebben vaak niet alles op een rijtje staan.
Laten we dan hopen dat Obama, Poetin en hoe heet de nieuwe Chinese leider ook alweer – Hoe-Hang-Tie of Jan-Hap-Tai? – tenminste een deuntje op het mondorgel kunnen spelen. Hoeft niet eens met tongslag.
“Give Pies a Tjèns” moet toch niet zo moeilijk zijn.
Peas be with you and gezellig smakelijk eten.
Pak Pierre
Bij een christelijke studentenvereniging in Delft was er een discussie: dansen mag, dansen mag niet. Doorslaggevend: David danste voor de joden uit.
Als de poppen maar niet aan het dansen slaan.
Pak Pierre
Prachtige foto trouwens op het voorblad van haar afstudeerscriptie muziektharapie met als titel “Thuis West Oost Best”***, niet zozeer fototechnisch maar qua ‘a picture paints a thousand words’.
Overigens, hebben we allemaal niet ‘iets’ (mutatis mutandis) van Lex in ons:
LAAT ME MIJN EIGEN GANG MAAR GAAN
— Als jongeman ben ik gaan varen, het wonen hier was niets voor mij
Ik kon mijn onrust niet bedaren, op zee voelde ik me vrij
Dus ging ik keer op keer weer reizen, de hele wereld heb ik gezien
Daarmee wilde ik iets bewijzen en laten weten bovendien
REFREIN:
— Zo hoefde ik mij niet te binden, want ik was overal maar kort
Ver weg kon niemand mij vinden, mensen weren was mijn sport
Ik leefde echt mijn eigen leven en ik liet niemand daarin toe
Heb mij aan niemand ooit gegeven, dat vond ik te veel gedoe
REFREIN:
— Maar ook ik werd langzaam ouder, varen zat er niet meer in
Ik kreeg allerhande baantjes, maar ik had het niet naar mijn zin
Ik werkte twee, en soms drie banen. Ik werkte dag en nacht … waarvoor?
Het geld dat ik daarmee verdiende, jaste ik er heel snel door
REFREIN:
— Ik zocht mijn heil in het casino, speelde poker en roulette
Ik pleegde roofbouw op mijn lichaam, zag soms niet eens mijn bed
En alsof dat niet genoeg was, werd ik ook nog ernstig ziek
Ik dacht dat ik er toen geweest was, daar in die Nijmeegse kliniek …
en ik dacht:
REFREIN: Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan
***voer voor filosofen onder ons …
e.m.
Pak Eppeson, dit lijkt ook op de song van Frank Sinatra, “I did it my way”. Ik heb gelezen dat Frank dat lied hate.
Hate, moet haate zijn.
Luns tegen Kennedy: “I hate you, welcome!”
In het vervolgonderonsje, Luns: ‘I fock horses’. Waarop Kennedy: “Pardon?” Luns: ‘Yes, paarden!
e.m.
>>>>>>>>>Luns tegen Kennedy: “I hate you, welcome!”
In het vervolgonderonsje, Luns: ‘I fock horses’. Waarop Kennedy: “Pardon?” Luns: ‘Yes, paarden!
e.m.
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Wel e.m. Dan deze, Het aapje zei tegen de giraffe: Daar word ik zo moe van. Waarvan vroeg de giraffe? Kusje mondje kusje kontje zei het aapje.
Het was geloof ik de onvolprezen Joop den Uyl die als Neerlands premier – of was het nog in zijn tijd als minister van economische zaken? – die op bezoek in het Verenigd Koninkrijk of de VS trots het Nederlandse ondernemersklimaat wilde aanprijzen met de woorden:
“We have in The Netherlands excellent opportunities for undertakers”.
Prof. Dr. Sjoerd Gerbrandy, Neerlands premier van het Nederlandse oorlogskabinet in Londen moet bij zijn kennismakingsbezoek aan Churchill deze tegemoet zijn getreden met de ferm uitgesproken woorden: “Goodbye Mr. Churchill”.
Waarop de Britse eerste minister droogjes moet hebben geantwoord:
“So soon?”.
Tja …. en onze eigen premier Marcus Rutte leest voor het front van de hele wereld zijn steenkool engels op van een papiertje …….
“We hates it”, hissed Gollum.
“Ah … sudah, let but ….” said the Indo. “Let me go my own gang”.
Pak Pierre
Dan komen de herinneringen terug aan dit boekwerkje:
* Light verse in Dutch and double Dutch*
Auteur: John O’Mill
Hij heette eigenlijk Jan van der Meulen, hij was leraar Engels aan de Rijks-HBS in Breda, en hij werd vermaard als de taalkunstenaar John O’Mill, die in zijn eigen taal, het Double Dutch, het Nederlands en het Engels op een ongeëvenaarde manier samenbracht:
A terrible infant, called Peter
sprinkled his bed with a gheter.
His father got woost,
took hold of a cnoost
and gave him a pack on his meter
Tienduizenden exemplaren werden er van zijn boekjes verkocht en hele generaties kenden zijn verzen uit het hoofd. Zijn herontdekking kwam via de Opperlandse Taal- en Letterkunde van Battus en de bloemlezing Ik wou dat ik twee hondjes was van Vic van de Reijt, waarin tientallen verzen van O’Mill werden opgenomen. Maar zijn eigen boekjes, zoals Lyrical Laria en Literary Larycook, zijn alleen nog maar antiquarisch te vinden. Hoogste tijd voor een definitieve keuze uit zijn werk, gemaakt door zijn bewonderaars Ivo de Wijs en Pieter Nieuwint. En zo is O’Mill ontrukt aan de vergetelheid… snatched away from the Mill of Time.
Ook nog te zien in de boekenkast van Pak Pierre die O’Mill beschouwt als een van zijn grote leermeesters.
Pak Pierre
Dan hebt u dat goed onthouden meneer Olive. Wegens tanende populariteit en afnemende successen wilde Frank Sinatra zijn carriére beëindigen en vroeg daarte aan de Canadese singer/songwriter Paul Anka om een afscheidslied voor Ol’ Blue Eyes te schrijven. Paul Anka pikte de melodie op tijdens een vakantie in Frankrijk van een geliefd Frans popidool. Anka schreef er een Engelse tekst op. The Voice vond het inderdaad niet zo bijzonder en moest worden aangespoord om My Way op te nemen. Het plotslinge onverwachte succes van My Way verlengde uiteindelijk Frank Sinatra’s zangcarrière met maar liefst een kwart eeuw.
Moraal van dit verhaal …
e.m.
>>>>>>>>>>>>Overigens, hebben we allemaal niet ‘iets’ (mutatis mutandis) van Lex in ons:<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Zeker ook ik. Want in eerste instantie ben ik gaan varen, omdat ik mijn vader op zijn sterfbed belooft had nooit in dienst te gaan. Want dat was de enige mogelijkheid geweest om de dienstplicht te ontlopen.
En tijdens de vaart in stille uren heb ik veel nagedacht en toen al besloten niet in Nederland te blijven. Welk land echter wist ik niet.
Jaren later kwam gelukkig die geweldige engineering job aanbieding in de LA area. Mijn oma zij altijd al dat ik anak mas was. (Ik weet niet of ik het goed heb geschreven, maar oma bedoelde dat ik voor veel geluk bet geboren, een zondags kind)
Dank je wel E.M. voor de reactie. Ja, zeer herkenbaar voor velen. Voor wat betreft de foto, even het idee erachter: bij het ouder worden (en zeker waar het gaat over dementerenden) krijgt de mens veelal te maken met het “terugrollende” geheugen: wat (relatief) kort geleden plaatsvond verdwijnt al snel, het langere termijn geheugen blijft scherp, en met gaat vaak terug naar vroeger. Vandaar de “Zaansche schans” wazig en de sawa’s haarscherp. Dit en de titel “Thuis west, Oost best” spreekt in dit licht bezien ook boekdelen…..
>>>>>>>>>>>>Dank je wel E.M. voor de reactie. Ja, zeer herkenbaar voor velen. Voor wat betreft de foto, even het idee erachter: bij het ouder worden (en zeker waar het gaat over dementerenden) krijgt de mens veelal te maken met het “terugrollende” geheugen: wat (relatief) kort geleden plaatsvond verdwijnt al snel, het langere termijn geheugen blijft scherp, en met gaat vaak terug naar vroeger. Vandaar de “Zaansche schans” wazig en de sawa’s haarscherp. Dit en de titel “Thuis west, Oost best” spreekt in dit licht bezien ook boekdelen…..
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
Concentratie bij senioren verbeteren
Een manier om concentratie bij oudere mensen te verbeteren is het trainen van de hersenen. Een paar minuten per dag concentratieoefeningen uitvoeren, is al voldoende om mentaal in conditie te blijven. Hersenen zijn te vergelijken met spieren. Door ze regelmatig in beweging te houden, blijven ze fit. Daarbij zijn afwisseling en nieuwe prikkels ook heel belangrijk.
Onderzoek heeft uitgewezen dat hersentraining een goede remedie is tegen afstervende hersencellen en het de manier is om de concentratie bij oudere mensen te verbeteren. (Neurocampus, zd)
Mooie aanvulling Ron Geenen, koren op mijn molen! Want ik heb me juist helemaal toegelegd op hoe muziek(therapie) de hersenen activeert, daardoor neuroplasticiteit bewerkstelligt. In de neurologische muziektherapie, een methodiek binnen de reguliere muziektherapie, wordt met name gewerkt aan concentratie, geheugen, emoties, maar ook spraak, taal, motoriek, om maar een paar “domeinen” te noemen. Mijn promotie-onderzoek gaat helemaal over dit onderwerp. Dus even een zijstapje van het Indische onderwerp af, een onderwerp waar ik meoverigens als 2e generatie Indische vrouw nog steeds met hart en ziel op werp.
>>>>>>>> In de neurologische muziektherapie, een methodiek binnen de reguliere muziektherapie, wordt met name gewerkt aan concentratie, geheugen, emoties, maar ook spraak, taal, motoriek, om maar een paar “domeinen” te noemen.<<<<<<<<<<<<<<<<<
Dag Monique: Mijn vrouw van 70 leeft meer teruggetrokken en is niet geïnteresseerd in computers en communiceren via de internet. Ik werk, vooral vanwege mijn fotografie met 2 monitoren, maar ook gebruik ik een van deze monitoren om naar muziek te luisteren. Meestal zoek ik dan you-tube muziek filmpjes op. Als ik dan hawaiian, krontjong of Country style laat horen komt ze tegelijk bij mij zitten.
De titel van het gedicht ‘Ik ben een kind van twee culturen’ is mooi gevisualiseerd in die zwart-wit foto. Overigens, even terzijde … die beide dames op de voorgrond ogen in mijn herinnering Zeeuws(?).
Ja, en dan die dubbelheid in de regels van ‘t gedicht van Willem Wilmink:
‘En ik wou dat ik vergeten kon
na al die tijd’ …
e.m.
Bijzonder en erg prijzenswaardig!