Onderscheiding posthuum voor Eugene Scholte

Geplaatst op 25 november 2013 door Boeroeng

!
Archieftopics

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

18 Responses to Onderscheiding posthuum voor Eugene Scholte

bo keller schreef:

1 december 2013 om 23:36

Pak Pierre,
Heel ver hoeven we het niet te zoeken,want ook het Fries
was als code-taal bij diverse Kl-onderdelen in Indië gangbaar.
Nmm. ergens terug te vinden in de Veteranen bladen.
siBo

Beantwoorden
- Pierre de la Croix schreef:
  
  1 december 2013 om 23:54
  
  Maar voor zover ik het Fries ken toch beter te kraken voor een beetje Indonesiër met een HIS diploma dan Navajo, Apache of Cherokee voor een Japanner of Edelgermaan.
  
  Hoeveel Friezen zijn er in een hinderlaag gelopen?
  
  Pak Pierre
  
  Beantwoorden
  - bo keller schreef:
    
    2 december 2013 om 07:23
    
    Hoeveel Friezen zijn er in een hinderlaag gelopen?
    
    Dit heb ik wel gevonden, dat vele daar wilden blijven.
    
    Overdracht en demobilisatie
    Op 27 april 1948 werd het Bataljon Friesland ontbonden. De bevolking van Poerbalingga zorgde voor een groots afscheidsfeest.
    
    Er waren veel soldaten van Bataljon Friesland die in Nederlands-Indië gedemobiliseerd wensten te worden. Anderen gaven er de voorkeur aan een andere functie te bekleden en de rest ging met de “Zuiderkruis” terug naar Nederland.
    
    Hier werden ze op 14 juli 1948 door een enthousiaste menigte ontvangen. Op 16 augustus werd het Bataljon Friesland ontbonden en keerde iedere Indiëganger terug in het dagelijkse leven
    siBo
  - Pierre de la Croix schreef:
    
    2 december 2013 om 10:48
    
    Nou …. Pak Bo,
    
    Zulke positieve verhalen over mensen die – volgens velen – “in de verkeerde oorlog” vochten mogen ook wel eens verteld worden.
    
    Er gaan geruchten dat in Poerbalingga de kaatssport en het fiereljeppen nog steeds enthousiast worden beoefend.
    
    Pak Pierre
  - Mas Rob schreef:
    
    2 december 2013 om 11:00
    
    OVT over Bataljon Friesland: http://www.geschiedenis24.nl/ovt/afleveringen/2006/Ovt-30-04-2006/Het-Spoor-terug-Indie-roept-wij-gaan-deel-2.html .
- Jan A. Somers schreef:
  
  2 december 2013 om 11:34
  
  En in veel gezinnen het Frans, als de kinderen het niet mochten weten.
  
  Beantwoorden
  - Pierre de la Croix schreef:
    
    2 december 2013 om 11:40
    
    In de deftige gezinnen, ja.
    
    In het nieuwe gezinnetje van Papa in Den Haag werden zaken die de na-oorlogse tweede leg niet mocht horen, in het Maleis besproken.
    
    Pak Pierre
  - bo keller schreef:
    
    2 december 2013 om 12:46
    
    Voordat, er weer met de klewangs gezwaaid gaat worden,
    Pak Pierre vroeg om hoeveel in een Hinderlaag gelopen.
    Ik dacht zo ,geen hinderlaag maar bewust daar willen blijven en
    wel VEEL
    En geen vaderlands liefde ed,,gewoon deze personen zijn van dat
    land gaan houden. Mss. kunnen anderen hier een andere draai
    aan geven ,mag maar wel ala basi.
    siBo
  - Jan A. Somers schreef:
    
    2 december 2013 om 16:15
    
    Ons gezin was niet zo deftig hoor. Maar doordat de koffietuin op de helling van de Smeroe diep in de bush lag moest ze als klein meisje (na echten) bij de nonnen op kostschool. Niet alleen Frans spreken tijdens het eten, ook netjes eten! Toen later mijn vader soms voor lang in Ambon of Merauke moest zijn, weigerde ze hem te vergezellen: Mijn kinderen nooit op kostschool!!!
eppeson marawasin schreef:

28 november 2013 om 02:16

@Pak Pierre de la Croix, op 25 november 2013 om 23:33 zei: Wederom, helaas, too little, too late.@

— Ja, wat is dat toch … Zo las ik onlangs dat in Amerika de zogeheten ‘code-talkers’*** (meeste wellicht postuum) alsnog de Congressional Gold Medal (met de Presidential Medal of Freedom) de hoogste burgerlijke onderscheiding is toegekend.

Sprekers kwamen uiteraard superlatieven tekort, daarom vond ik het wel mooi dat toch één van hen terug ging in de tijd naar wat de Native Americans allemaal is misdaan en afgepakt. Bij dat laatste hoorde ook hun taal. Maar juist ‘hun taal’ als CODE gebruikt, heeft zowel menig Amerikaanse militaire operatie doen slagen als soldatenlevens gespaard. Van de slagvelden op Iwo Jima en Normandië tot het ijs en de modderpoelen in Korea.

***Duitse en Japanse ‘codekrakers’ wisten absoluut niet waar ze mee van doen hadden toen Native Americans (vroeger Indianen genoemd) in hun eigen taal berichten aan elkaar doorgaven. Zo was bijvoorbeeld in de Cherokee-taal de code voor Hitler ‘gekke witte man’.

Tja, Bredero schreef het reeds …

Er schijnt trouwens tijdens de ceremonie wel iets verkeerd te zijn gegaan. Op een groot scherm verscheen bij het presenteren van de 33 stammen opeens de naam ‘ALCOHOLIC’ (?) op het scherm. Menselijke fout atau vooropgezet.

Heb er weleens eerder met Pak Olive over gecommuniceerd, dus ik begrijp de ‘cri de coeur’ in één van de reacties die mij is bijgebleven: ‘Help ons liever met het alcoholmisbruik in onze reservaten!’

e.m.

Beantwoorden
- Pierre de la Croix schreef:
  
  1 december 2013 om 22:58
  
  @ Pak Eppeson. Mooi verhaal over die Indiaanse (ik zal ze toch maar zo blijven noemen; “native american” klinkt zo als “inlander” en dat mag ook niet heb ik begrepen) “code talkers”. Ik heb ze in diverse oorlogsfilms in actie gezien, o.a. in “Battle cry” naar het boek van Leon Uris.
  
  Wist niet dat deze inderdaad zeer waardevolle en dappere strijders (want toen de Japanner eenmaal door had wat deze mensen bij de diverse legeronderdelen deden, werden ze er speciaal door snipers uitgepikt, zo heb ik gelezen) na de oorlog zonder enige plichtpleging waren afgeserveerd.
  
  Maar inderdaad …. was er ook niet een liedje over een Indiaanse oorlogsheld die na de oorlog (WO II) in vergetelheid was geraakt, in zijn reservaat aan de booze ging en jammerlijk aan zijn einde kwam? Ik meen gezongen door Sammy Davis. Was het Mr. Beau Jangles of zoiets? Maar misschien ben ik weer een paar herinneringen aan het tjampoeren.
  
  Beantwoorden
  - Pierre de la Croix schreef:
    
    1 december 2013 om 23:56
    
    Heette die vergeten Indiaanse held die zich dood had gezopen niet Irah Haze of zoiets?
    
    Pak Pierre
Huib schreef:

26 november 2013 om 18:58

Bedankt Pak Jos. Je mag me gewoon Huib of Pak noemen hoor want tuan klinkt zo afstandelijk en waar heb ik dat aan verdiend? We zijn van dezelfde generatie schat ik in.Groet Huib

Beantwoorden
Huib schreef:

26 november 2013 om 11:24

Pak Pierre,

Voor de betrokkenen zal het gevoel van alsnog erkenning waarschijnlijk
gaan overheersen boven het gevoel zoals je die treffend verwoord hebt:

“Too little , helaas too late”.

“Nothing at all”, daar hebben ze hun hele leven al mee te maken gehad.
Ook in mijn geval en die van mijn broer en zusters.

Beantwoorden
- Jos Crawfurd schreef:
  
  26 november 2013 om 15:52
  
  Ja zo gaat het altijd Tuan Huib:Wel geven,niet geven. Wel erkennen,niet waarderen. Enfin dat ze vrede mogen hebben toch.
  Mvg.Jos Crawfurd.
  
  Beantwoorden
Pierre de la Croix schreef:

25 november 2013 om 23:33

Wederom, helaas, too little, too late.

Goed dat er mensen zijn als Zeno Brijl die in hun uppie, zonder poeha, bezig zijn deze stukjes onrecht recht te breien, zij het postuum voor betrokkenen.

Goed dat hun namen op deze manier toch even uit de vergetelheid worden ontrukt.

Djempol, Pak Brijl. Mijn respect.

Pak Pierre

Beantwoorden
- honour/ J.Z.Brijl schreef:
  
  26 november 2013 om 15:40
  
  Cher Pierre,
  heel hartelijk dank voor Uw fijne en bemoedigende woorden; ik doe dit werk geheel belangeloos en doe dit zinvolle werk heel graag.
  Als U één maal een postume uitreiking heeft meegemaakt van een onderscheiding aan een familie, zoals dat recent heeft plaats gevonden bij de dochters van wijlen Sgt.1 Maréchausée KNIL Koos Pattinama en bij Sgt.1 Inf.KNIL Frits Hukom , zou U gezien hebben hoe emotioneel en dankbaar iedereen van de familie was dat men alsnog op een eervolle wijze een onderscheiding voor hun (groot)vader in ontvangst mochten nemen.
  Maar bovenal was men trots, dat men eindelijk EERHERSTEL hadden gekregen. Voor hen allen was het daarom in dit geval beslist niet te laat.
  Uiteraard hadden ze het liever eerder gekregen. Maar de chaotische toestanden tijdens en na WOII en het ontbreken van de juiste informaties, maakten dat helaas niet altijd voor alle gevallen mogelijk.
  Een dag nadat een Indische jongen zijn “bintang” had gekregen – en die bij de MLD had gediend en tijdens WOII in de omgeving van Nagasaki geïnterneerd was geweest –
  schreef hij mij een (afscheids)brief, waarin onder meer stond dat zijn EER was gered en dat wat hem betrof, hij nu rustig afscheid van het leven kon nemen; ca.10 dagen later stierf hij tijdens een rustige slaap!
  
  Tenslotte nog dit; de enige oorlogsonderscheiding m.b.t. WOII, die nog kan worden verstrekt is helaas het Mobilisatie – Oorlogskruis.
  Door in de mutatie behorende bij de onderscheiding te vermelden, waarvoor men alsnog deze onderscheiding toegekend heeft gekregen,
  hoopt men de uitreiking alsnog eervol te hebben uitgevoerd.
  
  met vriendelijke groet
  
  Beantwoorden
  - Pierre de la Croix schreef:
    
    1 december 2013 om 23:18
    
    @ Cher Père Brijl,
    
    Mijn “too little, too late” was gericht aan het adres van het Nederlandse gouvernement. Ik begrijp best dat in de naoorlogse chaos niet iedere militair de waardering kreeg voor zijn daden en offers die hij verdiende. Maar ik geloof ook niet dat het gouvernement, toen de kruitdamp eenmaal goed was opgetrokken, verschrikkelijk zijn best heeft gedaan om gemaakte fouten te herstellen.
    
    Als mensen als u – en misschien bent u wel de enige – zich niet zouden inspannen voor betrokken militairen en hun nabestaanden, dan zou niemand zich om deze mensen hebben bekommerd.
    
    Men zou mogen verwachten dat het Ministerie van Defensie een bureautje zou hebben ingericht om het werk te doen dat u nu in uw eentje en pro deo doet.
    
    Maar ja …. was er niet een gedichtje over Jan Soldaat die werd vergeten zodra de krijg was afgelopen? Vanochtend nog over de radio een Indië én Koreaveteraan gehoord die vertelde dat hij bij thuiskomst door eigen familie voor oorlogsmisdadiger werd uitgekreten.
    
    Pak Pierre