Eric Neyndorff is al een maand in Indonesië. Nog een te gaan.
Hij zou proberen reisverhalen door te sturen. So far so good
Dit is nr 8 Zie hier voor eerdere delen.

Woensdag 30 oktober
Hier is mijn eerste bericht uit Yogyakarta.
Ik heb de laatste dagen in Bandung veel met Chichi opgetrokken, Ik ben met haar o.a. naar het graf van haar moeder gegaan, (ik heb deze reis iets met kerkhoven, geloof ik), daarna zijn we bij ontelbare familieleden langs gegaan, bij iedereen kreeg ik eten en drinken aangeboden. Als ik overal op ingegaan was, zou ik meer aangekomen zijn in 1 dag, dan dat ik in de afgelopen 4 weken aan gewicht verloren ben. Ik heb ook in de 4 weken dat ik hier ben geen druppel bier of ander alcoholhoudend vocht naar binnen gewerkt. Het laatste biertje was in het vliegtuig naar Hong Kong.

4 Dagen voor ik uit Bandung zou vertrekken, kreeg Chichi een hysterische huilbui, ze was zo verdrietig, dat ik er ook door werd aangegrepen. Hetzelfde gebeurde in 2011, toen ik ook afscheid van haar nam, ze hield niet op met huilen. Deze keer was ze zo van streek dat ze ervan moest overgeven, mijn hart brak ervan. Ik heb daarom mijn reisschema omgegooid, ik ga niet naar Semarang, maar ga van Surabaya terug naar Bandung, waar ik dan de laatste 12 dagen van mijn verblijf in Indonesie doorbreng. Ik zal dan de volgende keer naar Semarang gaan om de Erevelden te bezoeken, heb ik weer een reden erbij om terug te gaan. Ik heb dit jaar al 4 Erevelden bezocht en in Surabaya ga ik wel naar Kembang Kuning.

De trein vertrok op tijd, 7 uur uit Bandung, maar dat was dan ook het enige dat op tijd gebeurde.
De treinreis van Bandung was verder precies wat ik me ervan herinnerde. Prachtige vergezichten in het deel dat door West-Java ging. De wagon van de trein waar ik in geplaatst was, was vrijwel leeg. Er zat een Nederlands reisgezelschap van 12 mensen in. Ik kreeg van de reisleidster een beschrijving van de reis met daarin de punten waar de mooiste panorama’s te zien zouden zijn. Ook kreeg ik van de reisleidster een lunchpakket, dat door de French Bakery op de Bragaweg was samengesteld. In Tambak verliet het reisgezelschap de trein om met de bus naar Wonosobo te gaan. De wagon was toen voor mij en een alleenreizende dame. Het was heel rustig. De trein stopte regelmatig, o.a. in Tasikmalaya, waar mijn grootvader tot zijn dood in 1912 stationchef was. Ook moesten wij in Karanganyar een kwartier wachten op de trein vanuit Soerabaya. Dat is toch een nadeel van enkelspoor.

In Yogya ben ik weer door een taxichauffeur beetgenomen, het stukje van het station naar een zijstraat van de Malioboro kostte mij 50.000 rupiah, waar het me in Jakarta ongeveer 20.000 gekost zou hebben, ik had geen zin om ruzie te maken voor de ca 3,50 euro en liet het erbij. Mijn hotel bevindt zich in een zijstraat van de Malioboro, en ligt erg rustig. Het is een klein hotel, heeft AC, een televisie, Wi-fi en een douche in de kamer en dat voor 250.000 (16,50 euro) rupiah per nacht. Er is alleen geen ontbijt, maar dat is hier geen probleem, want de restaurants en warungs zijn niet te tellen.

groetjes Eric