De ambassadeur en JP Coen

Geplaatst op 11 oktober 2013 door Boeroeng

NHD:
De hernieuwde vriendschapsband tussen Nederland en Indonesië werd gisteren verder versterkt in West-Friesland. Vooral het bezoek van de Indonesische ambassadeur Retno L.P. Marsudi aan Hoorn was met het oog op het verleden uniek te noemen.
Op het laatste moment werd de ontvangstlocatie gewijzigd van het Westfries Museum naar de Statenpoort aan de Nieuwstraat.
Dat het standbeeld van J.P. Coen voor de deur van het museum staat, heeft daarmee te maken  filmpjes met achtergrondinformatie,  stichting vriendschapsboot, archieftopic

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

12 Responses to De ambassadeur en JP Coen

  1. eppeson marawasin schreef:
    13 oktober 2013 om 14:35

    Op de Westelijke Jordaanoever vallen onder de gematigde moslims met name de Orthodoxe joodse mannen en vrouwen op. Geen idee waarom eigenlijk …

    e.m.

    Beantwoorden
  2. Huib schreef:
    12 oktober 2013 om 17:37

    Hoe komt het dan dat koranvaste moslims altijd opvallen. Als het niet door kleding is, is het wel door baarden. Of anders wel het vrouw=onvriendelijke gedrag, om van erger maar te zwijgen.

    Beantwoorden
  3. Huib schreef:
    12 oktober 2013 om 12:53

    En wat dacht je van die oude Andjing Nica manschappen dan?
    Mata glap die lui toch als ze krijgen geen tip!

    Beantwoorden
  4. Pierre de la Croix schreef:
    12 oktober 2013 om 11:04

    Nou …. ze hadden Coen toch tijdelijk een kap over het hoofd kunnen trekken? Een mooie natuurlijk, misschien in de kleuren rood en wit, om het plein niet te ontsieren voor mevrouw de ambassadrice.

    Wat een hypocrisie. Heel de mooie binnenstad van Hoorn ademt de sfeer van de VOC en menig mooi historisch gebouw zal zijn gefinancierd met geld dat met het monopolie op palla en tjenkèh is verdiend.

    Men had mevrouw de ambassadrice toch gewoon langs Coen kunnen leiden en zeggen “dit is ‘m nou Excellentie, de man die zo in de Molukken heeft huis gehouden”. Misschien zou mevrouw de ambassadrice dan hebben geglimlacht en héél zachtjes gemompeld “nou, dat deden wij ook toen Soumokil op Ceram niet naar ons wilde luisteren”.

    Pak Pierre

    Beantwoorden
    • Jan A. Somers schreef:
      12 oktober 2013 om 11:25

      Misschien was ze bang dat ik bij dat standbeeld stond om mijn hand op te houden. Voorbarige angst hoor, zoiets doe ik niet. Had ze kunnen weten.

      Beantwoorden
      • Pierre de la Croix schreef:
        12 oktober 2013 om 11:41

        Nu ja, aangezien in de moslimwereld het geven van aalmoezen een grote deugd is – ik neem aan dat mevrouw de ambassadrice moslima is – zou u de ambassadrice een grote dienst hebben bewezen door uw hand op te houden onder een beleefd gefluisterd “paring-paring ‘ndoroh”.

        En wij als christenmensen doen toch niets liever dan anderen een dienst bewijzen? Zo hep de Heer het gesegt.

        Pak Pierre

    • Mas Rob schreef:
      12 oktober 2013 om 14:58

      Ach, voor een groot deel is het officiële verkeer tussen staten en hun vertegenwoordigers georganiseerde hypocrisie. Het alternatief is een toestand van permanent conflict…

      Beantwoorden
      • Surya Atmadja schreef:
        12 oktober 2013 om 16:34

        Mas,
        als bijbelvaste Moslim denk ik gelijk aan
        ” ‘Denk erom dat u Gods wil niet doet om op te vallen bij de mensen. … zorg dan dat uw linkerhand niet weet wat uw rechterhand doet.”

      • Pierre de la Croix schreef:
        13 oktober 2013 om 11:00

        Hihihi …. ik zou als rechterhand van een bijbelvast Indonesisch moslim liever niet weten wat de linker moet doen.

        Pak Pierre

      • Pierre de la Croix schreef:
        13 oktober 2013 om 10:57

        U hebt natuurlijk gelijk, Mas Rob. Alles en iedereen speelt het spelletje “aap wat heb je mooie jongen”. Games people play. Op micro- en macroniveau. En inderdaad, dankzij de rituele dansen vliegt men elkaar minder snel in de haren. Dat is niet alleen menselijk en cultureel bepaald, ook dieren kennen het ritueel om te laten zien dat ze het gevecht niet willen aangaan. In dat verband spreekt mij de manier waarop de Bonobo’s peace keeping bedrijven zeer aan.

        Nochtans zijn er momenten en situaties te bedenken waarop het ritueel, c.q. de huichelarij in het verkeer tussen personen en staten, een minder prominente plaats hoeft in te nemen.

        Het bezoek van de Indonesische ambassadeur aan Hoorn leek mij zo’n moment en situatie op te leveren. Met een knipoog en een kwinkslag en vervolgens een lichtvoetige verwijzing naar wat de overheid in Jakarta al vlak na de geboorte van de Republiek heeft menen te moeten doen in “opstandige gewesten” zou n.m.m. een reële optie kunnen zijn geweest.

        Wij moeten niet eeuwig en altijd in de egeltjesstelling kruipen en benauwd maaf en ampon gaan roepen als het om “ons” koloniale verleden gaat.

        Pak Pierre

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *