Pia Media BV:
De nieuwe film van Pia Media, met als titel ‘Stille Tranen in een Kil Vaderland’, gaat over de periode na de Bersiap en de feitelijke onafhankelijkheid van Indonesië op 27 december 1949. De meeste Indische Nederlanders moesten hierna hals over kop Indonesië verlaten. In Nederland kwamen ze terecht in voormalige concentratiekampen als Westerbork en Vught, in contractpensions en bij familie als die er was en als daar ruimte aanwezig was.
—
Omroep MAX zal de film uitzenden rond de Indië-herdenking 2014.
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden21 jaar !!
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
Het bovenstaande betreft de jaren 1952 -1954.
@ Pak Boeroeng
Ik mis in je opsomming van Indische verenigingen de V.I.N. Vereniging
Indische Nederlanders in Amsterdam?, waar ik als 12 – 14jarige jongen
alleen naar Nederland gestuurd zgn. voor studie, maar ook met mijn veiligheid voor ogen, waar ik me regelmatig moest melden voor me nog
tot op de dag van vadaag onduidelijke gesprekken. Vermoedelijk brachten ze aan iemand rapport uit of zo. Misschien wel aan mijn moeder.
Heeft iemand ooit iets gehoord over deze vereniging en haar doelstellingen?
@Boeroeng
Mevr. Kirsten Vos citeert waarschijnlijk Cottaar/Willems (Indische Nederlanders, een onderzoek naar beeldvorming 1984), die op hun beurt weer een onderzoek naar de repatriering van 1957 citeren (Kraak ev) . Zij zeggen dat het hoofdzakelijk om verlofgangers ging, niet om definitieve repartriering. een groot aantal van deze mensen is inderdaad teruggekeerd.
De cijfers van het CCKP, 45.000 zijn gebaseerd op alle Indische Nederlanders, die nog geen eigen huisvesting hadden geregeld in Nederland, die kwamen automatisch bij het CCKP terecht.
Deze uiteenlopende becijferingen heeft te maken met het feit dat er nooit een volledige registratie van migranten uit Indie/Indonesie is opgezet. Daarbij gelaten dat er nooit officieel een racistisch onderscheid werd gemaakt tussen Totoks en Indo’s
De repatriering is een onderdeel van de Indische dus Nederlandse Geschiedenis, die niet gekend of erkend is . Dit hartzeer van indische zijde schemert door in de verhalen op deze blog maar wat erger is dit wordt ook niet erkend door typische Indische instanties zoals het Indisch Platform of het Indisch Herinneringscentrum. Ik vind het tekend
dat een tentoonstelling over Buitenkampers niet door HIHC is georganiseerd maar door het Museon. Gewoon een gebrek aan Indische belangstelling.
bron
btw ik had een oom die met tbc in Nederland aankwam in januari 1946.
Hij is nooit meer teruggekeerd. Zijn zus, mijn tante, kwam met verlof eind 1947 en ging terug begin 1949. Mei 1955 ging ze definitief naar Nederland
van den Broek, op 9 september 2013 om 10:05 zei:
In deze driehoeksverhouding hebben Indische Nederlanders geen invloed uit kunnen oefenen op de gebeurtenissen en kunnen beschouwd worden als slachtoffers, als lijdend voorwerp van het politieke spel tussen Nederland en Indonesie.
—————————————————————————–
Dat ben ik gedeeltelijk eens.
Ik probeer te bekijken van uit Indonesische standpunt.
De I.N kunnen naar mijn inzien WEL invloed uitoefenen om daar te blijven, te integreren en later te assimileren.
Dat hadden ze geprobeerd met de Indische Bond, I.E.V beweging die later Gabungan Indo untuk Kesatuan Indonesia (GIKI) heet , en de Indische partij.
Alleen waren die kortstondige samenwerking gedoemd om te mislukken , dat kwam door de eeuwenlange marginale positie van de Indo en het superioriteitsgevoel t.o.v hun “bruine broeders en zusters”.
Soekarno/Sjahrir waren in 1946 bereid om hun te accepteren als (ook) landskinderen .
Dat ze gezamenlijk kunnen leven (als ze het willen of moeten) is te zien hoe de 220.000 buitenkampers kunnen overleven , tussen de “vijandige”inheemsen( volgens sommigen dan).
Ze hebben uiteindelijk bepaalde keuze MOETEN gemaakt .
Aan de andere kant is het ook begrijpelijk dat de I.N het zwaarder krijgen in de veranderde sociale en politieke verhoudingen, het verlies van bepaalde privileges en de concurrentie op het arbeidsmarkt door goed opgeleide Indonesiers.
Tussen 1949 en 1950 (?) kregen de Nederlanders in Indonesia twee jaren de tijd om een keuze te maken.
Terug gekeerde en nieuwe migranten uit Nederland richting Indonesia werd door Ulbe Bosma in zijn boek aangeduid als Cirkelmigratie.
*Ik ben wel eens dat de Indische Nederlanders, de Zuid Molukkers , de Papua’s geslachtofferd werden.
Zelfs de ongeveer 30.000 “warga negara’s “kregen de rekening gepresenteerd .
Dat neem ik de toenmalige verantwoordelijke Nederlandse regering kwalijk.
Heer Atmadja in Uw laatste alinea zou ik willen aansterken. Ik ken nog twee levende raddraaiers n.l.Die klojo die een tijd in Japan heeft gewoond en opdracht gaf om die jonge Abonnesen met grof geweld,welke zijn Straaljagers en commando’s neer te maaien en die halve gare idioot met zijn Pinoccio neus die overal gratis badok bij Indonesische feesten op hangen en neerknuppelen;hij beweert toch niets van excessen te weten in Papua.Als U begint te slaan,zal ik U bantu, ik wallig van die grijns op zijn muka. Ajoh wanneer begint U.
door de eeuwenlange marginale positie van de Indo en het
-superioriteitsgevoel – t.o.v hun “bruine broeders en zusters’
”
Mag ik het weten wie zijn deze ”bruine etc”, zijn het Javanen-
Molukkers- Manadonezen ed. of mss ook de Indo zelf.
Velen van ons zijn zelfs getjet sterker nog, men viel zelfs niet op
tussen de andere ”bruintjes”
Ga ‘ns gewoon naar de pasar malam/Indisch fuifjes oid ,nu
dat was vroeger ook zo.
Wij indo’s hebben wel een Trotse ziel maar geen Meerwaarde
ten opzichte van anderen.
Oja,voordat ik het niet meer weet, hoe zijn m’n grootouders
toch aan die bruine kleur gekomen.Niet door in de zon te
liggen braden.
siBo
Ik heb me niet cijfermatig verdiept in hoeveel Indo’s , Hollanders of anderen wanneer en in hoeveel golven het land dat ze lief hadden hebben verlaten. Al dan niet noodgedwongen.
In mijn perceptie bestaat de eerste 2 golven 1945 -1949 van 1950-1951 vertrekkers hoofdzakelijk uit ernstig verzwakte en meer dood dan levende repatrianten uit de kampen inclusief de bersiap die het in Indie niet meer zagen zitten en vreesden voor hun veiligheid.
De latere golven zijn diegenen die in Indonesia hebben willen blijven en daar ook een toekomst zagen zoals mijn moeder.
Economische maar vooral de NG kwestie zorgden er voor dat Soekarno ze het land uitgetrapt heeft terwijl ze defacto al voor de Indonesische staat hebben gekozen. Over mensenrechten gesproken.
Huib, op 9 september 2013 om 12:08 zei:
vooral de NG kwestie zorgden er voor dat Soekarno ze het land uitgetrapt heeft terwijl ze defacto al voor de Indonesische staat hebben gekozen. Over mensenrechten gesproken.
————————————————————————————–
Ik wil wel een kleine nuancering geven.
Hij kon alleen de Nederlanders (met Ned.nationaliteit) uitwijzen .
Economisch gezien werd Indonesia in de wurggreep gehouden door Nederland (zie diverse bronnen) , buiten de financiele injectie of gouden alimentatie na moeizame vechtscheiding.
Het is beter om de Nederlandse regering, politici van toen aan te spreken.
Het is niet alleen een kwestie van tijdlijn zoals Hr J. Somers zegt, Geschiedenis is niet alleen een opeenvolging van jaartallen maar ook dienen de vertrouwensrelaties en machtsverhoudingen tussen Indische Nederlanders -Nederlandse Staat en Indonesiers als verklaringsmodel in ogenschouw genomen te worden, deze driehoek is bepalend voor de geschiedenis van Indische Nederlanders.
Ik denk dat in WO2 de basis is gelegt voor een verstandhouding tussen Buitenkampers en Indonesischers. Ondanks dat de Buitenkampers georienteerd bleven op Nederland (Koningin en Vaderland) en ondanks de Japanse propaganda was een vredig samenleven mogelijk. Aangezien sinds kort aandacht geschonken wordt aan Buitenkampers (sic) ben ik naarstig op zoek in archieven naar meer materiaal over die periode om tot een afgewogen oordeel te komen.
De bersiapperiode is niet DE aanleiding, laat staan DE oorzaak van vlucht van de Indische Nederlanders uit Indiewant anders kan ik het lage getal van slechts 45.000 personen uit Indie in de periode 1945-1949 (CCKP) niet verklaren . Interessant lijkt mij de opmerkelijke rol die het IEV hierbij speelt.
Ik denk meer dat de soevereiniteitsoverdracht van 1949 een rol speelt in de driehoekverhouding. en in de houding van de Indische Nederlanders, dus in de emigratiestroom van Indische Nederlanders . Zij werden bij de overdracht niet alleen over het hoofd gezien maar werden ook geslachtofferd. Dit kwam ook tot uitdrukking in de repatrieeringscijfers van het CCKP, zoals al aangeven door dhr Admatja..
1950-1951 ca 90.000
1952-1957 ca 88.000
Hierbij dient aangetekend te worden dat Nederland er alles (zie de rassentheorie van de commissie Werner) er alles aan gedaan heeft om de Indische Nederlanders het vertrek naar het vaderland te beletten. Dat heeft gezien de cijfers gelukkig niet geholpen, misschien heeft Werner cs meer een boemerangsseffekt gehad.
Daarnaast speelt ook in die periode de halstarrige houding van Nederland tav NG een rol wat weer voor ir. Sukarno de reden was om Nederland dus ook de Indische Nederlanders als Feindbild af te schilderen. deze opeenvolging van feiten was reden te meer voor de Indische Nederlander om een veilige haven in Nederland danwel in VS of Australie te zoeken. Ik denk dat Indische Nederlanders de enige bevolkingsgroep in de wereld zijn die doorgeemigreerd zijn ca 60.000. Dat geeft wel aan hoe men over het beloofde vaderland dacht.
In deze driehoeksverhouding hebben Indische Nederlanders geen invloed uit kunnen oefenen op de gebeurtenissen en kunnen beschouwd worden als slachtoffers, als lijdend voorwerp van het politieke spel tussen Nederland en Indonesie. Zij hebben de grootste mnorele en lichaamlijke schade ondervonden van het ping-pongspel der grootmachten.. Helaas hebben zij door teveel zelfrespect deze slachtofferrol (wij zijn niet zielig) nooit aangenomen en dat vind ik wel jammer.
45.000 Peter? Dan bedoel je indo’s.
Dit schreef Kirsten Vos in haar onderzoeksverslag. Ik neem aan dat ze bedoelde.. totoks, indo’s, andere Nederlanders en andere Europeanen
Klik om toegang te krijgen tot vos.pdf
Ik pik ff wat uit ,
de toenmalige minister van
Justitie, mr. I. Samkalden, stuurde 37 van
de verstekelingen van de Van
Oldenbarnevelt ” terug ” naar Nederlands Nieuw-Guinea.
Deze personen werden niet TERUG gestuurd, want ze kwamen
nmi er niet vandaan.
Na vele protesten van uit Nederland ,ze zaten al halverwege
Retour Indonesië ,werden deze personen DOOR gestuurd
naar Nederlands-Nw-Guinea..
In 1962 zijn deze mensen toch weer in Nederland toegelaten.
Hopelijk zit ik goed met deze informatie hoe er toen gesold werd
met onze mensen.
Verder verneem ik eigenlijk helemaal niets over de immigratie
van Indo’s naar Nw-Guinea,
M’n eigen tocht er naar toe was met ±2000 man /vrouw/kinderen/
geiten /patjols ed in 1950.
De vele gelokte DETA-jongens zaten er toen al.
siBo
Pak Bo
Ene Karen Portier schreef in “Het onbekende vaderland” een artikel “Tussenstation Nieuw-Guinea”
Een beetje males om het door te bladeren.
Hier heb je Ons volkslied in N-G.
Hier verstoten ,daar geweerd,
Zonder toekomst, zonder land.
Vechten in het rond,
Ja, —— dat is die bruine huid.
Die hun zo tegen staat
Geef ons een vaderland (2x)
Geef ons Nieuw-Guinee,
Dan zijn we tevree.
(Gezongen op melodie van “Limburg mijn vaderland”)
Natuurlijk is tijdlijn alleen maar een hulpmiddel bij geschiedenis. Maar wel noodzakelijk! In Javapost en I4E struikel ik steeds over chaos in gebeurtenissen. Daardoor mis je vaak ook de actie> reactie van diverse gebeurtenissen.
Waarschijnlijk heeft de bersiap nauwelijks een rol gespeeld in het vertrek van Indische Nederlanders uit Indië/Indonesië. Die bersiap was ongeveer eind januari 1946 al voorbij. De gebieden onder Engels>Indisch gezag waren toen rustig. Mogelijk heeft een grote rol gespeeld dat Indonesiërs een steeds belangrijker rol op de arbeidsmarkt speelden, maar dat was vóór de oorlog al begonnen. Als ik denk aan Soerabaja vanaf eind 1945, direct na de slag: alle nutsbedrijven, openbaar vervoer, politie, bestuurlijke diensten e.d. fungeerden normaal terwijl de ‘Nederlandse bazen’ nog niet waren teruggekeerd. De schepen die half juni arriveerden met vrijgekomen gijzelaars uit Midden-Java werden keurig binnengebracht door sleepboten met 100% Indonesisch personeel, geen Nederlander daarbij gezien. Mijn Rode Kruispas werd bij het aan boord gaan gecontroleerd door Indonesische politiemensen. Geen Nederlander daarbij gezien. Vreemd, maar dit alles realiseer ik nu pas, zo gewoon was dat toen.
Huib, op 8 september 2013 om 14:45 zei:
Over de bersiaptijd die uiteindelijk hoe je het draait of keert de aanleiding vormden voor de Indische exodus, was in Nederland niet veel bekend.
—————————————————
De exodus van de Indische Nederlanders :
Vanaf 1945-1949 waren in totaal 45.000 (CCKP) weg gegaan , CBS zegt 44.100.
Tussen 1950 t/m 1957 gingen 178.000 (CCKP) en 140.268(CBS) alsnog weg .
Dus max 178.000 Indische Nederlanders hoeven in feite niet eens weg te gaan ( uitgewezen door Soekarno) als Nederland toen de Ned.Nw Guiena kwestie niet had verknald .
Let op dat toen vanaf 1950 nog een beperkte stroom van uit Nederland naar Indonesia gingen , er waren toen ook de groep 30.000 “warga negara” Indo/Nederlanders .
Die later ( ongeveer 80%) hun koffers alsnog moeten pakken .
Bovenstaande cijfers zijn van de CCKP en Nederlandse CBS , rekening houden met een kleine afwijking is het redelijk betrouwbaar .
Nederlanders zijn goede boekhouders.
@Pak Surya
Ken het begrip Londho niet, maar ja doe ook pas sinds 17 augustus mee. Mag hopen dat het een opbouwende betekenis heeft en geen scheldnaam.
Mevr. Pia heeft me vorig jaar persoonlijk verteld dat dit onderwerp haar
na aan het hart ligt omdat het haar pijn doet dat haar vader als uitgezonden militair mede zijn leven moest wagen in een voor hem vreemd land bescherming te bieden aan alle burgers in vml. Ned. Indie en ze ook heel goed bevriend is geweest met wijlen Soerd Lapré ridder MWO en ook oprichter van de Stichting Japanse Ereschulden.
Het deed haar pijn dat deze mensen op een hoop werden gegooid met oorlogsmisdadigers of op zijn minst het etiket opgeplakt kregen en er totaal geen aandacht was voor de andere kant van de medaille.
Er wordt nl. nogal kort door de bocht gezegd dat Nederland in Indie niets te zoeken heeft en ter ondersteuning van claims van (overlevende?)weduwes gemakshalve alle militairen op een hoop gegooid met oorlogsmisdadigers.
Over de bersiaptijd die uiteindelijk hoe je het draait of keert de aanleiding vormden voor de Indische exodus, was in Nederland niet veel bekend. De wijze waarop Nederland tegenstribbelend genoodzaakt was tot opvang van deze stroom vluchtelingen evenmin. En als ik kennis neem van deze blogs wordt ik daarin alleen maar bevestigd.
En daar heeft Pia kennelijk ism met Max Slagter een documentaire over gemaakt. Een goede zaak toch? En dat zij Hollandse is doet niets ter zake.
Ik ben dan wel van IN afkomst maar ik ben toch wel trots Nederlander te zijn, want de IN is hier geen tweederangs burger met of zonder kleurtje. Dit land biedt goede kansen aan hen die ze willen grijpen. Maar je moet natuurlijk wel over je schaduw heen willen stappen en niet blijven navelstaren..
Excuus of zak met centen 70 jaar na dato van wie dan ook blijft arbitrair en hoeft voor mij ook niet. Maar misschien dat de beide regeringen en parlementen nog ooit tot de conclusie komen het verleden te laten rusten en verder op vriendschappelijke voet samen te werken aan een betere relatie. Misschien komt dat de vriendschap, verwantschap en welvaart van beide volken ten goede.
Misschien geeft mevrouw Pia een tijdlijn met daarop het vertrekken van welke mensen? Veel mensen vergeten de tijdlijn waar je gemakkelijk de opeenvolgende gebeurtenissen kunt plaatsen.
Jan A. Somers, op 8 september 2013 om 16:36 zei:
Misschien geeft mevrouw Pia een tijdlijn met daarop het vertrekken van welke mensen?
—————————————————————-
We zullen het zien.
In het boekje Het onbekende vaderland ” -De repatriering van Indische Nederlands (1946-1964) onder redactie van Wim Willems en Leo Lucassen staan zes golven vanaf 1945 tot 1969 (CCKP) , de CBS telt door tot 1980(!) blz 9 .
Vanaf 1950 werd verschil gemaakt in de groep potentiele repatrianten tussen Oosterse en Westerse Nederlanders.
1952-1957 CCKP=88.000 CBS 72.447
1958-1963 CCKP=63.000 CBS 70.865 (dus waarschijnlijk inclusief ex NNG ers).
Inmiddels zijn er nieuwe onderzoekingen gedaan , boeken geschreven.
Waarschijnlijk zijn ze nauwkeuriger .
@Pak Huib , Londho is Javaans voor Belanda.
@Pak Surya
Een pak van mijn hart Pak, Ma’af ja dat ik hier naar vroeg. Maar ja als Soendanees beheers ik geen Javaans althans dit woord heb ik nooit gehoord, ook niet bij ons thuis terwijl mijn moeder en ook vader beiden uit Semarang en Pati stammen. Hoewel Blanda soms wel als scheldwoord wordt gebezigd in Indo kringen, zie ik het gewoon als het neutrale Indonesische woord voor Hollander of Hollands.
Dat boekje heb ik gehad. Maar ik ben benieuwd wat er nu, een aantal jaren later, nog over wordt gezegd. Uit de ervaringen van veel Indische Nederlanders kun je ook opmaken dat het voor de meesten geen repatriëring was, maar emigratie naar een vreemd land. Zelfs voor mij was Nederland vreemd. Maar dat maakte het voor mij ook zo spannend. Het ontdekken van je nieuwe thuisland.
Het gebeurd elke keer dat een Londho de Nederlands Indische geschiedenis bepaald
Hoe toh ?
De uittocht / migranten stroom uit Nederlands Indie gebeurde in op zijn minst 6 grote golven , tot meer dan 1968 .
En vanaf 1950 kwam zelfs een beperkte migratiestroom uit Nederland richting Indonesia.
Ben bang dat straks veel “aannames” , en nieuwe mythes worden geboren of met halve waarheden gestrooid.
“De meeste Indische Nederlanders moesten hierna hals over kop Indonesië verlaten”.
… Dus repatriëring was voor de meeste Indische Nederlanders niet uit vrije wil en was meer een plotse vlucht dan een geplande onderneming?
Hmmm….
Of een iegelijk “hals over kop” wegging uit Schoon Insulinde in de jaren vijftig-zestig v.d.v.e kan ik niet staven. Met mijn moeder en stiefvader was dat wel het geval.
Ik meen wel zeker te weten dat de meesten niet uit vrije wil hun hele hebben en houden achter lieten om elders hun heil te zoeken.
Onze uittocht is bij lange lange lange (géén typo!) na niet te vergelijken met b.v. de huidige uittocht van een paar miljoen Syriërs uit Syrië *, maar had wel alle kenmerken van “vlucht” voor (naderend) onheil in zich.
Pak Pierre
* Als we nog eens willen klagen over de armetierige en koude ontvangst in de andijvielucht van weleer, dan is het goed om naar de beelden van die overvolle vluchtelingenkampen in de kale woestijn te kijken of nog beter, om er heen te gaan om de troep en ellende te zien en de stank te ruiken.
“I complained that I had no shoes
“Until I saw a man who had no feet
(Rabindranath Tagore)
PP
“”Onze uittocht… had wel alle kenmerken van “vlucht” voor (naderend) onheil in zich””.
Akkoord.
Maar, anders dan Pia Media BV suggereert, kon die “vlucht” in de eerste jaren van de Republiek worden gepland en de Indonesische overheid dwong in die jaren niet tot vertrek.
Zoals bij alle zaken rond Indië>Indonesië moet je de tijdlijn goed in de gaten houden! Het waren voortgaande ontwikkelingen.
Je hebt gelijk, Rob.
Die 50.000 van zwarte sinterklaas in 1957 / 1958 , dat kun je wel halsoverkop noemen. Men had geen tijd om het vertrek goed voor te bereiden. Bezittingen mee te nemen of omzetten in geld op de bank etc.
En ook andere vertrekreizen kun je min of meer zo noemen.
Het is een generalisatie, je ziet het vaker, toch … als mensen onvoldoende kennis hebben en/of de dramatiek ervan willen benadrukken.
Als ik de titel van de film lees en de eerdere documentaires ‘Archief van tranen’ kennend, dan krijg ik de indruk dat Pia de dramatiek gaat oppoetsen.
Voer geven voor een slachtofferrol.
Dan zeg ik … ho…
Eigenlijk vond ik het altijd prima dat veel aandacht in Nederland naar Joodse Nederlanders uitging, dan waren de Indische Nederlanders gevrijwaard van de verplichting slachtoffer te wezen.
Anderzijds…je pense, toch maar afwachten wat voor documentaire het word.
De film Contractpensions was een relaas met een lach en een traan. De klachten van toen laten zien, maar dan alles ook enigszins weglachen.
Als jeugdige ooggetuige dit inderdaad meegekregen….
De tijdlijn:
“In het begin van de jaren ’50 gingen vooral totoks (volbloed Europeanen) en hooggeplaatste Indo-Europeanen ‘huistoe varen’. Werkgevers betaalden hun vertrek, met veel officiële afscheidsrecepties als gevolg, die opgeluisterd werden door bezoeken van militaire en politieke hoogwaardigheidsbekleders van zowel Europese als Indonesische komaf. Het was het niet ongebruikelijk om eerst een ‘fuif’ te hebben…
Vanaf 1953 verslechterde de relatie tussen Nederland en de in Indonesië wonende Indische Nederlanders, maar ook tussen Nederland en Indonesië. De gemengde groep verloor hun banen en aanstellingen en ontving hiervoor financiële steun uit Nederland, dat hen liever in Indonesië wilde houden dan te laten repatriëren. Pas in 1955 besloot de Nederlandse regering de criteria voor hun komst naar Nederland te vereenvoudigen.
Na 1951 zijn de repatrianten in toenemende Indo-Europeanen.
Opvallend vaker dan in de beginjaren, speelde het afscheid van familie en vrienden zich in ‘intieme kring’ binnenshuis af of alleen op de voetbalclub. In vergelijking met de beginjaren ontbrak de eindeloze opsomming van afscheidsfuiven en –recepties en hoogwaardigheidsbekleders. De anticlimax die aantoonde dat de repatriëring massale vormen had aangenomen, was het uitwuiven van tientallen Surabayanen die in 1955 per Johan van Oldebarnevelt naar Nederland afvaarden. Op de kade stonden alleen twee verslaggevers van het Nieuw Soerabajasch Handelsblad. Voor deze ‘zoveelste reis naar het oude Patria’ waren geen ‘wegbrengers’ meer.
http://www.indischhistorisch.nl/tweede/repatriering/afscheid-van-de-indische-samenleving/
citaat: ““In het begin van de jaren ’50 gingen vooral totoks (volbloed Europeanen) en hooggeplaatste Indo-Europeanen ‘huistoe varen’.” Dat was al vanaf 1945. Ik ging in 1946, en was noch totok, noch hooggeplaatst..