Leo Blokhuis, popmuziekhistoricus, reageert op de site Archief van tranen:
Op het moment ben ik bezig met een boek over de zogenaamde Indo Rock.
Ik ben muziekliefhebber, muziek is mijn vakgebied als beschouwer en ik heb daar al verschillende boeken over geschreven.
De Indo Rock interesseert mij, omdat het in feite het begin van de
popmuziek, de rock & roll in ons land is.
Het klinkt in uw oren wellicht als een futiliteit, maar het is interessante materie.
Ik heb veel oudere Indo’s gesproken over hun leven hier en in Indië, met name in de jaren 50. Maar het is onmogelijk deze mensen te begrijpen en iets van hun leven te doorzien als we niet het drama dat het decennium van de jaren 40 was kennen.
Ik heb besloten mijn boek met historische insteek als roman te schrijven.
...................
Indisch4ever 
buitenzorg, op 7 september 2013 om 09:22 zei:
Hoop maar dat Leo zich niet al te veel laat inspireren door Pia. De titel van haar volgende productie doet het ergste vrezen: “Stille tranen in een kil vaderland.”
——————————————————————————–
Laat de nog levende oudjes met rust .
Moet het weer ingepeperd worden ?
Weer ge-udek udek (gewroet)
Terlaloe dese.
Waarom alleen maar (het lijkt er op) de negatieve kanten naar voren halen.?
Voor velen was het een goede keuze geweest, men kan opnieuw beginnen.
Een nieuwe toekomst voor hun kinderen en cucu’ s.
Hoop maar dat Leo zich niet al te veel laat inspireren door Pia. De titel van haar volgende productie doet het ergste vrezen: “Stille tranen in een kil vaderland.”
Voor de geinteresserden: het zal niet het eerste boek zijn dat over Indo Rock verschijnt. In 1989 publiceerde Lutger Mutsaers het uitstekende “Rockin’ Ramona”.
Goed idee want de generatie sterft uit.
Ja, Leo Blokhuis gaat grondig t’werk. Ik heb zijn boekwerkje met als titel ‘Grijsgedraaid’, overigens een populair deuntje van menig reageerder op dit blog;) maar dit verder terzijde. Niet de heruitgave, zie http://www.bol.com/nl/p/grijsgedraaid/1001004005964952/ maar de tiende druk uit 2009 (zonder CD) met op de voorkant afbeeldingen van twee toegangskaartjes van popconcerten die ik ook heb mogen bijwonen; te weten van Bruce Springsteen en Neil Young.
Medelezers die het boekje ook in hun bezit hebben kunnen beamen hoe grondig en diepgravend Leo Blokhuis in de bronnen duikt. Een favoriet verhaal van mij is te lezen in hoofdstuk 15: Comme d’Habitude /My Way.
Heul in ’t kort: De in Frankrijk gevierde popidool Claude François (luduvudu om France Gall*) heeft met ‘Comme d’Habitude’ (vertaling ‘zoals gewoonlijk’) zie http://www.youtube.com/watch?v=bMoY5rNBjwk in 1967 een bescheiden hitje in Franstalige landen.
De jonge David Bowie** vertaalt het in het Engels, maar brengt het niet uit. Paul Anka*** pikt de melodie van Comme d’Habitude op als hij door Frankrijk reist.
In 1968 vraagt Frank Sinatra (in scheiding, verdacht van Maffia connecties) aan Paul Anka om voor hem een afscheidssong te schrijven, want Ol’ Blue Eyes wil eigenlijk stoppen. Paul Anka schrijft een eigen Engelstalige tekst op de melodie van Comme d’Habitude . Sinatra vindt de melodie maar zozo; neemt het toch eind 1968 op. ‘My way’ wordt een instant klassieker.
Wat als een muzikaal afscheid is bedoeld, verlengt de carrière van Ol’ Blue Eyes atau The Voice met 25 jaar(!).
Ja, dat boek van Leo Blokhuis over IndoRock kun je wel alvast ongezien reserveren, vermist IndoRock je ding is;) uiteraard.
*na een relatie van 3 jaar verlaat de zangeres van ‘Poupée de cire, poupée de son (Eurovisie Songfestival 1965)’ Claude François
**1969: Space Odity (‘Ground control to Major Tom’)
***1957: (Oh, please) DIANA
e.m.
PS.
And now, the end is here
And so I face the final curtain
My friend, I’ll make it clear
I’ll state my case, of which I’m certain
I’ve lived a life that’s full
Traveled each and ev’ry highway
More, more than this, I did it my way
Regrets, I had a few
But then again, too few to mention
I did what I had to do I saw it through without exemption
I planned each charted course, each careful step along the byway
And more, much more than this, I did it my way
Yes, there were times, I guess you knew
When I bit off more than I could chew
And with it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I grew tall through it all and did it my way
I’ve loved, laughed and cried
I had my fill, my share of losing
But now, as tears subside, I find it all so amusing
To think I did all that
And may I say, not in a shy way,
“No, no, not me, I did it my way”
For what is a man, what has he got?
If not himself, thenthu he has naught
To say the things he truly feels and not the words of one who kneels
The record shows I took the blows and did it my way!
My way …
(Revaux/Thibaut/François/Anka)
http://www.ina.fr/video/I00010255
Hele goede insteek van Leo Blokhuis, ben erg benieuwd naar het boek. Hij heeft vooralsnog gelijk, zonder de historie te kennen is het onmogelijk goed te begrijpen.
Dat kan een leuk boek worden met fijne herinneringen.
RG