Over het boek Niks te vrienden:
Peter Makkes (1939) verbleef als kind in de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië. Hij vertelt het verhaal over zijn ouders, hoe die elkaar 80 jaar geleden ontmoetten en in Nederlands Indië terecht kwamen,
.
Mail van Peter Makkes:
Deze dagen heb ik weer veel aan de oorlog gedacht en de kampen waar we in terecht kwamen. Contact met mijn vader was er nauwelijks, een enkele kaart gecensureerd door de Jap. Hij zat ook in allerlei kampen waaronder in Tjimahi, waar hij dit bord en beker voor zichzelf maakte, zie foto.
Om mezelf enigszins te bevrijden en te begrijpen wat mijn en ons leven zo overhoop heeft gehaald, heb ik alles opgeschreven in mijn boekje ‘Niks te vrienden’. Deze titel komt van het volgende voorval.
Een hoge Jap liep met zijn adjudant door het kamp, het leek wel of hij dronken was, en hij zei steeds: “De oorlog is voorbij, nu zijn we allemaal weer vrienden”.
Nel, mijn moeder, en haar vriendin keken elkaar aan, draaiden zich om en zeiden: “Val dood, helemaal niks te vrienden.”
Ik wens lotgenoten en hun familie sterkte, wijsheid en veel liefde toe.
...................
Indisch4ever 
Tja … en de Heere hep noch so gesegt dat wij onze fijanden lief moeten hebben.
Pak Pierre
Pak Pierre,
Zeer waarschijnlijk bezit U het 3e oog, ”met onze fijanden lief moeten hebben”.
Want toenmalige Duitse ingezetenen zaten daar ook. In Padang bijv.
zaten Duitse burgers in enkele huizen die opgetooid werden met
christelijke leuzen,waaronder het bovenstaande.
Daarbij volgens kabar angin gingen Duitsers, Indo of niet zonder
pardon op de boot naar Duitsland.
Mss. kan dat opgespoord worden in de naoorlogse nieuwsbronnen.
siBo
Nou Pak Bo …. de gelukkigen gingen misschien op de boot naar de Heimat (wo es ein Wiederseh’n gibt).
Volgens mij werden de meesten na de inval in Nederland geïnterneerd. Een deel werd op erbarmelijke wijze verscheept naar elders, o.a. naar Suriname, waar Nederland in oorlogstijd een heus concentratiekamp voor Duitsers en aanverwante NSB-ers in stand hield.
Denk ook aan de Duitse medeburgers, onder wie de schilder Walter Spies, die in de ruimen van de “Van Imhoff” naar Ceylon werden verscheept toen het schip werd getorpedeerd (ik meen door een Japans vliegtuig uitgerust met torpedo’s) en zij als ratten in de val kwamen te zitten.
Nederlands bewakingspersoneel weigerde de ruimen te openen, c.q. de prikkeldraadversperringen weg te halen. De weinigen die uit de ruimen wisten te ontkomen werden door Nederlanders belet om in de reddingsboten te klimmen. De meesten van die weinigen verzopen dus ook.
Tja … niks te vrienden toch?
Pak Pierre
Geweldig van je moeder en haar vriendin. Daar neem ik mijn pet voor af.
Een beter antwoord had ik niet kunnen bedenken!
Sterkte Peter Makkes!