Onlangs weer was er rumoer over een 4 mei-herdenking te Vorden die na afloop de vertrekkende bezoekers zou sturen langs de graven van Duitse soldaten. Het is geen herdenking van die Duitse soldaten, maar een handreiking naar een voormalige vijand, zei de burgemeester.
Anderen waren boos en dreigden met acties omdat ze vinden dat dit slot toch een verkapte herdenking was van daders.
Dit rumoer maakte ook weer de discussie los over wie, wat en welke periode herdacht moet worden in de 4 mei dodenherdenking. Alleen beperken tot Nederlandse slachtoffers uit wereldoorlog II of ook gevallenen van ná die oorlog, bijv militairen in de diverse veldslagen van Nederland.
In Indische kringen had indoradio laatst op facebook de vraag gesteld:
Vindt U dat ook Japanners moeten worden herdacht op 15 augustus ?
Dat nooit, was de algemene teneur van de antwoorden.
Op Indisch4ever was er de wens ook andere Nederlandse slachtoffers
(1945-1962 Indonesische onafhankelijkheidstrijd en Nieuw Guinea) van na 15 augustus mede te herdenken. Burgers als wel militair.
Vandaar onderstaande vraag:
-
- en
Indische Soos -
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
De opmerking van Boeroeng heeft me wel aan het werk gezet, want elke twijfelachtige of dubieuze opmerking wie wel of niet in het kamp heeft gezeten doet mij de deep-down boosheid naar boven rijzen, het gaat dan om het onrecht dat velen Indischen is aangedaan, het nooit gelijkwaardig behandeld te worden wat WOII en haar gevolgen betreft
Ik heb dus de website van de Stichting 15 Augustus gelezenen en ik val van de ene in de andere verbazing
+++++++++ In april 1942 valt Japan het toenmalige Nederlands-Indië binnen. +++++++++
wij hebben het over een Stichting die wat wil doen aan Geschiedenis, wat wil herdenken
+++++++++ Alle Europeanen, waaronder merendeels Nederlanders, worden geïnterneerd en militairen worden krijgsgevangen gemaakt. De Indische en inheemse bevolking blijft weliswaar deels buiten de interneringskampen, maar wordt uitgebuit. +++++++++
Ik vraag mij af wat de Stichting in hemelsnaam onder Indische bevolking verstaat, in dit verband zijn het volgens hun geen Nederlandersd want die zaten in de kampen
+++++++++ De (inheemse) Indonesische bevolking en een belangrijk deel van de Indo-europeanen blijven gedurende de Japanse bezetting buiten de kampen.+++++++++
Ook hier zijn volgens de Stichting de Indo-Europeanen geen Europeanen dus geen Nederlanders
+++++++++ Na de capitulatie, in de Bersiapperiode, komen vele Indo-europeanen alsnog in interneringskampen terecht +++++++++ Eindelijk zijn ook de Indo-Europeanen in de kampen gepromoveerd
++++++++De Bersiap………………………..Maar de oorlog is niet afgelopen!. De Japanners hebben zich weliswaar overgegeven, maar er blijkt een andere oorlog gaande te zijn. +++++++++
De Stichting maakt wel gewag dat de oorlog niet is afgelopen maar trekt niet de consequenties om in haar herdenking daaraan ook aandacht te geven… heeft zij wat te verbergen
++++++++ABCD-landen (the Americans, the British, the Chinese and the Dutch)++++++++
opmerkelijk ik dacht alle afkortingen te kennen zoals ABDA-commando , maar ABCD-landen is mij ontschoten
In den beginne was er ABCD. Klonk leuk. Toen bleek dat C in de Pacific eigenlijk niet mee deed, viel dat er uit. Toen kwam het begrip Maleise Barrière met het oog op Australië, die met een A mee mocht doen.
Wat ben ik blij dat meerdere mensen belangstelling krijgen voor de bedoeling van de herdenking.
Nu nog mensen die aan de touwtjes trekken of mensen die de mensen die aan de touwtjes trekken hevig door elkaar willen en kunnen schudden en als ze dan nog niet luisteren, aan de oren djèwèr.
Pak Pierre
En als de 15 augustuscomité’s toch de sites, brochures en beginselverklaringen bijstellen.
Wilt de stichting 15 augustus 1945, die de Nationale Herdenking organiseert, dan deze foute passage van de website schrappen
http://www.indieherdenking.nl/cms/publish/content/showpage.asp?pageid=28
Of moet ik harder schreeuwen? Roepen dat het racisme en koloniaal is? Rel trappen ?
Is deze Indische jongen nog steeds te beleefd ?
Kan I4E naar het Indisch Platform schreeuwen? De eerste actie voor de nieuwe voorzitter?
Die datum van 15 augustus als einddatum van WO II, als de dag voor herdenking van die oorlog is prima.
Maar je kunt op die dag ook de nasleep van die oorlog herdenken.
Ik vind dat de 15 augustus-comité’s dit duidelijker moet noemen in de brochures, doelstellingen en beginselverklaringen.
En ook kan men best wel vermelden dat vele nazaten terugdenken aan hun ouderen op zich. Ook zij die ver na de oorlog en exodus overleden.
Je kunt het ook zo zien : Een stukje Nederlandse cultuur is stervend.
Sommigen zouden zeggen : een volk is stervend en wordt weggeassimileerd.
Je bent pas dood als er niet meer over je wordt gepraat.
Pak Boeroeng, Al jaren voordat ik in Nederland aankwam werd
me bijna door een ieder in m’n botte hersens geprent,
Aanpassen-aanpassen en nogmaals aanpassen.
Eerlijk gezegd wist ik niet wat ’t inhield.totdat ik hier
in Holland aankwam.
Mss kwam dat ik niet in de hogere kringen rond doolde.
bijv. m’n eerste legering in de paardenstal onderaan
de Bult te Oldenbroek Ask.
De wollen stinkende uniform met das en knollen
aan je voeten.
Waarbij je s avonds laat voeten inspectie kreeg van een
persoon waar de walmen zelfs opstegen.
Je ontbijt op een houten tafel gekwakt, dat gereinigd werd
met een stoffer.
En het wekelijkse warm bad waar je de laatste zeep-
resten met koud water kon afspoelen.
Tsja, dat was aanpassen.En geen belangstelling
inz.je verleden Blij wezen en aanpassen.
siBo
!
PM : Kabinet Kok erkent 15 augustus 1945 als het officiële einde van de Tweede Wereldoorlog voor het Koninkrijk der Nederlanden
( het gehele RIJK !?)…
“Deze oorlog leidt uiteindelijk tot o.a de onafhankelijkheid van Indonesië op 27 december 1949.
Dit betekent dat tot in de jaren zestig zo’n 300.000 personen vanuit Indonesië naar Nederland komen. Velen zijn nog nooit in Nederland geweest en hebben op de een of andere manier hun wortels in Indië. Hollanders, Indo-europeanen (“Indo’s”) en de groep Ambonezen / Molukkers en Chinezen.
Ondanks hun eigen (vaak dramatische) oorlogsgeschiedenis, wordt hen duidelijk gemaakt dat in Nederland een “eigen” oorlog is geweest waardoor er geen ruimte blijkt te zijn voor de verhalen over die “verre Aziatische” oorlog.
Dit heeft onder andere tot gevolg dat het einde van de Tweede Wereldoorlog voor veel Indische mensen niet een periode van herstel inluidt, maar eerder een markering blijkt te zijn van voortschrijdend verlies: van have en goed, status en geboorteland. Soms zelfs van identiteit. Kortom, compleet verlies van een manier van leven.
De 15e augustus is elk jaar de dag waarop al die ingrijpende gebeurtenissen kunnen worden herdacht in gezelschap van personen met een gedeelde “Indische” achtergrond.
De eerste herdenking op 15 augustus komt op initiatief van ir. G.S. Vrijburg in 1970 in Den Haag tot stand. Hierbij zijn koningin Juliana, Prinses Beatrix en Prins Claus aanwezig.
Na deze, oorspronkelijk als eenmalig bedoelde gebeurtenis, blijkt dat velen behoefte hebben aan een herhaling van deze gelegenheid tot herdenken en ontmoeten. In 1980 wordt de Stichting Herdenking 15 augustus 1945 opgericht met ZKH Prins Bernhard als beschermheer om een jaarlijkse herdenking en ontmoeting te organiseren. In dat jaar vindt een grootse herdenking plaats in aanwezigheid van Koningin Beatrix en ZKH Prins Claus. Sedertdien wordt ieder jaar de herdenking op 15 augustus op wisselende plaatsen in het land georganiseerd.
In 1999 heeft het kabinet Kok 15 augustus 1945 erkend als het officiële einde van de Tweede Wereldoorlog voor het Koninkrijk der Nederlanden. Vanaf dat moment wordt op deze dag op alle overheidsgebouwen gevlagd. Ook de media besteden zendtijd aan deze gebeurtenis.
Velen van de generatie die de Tweede wereldoorlog in Azië daadwerkelijk hebben meegemaakt zijn inmiddels overleden. Desondanks wordt de jaarlijkse Herdenking op 15 Augustus druk bezocht.
Voor vele deelnemers is het de gelegenheid om stil te staan bij de eigen herinneringen aan die periode. Om eer te bewijzen aan dierbaren die deze periode niet hebben overleefd.
http://www.beleven.org/feest/indie_herdenking
“Sedertdien wordt ieder jaar de herdenking op 15 augustus op wisselende plaatsen in het land georganiseerd.” De nationale herdenking, op TV te volgen, vindt elk jaar plaats bij het Indisch Monument in Den Haag. Bij de herdenkingen elders worden ook andere data en doelgroepen genoemd.
Bij een rondgang langs de verschillende woonplaatsen mbt tot de 15 aug herdenking schijnt men daarentegen wel de bersiap tijd ‘mee te nemen’ ?
Bijvoorbeeld:
Terugblik Herdenking 15 augustus 2012
26. augustus 2012 | Auteur: Arjati
Het is woensdagochtend 15 augustus 2012 en de Nederlandse driekleur, de Bredase vlag en de Raffy vlag wapperen halfstok rondom het Herdenkingsmonument 15 augustus in de achtertuin van Woonzorgcentrum Raffy.
De eerste toespraak wordt gehouden door Burgemeester van der Velden.
Dames en heren,
Het is vandaag 15 augustus. Ik ben dankbaar dat u mij vandaag weer uitgenodigd heeft om samen met u te herdenken. Officieel markeert 15 augustus 1945 met de capitulatie van Japan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Maar voor Nederlands-Indië begon toen een ellendige periode. Waar de rust langzaam terugkeerde in het Westen en men weer voorzichtig durfde te denken aan wederopbouw en een toekomst, bleef het geweld doorgaan in De Oost.
We herdenken vandaag de mannen, vrouwen en kinderen die gestorven zijn ten gevolge van de Japanse bezetting en de Bersiap-periode in Nederlands-Indië. Ik bedank de stichting Arjati en woonzorgcentrum Raffy voor de inzet die u ieder jaar toont om deze herdenking mogelijk te maken. Vorig jaar wees ik er al op dat ik trots ben dat er in Breda zo respectvol en met zoveel toewijding deze, maar ook andere herdenkingen, georganiseerd worden. Daar zijn veel stadgenoten bij betrokken. Herdenkingen die onszelf alert houden en onze kinderen bewust maken dat vrijheid en gelijkheid geen vanzelfsprekende begrippen zijn. Dat we deze waarden nooit vanzelfsprekend moeten achten, maar ze moeten koesteren en beschermen. enz enz.
“Velen van de generatie die de Tweede wereldoorlog in Azië daadwerkelijk hebben meegemaakt zijn inmiddels overleden. Desondanks wordt de jaarlijkse Herdenking op 15 Augustus druk bezocht.” In de VS, Engeland, Frankrijk en België wordt jaarlijks nog 11 november (Armistice-Day) herdacht. In Diksmuide (?) in België wordt elke avond nog de Last Post geblazen!
Ik wil even de geheugens van de Heren opfrissen wat betreft de Vaderlandse Geschiedenis :
4 Mei dodenherdenking
5 Mei bevrijdingsdag
Ned. indie, die Stichting 15 Augustus gaat dus vieren
15 Augustus dodenherdenking
Ik ben benieuwd wat die Stichting op 8 Maart gaat vieren, Internationale vrouwendag zeker.
De Stichting heeft volledig willekeurig (welke maatstaf is gebruikt??) 15 Augustus gekozen als herdenking van de gevallenen. Aangezien de Jappen toen de wapenstilstand accepteerden, zou het een bevrijdings- dus feestdag dienen te zijn. Uit ons alom geprezen geschiedenisboek “De Terugkeer” is duidelijk te zien dat de kolonialen het kamp uitgingen maar weer schielijk terugkeerden achtervolgd door wraakzuchtige pemoeda’s. Over het lot van degenen buiten het kamp wordt niet of nauwelijks gerept in het standaardwerk..
Natuurlijk is de situatie in Indie niet te vergelijken met Nederland. Daar werd door de onverzettelijken in Nederland bijltjesdag gevierd. In Indie werden om de nabij 20.000 Nederlanders getjingtjend en getjampoerd. Eigenlijk kan met recht in Indie gesproken worden van bijltjesdag.
Ik vind het curieus dat bij deze Stichting de werkelijkheid ophoudt bij 15 Augustus. Ze moeten wel met hele goede redenen komen om die datum te rechtvaardigen, rekening houdend met wat na die datum in Indie gebeurt..
Bij de herdenking van de doden hou ik ook rekening met de meer dan 5.000 soldaten die tussen 1945 en 1962 zijn gevallen in Indie/NG. opmerkelijk is dat deze categorie apart worden herdacht in of all places Roermond (wat heeft Roermond met Indie te maken???) en wel in de eerste week van September. Ik heb deze vraag gesteld aan de secretaris van die club in Roermond maar heb daarover nooit duidelijk antwoord gekregen.
“Ik vind het curieus dat bij deze Stichting de werkelijkheid ophoudt bij 15 Augustus”. Ik weet niet wie die datum heeft vastgesteld. Een feit is wel dat de hele Indische gemeenschap in Nederland zich daarbij neerlegt (of zich daarvoor niet interesseert). En die Stichting is volgens mij ook lid van het Indisch Platform.
Pas wel op met voorstellen om die datum te veranderen. Je trekt daarmee de hele beerput van meningen en opinies open. Boeroeng zal dat vast niet leuk vinden. Mag je dat onze slachtoffers aandoen? Met die formele datum kan je ook vrede hebben, zolang je maar niet in het openbaar vertelt dat het toen vrede was. En de mensen die de toespraken houden kunnen voorzichtig toch meer doen dan vasthouden aan 15 augustus 1945. Ik denk dat ze daarvoor veel dank oogsten. Dat weegt toch op tegen een schrobbering? Hormat brengen is meer dan de rationaliteit van een datum.
Helemaal mee eens.
Dat is een goede omschrijving van de doelstelingen, Rob.
Er is nog wat….
Voor mij is 15 augustus ook een herdenken van al die ouderen die er nu niet meer zijn en ver na de oorlog, ver na 1962 zijn overleden.
Mas Rob geeft wel een heel goede omschrijving, maar……….
Op 5 mei worden niet alleen de slachtoffers van WO II herdacht, maar vele anderen ook.
Op 15 augustus hetzelfde voor de slachtoffers uit Indië en de periodes erna.
Maar waarom is het 5 mei en 15 augustus en geen andere dagen?
Dat zijn toch de bevrijdingsdagen van WO II?
Is het om politieke en financiële redenen om op die dagen ook andere slachtoffers te herdenken omdat het te duur en te ingewikkeld is?
Ik ben het persoonlijk wel eens met Mas Rob en Boeroeng, maar ik snap de logica niet.
“Op 15 augustus hetzelfde voor de slachtoffers uit Indië en de periodes erna.” Dat laatste is het nou net niet! Dat is mijn allergie voor de datum 15 augustus.
Meneer Somers, dat is toch ook wat ik (getracht heb) geschreven?
De twee gekozen dagen gaan toch over de periode van vóór de gekozen datum (5 mei en 15 augustus). Hoewel ik mij afvraag of 15 augustus wel een juiste keus is.
Pas op met dat 15 augustus, heren! Bij de SVB komen mensen die na 15 augustus 1945 zijn geboren niet in aanmerking voor de uitkering dat gegeven wordt aan zij die voor 15-8-45 zijn geboren.
Spreekt uit ervaring.
Hormat brengen is meer dan de rationaliteit van een datum, zoals Jan Somers schreef.
Daarbij, er is niets wat ons verbiedt om een eigen persoonlijke invulling te geven aan de herdenking. Sterker, juist die persoonlijke herdenking is voor mij belangrijker dan de officiële plechtigheid.
Waar het mij om gaat is dat het einde van de tweede wereldoorlog geen bevrijding bracht en dat de bersiap verbonden is met de omstandigheden waaronder de wereldoorlog tot een einde kwam. Bersiap slachtoffers horen bij de slachtoffers van de Japanse bezetting. Die erkenning is belangrijk, in mijn optiek.
Mas Rob, ik schreef:
Hoewel ik mij afvraag of 15 augustus wel een juiste keus is.
Daarbij dacht ik ook aan de bersiap.
Maar ik denk dat elke datum keuze moeilijk is.
Kijk 5 mei is duidelijk: de oorlog is voorbij, maar kan je dat ook van 15 augustus 1945 ook zeggen?
Mijn opa van moederkant zat in een jappenkamp in Bandoeng en werd in februari 1945 wegens ernstige ziekte en zwaar ondervoed overgebracht naar het hospitaal van het vrouwenkamp Petamburan ( in Batavia), waar hij op 30 augustus 1945 overleed. (ziekte en uitputting)
De ogs erkent hem als oorlogsslachtoffer en zijn naam staat ook als zodanig vermeld op de namenwand nabij Bronbeek.
Dus overleden na 15 augustus, maar toch slachtoffer van de jap.
Graag nadere informatie inz .deze ”namenwand” nabij Bronbeek.
Kan dan anderen evt. hierover inlichten.
mvd siBo
Wat wilt u weten over de namenwand, meneer Bo Keller?
Zie:
http://www.defensie.nl/cdc/bronbeek/landgoed/monumenten/_monument_japanse_vrouwenkampen
Mijn opa was overleden in het vrouwenkamp Petamburan, Batavia.
Dank U wel, nu is het me duidelijk.
Het is de tijdelijke opstelling,dat elk jaar opnieuw
geplaatst wordt op het landgoed ”Bronbeek” bij Herdenkingen.
siBo
Ik denk erover na om toch een schoon briefje aan de Dames en Heren van de Stichting Herdenking 15 Augustus te sturen want er staan toch wel wat nijpende en geschiedkundige zaken open.
Zoals die datum van 15 augustus is gekozen omdat de Japanners zich overgaven… nou en… de vrede met japan vond pas plaats ergens in september 1951…zoals er de vrede van Versailles , Muenster en Rijswijk was. Waarom wordt dan niet september als Datum gekozen?
De stichting richt zich op de Japanners en gaat volledig voorbij aan het ondervondne leed van de slachtoffers. Het zijn eigenlijk Nipponfielen, ze kunnen zich schurken aan een duidelijk vijandbeeld daarbij het leed van de slachtoffers op de koop toe nemen.
Waarom toch deze Jappenprioriteit???
Afgelopen 4 Mei werd over de slachtoffers op een brede basis herdacht op de Dam in bijzijn van het Koninklijk paar. Mijn vraag is waarom de stichting de kring van slachtoffers beperkt?? en waarom haar herdenking afwijkt van de Nationale Herdenking op de Dam. Is er dan eigenlijk niet sprake van 2 soorten Nederlanden???
Je zou de statuten van de Stichting eens moeten kunnen inzien. Wat is de doelstelling van de Stichting?
Uit de website:
Doelstellingen
Het eerste doel van de Stichting is het jaarlijks op 15 augustus organiseren van een waardige herdenking van het formele einde van de Tweede Wereldoorlog voor het Koninkrijk der Nederlanden en van alle slachtoffers die tijdens die oorlog in het voormalig Nederlands-Indië zijn omgekomen.
Het tweede doel is het in Nederland meer bekendheid geven aan de herdenking van deze historische dag, de in voormalig Nederlands-Indië gevoerde strijd tegen Japan, het gepleegde verzet en de ondergane vervolging tijdens de bezetting door Japan en de gevolgen daarvan voor de mensen die daar toen woonden.
Een rigide vasthouden aan de datum van 15 augustus 1945 als einde van de oorlogsperiode doet geen recht aan het oorlogsleed dat ontstond in de maanden volgend op die datum. Toch lijkt het me verstandig om vast te houden aan de datum. Niet als scheiding, maar als indicatie waar het bij het herdenken om gaat. Het gaat immers niet om het herdenken van het koloniale conflict, maar om een herdenking van het einde van de tweede wereldoorlog.
Het lijkt me niet al te moeilijk om de doelstelling van de stichting aan te passen om ook ruimte te geven aan het herdenken van de slachtoffers van de bersiap. Immers, de slachtoffers vielen als directe consequentie van de manier waarop de oorlog tot een einde kwam.
De doelstellingen zouden als volgt kunnen worden aangepast:
Het eerste doel van de Stichting is het jaarlijks op 15 augustus organiseren van een waardige herdenking van het formele einde van de Tweede Wereldoorlog voor het Koninkrijk der Nederlanden en van alle slachtoffers die tijdens die oorlog EN IN DE NASLEEP ERVAN in het voormalig Nederlands-Indië zijn omgekomen.
Het tweede doel is het in Nederland meer bekendheid geven aan de herdenking van deze historische dag, de in voormalig Nederlands-Indië gevoerde strijd tegen Japan, het gepleegde verzet, de ondergane vervolging EN HET ONDERGEGANE LEED tijdens EN DIRECT NA de bezetting door Japan en de gevolgen daarvan voor de mensen die daar toen woonden.
Alweer politiek?
Bij de optelsom van slachtoffers werden de ‘hongerdoden’ vd locale bevolking over het hoofd gezien.
Memo:
De hongersnood op Java is de hongersnood van 1944 tot het eind van de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië en de periode daarna, waarin door Japans wanbeheer 3 tot 4 miljoen Nederlandse rijksgenoten stierven.
Ondanks het enorme aantal doden is er in de Nederlandse geschiedenisboeken over deze periode zeer weinig terug te vinden. E. de Vries komt in 1946 op ongeveer 2.450.000 doden.[1] Loe de Jong komt in zijn Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog aanvankelijk tot een schatting van meer 2 miljoen doden, maar een tiental pagina’s verderop stelt hij dat het om 2,5 miljoen doden moet gaan.[2] Andere wetenschappers komen op 3 tot 4 miljoen
HP/DE TIJD magazine 27-08-2010 Waarom negeren we de Indische Holocaust van 1943-44?
Wat de Japanners in deze twee specifieke jaren op deze eilanden deden, kan het beste worden omschreven als: extreem wrede verwaarlozing. Er werd er nog geen vinger uitgestoken naar de miljoenen die letterlijk op straat lagen te creperen, terwijl daar wel degelijk mogelijkheden toe bestonden.
Waarom hoor je hier toch nooit iets over, en al helemaal niet van ‘Indische’ mensen?
Het antwoord ligt enigszins voor de hand. De Nederlanders hadden ‘in het Jappenkamp’ gezeten, volledig afgesloten van de ‘gewone’ wereld. En na 15 augustus 1945 konden de (Indische) Nederlanders niet weer gewoon de draad oppakken maar moesten ze meteen door naar de volgende, als ‘politionele actie’ vermomde oorlog tegen de Indonesische onafhankelijkheidsstrijders.
Er is, zou je kunnen zeggen, voor de kolonialen nauwelijks gelegenheid geweest om het oorlogsleed van hun vijftig miljoen mede-rijksgenoten tot zich door te laten dringen. Bovendien, je had je handen vol aan je eigen leed. En dan nog, op papier mochten de Hollanders en Indonesiërs dan de zelfde koningin dienen, in de praktijk had je niet zo veel met die mensen, zeker niet als ze jou ook nog eens kwijt bleken te willen.
Al met al is het waarschijnlijk dat de meeste Indische Nederlanders nooit hebben geweten op welke schaal de Japanners hongersnood hadden veroorzaakt en hoeveel doden dat heeft gekost. Aldus hebben zij het Indonesische oorlogsleed kunnen monopoliseren.
Uit onwetendheid enerzijds, en vanuit het koloniale superioriteitsgevoel dat toen vanzelf sprak maar ons nu als pijnlijk en verkeerd toeschijnt, anderzijds. Het is nog niet te laat om deze omissie in de herdenkingen van de oorlog in Nederlands-Indië recht te zetten.
Het enige wat wij van de honger onder de Indonesische bevolking kenden: Op een zekere dag (1944??) verscheen uit het niets onze vroegere kebon bij mijn moeder, vel over been. Mijn moeder kookte haar laatste zakje katjang idjo wat hij direct opslurpte. Daarna weer in stilte verdwenen en nooit meer terug gezien.
De bersiapmoorden in Soerabaja werden vooral gepleegd door het stadsproletariaat, werkloos, brodeloos, uitgehongerd. Uiteraard heel gevoelig voor het opzwepen door Boeng Tomo en K’toet Tantri.
Is het iets om ook de slachtoffers te herdenken van krijgshandelingen die vóór 7 december 1941 hebben plaatsgevonden? De Java-oorlog, de Lombok-expeditie, de Atjeh-oorlog….?
@Loekie, Laten we dan ook gelijk de zielige Nederlanders herdenken die op banda zijn vermoord voor hun heldhavtige optreden.
Tsja en onze knuffel I.H.C. op Bronbeek daar komt
toch de knuffelkennis vandaan.
Daar komen de knuffels (schutters) ze lopen
zich lam. De mannetjesknuffels van Indostan.enz.
siBo
Ik herinner mij nog goed 22 September 1984 President Francois Mitterand en de reus Bondskanselier Helmut Kohl staan hand in hand op de begraafplaats Verdun om de doden, franse en duitse militairen te gedenken die gevallen zijn in de 2 wereldoorlogen, zonder onderscheids des persoon..
Daar is een heel proces van schuld bekennen, vergiffenis, vergeven maar niet vergeten aan vooraf gegaan en daar hebben beide staatsmannen aan bijgedragen. Er is een nieuwe verhouding geschapen tussen Duitsland en Frankrijk, dus dader en slachtoffer kunnen in gelijkwaardige positie tegenover elkaar staan.
Nederland heeft altijd in een wat schizofrene en spastische verhouding met Duitsland de grote broer geleeft, misschien hangt boven de relatie de schuld aan bijna 100.000 weggevoerde joden met al dan niet bereidwillige hulp van Nederlandse zijde. Ik herinner mij nog het schofterige gedrag van Ronald Koeman bij de Europese kampioensschappen in 1988. Misschien missen wij staatsmannen van formaat om oude wonden te helen. Wij vergeven nooit maar vergeten wel veel.
En zolang Japan geen schuld bekent over WOII kan zij nooit tot een vergelijk komen met bvb Nederland, of het moet om wat prinsesjes gaan.
En het dodental, het precieze aantal, die meneer moet maar met een zakjapanner de doden tellen. Ook bij Rawagede is het dodental niet nauwkeurig na te gaan, dat betekent niet dat er bij Rawagede niets gepasseerd is, argumentatie van revisionisten
En wat die Herdenking 42-45 betreft heb ik altijd gemeend dat dat de enige en korte periode is dat de Nederlandse kolonialisten als slachtoffers aangemerkt willen worden, dat willen sommigen ook zo houden en gaan dan met de Geschiedenis op de loop.
Op 15 Augustus interviewt Theodor Holman wat Kampers van binnen en van buiten. Ik ken hem als een heel kritische man. Hij zou over de herdenkingsperiode toch iets interessants kunnen zeggen, dat zou de mensen toch wel aan het denken kunnen zetten.
Maar ja al je als knuffeldier door het Indische establishment bent opgenomen, dan laat je dat toch zo.Ik wacht de gebeurtenissen op 15 augustus maar af.
Vanwege suboptimale gezondheid en conditie kom ik op 15 augustus niet meer naar de herdenking. Maar ik zit dan wel voor de TV. Ik heb mij daarbij nooit gerealiseerd dat ik een Nederlandse kolonialist ben die als slachtoffer aangemerkt wil worden en een loopje neem met de geschiedenis. Interessant dat nu wel te weten. Het enige wat ik in de stilte doe is denken aan al die mensen die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.
Natuurlijk ben ik het eens met de reactie van Hans. Maar wordt het niet eens tijd dat de juiste aantallen doden genoemd worden? Vorig jaar beweerde b.v. een journaliste van Omroep Gelderland dat er wel 3.500 doden te betreuren waren uit de Vrouwen en Kinderkampen (i.p.v. 13.500 doden). Bij de afgelopen 4 mei Herdenking beweerde een volgende nitwit van een journalist dat er in de gehele Tweede Wereldoorlog in v/m Nederlands Indië wel 13.000 doden waren te betreuren. Ik vraag mij af waarom deze getallen worden genoemd door deze nalatige malloten die zich onderzoeksjournalisten durven te noemen. Vergeten worden o.a. de 20.000 doden van de Japanse zeetransporten en de ruim 20.000 gevallen uit de Bersiapperiode. De officiële dossiers van de vermoordden uit de Bersiapperiode, allen met het stempel geheim en in het bezit van Pia van der Molen, zijn zelfs nog nooit opgevraagd door de Nederlandse Overheid, noch door het NIOD. Geen interesse dus. Maar alles bij elkaar, inclusief de militaire verliezen en de verzetstrijders zijn er tussen de 70.000 en 80.000 doden te betreuren. Vergeet ook niet dat er complete families verdwenen zijn, waar nauwelijks nog iemand iets van afweet.
De enige conclusie die ik kan trekken is dat de Nederlandse pers een kongsi vormt die het koloniale verleden uit het collectieve geheugen van de Hollanders probeert te verwijderen. En verder alles maar voor te stellen alsof het in Indië allemaal niet zo erg was. De inquisitie methoden die zij op de Nederlandse geschiedenis proberen toe te passen irriteren mij mateloos, maar ja, zei Schiller in de 19e eeuw niet al: “Mit der Dummheit kämpfen Götter selbst vergebens”.
“De officiële dossiers van de vermoordden uit de Bersiapperiode, allen met het stempel geheim “. Officieel? Geheim? Onzin. Verhalen van de heer Jack Boer, met zijn eigen stempel? De inhoud van de op TV vertoonde documenten waren allang bekend uit mij vertelde verhalen, en eigen ervaring. Dat ze in Nederland niet bekend waren is een ander verhaal. Maar dan hoef je ze toch niet met franjes te versieren?
Het aantal bersiapslachtoffers zal nooit bekend worden. De kali was meestal dichtbij, en wegrottend in de bush kom je ook niet in de statistiek. Bij het bergen van lijken in Soerabaja werd er wel geturfd, maar soms was het zo’n rommeltje dat je niet wist welk been bij welke arm hoorde. Begraven in nood(massa)graven, bij herbegrafenis vaak ook niet meer uit elkaar te houden. Het resultaat is o.a. in Surabaya op Kembang Kuning te zien. Rijen verzamelgraven zonder namen, ook geen aantallen. Over bijvoorbeeld de slachtoffers van het Goebengtransport van 28 oktober 1945 is veel bekend uit de Engelse legerrapporten, toch kent niemand het exacte aantal. Dat geldt ook voor onze (gesneuvelde) bevrijders, de Gurkha’s.
Het grote aantal nullen in de aantallen betekent alleen maar dat we het niet weten. Daarbij wordt ook misbruik gemaakt met een nulletje minder of meer!
Ik dacht dat in die tijd veel militaire stukken een stempeltje kreeg van ‘geheim’ . Dit werd ook een gewoonte. Het zegt helemaal niks dat ‘de overheid’ met een doofpot bezig was .
Toch is het mogelijk meer onderzoek te doen naar de excessen van alle partijen in de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd en wellicht kan er een betere inschatting gemaakt worden over Nederlanders en andere slachtoffers gemaakt uit naam van de Merdeka in het najaar van 1945.
De uitspraken van Pia van der Molen waren ietwat te emotioneel.
Zoals zij dat zei, met haar cijfers, moet niet al te letterlijk worden genomen.
Er waren in de bersiaptijd in ieder geval geen Nederlandse militaire stukken die geheim moesten blijven. De Nederlandse troepen begonnen pas half maart 1946 de Engelse posities over te nemen. De bersiap was toen al praktisch voorbij, daar hadden de Gurkha’s voor gezorgd. In Soerabaja durfden we vanaf ca. mei met mobiele poliklinieken op republikeins gebied te werken. Wel griezelig natuurlijk, maar geen problemen ondervonden. Wel nog steeds incidentele roofmoorden, maar dat was geen bersiap meer.
Beste Jan,
Weleens van de uitgave van het Papieren Herdenkingsmonument van Gevallenen in Azië 1941 – 1945 gehoord? Het register gevallenen van KNIL, Binnenlands Bestuur en Indisch Verzet, een uitgave van de st. JES. Alleen hierin staan ruim 24.179 namen, met adressen en wanneer en waar zij zijn omgekomen. Dit is dus maar één dossier, waar de kampslachtoffers nog niet eens bij vermeld staan, noch van degenen die tijdens de Bersiap vermoord zijn.
Dat met name de Nederlandse pers liever een paar nulletjes verwijderen over de slachtoffers tijdens W.O. II in hun schaamte over het koloniale verleden, is ook al jaren
bekend. Maar dat zij schaamteloos door blijven gaan met het noemen van veel geringer aantallen is een godspe!
Daar heb ik van gehoord, maar niet gezien. Het gaat mij puur om het herdenken, de jaarlijkse nationale herdenking. Mensen zijn pas dood als er niet meer over wordt gepraat.
Ook ik sta achter de voorgaande reacties.
tussenstand
ca 60% van de stemmers vinden dat de herdenkingen ook moet gaan over de periode aug 45-62
ca 40 % vind dat alleen 41- aug 45 geldt
Ook ik ben het volledig eens met voorgaande reacties.
Met de stelling van dhr Hans Vogelsang kan ik het geheel eens zijn. Alle gevallenen/overledenen zowel militairen als burgers, zowel in het voormalige Nederlands-Indië alsook het voormalige Nedrlands Nieuw Guinea hebben recht op een respectabele herdenking. Met vriendelijke groet, Tjeerd
Ik ben het met Hans eens!
M.b.t. het herdenken van voormalig bezetters ben ik het oneens
Helemaal mee eens Mar, de bezetters ben ik vergeten te noemen dat die daar niet bij thuis horen!
Ben het ook met Hans eens,,, de bersiap periode ..etc horen net zo goed bij de herdenking op 15 augustus vind ik., de hele treurige geschiedenis er na ligt in het verlengde er van.
Hoi Boeroeng, ik denk dat je deze stelling ook op Facebook zou moeten plaatsen. Ik vind namelijk dat de bersiapperiode na 1945 en ook de strijd in voormalig Nederlands Nieuw Guinea onlosmakelijk verbonden zijn met de strijd in voormalig Nederlands-Indië. Het waren allemaal koloniën en liggen eigenlijk in elkaars verlengde. Op Facebook denk ik dat je een goed gemiddelde zou kunnen behalen. Daarmee zal deze poll tot z’n recht komen. I, ben benieuwd of andere mensen eveneens vinden dat deze poll ook op Facebook thuishoort. Ik wil deze poll ook graag plaatsen in mijn Nieuwsbrief, die over ongeveer een week uitkomt. Vind jij dat goed en zo ja, wil jij mij dan een LINK sturen, die ik in het bericht kan opnemen zodat mensen bij jouw bericht en poll uitkomen? Groetjes, Hans.
Hans,
Dit is de link:
Ik weet eigenlijk niet hoe een poll op facebook te makem
Hoi Boeroeng,
Ik denk dat je dan even bij Ben Vink te raden moet gaan, want hij weet over Facebook en de techniek die erachter zit behoorlijk veel. Zijn e-,ail is: benvink@kpnmail.nl Groetjes.
Hihihi ….. vergeef het mij, maar mijn verwarde geest doet me even in de lach schieten als ik lees dat meneer Vogelsang meneer Boeroeng adviseert bij meneer Vink aan te kloppen.
No offense meant …….
Terug on topic: Mijn bijdrage voor dit thema heb ik eergisteren (7 dezer) omstreeks deze tijd al geleverd onder de voorloper van dit topic, “Herdenking 15 aug Den Haag – Voorlopig programma”. Ik heb er niets aan toe te voegen. Mijn stem in de poll laat zich raden.
Pak Pierre
Ja Pierre… je weet dat de Vos loert.
Als-ie maar niet de passie gaat preken.
Pak Pierre
Ik heb het wel geprobeerd en lang volgehouden, maar kon het inkoppertje toch niet aan me voorbij laten gaan; hoog over – paal – lat – panenka:
Jean de la Fontaine – De raaf en de vos
Meester raaf zat in een eikenboom.
Hij klemde in zijn bek een heerlijk brokje kaas uit Gouda.
Meester vos, gelokt door deze droom
Van geur, keek op en sprak: “Doctor honoris causa,
U met uw wijs en alziend oog
En met uw glanzend zwarte toog,
Als ook uw stemorgaan zo mooi is als uw veren
dan moet toch ieder dier u als een feniks eren!”
Meester raaf, ontroerd door zoveel eer,
Wipte van tak tot tak en boog zich wat naar voren,
Keek toen trots over zijn snavel neer
Op meester vos en om zijn stem te laten horen
Gaapte hij met zijn bek héél wijd.
Maar ja, de kaas was hij toen kwijt.
Hij hapte er nog naar, keek treurig naar beneden.
De vos pakte zijn prooi en fleemde toen tevreden:
“Denk eraan, mijn waarde heer,
Elke vleier schenkt zijn eer
Aan door ’t lot verwende vrinden
Die zichzelf belangrijk vinden.
Deze wijze les, helaas,
Kost u wel dit brokje kaas!”
Beschaamd verborg de raaf zich in de eikentakken
En kraste toen wat laat: “Mij zul je niet meer pakken!”
Le Corbeau Et Le Renard
Back to topic: nog 97 dagen!
e.m.
Leuk inkoppertje. Brengt mij op een ander spreekwoord: “Aan de veren herkent men de boeroeng”.
Die zwarte die z’n kaas liet vallen was een ijdeltuit. Misschien zien we daar nog meer van over 97 dagen, daar bij die Haagse waterpartij en dat monument …
Pak Pierre