Klik op het plaatje om het hele Trouwartikel te lezen
-
- en
Indische Soos -
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
Over twee reebruine ogen gesproken,mijn zeer bekwame sergeant
kreeg een bevordering oid. en toen kwam aan ’t licht ,dat hij de identiteit
van z’n overleden broer, die sergeant was had aangemeten.
Mijn slapie uit de gevangenis,zag ik 2jaar later terug als spandrie.
Was nooit krijgsgevangene of soldaat geweest (bij mij in de poncol)
fantaseerde een Knil-Stamboeknummer bij en diende bij ’t Knil.
En zo,ken ik en nmi ook anderen soort gelijke gevallen.
siBo
In Moesson van Maart staat een advertentie (adventorial, wat is dat eigenlijkt) van de Stichting Max die schrijft over Indischen die tijdens de Bersiap hun identiteitspapieren letterlijk en figuurlijk in rook zagen opgaan. Daardoor konden ze niet meer aantonen dat ze Nederlanders waren…een typisch geval van jammer zou de ambtenaar zeggen.
Hoe zou je dan je Nederlanderschap moeten bewijzen. …. Ik heb verleden maand nog op zolder een Asal Oesoel van mijn vader gevonden maar of dat genoeg is om je Nederlanderschap te bewijzen???…….Ik ben niet besneden maar of dat wat met het Nederlanderschap te maken hebben.
Ik heb wel wat doopbewijzen uit het afval gehaalt maar is dat voldoende. Wie maakt wat een Nederlander in Indie/Indonesie zonder papieren???
Mijn oma kwam met 4 kinderen uit het kamp met een vodje papier waarop stond dat haar man, KNIL-sergeant in het kamp was gestorven. Dat was gelukig wel voldoende voor een enkele reis naar het beloofde land.
U heeft het vast over mensen zonder trouw kijkende reebruine ogen zoals ik. Zoals hierboven (6 maart 2013 om 12:18) heb ik helemaal geen problemen gehad. Mijn moeder, broer en zus ook niet. Mijn vader was krijgsgevangen in Singapore, in dat kamp was alles administratief keurig in orde, vanaf het begin van de bezetting af. Dus al helemaal geen problemen toen hij wees op zijn naam in de kampregisters.
Het is mogelijk dat het “beleid” t.a.v. Indo-Europeanen of, beter gezegd, de uitvoering daarvan, heel willekeurig is geweest, d.w.z. sterk afhankelijk van de plaatselijke uitvoerders. De ene uitvoerder was de Indo’s goedgezind en deed zijn uiterste best om te helpen, de andere keek op hen neer en vond dat ze niet in Nederland thuishoorden, wellicht bewogen door een verkeerd soort paternalisme in de geest van “we moeten die bruintjes tegen zichzelf beschermen”.
Ik heb eerder op I4E geschreven dat mijn totok leraar Frans op de HBS, van Joodschen huize nota bene, luidkeels in de klas vroeg toen ik afscheid nam: “Wat moet jij nou in Nederland?”
Tja …. dat wist ik ook niet precies, mijn moeder wilde het zo.
Een ander voorbeeldje uit mijn herinneringen aan die onzekere tijden direct na de souvereiniteitsoverdracht: Men moest voor “Bewijzen van Nederlanderschap” in Semarang aankloppen bij het Nederlandse Commissariaat. Veel verhalen deden er de ronde over de bejegening en het hoofd, dat een streng ontmoedigingsbeleid voerde, al dan niet daartoe geïnstrueerd door zijn bazen van het Hoge Commissariaat in Djakarta en/of Den Haag. Mijn moeder kreeg van dat hoofd alle medewerking omdat zij – toevallig – tot de zelfde (kleine) godsdienstige gemeenschap van Christian Scientisten in Semarang behoorde.
Vriendjespolitiek tierde welig. Wee de kleine Boeng die niet over “vitamine C” beschikte en niet goed uit zijn woorden kon komen.
Ach ja, andere tijden, all water under the bridge. Het naoorlogse Nederland, leeggeroofd door de Duitsers en in shock over het verlies van een oorlogje en een wingewest, zag die grote stroom vluchtelingen – want dat waren al die Indische “repatrianten” eigenlijk – op zich afkomen en zal er in eerste aanleg ook geen raad mee hebben geweten. Bekrompen, hollandocentrisch, kil, boesoek beleid, JAWEL! Maar in het licht van de tijd en de heersende situatie toen ook te begrijpen.
Pak Pierre
Hr Keller, het gaat mij om de periode na WOII toen Indische Nederlanders al dan niet gedwongen naar Nederland gingen en waarbij de Nederlandse Staat weinig medewerkzaam dan wel obstructief was hen het beloofde land toe te laten (zie oa het rapport Werner).
Deze onwillende houding van de Ned. Staat heeft er denk ik bijgedragen dat een groot aantal Indische Nederlanders doorgeemigreerd zijn. Ik kan me niet indenken dat Fransen uit de Dominions Outre Mer of Britten uit de dominions hetzelfde hebben gedaan. Dooremigreren is hierdoor iets typisch Indisch.
Nou heer Van den Broek, ik zal diep in de kolong naar de juiste bèsèk moeten graven, maar volgens mij heb ik van mijzelf nog zo’n “bewijs van Nederlanderschap” waarmee mijn moeder zich kon verzekeren van een Nederlands paspoort voor mij. Als ik mij goed herinner een eenvoudig papiertje, half A4 formaat, met een enkele tjap van het Nederlandse commissariaat in Semarang, voor het werd opgedoekt.
V.w.b. de opportunistisch-politieke en juridische hordes die menig Indo moest nemen voor hij zijn Nederlanderschap formeel zag bevestigd kunt u misschien beter aankloppen bij Pak Somers, onze eminente hofjurist.
Pak Pierre
Waarom heb ik het zo makkelijk gehad? Na de Werfstraatgevangenis had ik alleen een hemd en broek en sandalen. In Batavia kreeg ik op mijn bruine ogen als medewerker een Rode Kruispas met al mijn personalia die ik zelf moest opzeggen. Was ook in Soerabaja geldig. Bij organiseren van mijn reis naar Nederland kreeg ik al mijn papieren op basis van dat Rodekruispapiertje, ik ging ook als Rodekruismedewerker betaald naar Nederland. In Nederland werd dat vervolgd met een normaal paspoort. Met vakantie in Indonesië heb ik het in Surabaya nagegaan bij de gemeente en kerk: het klopte allemaal.
Sommige mensen hebben al het geluk van de wereld en u nadat u uw aflaatjes bij de Kempei Tai en in de Werfstraatgevangenis had betaald.
De Heer is barmhartig.
Pak P.
Hr. vd.Broek,een klein misverstand dacht ik inz. de Nederlanders die
U mss.bedoelde nl er waren in Indië ook die Stamboeknederlanders(?)
werden genoemd,tot deze cat. behoorde ik.
De redenen waarom ik U naar dat voor-oorlogswet op Nederlandsschap
door verwees betrof deze mensen.,dat door werkte tot ver na 1959.
mvg siBo
Dat begrip heb ik ook wel eens gehoord. Er is vast wel een lezertje die er het fijne van afweet.
Dhr. Keller en de la Croix. Kunt U wat meer vertellen over dat bewijs van Nederlanderschap, wat voor procedures moesten er gevolgd worden, welke bewijzen dienen overlegd te worden.
Ik vind dit wel belangrijk want het is wel de meest vernederende en stuitende behandeling die de Indische Nederlanders na de oorlog hebben ondergaan. Het zegt des te meer iets over de onverschillige en amorale houding van de Nederlandse Staat aangaande Indischen. De Koningin kan wel zeggen dat er een kil onthaal was in Nederland, de Nederlandse Staat heeft door Het Gebaar het leed willen verzachten maar het blijkt alleen hun totale onbenul van de situatie.
Bij mijn vertrek uit Nederland heb ik op zeer plechtige wijze, zonder veel uitleg dit geboortebewijs van mijn vader gekregen…. niet verliezen hoor…zei hij er nog bij. Veel later begreep ik wat het voor hem betekent.
Soms denk ik aan deze gebeurtenis en heb de neiging van staatsburgerschap te veranderen, maar uit eerbeid en respect tegenover mijn vader hou ik me maar bij dit Nederlanderschap,
Hr. vd. Broek,U kunt dit alles terug vinden in de wetten reeds voor
de oorlog nmm.Wet stb. 1892 no 268 op het Nederlandschap.
Op m’n gegevens staan 19 personen geboren va.1886 tot 1936 aan wie
de hoedanigheid van Nederlander werden verleend en al deze
personen zijn geboren in Ned.Indië
siBo
Nog sterker Pak Pierre,ik was in deze periode onder-officier in
Nederlandse Krijgsdienst. Koninkelijke Landmacht !
Dus ontslag in het vooruitzicht,en elke zaterdag melden bij de
Vreemdelingendienst te Middelburg ,waar hele vreemde vragen
werden gesteld.
Al met al ,ik heb nu een Stamboeknummer ….. echte Hollandanees
geworden met een dikke huid en daarbij de beroemde trap van
een ezel kunnen verdragen.
siBo
Een deel van de geschiedenis is naar m’n weten ook,dat jaloezie
werd opgewekt door vaststaande regels zoals bijvoorbeeld
de dubbel tellende tropenjaren tov de in nederland blijvende personen.
Dan de woning toewijzing in de periode dat er nog verplichtte in-
woning was en vergeet niet dat wij indischen met bootladingen
arriveerden waarbij nederlanders bij 1000en een ander land opzochten.
Het aanpassings vermogen en tolerantie (?) van de nederlanders hier
in Nederland kan nmi ook wel eens belicht worden.
Ik ben zelf veel later in Nederland aangekomen en veel onwil ondervonden tot het ontnemen van m’n Nederlandschap en dreiging
van uitzetting +verplichtte controle vd .Vreemdelingendienst.
Wat ik hiermee wil zeggen,dat aan -ons- verhaal meerdere kanten
aan vast zitten.
siBo
Bo,
Als je al Nederlander was bij aankomst dan kan de staat je dat toch niet afpakken indertijd ?
Pak Boeroeng,
Dat is nu de stille Kracht of achterklap.
Wel gehoord van de ”Belanda tiga suku”.
daar viel ik en vele anderen (achteraf) onder.
siBo
In Duitsland zou men dus zeggen “Der Drei Groschen Holländer”.
Maar leg eens uit Bo, ik heb nooit van een “belanda tiga suku” gehoord. Het was voor menig Indo moeilijk om “een bewijs van Nederlanderschap” te bemachtigen *, zeker als zij/hij alle papieren in en door de oorlog of bersiap was kwijtgeraakt. Maar had je eenmaal het toentertijd felbegeerde bewijs, dan zat je toch goed en “mocht” je, net als ik, koningin en vaderland dienen?
Pak Pierre
* Ik hoor mijn vader nog bulderen: “Iedere Surinamer die g..v..d…. uit een boom dondert is Nederlander maar WIJ, WIJ moeten het g..v..d…. BEWIJZEN”. Hij had er toen net 3,5 jaar krijgsgevangenschap voor Nederland opzitten, grotendeels doorgebracht in de oerwouden van Siam en Birma.
@Pak Pierre:
Ook “leuk” is het feit, dat de “baas” van mijn gesneuvelde broer circa 8 (acht) jaren na zijn sneuvelen, erachter kwam, dat mijn broer nog één maand salaris (gaji/gage/katje) tegoed had en het uitbetaalde aan ????
In elk geval niet aan mij, als rechtmatige erfgenaam.
(Althans vlgs kopie van de stmb kaart met grote letters erop “AFGEDAAN”.)
Ach ja Pak Boers,
Ons goede Nederland staat er niet om bekend aardig en zorgzaam te zijn voor zijn (oud)militairen. De veteranenzorg en het eerbetoon jegens “old soldiers” is de laatste jaren schoorvoetend op gang gekomen, in de trant van “nu ja, het moet dan maar en …. vooral voorzichtig wezen met eerbetoon, misschien hebben ze wel oorlogsmisdaden gepleegd”. Geen politicus die brood ziet in Jan Soldaat.
Eergisteren las ik nog in mijn krantje dat een zeer krasse knar van 89 jaar, commando van het eerste uur – dus zwaar opgeleid in Engeland in het heetst van WO II – nu pas zijn bintang had gekregen voor dappere daden tijdens de operatie Market Garden (hij was een van de weinige Nederlanders die met de Britten en Polen bij Arnhem werd gedropped). Mooie foto erbij van de gelukkige in zijn rolstoel, geflankeerd door 3 jongere hoge militairen in Full uniform, onder wie de huidige commandant van het Korps Commandotroepen.
Nu pas zijn bintang gekregen, bijna 70 jaar na dato? Ja.
Ze konden hem niet vinden. De goede man was geëmigreerd naar Zuid Afrika. Was er lang en serieus naar hem gezocht?
Tja ….
Onze gedecoreerde oude held mag blij zijn dat er achter zijn naam bij Defensie blijkbaar geen tjap was gestempeld:
AFGEDAAN.
Pak Pierre
Die tijd, vanaf januari 1950 Noorswijk a/zee, toen Nederlanders als emigranten wegtrokken en wij aankwamen, was een periode van afgunst,neid en jaloezie etc.Blanken (totoks) uit Indië dachten dat zij, zoals in het toenmalige Indië, een voorsprong hadden op de ‘de bruintjes’.Velen hadden hier hun familie(banden) en wij niet. Ze kregen als eersten huisvesting,terwijl onze moeders inweiding kregen in de Ned.huishoudkunde; leren aardappelen schillen,strijken etc.Zij, de totoks, werden voor ‘ koloniale uitzuigers’ uitgemaakt en wij voor ‘geadopteerde Indonesiërs!’ Terugkerende KL- ers werden, na een ‘ereboog familie/thuis ontvangst’, voor moordenaars aangeroepen en verdwenen ‘geruisloos’ (zonder een woord over Indië te reppen)in de massa. ‘Wat motten die gasten hier!’ Bij schermutselingen/schelden begon ik meteen, diegenen die scholden met; Duitse namen hé Adolf,Heinrich( in het Duits) aan te spreken. Ontstemd werd er dan geantwoord, dat zij geen moffen waren. Oh nee? Ik zie nl.geen verschil tussen een Nederlander en mof. Ze lijken op elkaar en doen niets onder voor elkaar! Zo kreeg ze ‘op de kast’.
Diverse pensions in A’dam.Slotermeer-eerste nieuwbouw in Amsterdam 1953- werd een Indische enclave.Gezellige huisfuifjes, de ‘Indische soos’ in hotel de Kroon, cabaret/komedie in Minerva gebouw (met Tjalie R.) en de Neving; Ned.Eerste Volksplanting in Nw.Guinea werd opgericht door fanatieke Indo’s, die in dat land ‘hun vaderland’ zagen opdoemen. ‘Ooh, breng mij terug naar mijn Nw.Guinee. Daar waar mijn toekomst wacht’.,klonk op de wijs van Sari Mareis (staande gezongen) op de zaterdag avonden in hotel de Kroon/Rembrandsplein.
Onze ouders hadden hadden het anders/zwaarder te verduren in de maatschappij. Maar de Indische avonden maakte alles goed!
De ‘stille’ kracht is letterlijk de kracht die de oudere generatie, die ons naar Holland brachten na 1950. De kracht van aanpassen toen zij zich hier vestigden. In het arbeidsproces moesten worden opgenomen. En dat in een tijd van woningnood en werkschaarste. Met discriminatie te maken kregen/zie bepalingen van de commissie Werner/ de ingezonden onheuse ingezonden brieven in de media- te zien bij de tentoonstelling ´sporen van een koloniaal verleden´mrt.1990 te Apeldoorn/ lagere functie inschaling-salaris/ Knil militairen die bij opname in de KL 1 rang (lager) moesten inleveren/bij toewijzing van een woning meteen te maken kregen met op/aanmerkengen van de buren-hun kinderen zaten op kamers etc.etc.Ook de jaloezie van de blanke Indiegangers; bv.mijn vader( ex.adjudant oo.) werkte als magazijn bediende (!) bij de Hembrug-Zaandam toen hij 1953 als magazijnmeester werd aangesteld en van deze totok ex.Knil collega te horen kreeg, in aanwezigheid van andere A’damse medewerkers;’ ik als zoon van dit land! Hoe is het mogelijk dat een Indo Europeaan de voorkeur krijgt!’ Hij werd daarna door alle andere medewerkers uitgelachen met de woorden; ‘man, in Indië was je wat, maar de koloniale periode is voorbij’. STIL deden ze hun werk/plicht. Van ons, kinderen, eisten ze; school resultaten! En zoals mijn kleinzoon in zijn werkstuk heeft vermeld; ‘Die generatie allochtonen, die daadwerkelijk meegewerkt hebben aan de naoorlogse wederopbouw van Nederland!’
De stille kracht van de 1e generatie!
(die ook de 4e generatie zeker zal aanspreken!)
citaat” De lange Indische geschiedenis tot 1900 zag er totaal anders uit dan die plus minus 45 jaar waarin de eerste generatie heeft gewoond en zelfs in die 45 jaar was niet elke Indo (en in sommige gevallen totoks) cultureel zo Hollands als sommigen ons willen doen geloven
…….. Volgens mijn analyse is het volledige gebakken lucht.
1) vraag is waarom zag die geschiedenis tot 1900 anders uit dan die 45 jaar waarin de eerste generatie heeft gewoond.Er wordt verondersteld dat wij dat verschil weten en waar staat dat
2) die 1ste generatie heeft in Indonesie tot 1962 gewoond dus 45 jaar eerder was dus 1917. mijn oma, eerste generatie, was in 1913 geboren, dus die telt niet mee, waar wordt die 45 jaar vandaan gehaald???
3) en waarom was niet elke Indo (en in sommige gevalen (hoeveel) cultureel zo Hollands (hoeveel).
De hele zin staat vol met vooronderstellingen die niet hard gemaakt worden en daarom is de zin gebakken lucht, niet door enig feit gestaaft, ook wel gelul in de ruimte genoemd, waar het volgens mij bij bepaalde generaties vol van staat, want ze hebben niet naar de geschiedenis gekeken, danwel bestudeerd.
RL Mertens schrijft: “Denk maar aan de stille kracht”
Sinds de topic is: “Dit is het moment om vragen te stellen” heb ik een vraag.
De stille kracht wordt door vele Indische mensen als iets boven natuurlijk aanvaard en er zijn veel verhalen hier over.
Persoonlijk denk ik dat dit iets negatief Indisch is.
Waarom denken velen dat dit iets positief is?
Wat mij betreft eerst maar twee tegenvragen Pak Arthur: Wat is volgens jou sendiri precies “stille kracht” en waarom denk je dat die iets “negatief Indisch” is?
Pak Pierre
Pak Pierre, “Stille kracht” is de titel van een roman geschreven
in het begin van de vorige eeuw door Louis Couperus.
Dit wist ik niet eerder, maar wel wist ik dat het over onverklaarbare gebeurtenissen ging, guna-guna dus.
De reden dat ik bijgeloof als iets negatief Indisch vind is omdat de meeste Indische mensen zich zelf zien als Christenen en guna-guna is anti Christen of het nu de witte of de zwarte is. Als Christen moet men zichzelf daarvan verwijderen.
In princiepe is er eigenlijk geen bijgeloof want het woord zelf is tegenstrijdig, men geloofd in Christus of men geloofd niet, als men iets geloofd dat tegen de leer van Christus is dan geloofd men niet “bij” maar men geloofd “niet”. Men kan niet twee meesters dienen.
Er is geen contact tussen de doden en levenden. Duivels vermommen zich als de geesten van overleden mensen en oefenen hun macht uit aan een ieder die daar aan wil geloven.
In de bijbel is er een heks van Endor die daar aan deed. Er staat ook geschreven dat God de mens sterk in de waan zal brengen door hun evil verlangen zodat ze de leugen geloven.
Waarde Pak Arthur,
Laat mij beginnen met opschrijven dat ik je rotsvaste geloof in Bijbel en Christus niet wil ondermijnen of bestrijden. Als jij er gelukkig mee bent, dan is dat prima.
Ik hoop dat je in ruil daarvoor andermans geloof of, zo je wilt “bijgeloof”, ook niet onmiddellijk zult verketteren en kwalificeren als “negatief” en “negatief Indisch”, want in strijd met jouw geloof.
Welnu ……
Wat was er eerder, “Stille kracht” als titel van het beroemde boek van Couperus en onvergetelijk verbeeld op TV in de even beroemde mandikamer scene van Pleuni Touw of “Stille kracht” als paranormaal verschijnsel in de Indische/Indonesische archipel? Ik denk het laatste.
Volgens Richard Cress in “Petjoh. Woorden en wetenswaardigheden uit het Indische verleden” is SK een letterlijke vertaling van het Maleise “Tenaga dalam”, “magie, al dan niet kwaadaardig”.
Pan Dale Besar verklaart o.m.: “….. zijn hoedanigheid niet openbarend, verborgen, geheim, veelal in een mysterieus waas gehulde werkingen” en zo verder.
In beide eerbiedwaardige werkjes overigens geen kik over “bijgeloof”.
Ik weet niet of de deskundige meelezertjes het met mij eens zullen zijn, maar “stille kracht” kan in mijn ogen zowel een positieve werking hebben, i.e. tot heil zijn van diegene(n) op wie de kracht is gericht, als een negatieve, bedoeld om mensen kwaad te doen of te “bemaken” (bikin), als zodanig zwarte kunst of goena-goena geheten.
Als ik je goed begrijp mag een Christen, dus iemand die de leer van Jezus Christen aanhangt, niet in “stille kracht” – ten goede of kwade aangewend – geloven omdat zij/hij “geen twee meesters” kan dienen.
Ik zou zeggen dat je in het BESTAAN van een bepaald verschijnsel kan geloven, zeker als je daarvoor voldoende betrouwbare aanwijzingen hebt, zonder dat verschijnsel ook per direct als je “meester” te erkennen, aanbidden en dienen. Dat is andere koek.
Bovendien lijkt mij het ontkennen van het bestaan van een “stille kracht” of het met een brede armzwaai wegzetten van SK als negatief, heidens bijgeloof, even bekrompen als indertijd de ontkenning van het feit dat de aarde om de zon draait.
There is more between heaven and earth, Horatio …..
Dat heeft menig Indiëganger en in Indië geborene wel direct of indirect ervaren, hetzij totok, Christen, atheïst, agnost, of vrijmetselaar.
Nu op naar de bantal en balé-balé en uitkijken voor een sètan of genderwoh of poppetje met spelden onder mijn bed.
Pak Pierre
Pak A,O. Je kunt als je een tropisch verleden hebt niet ‘om de daar aanwezige Stille Kracht’ heen. Vooral als het huispersoneel met waarschuwingen en verklaringen je op het bestaan van het bovennatuurlijke wijst. Die cultuurbeleving zit bij de één wat dieper ingebakken dan bij de ander. Als je christelijk bent opgevoed zorg je er wel voor om een zekere afstand tov deze natuurgodsdienst te bewaren.
“De bevolking van Indonesië aanbad zon, maan en sterren. Zij geloofden aan goede en slechte geesten en deden aan voorouderverering.
De gestoven voorouders bleven volgens hun opvattingen belangstelling tonen voor het lot van hun nakomelingen. Om de zielen of geesten der gestorven voorouders in de buurt der desa’s (= dorpen) te doen verblijven, waarvan men meende, dat daar een zegenende invloed van uitging, maakten de bewoners beeldjes van steen en hout, die de overledenen voorstelden, om die te vereren.
De kwade geesten hielden zich volgens de begrippen der bewoners schuil in rivieren, stenen, bomen, bergtoppen enz. enz. Deze geesten konden het de mensen zeer lastig
maken. Daarom trachtte men ze door toverformulieren te bezweren en door offers vriendelijk te stemmen. De inheemse bevolking beschouwde de waringin als heilig. Nog heden ten dage bezit deze prachtige schaduwgevende boom, die vele dorpspleinen (alun-alun) met zijn brede takken versiert, zijn volle heiligheid in de volksmond.
Bovenvermelde geestenverering heet Animisme d.i. de voorstelling, dat alles in de omgeving in dieren- en plantenwereld, het bewerkte en het onbewerkte, ieder voorwerp, groot of klein, een ziel heeft.
Momenteel is het Animisme nog lang niet verdwenen, al zijn de meeste Indonesiërs thans moslims geworden. Animistische en zelfs pré-animistische voorstellingen worden nog veel aangetroffen bij bepaalde stammen in Indonesië.
http://www.salindo.com/indonesie-animisme/index-animisme.htm
Ik denk dat er weinig of geen verschil is tussen de Westerse en Oosterse geloven en bijgeloven.
Voor de komst van de monotheisme( joden,Christendom,Islam) hebben de aardbewoners vele (bij)geloven.
Stille kracht is zowel positief als negatief, maar maakt hoe dan ook deel uit van de Indische cultuurgeschiedenis.
Ik geloof er niet in, maar houd er wel rekening mee.
To be or not to be, that is the question! Te zijn wie je bent!, dat is de vraag/uitdaging!
Indisch krijg je van huis mee.Met cultuur; eten,drinken, denken, voelen,zingen,geloven… en alles wat je (ouders) uit Indië heb meegenomen.Heb jij het verstopt? Het komt zeker eens weer boven.
Denk maar aan de ‘stille kracht’.
Het begon met mijn zoon( 2e gen.).In 1982 vwo eindex. luidde zijn werkstuk; ‘De Indonesische Revolutie’. In zijn voorwoord; ‘ opgedragen aan mijn Indonesische voorouders’ (!!).Ik kon hem alleen over mijn Javaanse oma en haar familie vertellen.Het bracht mij ertoe om de Indische geschiedenis serie dl.11-14 van dr.L.de Jong te lezen.Mijn kleinzoon 3e gen.-3vwo 2009 noemde zijn werkstuk; ‘Proud to be Indo’.Met als spreuk; ‘In het verleden, ligt het heden, in het nu wat komen zal’.(Maria Dermoût).
Leuk te lezen dat ook Liselore ‘straalt als zij over haar Indische achtergrond spreekt’.Blijft stralen, het staat je goed!To be or not to be!
Aanbevolen literatuur; Smeltkroes Batavia van Jean Gelman Taylor= Australische schrijfster! (uitg.Wolters-Noordhoff). Op de Pasar Besar 1983 door Joop van den Berg (zo was Indië 1850-1950) voor een muisstil publiek voorgedragen en natuurlijk ‘De Njai”van Reggie Baay.
Tja,wie weet en wil het nog weten,dat vele Indo’s niet alleen verinlandsen
maar ook verpauperden.
Wat te denken van de opvoedingsgestichten (Klaka) en wie waren onze
directe familie -leden,onze buren -schoolkameraden en clubvrienden.
Ik poetste m’n tanden met fijne baksteenslijpsel,liep na schooltyd(?) weer in een tjelana monjet,waste me bij de sumur om maar niet te spreken waar
onze plee was.
Dronk een aftreksel van Kajoe Pait bij koortsaanvallen en de doekoen
haalde de laatste restjes kwaad weg.
Willen we dit wel weten??
siBo
Pak Bo
Itu tjelana monyet is gewoon praktisch.
In een oude foto zag ik een kleine Indonesische jongen in zijn tjelana monjet.
Toen ik voor het eerst zag, wie is die katjong ?.
Eeehh, het is mijn eigen foto.
Er staat zelfs een oude foto ( omstreeks 1921) van mijn vader en zijn oudere broer in tjelana monyet , toen ze samen speelden met de kinderen van een Hollandse ingenieur in Menteng Batavia.
Willen we dat weten?
Het is een deel van je geschiedenis.
Dus oude tjangs en tji’s , ayoo ber-dialoog met de jonkies.
Dat wil ik graag weten! Het is een onderdeel van onze geschiedenis. Verteld u aub meer…
Peter van den Broek, op 22 februari 2013 om 23:36 zei:
En dan uw zin……..De lange Indische geschiedenis tot 1900 zag er totaal anders uit dan die plus minus 45 jaar waarin de eerste generatie heeft gewoond en zelfs in die 45 jaar was niet elke Indo (en in sommige gevallen totoks) cultureel zo Hollands als sommigen ons willen doen geloven
…….. Volgens mijn analyse is het volledige gebakken lucht.
———————————————————————————-
Zie diverse artikelen / boeken hoe de Indische Nederlanders ( al dan niet erkend) in Nederlands Indie leven, ver voor 1900 , en na 1900.
De gegoede Indo en Totoks hadden toen de I.E.V opgericht .
Niet alle totoks , en zeker de ex soldaten hadden het goed , velen waren aan het verinlandschen.
Dat klopt. Onze voormalige totok buurman heeft z’n jeugd in Nederlands-Indië doorgebracht en kan nauwelijks aarden in Nederland. Hij loopt ontzettend traag, sloft, speelt in z’n gemakkelijke kleding met de verwarming op standje hittegolf ukelele en heeft kinderen geadopteerd uit Indonesie.
jeroen, op 23 februari 2013 om 06:52 zei:
Ik noem het nederlands indische cultuur, en dat van de Indo’s, Indo cultuur.
—————————————————————————————
Thuis droeg men pijama en sarong en kebaya
Raffles was ontzet toen hij de kleding van Indische elite in Batavia zag.
Na 1900 gebruiken de dames “duster”, house coat.
Het gebeurd wel eens dat ze ook buitenhuis gebruiken.
Qua taalgebruik spreken ze een soort hybride taal , zelfs in de verhalen van si Tjalie spreken jonge Mulo/HBS-ers die(verboden) hybride taal met veel Maleise woorden.
Ook ken men bepaalde gerechten die nieuw uitgevonden, typisch Nederlands Indie of Indisch.
Als de peranakan van de Chinesen en andere volkeren (i.h.b Orang Melayu) een eigen keuken ( Dapur Nyonya), en eigen kledingstijl zoals Kebaya Nyonya hebben en het als hun culturele erfgoed koesteren, dan kan de Indische Nederlanders hun erfenis ook koesteren.
Ik denk dat de 3de Gen ( 30-40ers) nu aan het ontdekken zijn .
Van de 1ste en 2de gen( de ouders en grootouders) zie je ook dat sommigen aan het herontdekken zijn .
Hoe kunnen Indische Nederlanders in Nederlands Indie die niet geboren werden in Nederland wel een echte Nederlandse cultuur hebben, maar Indische Nederlanders in Nederland die niet in Indie geboren zijn geen Indische cultuur hebben, volgens het verhaal van dhr sIL
Dat is tegenstrijdig.
En dan nog over de ‘dominantie’ van de Nederlandse cultuur in Indie. Een bakkerszoon werd in Indie een tuhan besar. In de VOC tijd had men slaven dat werden bedienden. Men hield siesta’s. Men leefde op het achtererf. Men droeg sarong kebaya wat later europese zomerjurken werd. Mannen droegen een djas tutup. Men at vaak warm. Lange tijd sprak men portugees daarna Maleis en nederlands en nagelang de afkomst nog een beetje Maleis of streektaal. Kinderen droegen tjelana monjet. De rijken ‘gingen naar boven’ om te ontspannen. Een groot deel van de Indo’s groeide op of in de buurt van de kazerne..
Noemt men dat Nederlandse cultuur? Is dat in enig opzicht te vergelijken met de cultuur in Nederland rond de zelfde tijd?
Ik noem het nederlands indische cultuur, en dat van de Indo’s, Indo cultuur.
@ dhr.Jeroen, in dit geval geeft ik dhr Sil toch wel gelijk. ik heb zelf aangegeven waar de tegenstrijdigheid in het betoog van dhr Sil zit en dan vraagt U aan mij of ik dat wel snap. dat vind ik wel grof en een overschrijdende domheid. Dan komt U met die gewoontegetrouwe tegenstrijdigheid: U hebt er geen probleem mee en dan gaat U verder het gaat om de denigerende manier…….., eerst had U het over een beledigingen. en insinuaties (dat zijn Uw woorden). Warrigheid is des duivels oorkussen en consistentie in uw denkwijze laat toch te wensen over.
De landenopsomming in uw betoog (sic) is onnavolgbaar
-Kunt U aangeven waar het land Hindustan ligt, ik kan dit land niet op de wereldkaart terugvinden noch bij de landenreeks van de VN.
-En U gaat in de fout om de Boere in Zuid-Afrika Nederlanders te noemen, misschien zijn ze van Nederlandse afstamming, maar Nederlanders zijn ze zeker niet.
-En volgens U tot hilariteit vleidende redenering zijn Zigeuners met land geen Zigeuners (de omgekeerde redenering) . Daarnaast wordt de naam Zigeuners als denigrerend ervaren, de naam Roma is beter op zijn plaats.
-En wat de Italianen met de Bronx te maken hebben kan U alleen in all uw verheven wijsheid weten, het duidt niet alleen Uw ontwetendheid in alle kleuren aan maar ook de volslagen onbekendheid met New York, of U bent in de verkeerde wijk geweest. i ik ben met mijn vrouw in New York geweest en we hebben wat Italiaanse familieleden geen mafia connection, bezocht en zeker niet in the Bronx. De conclusie die U trekt rekening houden bovenstaande omissies, kan tot volslagen verstandverbijstering leiden. Men kan alleen 1 maal zijn gezicht verliezen.
En dan uw zin……..De lange Indische geschiedenis tot 1900 zag er totaal anders uit dan die plus minus 45 jaar waarin de eerste generatie heeft gewoond en zelfs in die 45 jaar was niet elke Indo (en in sommige gevallen totoks) cultureel zo Hollands als sommigen ons willen doen geloven…….. Volgens mijn analyse is het volledige gebakken lucht, ik kan er zelfs geen zwart gta bij voorstellen…. Kan u ook wat concreets cq zinnigs zeggen
Het verhaal van dhr Sil is licht ironisch en hij speelt met de woorden. Dhr Jeroen, aan Uw lange tenen kan ik zien dat U daar overgevoelig voor bent maar dat hebben wel meer Nederlandse Indonesiers. neemt U bij voorkeur een wagonlading zout me om het verhaal van dr Sil te lezen. en reltiveer het , dat is ook goed voor de gezondheid en des te meer voor Uw geestesgesteldheid.
Ik wil niet aan Uw verstandelijke vermogens twijfelen maar dhr Sil heeft nog steeds niet de vraag beantwoord. Daar kan U hem op aanspreken want ik denk dat daar wel zijn zwakke plek, de Achillespees, bevindt.
Maar let wel op Uw woordgebruik, anders laat de Heer Sil U alle vier de hoeken van uw beeldscherm zien en zeikt U in Uw schoenen af waar U zelf bijstaat, niet gepiest maar toch nat ….snappie.
Ik ben nou toch wel benieuwd, waarom ik en blijkbaar ook Jeroen, Nederlandse Indonesiers zouden kunnen zijn.
Ajo si laki, kasih terang dong! Ben nieuwsgierig!
@Van den Broeke, als je je met de onenigheid tussen dht sIL en mij bemoeid lees dan aub wat beter!
“snappie, dat is toch niet zo moeilijk te begrijpen” is een quote van dhr sIL
Daarmee leg ik aan je uit waarom ik zn veraal aan mij denigrerend vind.
@ Peter van den Broek,
Inhoudelijk ben ik het er totaal niet mee eens, maar daar heb ik geen probleem mee.
Het gaat me om de denigrerende manier waarop het verhaal wordt gepresenteerd “Snappie? Dit is toch niet moeilijk om te begrijpen.”
dhr.siL komt met insinuaties als “Wat jij wilt, gezien jouw piekerans is dat men in Nederland gaat verindonesischen of verjavaansen”.
Wat mij doet denken aan artikels die ik gelezen heb uit Nederlands Indie waar Indo’s die zich niet Europees genoeg gedroegen werden terecht gewezen.
Mensen die beledigingen nodig hebben om hun waarheid op te dringen kunnen de bal terug verwachten.
Maar goed, laten we het ingewikkelder maken.
Bestond de Joodse cultuur voordat Israel weer Joods werd en met in het achterhoofd gehouden dat Joden alleen een Joodse moeder nodig hebben om Joods te zijn?
Kun je de cultuur van de Hindustanen in Suriname Hindustaans noemen ondanks dat ze niet in Hindustan wonen?
Waren de Boeren in Zuid Afrika Nederlanders? En waren de Totoks in Indie Nederlanders?
Zijn Zigeuners zonder land Zigeuners?
Zij Italianen in de Bronx Italianen?
Mijn antwoord is in alle gevallen ja en is het geboren worden in Indie geen voorwaarde om Indisch te zijn.
Dan dat alleen optrekken met Europeanen. Mijn Indische opa had Indonesische vrienden, een Belanda Hitam vriend en Indische vrienden waarschijnlijk ontmoet in z’n KNIL tijd. Totok vrienden had hij zo ver ik weet niet.
Mijn oma is in ieder geval opgevoed door een Indonesische baboe, haar Sundanese oma heeft in huis gewoond en ze trok op met Indische vrienden niet met totoks. Hoewel ze vroeger niet buiten mocht spelen deed ze dat natuurlijk wel.
Van Tjalie Robinson heb ik begrepen dat hij Indonesische vrienden had en z’n Indonesische familie ook goed kende.
Karel Zaalberg had Indonesische vrienden en natuurlijk Ernest Douwes Dekker ook.
De paper van Gerrit Schutte en Heather Sutherland “Mestizos as Middlemen”, stelt dat tot het eind van de negentiende eeuw Indo’s in Makassar in alle beroepslagen voorkwamen.
In Makassar tot het eind van de negentiende eeuw waren Indonesiers, Europeanen en Indo-Europeanen gelijk en trokken ze met elkaar op. Natuurlijk wel de mensen van dezelfde sociale klasse.
Wat zal dat betekend hebben voor andere steden?
(pag. 250 t/m 277, http://www.acehbooks.org/pdf/ACEH_00307.pdf)
De lange Indische geschiedenis tot 1900 zag er totaal anders uit dan die plus minus 45 jaar waarin de eerste generatie heeft gewoond en zelfs in die 45 jaar was niet elke Indo (en in sommige gevallen totoks) cultureel zo Hollands als sommigen ons willen doen geloven.
Jeroen, pieker jij maar lekker door over het indisch zijn.
Ik begrijp helemaal niets van wat jij hier schrijft.
Soedah. AL!
@Jeroen: Jij snijdt hier een aantal punten aan die mensen zeker aan het denken moeten zetten.
Zoals een Italiaan die in de Bronx woont nog steeds een Italiaan is (met overduidelijke cultuurverschillen tussen hen en de Italianen die nog in Italie wonen) en een Hindoestaan die in Nederland woont gewoon een Hindoestaan blijft (ook al hebben ze geen eigen land met de naam Hindustanie), blijft een Indo die in Nederland of een ander land woont natuurlijk ook gewoon een Indo (ook al is Nederlands Indie niet meer).
De Indische cultuur en de Indische gewoontes zijn iets wat zich niet slechts laat beperken tot mensen die in Nederlands Indie geboren zijn, maar zeker ook overdraagbaar is.
Het probleem is echter dat door de moeilijke geschiedenis van de Indische mensen (kolonialisme, oorlog, verhuizen naar Nederland met assimilatieproblematiek) er gedeeltelijk een storing is ontstaan in de overdracht van de Indische cultuur.
De 1e generatie Indo’s bracht het weliswaar wel over op de 2e generatie, maar die moesten zich juist zo goed en vooral geruisloos mogelijk proberen aan te passen aan de Nederlandse maatschappij.
Dat lukte tot grote verbazing van de “autochtone” Nederlanders wonderbaarlijk goed, maar daar is ook een prijs voor betaald die zich met name uit in de zoektocht naar de Indische identiteit van de 3e generatie.
Zoekt en gij zult vinden werd mij altijd geleerd en ik ben er ook van overtuigd dat de 3e generatie ook zal vinden wat het zoekt, alleem rijst dan de vraag: wat doet men ermee?
Wat mij met name verontrust is dat ik generatie 3.0 nog weleens op onnatuurlijke wijze iets aangeleerd Indisch in de praktijk zie brengen alsof het nabootsen van iets uit hun Indisch verleden hen daadwerkelijk meer Indisch zou maken.
Als een jonge Indo van kleins af aan heeft geleerd te djongkok dan is het iets natuurlijks te noemen, maar als je op latere leeftijd zoiets gaat aanleren puur en alleen om “meer” Indisch te willen zijn begint het misschien ietwat vreemde vormen aan te nemen.
Anderzijds moeten Indo’s 2.0 leren niet te veel op latere leeftijd hun eigen Indisch zijn op te hemelen zonder te vergeten dat zij in feite mede verantwoordelijk waren voor het gebrek hieraan bij generatie 3.0.
Beste lui, (d)jangan panas yaa ?
Ik ben redelijk nationalistisch( Indonesier -nationalistisch nest) , loop ook niet met Garuda speldje rond of Sang Saka Merah Putih te zwaaien.Batik hemd ?
Niet ah , verlegen , denken ze dat ik orang turis ben.
Doe ook niet aan politiek, hier kom ik om te klessebessen .
Over tempo doeloe(h) praten.
Over de statenloze Ambonezen.
De meeste van de 1ste Gen (ex KNIL soldaten) die ik kende zijn statenloos , hun kinderen (de 2de gen) nu 70ers waarmee ik vaak op stap ging(disco etc) zijn toen ook statenloos.
Later hebben velen de Nederlandse paspoort aangevraagd.
De 1ste gen hadden lang volgehouden dat ze op dienstbevel waren gekomen en dat hun verblijf in Nederland tijdelijk was bedoeld.
Zwaai je ook met de Merah-Putih? Nee, ik heb hem wel thuis…
Draag je een Garudaspeldje? Nee, maar mijn zoontje heeft een garuda t-shirt…
Kleed je je als een Javaan? Check, zelfde kleren gewoon van de Grand Mall…
Spreek je een beetje Javaans? Check, ora opo opo kan ik zeggen..
Ben ik Moslim? Ja, ik beken….
Maar wat zegt dat nu over mij? Ik hou ook van oude kaas. So what… Indisch,indo, inlands, hollands.. Al die etikettenplakkerij… Lang geleden opgehouden me er druk om te maken.
Maar ik gun iedereen graag het plezier om je er over op te winden.
@ Jeroen,
Ik vind dat verhaal van dhr. Sil wel duidelijk en zinvol. ik vind alleen die gevolgtrekking verindonesischen of verjavaansen weinig grond van waarheid hebben, Meneer Sil, kun t U dit verklaren??? : Dat U, Jeroen het geheel als belediging opvat heeft meer met Uzelf te maken.
Dat dhr Sil niet op Uw legitieme vraag ingaat vind ik wel wat kinderachtig en onbeschoft,, dhr Sil heeft die door zijn woordkeus ook uitgelokt, dus wie de bal kaatst kan hem terugverwachten. Aangezien ik weinig tot niks met Indonesie te maken heb (ik ben niet zo’n rootstourist, noch Indisch ben (Ik ben Nederlander en wel een Indische Nederlander) kom ik met de directe vraag aan Dhr Sil: En waarom is Jeroen een Nederlandse Indonesier
Het antwoord lijkt me niet zo moeilijk te begrijpen. Als U in verklarings- cq gewetensnood komt, kan ik wel geestelijke bijstand verlenen
Je hebt gelijk Jeroen. Cultuur is niet iets onveranderlijks. Nu wordt de Nederlandse cultuur beinvloed door immigranten uit Afrika, dan weer door die uit Oost-Europa en Zuid-Amerika..
Daarnaast. door immigranten uit Indonesië. Maar de dominante cultuur blijft de Nederlandse.
Dat was in Indië ook het geval wanneer jij je tussen de Europeanen bewoog.
Dat deden de Indische Nederlanders,en zij noemden later “hun cultuur” in Nederland maar gemakshalve indisch.
Daarnaast had je daar ook de inlandse cultuur in Indie, nu de Indonesische genoemd.
Deze cultuur werd tentoongesteld tijdens Koloniale Tentoonstellingen en op pasar malams.
Wat jij wilt, gezien jouw piekerans is dat men in Nederland gaat verindonesischen of verjavaansen.
Zwaai jij ook met de Merah Putih?
Draag jij ook een garoedaspeldje. Kleed jij je ook als een Javaan? Spreek jij een beetje Javaans?
Ben jij moslim?
Nee toch?
Indische cultuur was toen en daar, en niet nu en hier in dit koude landje.Wat hier nog rest aan “Indische cultuur’ is slechtseen derivaat gebaseerd op herinneringen.
Snappie? Dit is toch niet moeilijk om te begrijpen.
– vanbeek. Je bent een echte indo, ik zou bijna denken een Nederlandse Indonesiër.
Jouw onzin verhaaltje en beledigingen zijn gebaseerd op emoties, niet op feiten snappie? Ik denk het niet..
Silaki,
Een Nederlandse Indonesier? Waarom dan wel?
vanbeek, niet te veel vragen stellen. Dat is niet Indonesisch, en zeker ook niet Indisch.
Vroeger was er een Ferry Rugebregt die gitarist was in de bekende Indorock band The Black Magic van de broers Tahalele.
Speelden weliswaar Indorock maar waren natuurlijk allemaal Ambonezen.
Hoe moet men het muziek/stijl gespeeld door jonge Indonesiers geboren na 1945 genoemd worden ?.
Vroeger heb je diverse “band Botjah” (kinderbands) in de grote steden van Indonesia.
Ze spelen ook Indo(nesia ) rock
.Er zijn verschillende bekende groepen voortgekomen zoals Koes Bersaudara .
De Tielman brothers was ook zo’n band botjah die hun muziek en stijl naar Nederland brachten.
Mijn jongere neven/nichten speelden in zo’n band botjah in Tasikmalaya (kleine stad in West Java).
Hun optreden was een gewone huis tuin keuken level.
Als maar geluid geven .
@Surya Atmadja: Het klinkt misschien hard maar de muziek/stijl gespeeld door jonge Indonesiers geboren na 1945 was waarschijnlijk (nog) niet dermate eigen genoeg, dat deze een eigen naam kreeg toebedeeld.
De echte rock & roll werd in het Indonesie van de jaren 50 en zelfs begin jaren 60 bovendien nog grotendeels gebracht door de Indische muzikanten.
Toen daarna de Indonesische muzikanten hun eigen bands begonnen was inmiddels het beat tijdperk al aangebroken en dat was dan ook duidelijk te horen.
In die tijd ontwikkelde zich dan ook meer de eigen identiteit van de Indonesische muzikanten met als hoogtepunt de jaren 70.
De echte Indorock was waarneembaar een heel aparte stijlvorm in de rock & roll die weliswaar gespeeld kon worden door Ambonezen, Blanda’s, Surinamers of Antilianen (of desnoods Turken of Marokkanen), maar als muziekstijl altijd onmiskenbaar Indorock bleef.
Vergelijk het met een Indische zangeres als Dewi die soul muziek maakt of de Indische zanger Xander de Buisonje die Nederlandstalige muziek maakt.
Hun Indische afkomst speelt geen noemenswaardige rol in de specifieke stijl van muziek die zij maken.
Zo waren de Black Magic dus een typische Indorock band ook al bestond de band uit allemaal Ambonezen en waren ze absoluut een topband.
Hetzelfde geldt voor een band als de Crazy Rockers die weliswaar een Blanda en een tweetal Surinamers in de gelederen hadden, maar qua muziek een directe carbon kopie van de bekende Indorock band de Tielman Brothers was zonder noemenswaardige eigen inbreng.
Kleine verschillen tussen bands in een bepaalde muziekstijl waren er natuurlijk altijd en zullen er ook altijd blijven, maar in hoofdlijnen bestond de muziek en de wijze waarop deze gebracht werd uit dezelfde elementen die zo kenmerkend zijn voor Indorock.
“Molukse derde generatie weten hun geschiedenis,achtergrond en hun roots”.
Het grootste probleem van de Molukse generatie is dat ze niet weten waar hun toekomst ligt en waar ze naar toe gaan, dat heeft dat opbergen in woonoorden wel geleerd, dat hun verblijf in Nederland echt niet meer tijdelijk is. Wat dat betreft hebben Indische Nederlanders een duidelijke voorsprong op de Molukkers, want die hebben al meer dan 60 jaar ervaring wat ze in het beloofde Vaderland dienen te doen behalve aanpassen.
Ik ben zelf blij dat ik Nederlander en Indisch ben. Mijn geschiedenis ken ik. Mijn achtergrond en roots ken ik. In wat verschil ik eigenlijk van Molukkers????
Het zijn dezelfde mythologische waanvoorstellingen, de gebakken lucht van bezwete sokken als bij 3.0 generaties in het algemeen en bij Indischen en Molukkers in het bijzonder. Er wordt kunstmatig een tegenstelling gecreert om superieur te zijn of is het een zelfprojectie van het aloude minderwaardigheidscomplex. They are going back… not to the future
ik ga gewoon door zoals Marion Bloem zegt te bewijzen dat de keuze van mijn ouders om naar Nederland te komen juist was maar destemeer om aan te geven dat ik een boodschap heb meegekregen dat onze cultuurverschil een uitdaging is om de wereld tegemoet te treden. Ik zit dus hier in Italie en daarvoor in Zwitserland, dus over dat gezwets (dwz OH) dat ik tussen twee culturen zit (welke twee) en dat ik een wereldburger ben ook in Almere-Zuid heb ik gelukkig niets te maken destemeer met “epouter le bourgeouise” zo dhr de la Croix zou zeggen
Zijn Molukkers eigenlijk nog steeds staatsloze burgers, vraag ik me plotseling af ?????
Een Indische die geen voorouders heeft die al in Nederlands Indie Indischen werden genoemd, is en blijft geen Indische. Hij mist gewoon de Indische geschiedenis en wat is een Indisch zonder geschiedenis… een bromtolol… ein Mann ohne Eigenschaften (een man zonder ruggegraat)
Wanneer een van je ouders in Indië is geboren mag jij je nog indisch noemen. Laat dat het criterium zijn.
In andere gevallen ben je misschien nog indo, halfbloed, kwartbloed of liplap en slechts goed voor de statistieken.
Mijn ouders zijn beide niet in Indie geboren maar zijn wel Indo, ben ik dan niet Indisch, maar wel een Indo?
Wat een omong kosong.
Indisch komt van: Indische-Nederlander, een combinatie van etniciteit en cultuur.
Aangezien er niets veranderd aan de etniciteit en cultuur overdraagbaar is, ben je nog steeds Indisch.
Dan zullen sommige mensen zeggen dat de Indische cultuur alleen kan/kon bestaan in Nederlands Indie, maar dat klopt niet.
Dat zou betekenen dat cultuur een onveranderlijk iets is, terwijl cultuur altijd veranderd.
Portugese gebieden die door de VOC werden veroverd, die overgenomen werden door de Nederlandse staat, die weer Indonesisch werden.
Van een paar plaatsen, Melaka, Batavia etc tot een enorm gebied. Van de Portugese taal en Maleise taal in de VOC tijd tot de Nederlandse taal in de Nederlandse tijd.
De Indische cultuur was altijd in beweging en de grenzen veranderde continue! Dus ook de gebieden waar Indo’s werden geboren of naartoe verhuisden!
Aangezien de Indische cultuur in sommige opzichten afwijkt van de Nederlandse is er nog steeds spraken van een Indische cultuur. Zolang die afwijkingen blijven bestaan is er sprake van een Indische cultuur*.
* Cultureel antropologen spreken, zo ver ik weet, van cultuur wanneer ze afwijkingen zien op het grensgebied met een andere cultuur, dat is de enige manier om culturen te herkennen en erkennen omdat cultuur per definitie een dynamisch iets is.
citaat: “Zijn Molukkers eigenlijk nog steeds staatsloze burgers, vraag ik me plotseling af ?????”. Ik dacht van wel. De hele geschiedenis moet je aan Hr. E.M. vragen, maar die staat, geloof ik, even buiten.
Volgens mij is EM stiekem aan een dissertatie bezig. Geen idee waarover, misschien over Alfoeren, kora-kora’s en tifagongs.
Ik brand van nieuwsgierigheid.
Pak Pierre
Beste J .A Somers uw vraag of Molukkers eigenlijk nog steeds staatsloze burgers zijn, ANTWOORD IS NEE
Het was niet mijn vraag, maar een verwijzing naar onze zeer actieve Alfoer! (en tevens een klein beetje een Zeeuw, net als mijn Greetje)
Indo van geuzennaam naar een erkende volksnaam … zoals de Friezen, Franken, Saksen, de Angelen :)) ?
De term INDO werd officieel voor het eerst in 1916 geïntroduceerd door de journalist Th. R. Landauw. Deze groep werd gekarakteriseerd als personen met gemengd Europees bloed, die hun wortels in Indië hebben en juridisch Nederlander zijn.
En Indo kreeg pas later (omstreeks 1950) door de discriminerende rapportage aan de Nederlandse regering door haar adviseur Werner, een negatieve lading.
De journalist en schrijver P.A. Daum ergerde zich in zijn krantenartikelen aan de Indo Europeanen (Indo ´s). Hij bestempelde ze als ´mingegoede´ Europeanen en als ´bedelend aan de kost komende Europeanen´. In die tijd was er in de Europese koloniale gemeenschap een gezegde over het Europese superioriteitsgevoel over halfbloeden: “God schiep de blanke mens en God schiep de gekleurde mens, maar de duivel creëerde de mulatto”. Thans zegt de Indo: “Wij zijn in Indië en in Nederland, omdat de Nederlanders daar waren en hier zijn.”
citaat: “Een zuivere indo wekt inderdaad de verkeerde associatie van raszuiverheid en je meer en beter te voelen dan andere gemengdbloedigen waar geen westers/europees bloed door d’aderen vloeit. Maar is het niet eerder een menselijke eigenschap nl ‘orde te scheppen in de veelkleurigheid vh menselijk ras’ zonder waardeoordeel terwijl racisme die classificatie misbruikt waar antropologen er waardevrij tegenaan kijken. Het is dan beter om meer van de ‘echte indo’ te spreken bij een groep mensen die uit een mix van europeanen en aziaten zijn ontstaan waarbij het accent ligt op de geboortegrond van een van de (voor)ouders nl vml Nederlands Indië. Tja en als nazaten uit andere koloniale gebieden waar dezelfde mix in is vertegenwoordigt en zelfs de mix van blanda’s en indonesiërs (na 1949) zich ook indo’s voelen of zich zo noemen…hetzij zo. En hier zal straks iedereen kleurenblind worden als wij een paar generaties lang, de witte bevolking genetisch mogen bijkleuren.”
Tr. Landauw introduceerde het begrip Indische-Nederlander in 1916 niet Indo-Europeaan.
Indo-Europeaan werd al in de 19e eeuw gebruikt, daarvoor sprak men van Mesties en Kasties.
Aangezien Indo(-Europeaan) van oorsprong geen scheldwoord is en zonder negatieve lading door de Indo’s zelf gebruikt werd, denk aan het Indo-Europeesch Verbond, vind ik het geen geuzennaam.
Indo werd door niet-Indo’s gebruikt als scheldwoord, zoals Belanda ook wel eens word gebruikt als scheldwoord.
Maar de naam die je zelf gebruikt (naast Europeaan dat ook vaak gebruikt werd) veranderen omdat anderen het gebruiken als scheldwoord is in deze tijd een teken van zwakte.
Daarbij vind ik het wel begrijpelijk dat men na de tweede wereldoorlog de nadruk ging leggen op het Nederlands zijn door Indische Nederlander te gebruiken.
De discriminerende Nederlandse overheid moest duidelijk gemaakt worden dat Indo’s als Nederlanders al het recht hadden om Nederland binnen gelaten te worden.
Indo volgens de WIKI : Het woord Indo-Europeaan werd vanaf de negentiende eeuw gebruikt. Het voorste deel Indo is afgeleid van het Griekse Indoi dat Indië betekent en op zijn beurt weer afgeleid is van Indus. Indo-Europeanen zijn nazaten van Europeanen die in Indië woonden.
Geuzen- en/of bijnaam:
Indo is dus niet afgeleid van Indonesië, deze term werd in 1850 door James Richardson verzonnen en vanaf 1900 in academische kringen buiten Nederland en door Indonesische nationalistische groeperingen gebruikt, voor die tijd komt het begrip Indo-Europeaan al voor in de literatuur.
De termen Indo, afkorting van Indo-Europeaan maar ook Indisch of Indische, van Indische Nederlander, worden steeds vaker als bijnaam of afkorting gebruikt vooral door mensen van Indisch Nederlandse (Indo-Europese) afkomst. De huidige Indo-Europeanen worden in de volksmond ook Indo’s genoemd maar door onwetendheid vaak verward met Indonesiër.
In 1916 richtte Th.R. Landouw de Indische Democratische Partij op. Hij vreesde dat een deel van de Indo-Europeanen zich zou afkeren van de blanke Nederlanders en zou opgaan in de Indonesische bevolking. De rijkere in Nederland opgeleide Indo-Europeanen zoals hij zelf voelde zich echter niet meer verbonden met de minder bedeelde broeders. De bedoeling van de oprichters was de Indo meer bij de Nederlandse cultuur te betrekken. Landouw wilde voortaan spreken van Indische Nederlanders. Voorzitter B.W. van de Kamer wees het voorstel Indo’s en totoks (volbloed Nederlanders) onder één noemer te brengen echter af. De woorden Indische en Nederlander in die volgorde kwamen wel voor in boeken geschreven door buitenstaanders voor die tijd, echter is het de vraag of het hier ging om een term en of het ging over Indo-Europeanen. De term Indische Nederlander dook eind 1933 weer op bij de Indische NSB.
Sorry Maurice Rugebreogt moet Maurce Rugebregt.
Ik heb een vraag een Liselore Rugebregt,ben je niet van Molukse afkomst? want jouw achternaam is een Molukse achternaam , Ik ken een aantal Molukkers met dezelfde achternaam..Een bekende Molukse jazz gitarist heet Maurice Rugebreogt en het is een volbloed Molukker
Ton, is de familie Rugebreogt geen etnische Indo familie? Zij moeten aan de naam toch een Europese stamvader hebben. Of het is een doopnaam. Ik heb laatst een stuk gelezen over Ambindo’s. Molukkers met Europese voorouders. Ze voelen zich daarentegen wel Moluks zoals vele Indo Bandanese families.
Stamvader de soldaat Jan Rugebregt uit Osterburg (Saksen-Anhalt) overleed in 1746 te Hila.
Zijn kinderen en kleinkinderen vermoluksten en mijn indruk is dat de meeste familietakken zich tot heden als Moluks zien.
Een enkele familietak is verindischt… en zagen zich eerder als Indisch-Nederlands.
De moeder van Martin Schwab is een Rugebregt en haar moeder was een Javaanse vrouw, dacht ik.
Dag Boeroeng, hoe komt u toch altijd aan die familie informatie? Heeft u toevallig ook wat over de ‘van beek’jes? Of waar ik dat kan vinden?
well, van Beek…. Zoek en gij zult vinden.
Het gaat vaak niet op maar je vind wel adresjes op het internet.
Je vind dan ook dat 2 dvd’s belangrijk zijn voor Indische genealogie
* Regerings-Almanak van Nederlandsch-Indië
zoek hier: http://www.cbg.nl/page/263/cd-roms+en+dvd
*De verzamelde publicaties van de Indische Genealogische Vereniging
http://www.igv.nl/nedpubli.html#DVD
Stuur me zoveel mogelijk gegevens van je 4 overgrootouders van Beek, dan zal ik kijken wat ik kan vinden. Maar ik ga geen stamboom maken of alle gegevens van Beek verzamelen
Je kunt zelf een praatje maken bij het Indisch Familie Archief
http://www.indischfamiliearchief.nl/
Het grootste verschil tussen de meeste indische derde generatie en Molukse derde generatie is dat veel Indische generatie zoekende is,maar Molukse derde generatie niet. Molukse derde generatie weten hun geschiedenis,achtergrond en hun roots. Als je aan een derde generatie Molukker vraagt uit welke dorp of streek hun voorouders vandaan komen dan weten ze het precies te vertellen waar hun voorouders vandaan komen.
Exact. Elke tweede en derde generatie Molukker weet van welk eiland hij komt en uit welke stad of dorp. Ook al is hij daar nog nooit geweest, hij zal deel blijven uitmaken van dat dorp en daarmee verbonden zijn. Eens zal hij daar weer terugkeren, al was het maar op vakantie maar zeker voor familiebezoek.
Een actie als help de indischen in surabja kent hij niet. Het is vanzelfsprekend dat hij zjn familieleden helpt.
Ton, tenzij je als derde generatie indo een Molukse roots heb. De kampong waar mijn overgrootmoeder op Banda vandaan komt kan ik zo vinden.
Hormate
Indo’s met Molukkers vergelijken is appels met peren.
Mijn opa is geboren in Bandung (Padalarang), zijn familie komt van oorsprong uit de omgeving van Surakarta, een mengsel van verschillend Europees bloed, met Javaans en Chinees bloed.
Mijn oma komt uit Tulung Agung/Malang, met Madurees, Javaans, Sundanees, Buginees (uiteindelijk wonend te Batavia), Nederlands en Engels bloed.
Haar vader was een wees.
Wat voor cultuur heb ik dan?
Tel daar boven op dat in families het Indonesische bloed verzwegen werd. Indische cultuur alleen binnenshuis werd gebezigd.
De Indische maatschappij met nadruk verzocht dat Indo’s vernederlandsten vanaf 1900. De eerste generatie een groot deel in oorlogstijd doorbrachten, waarbij families uit elkaar gehaald werden = minder cultuur overdracht.
Indo’s in Nederland in tegenstelling tot Molukkers verzocht werden te assimileren. En ook Indo’s in Indonesie werden verzocht te assimileren.
Niet dat we geen cultuur hebben ‘Indisch is een gevoel’ is niets anders dan de onmacht van sommigen om uit te leggen wat ze nou precies herkennen wanneer ze in contact komen met ander Indische, vrienden familie etc.
Indische cultuur bestaat alleen willen durven sommigen dat niet hardop te zeggen.
Is in iedergeval niet zo makkelijk uit te leggen als, “wij komen uit Ambon stad, dit is onze kleding en dit onze taal”
@ Jeroen.
Ja , dat is de probleem, de Indischen zijn niet homogeen genoeg .
Daarom vind ik jammer dat de initiatieven van een paar oudjes zoals si Tjalie d.k.k niet echt geslaagd is.
In ieder geval hebben ze de TTF nog .
Het verschil van de Ambonezen( Zuid Molukkers, zelfs met Indische achtergrond zoals Ir Manusama e.v.a) en de Indische Nederlanders is dat ze voor “tijdelijk ” naar Nederland gingen.
Vroeger in N.O.I willen de gelijkgestelden ook de manieren van de Nederlanders volgen.
En vergeet niet de status van de meeste Ambonezen, ze waren toen geen Nederlanders .
Een “Ambonees” kan wel zeggen Ik ben Ambonees ( Zd Molukker) , Disamping streektaal( tientallen) beta punya Bhs Ambon dialect Melaju ( Ambon Maleis).Ze hebben naast hun serrek kleding( pakaian adat) ook een soort algemene kleding ( hebben ze zelf ontwikkeld).
Ik ben een oud Jakartaan , geboren getogen in Djakarta , naast onze gemeenschappelijke taal (Indonesisch) heb ook mijn pakaian adat Betawi, heb ik ook de Bhs Betawi geleerd (buitenhuis)
Door mijn moeder kan ik ook claimen Orang Sunda te zijn , want mijn vader Betawi Asli( -familie eeuwenlang in Batavia e.o) had veel Sundanese invloeden gehad.
Zijn stamvader was waarschijnlijk een soldaat van Mataram(Midden Java).
Door die Sundanese invloeden voel ik me niet verbonden met de Javanen.
Dus ik kan 2 pakaian adat gebruiken, van de Sundanesen , van de Betawinesen, en de “pakaian nasional” van Indonesia.
Iets met batik en de beroemde peci(kupluk)
Het is niet eerlijk generaties te beoordelen zonder daarbij rekening te houden met de levensfase waarin ze zitten.
Ook de derde generatie niet!
Als de derde generatie de leeftijd heeft bereikt van de eerste kun je ze pas eerlijk vergelijken met de tweede en eerst.
Om te beginnen zou Rugebregt zich eens moeten afvragen welke vragen zij aan de eerste en tweede generatie wil stellen.
Wanneer het vragen zijn die over haar eigen familie gaan, dan moet ze niet zo in het openbaar klagen,want dan past dat geklaag juist in de indische traditie van zelfbeklag. De vraag die ze dan moet stellen is dan: “waar komt dat zelfbeklag vandaan?”.
En nog wat Mevr. Rugebregt,
weet U hoe ik op de Indische Geschiedenis ben gekomen. Ik ben wat blogs gaan volgen en aangezien ik nogal eigenwijs ben (dit is ook zelfkennis) en ik denk ook dat ik wat van geschiedenis weet (ik had toch zo’n leuk hoog cijfer op het Atheneum) kwam ik wel eens in de clinch met enige Heren van de zgn 1ste generatie. Alhoewel deze heren toch ervaringsdrager zijn ben ik soms wel verder gegaan dan betamelijk is. De Heren hebben me wel uitgedaagd en de handschoen heb ik opgenomen. Dat betekend wel dat ik soms tot in de kleine uurtjes Geschiedenis studeerde en veel boeken ging kopen om mijn gemis aan Indische ervaring te compenseren.
Ik heb geleerd QED
En er zijn op deze blog toch wel enkele Heren (waar zijn de dames) die toch iets over die Indische ervaring kunnen zeggen.
Het is altijd wat met die would-be generatie 0.3 Indo’s
Mevr. Rugebregt weet niet veel over die geschiedenis. Door het gebrek aan informatie heeft Mevr. Rugebregt het gevoel dat ze iets mist, een deel van haar geschiedenis maar ook haar identiteit. Op de website 0.3 heeft ene Kapteyn het over haar generatie als de Internet-generatie. Nou Mevr. Rugebregt google even en dan kan U toch alles weten over Indisch-zijn. Dan praat ik niet over al die boeken die bvb Prof. Willem Willems schreef, hij schreef ook de biografie over Tjalie Robinson, U misschien wel bekend. Ik kreeg Nasi Goreng op mijn bord maar de generatie van Mevr. Rugebregt wil alles klaar geserveerd krijgen op hun boord, gewoon niet teveel moeite doen om iets te vinden dat meer is dan een click, voor haar generatie is Indisch een soort kantenklaarmaaltijd dat je bij de Indo-chinees haalt.
Daarna haalt mevr. Rugebregt echt uit: “De derde generatie is de eerste generatie die zo openlijk Indo is. Hoezo arrogant en verwaandheid in het kwadraat. Zij zegt zelf dat zij niet veel weet over de Indische geschiedenis en daaruit spreekt de ware zelfkennis. Daarbij komt dat een paar jaar geleden een tentoonstelling was op de website 3.0 met portretten van Indischen waarvan je niet kan zien dat ze Indisch zijn. Uw generatie heeft de luxe om zelf te kiezen of ze zich als Indisch manifesteren of niet, want ze zien er letterlijk en figuurlijk niet naar uit. Ik vind deze generatie de opportunist-Indo of Indo in luxe-verpakking
Maar hoe zit het met de generaties vòòr Mevr. Rugebrecht. U bent natuurlijk vergeten dat in de muziek vele Indorock bandjes furore maakten maar ook zangeressen zoals Anneke Groenloh, Margie Ball. En wat dacht u van schrijvers, die natuurlijk vòòr Uw tijd zijn, Marion Bloem, Ernst Janz, Alfred Birney of Theodor Holman om een paar te noemen. Ik las op Uw website dat één of ander bromtolol zei, ja maar deze schrijvers begonnen beroemd te worden na hun veertigste en onze generatie staat aan het begin. Aangezien ik altijd domme en onbezonnen dingen extra controleer, kwam ik er achter dat bovenstaande schrijvers omstreeks hun 30-35 jaar bekend werden, Marion Bloem was al op haar 27ste bekend.
De redactie van Indisch 0.3 besluit dat het hoog tijd is dat de verhalen uit het verleden verteld worden. Daarbij gaan ze ervan uit dat vanaf WOII tot Anno Domino niks verteld is. Ik kijk acherom naar mijn boekenkast en die valt bijna om van de Indische Geschiedenis. En wat zegt Mevrouw Rugebregt: “Ik weet niet veel over de Geschiedenis”Het is wel het meest aggenebbisj en de overtreffende trap van zelfdomheid wat verteld wordt.
En dan komt Peter Bouman van Pelita rechts uit de bocht: Er is sinds een aantal jaren sprake van een inhaalslag. Dergelijke initiatieven over die verhalen schieden als paddestoelen uit de grond. Ik vroeg me al af door wie ik eigenlijk wordt ingehaald en zeker nu die mensen steeds meer doodgaan. Nu die generatie van mevr. Rugebregt zich er mee gaat bemoeien, gaan we er wat aan doen. Ik heb wel eens die website 0.3 bezocht maar ben huilend weggelopen, l’histoire se repète zou dhr de la Croix zeggen. 1) wat is Indisch, Indisch is een Gevoel en Indische roots. Ik ben weggegaan en ben zachtjes gaan lachen.
Mijn zoon, die er Indisch uitziet al gelang welk familielid hem ziet, zegt danook: “Indisch, dat is het probleem van mijn vader”. Hij weet er wat van maar heeft zijn interesse niet
Hij gaat dit jaar in Nederland studeren en dan kunnen we lachen. Ik moet hem op een of andere wijze daarop voorbereiden want a) hij is niet in Nederland geboren, b) noch in Italie en c)hij spreekt geen meter Nederlands. Ik spreek hem aan op zijn Indischzijn, dat is toch iets wat bij hem aan de grens ophoudt. Ik denk dat we samen die website 0.3 gaan bezoeken. Dan kunnen we nog eens luidruchtig lachen.
Maar ja wat stelt het voor, jij stelt niks voor zei de Corpsbal tegen de Feut
Ja, leuk. Maar de werkelijkheid is anders. Ten eerste, het aantal initiatieven om Indië te doen herleven is kleiner dan het lijkt. Dank zij internet lijkt het echter heel wat. En ten tweede, zonder afbreuk te willen doen aan dit initiatief, deze verhalenwedstrijd zal weinig bijdragen aan het vastleggen van het collectieve geheugen van Indië. Verhalen van derde generatie-Indo´s (wie of wat dat ook mogen zijn) zullen voornamelijk gaan over de culturele restsporen in Nederland, en staan lichtjaren verwijderd van de werkelijkheid van “Koelie” of “Rubber” van Madelon Székely-Lulofs, om maar eens een paar boeken te noemen.
Vergeet niet de Indo Pauper van Victor Ido , en Orpheus in de dessa van Augusta de Wit.
Indrukken van een Totok van Justus van Maurik (een oude boek) en de boeken van Johan Fabricius
‘Orpheus in de dessa’ heb ik een tijdje terug gelezen, evenals ‘Rubber’. Vond dat in ‘Orpheus’, hoewel vrij aardig geschreven, Indo’s er een beetje bekaaid vanaf komen: het bijpersonage dat Indo was (een hulpopziener, nietwaar?) was de minst sympathieke figuur in het hele boek.
De verhalenwedstrijd van dit jaar op Indisch3.0 is, anders dan die van vorig jaar, niet exclusief voor jongeren. Deze keer mag iedereen zijn of haar verhaal insturen, ongeacht leeftijd. Volgens de uitleg die gegeven is op de pagina, is het in eerste instantie de bedoeling dat de verhalen zich afspelen in Indië/Indonesië. ‘Het verleden’, wordt er gezegd, dus ik neem aan dat de tijd vóór 1958 wordt bedoeld.
Leuk voor Indisch3.0 zo’n artikel in Trouw.
Maar Beste Liselore… het klopt toch niet.
Het tegendeel is eerder waar.
De derde generatie ziet er minder indo uit. Dus minder openlijk.
Bovendien voelt men zich in meerderheid niet zo Indisch. Dus ook al minder de neiging om indo te wezen .
Nee hoor…. dat is een overdrijving van een gewone menselijke overlevingsdrang niet meer terug willen denken aan minder goede tijden of wat je niet meer kan hebben in het nu.
Ook een krasse stelling.
Bovendien is dit eerder op de jongeren van toepassing dan op de 40plussers.
Mijn drie kleindochters hebben het met mijn dochter hardstikke leuk gevonden in Indonesië. Maar Indo? Mijn achterkleinkinderen val ik er maar niet mee lastig. Ik houd maar op met tellen van welke generatie ze zijn.
Misschien ben je een beetje te hard voor haar, Boeroeng. Er kan in het artikel door de redacteurs geknipt zijn, voor beknoptheid; ook zal Liselore zelf de termen hebben gegeneraliseerd, aangezien de interviewer (en de gemiddelde Trouw-lezer) leken zijn wat dit onderwerp betreft. Dus zo intepreteer ik deze rundown van de generaties en hoe overdracht van de verhalen/geschiedenis (al dan niet) heeft plaats gevonden en nog plaatsvindt.
Nu moet ik zeggen dat ik het met je eens bent wat betreft de punten die je aanhaalt. Voordat ik de Indische sites leerde kennen was ik onbekend met zowel het ‘Indisch zwijgen’ als de zgn. ‘aanpassingsdrang’. Mijn grootouders vertelden over Indonesië van vóór, tijdens en ná de oorlog- mijn moeder en tantes groeiden op als Nederlandse meisjes mét sterk aanwezige Indische invloed in hun doen en laten (dank aan hun ouders). Zij hoefden dat naar buiten toe nooit te verbergen of te verdringen. Maar voor de andere Indische gezinnen uit Boxmeer kunnen wij niet spreken.
Ik was enkele weken terug in gesprek met een Indische meneer (van rond de 50), die beweerde dat voor de gehele 2de generatie Indischen gold dat hun ouders hun kaken op elkaar hielden over wat er in Indië was gebeurd, en dat zij zelf erg streng, met harde hand, werden opgevoed.
Ik heb geprobeerd daar tegenin te brengen dat de jeugdervaringen van mijn moeder en haar zussen daarmee helemaal niet overeenkwamen, maar dat wilde hij niet horen. Ik zal mijn eigen familie toch het beste kennen, denk ik zo.
Ik vind het wel mooi dat de verhalenwedstrijd van Indisch3.0 zo via de krant wat meer publiciteit heeft gekregen. Zoals ik altijd zeg, als je écht meer wil weten, lees dan een boek óf spreek met iemand die ervaringsdeskundige is; liefst meer dan één.
In diezelfde Trouw stond voorin ook een column over Suriname en haar multiculturele samenleving, en die column was tegelijkertijd kritisch en relativerend- maar ik denk: zolang ik zelf niet naar Suriname ben geweest, weet ik niet hoe de vork in de steel zit en is het voor mij alleen maar ‘horen zeggen’. Dit, zelfde verhaal.
CJ Lentze,
Het ging even door me heen dat de citaten bewerkt waren, dus eigenlijk de woorden van de journalist zijn.
Maar het staat tussen aanhalingstekens en dat geeft aan dat het er letterlijk geciteerd is.
Laat ik daar maar van uit gaan. For now.
Er is ook zoiets als de context van een gesprek. En dat de letterlijke woorden dan anders belicht moet worden.
Nahhh.. ik ben een beetje direct in mijn kritiek op de citaten.
Niet te hard , niet te afbrekend verder.
Ik vind de schrijfwedstrijd een prima initiatief hoor !
Ook al is het een druppel … ook al kun je afdingen op de verwachte resultaten als toevoeging op de geschiedenis van Indische Nederlanders.
En een artikeltje over Indisch in een landelijke krant…. daar kick ik ook op.
Pukul Terus, Indisch 3.0 !!
Ah, geeft ook niet, Boeroeng… Zo hou je ons (o.a. de jonkies) ook scherp.
“Openlijk is”
“is” houdt in een actie, over je uiterlijk heb je (behalve als je heel extreem bent) geen controle, dus die vlieger gaat niet op.
Maar de de eerste generatie heeft de Pasar Malam Tong-Tong opgericht, Moesson, JES etc. Dat is niet zwijgen over het verleden.
De tweede heeft z’n schrijvers, artiesten etc waarvan een deel vrij openlijk Indisch is.
De derde heeft Indische tattoos, verenigingen etc ook vrij openlijk vertoon.
De generaties worden te veel in hokjes gestopt die gebaseerd zijn op aannames geen gedegen onderzoek.
De meeste studies die gedaan zijn over de Indischen in Nederland zijn vrij slecht te noemen.
Mas Boeroeng;onze derde generatie ziet er misschien niet zo Indisch meer uit vanwege de mengelmoes van onze Medelanders,maar zij komen nu openlijk voor uit dat ze Indo’s zijn.Dat kon je toen van onze generatie(2de)niet zeggen.Ze waren verlegen om te bekennen dat ze Indo zijn.Dat was gebleken toen we in slecht daglicht kwamen te staan vanwege die veroordelingen en misplaatste gedachtes van ene Van Agt en consorten tijdens de kapingen die de Abonnesen juist de aandacht willen krijgen vanwege dat dit alles zo snel mogelijk onder de mat moet worden geveegd.Daarom is het zaak van ons om ze te animeren en te steunen hierin.Onze Ouders(1ste)zaten met de gedachte:*Sudah laat maar,doe je best mijn kind”Hele lieve mensen,maar dat neem ik ze kwalijk.Kom voor je recht op en laat je niet kisten.Begrijp me niet verkeerd ouwe sobat.