4 Responses to Aanbieden petitie 2e Kamer en “Stille Tocht”

1. Pierre de la Croix schreef:

   6 februari 2013 om 19:28

   Ik heb mij in de tijd dat “Het Gebaar” in de maak was niet zo met de kwestie bezig gehouden. Als kleine zelfstandige te druk bezig om het dagelijks brood voor mijn FTE’s en mijn eigen gezinnetje binnen te harken. In die arbeid zag ik meer brood.

   Edoch, ik was niet verrast dat er geen sprake was van volledige genoegdoening. Anders had het beestje een andere naam gekregen, niet “gebaar”. De onderhandelaars namens “de Indische Gemeenschap”, wie zij ook mogen zijn geweest, hebben zich van meet af aan in de zak laten naaien.

   Toen alles rond was bleek ook ik tot mijn verrassing in aanmerking te komen voor “Het Gebaar”, aangezien ik in oorlogstijd in Nederlands Indië zat, ook al was het als onmondig baasje van 3 tot 7 jaar. Mijn (groot)ouders waren er niet meer, wat had ik persoonlijk voor schade geleden? Ja toch ….. ik herinner mij dat op een gegeven moment mijn driewieler werd afgepakt om tot Japans wapentuig te worden omgesmeed, maar daar heb ik geen trauma van overgehouden.

   Even heb ik dus overwogen om hooghartig Het Gebaar te weigeren met een duidelijk retourgebaar, het bruine middelvingertje van mijn rechterhand hoog in de lucht geheven. Bij nader inzien heb ik het geld toch laten komen en vervolgens doorgegeven aan een “goed doel”. Lekker puu …..!

   Ik wil over de kwestie niet wakker liggen en wat mij betreft mevrouw Meulemans, mag u gerust pelan-pelan doen met uw boek.
   Zo u toch meent dat het boek op 19 maart a.s. enig gewicht in de schaal zou kunnen leggen, waarom dan niet alvast een fraaie proefdruk of een door u gesigneerd uittreksel voor de Stille Tocht der Tochten meegegeven?

   Pak Pierre

   Beantwoorden
2. Ed Vos schreef:

   6 februari 2013 om 10:38

   Voor mij bestaat er slechts 1 indische kwestie, en dat is de backpay.
   zie hiervoor het boek van H. Meijer, de indische rekening.

   Wanneer je aan deze backpay alles en nog wat hangt dan wordt de ïndische kwestie” alleen maar groter, en kun je aan de gang blijven tot in de lengte der dagen, en geef je mensen slechts te veel hoop.

   Het hele Gebaar was een drama. Dat hoef ik hier niemand uit te leggen.
   Het totaal uit te keren bedrag bleef gelijk maar het aantal aanspraken op de pot was door verruiming van het aantal gegadigden lees “rechthebbenden” opeens groter.
   “Men”, u mag zelf invullen wie ik hiermee bedoel, verzuimde zodanig te onderhandelen dat het totaal uit te keren bedrag dan ook groter zou moeten zijn

   Als Indische zou ik liever zeggen: steek het geld — buiten de backpay om — maar in je reet.

   Aku bukan pengemis.

   Punt.

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     6 februari 2013 om 11:42

     Er kon toch niet worden onderhandeld? Alleen maar dankjewel zeggen! Dat hebben al die vriendelijke mensen uit Indië dan ook gedaan. Waarmee het geld op was.

     Beantwoorden
3. Griselda Molemans schreef:

   5 februari 2013 om 11:47

   Jammer dat de Stille Tocht al op 19 maart a.s. is. Wanneer m’n nieuwe boek eind mei verschijnt, kan het als “extra munitie” ingezet worden: alle gezinshoofden en alleenstaanden die tussen 1950 en 1968 gedwongen naar Nederland zijn gekomen, zijn met een schuld van gemiddeld 15.000 gulden aan de Nederlandse overheid opgezadeld. Die schuld bestond uit de kosten voor opvang in een barakkenkamp of contractpension, vermeerderd met kleding- en meubelvoorschotten en eventueel de passagekosten en zakgelden. Na aftrek van de ’60 procent-bijdrage’ (60 procent van het nettomaandloon die de kostwinner tijdens het verblijf in het contractpension moest afdragen) resteerde een schuld, die met rente moest worden terugbetaald.

   Was er een proportionele uitkering geweest vanuit de Indonesische herstelbetalingen aan al degenen die jarenlang hun schuld moesten aflossen, dan was deze zware schuld op z’n minst gedelgd. De grote vraag blijft vanuit welke overheidspost ‘Het Gebaar’ is betaald: was het een gebaar van goede wil van de Nederlandse overheid of gewoon een sigaar uit eigen doos? Was er een schadeloosstelling voor genaast eigendom uitgekeerd aan alle rechthebbenden, dan waren de bedragen overigens navenant hoger geweest.

   Het is wonderlijk dat in de toelichting van Het Gebaar alleen gesproken wordt van een “handreiking voor het kille, formalistische beleid betreffende rechtsherstel” en niet van een kille opvang in contractpensions met een jarenlange schuld als gevolg. (Zie ook: http://www.facebook.com/OpgevangenInAndijvielucht)

   Beantwoorden