14 Responses to WUV-compensatie

1. Peter van den Broek schreef:

   31 januari 2013 om 08:37

   Het is denk ik the other way round..

   De Raad geeft aan : 4.2.5 Niet in Indonesie gevestigde uitkeringsgerechtigden ontvangen ongeacht het land van vestiging en levenspeil in dat land een uitkering naar de op de Nederlandse situatie afgestemde Euro-grondslag..
   ..
   De Raad oordeelt over de SVB : Vergelijkbare gevallen dienen op gelijke wijze behandeld te worden. (criterium van de legitimiteit). En leed blijft leed, onder Euro als Rupiah-grondslag
   .
   Verder is het besluit van de SVB in strijd met Internationaal Recht . namelijk het Internationaal Verdrag van Burgelijke en Politieke Rechten (IVBPR). De kenners onder ons weten dat Internationaal Recht gaat voor Nationaal Recht

   Beantwoorden
2. Boeroeng schreef:

   31 januari 2013 om 01:44

   Het komt er op neer dat wuv-gerechtigden in Indonesië veel meer uitkering moeten krijgen dan gerechtigden in Nederland volgens dit vonnis
   Ze krijgen wel hetzelfde aantal euro’s, maar alles is veel goedkoper in Indonesië .. dus krijgen ze een hap meer aan koopkracht dan iemand te Nederland.
   Het eerdere vonnis van 2007 dat een uitkering naar woonland , gebaseerd op de levensstandaard , een vorm van racisme is, is echt wel een dwaling.
   Het onderscheid is niet op ras gemaakt, maar op woonland.

   Beantwoorden
3. Peter van den Broek schreef:

   30 januari 2013 om 22:46

   Ik heb voor het naar bed gaan het vonnis van de Centrale Raad van Beroep gelezen en in ABN of Standaard Nederlands staat erin dat ene mevrouw J. Yatamin-Latuparisa, geboren in 1927 in het toenmalig Nederlands Indie, beroep heeft aangetekend tegen een negatief besluit van de SVB aangaande een WUV uitkering. De SVB wilde haar geen uitkering geven oa omdat ze de Nederlandse Taal niet beheerst. Als dat zo is dan kan de SVB aan half Nederland geen uitkering geven.

   Het krantenartikel geeft aan dat het om een Ambonese vrouw gaat maar dat kan je ook uit de naam afleiden. Ik denk dat zij vanwege haar man dhr Latuparisa, die waarschijnlijk in de KNIL gediend heeft, zodoende in het kamp terecht kwam. Aangezien zij in 2011 gestorven is hebben haar erven een aanvraag ingediend. Dhr.Thumann treedt in de zaak op als appellant/rechtvertegenwoordiger. Hij zal na de zaak ook een aanvraag indienen voor 500 (Indonesische) overlevenden van de kampen of hun rechtsopvolgers . Meneer Thumann zet U maar lekker door.

   Hoe zat ook alweer met de melk horen klotsen maar weet niet waar de tepel hangt. En ik praat niet over de oogkleppen in combinatie met het bord voor de kop .

   De journalist geeft de zaak wel goed weer alhoewel het is maar de Telegraaf.

   Beantwoorden
   • P.Lemon schreef:

     31 januari 2013 om 01:28

     Als Thumann zich verder wil inzetten voor 500 indonesische ( lees inheemse) overlevenden , dan moeten het inderdaad Knillers zijn geweest.

     “Met de capitulatie van het KNIL op 8 maart 1942 verkeerden ongeveer 42.240 Nederlandse militairen (waaronder ook Indo-Europese en ‘gelijkgestelde’ Nederlandse militairen) in Japanse krijgsgevangenschap. Het aantal inheemse beroepsmilitairen werd geschat op 24.000. Zij waren afkomstig uit Java (15.000), Menado (3000), Ambon (5000) en Timor (1000). Hiervan zijn naar schatting later in 1942 15.000 militairen weer vrijgelaten.[12]. Een deel van hen nam daarna dienst in het Japanse leger als hulpsoldaat (heiho’s).

     Een aanzienlijk aantal, speciaal onder de Ambonezen, bleef echter in gevangenschap.

     Beantwoorden
4. Anoniem schreef:

   30 januari 2013 om 09:10

   Een felicitatie voor het bereikte resultaat zou op zijn plaats zijn
   KLASSE!

   Beantwoorden
5. P.Lemon schreef:

   29 januari 2013 om 19:56

   “Thuman maakt na deze uitspraak zich sterk vd nog 500 levende kampslachtoffers. W.s. vh merendeel totokker’s , de telegraaf heeft de klok horen luiden…..want

   Indo-Europeanen buiten kampen:

   Indo-Europeanen (een groep van 120.000 à 200.000 mensen van Europees-Indonesische afkomst) werden niet geïnterneerd, maar ze moesten, buiten de kampen, wel erg op hun hoede zijn. Voor de Japanners, die een bedreiging voor ze vormden, maar ook voor de inlanders, die vaak niets met ze te maken wilden hebben.
   De Japanners probeerden de Indo’s onder andere in het gareel te krijgen door een van hen als hun leider aan te stellen, P.F. Dahler. Hij had voor de Japanse bezetting bij de regeringsvoorlichtingsdienst gewerkt, hij kwam voort uit een marginale politieke groepering van Indo-Europeanen die zich distantieerden van het Nederlands moederland en aanstuurden op een onafhankelijk Indonesië.

   Dahler riep in interviews de Indo-Europeanen op om ‘zuivere Indonesiers’ worden. Degenen die dat niet wilden moesten als vreemdelingen in Indië worden beschouwd.

   Om de loyaliteitsgedachte een impuls te geven besloot het Japanse militair bestuur dat de Indo’s gelijkgeschakeld moesten worden met de Indonesische bevolking.

   Kinderen konden naar de Indonesische lagere scholen en Indische bankrekeninghouders zouden het recht krijgen een deel van hun tegoeden op te nemen. Ook zouden verzoeken om vrijlating van geïnterneerde Indische mannen gehonoreerd kunnen worden. Maar het haalde weinig uit.

   Het overgrote deel van de Indo-Europeanen wees de gelijkschakeling met de Aziaten af. De Japanse geheime politie constateerde in een rapport van begin 1944 dat er met de Indo-Europeanen geen land te bezeilen was:

   ‘Hun uitlatingen en opvattingen tonen aan dat zij met hun anti-Japanse opvattingen niet van de Nederlanders verschillen. Het is noodzakelijk, deze tot ongehoorzaamheid neigende groep die de ware bedoelingen van ons zo welwillend militair bestuur niet begrijpt, streng te controleren. Niet minder noodzakelijk blijft het, de pro-geallieerde gevoelens met één slag te doen verdwijnen’.

   Op bescheiden schaal is dat ook gebeurd. Er zijn duizenden jonge Indo’s opgepakt om voor de Japanners dwangarbeid te verrichten, maar het werkte allemaal averechts: de Japanners kregen ook op deze bevolkingsgroep geen vat.

   http://deoorlog.nps.nl/page/mappen/780447/Indo-Europeanen+buiten+kampen?afl=7&d=780442

   Beantwoorden
   • van Beek schreef:

     29 januari 2013 om 20:05

     Leuk dat u Dahler aanhaalt, Hij is een grootvader van een Tante van mij. Bewonder hem zeer en heb erg veel respect voor hem.

     Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     30 januari 2013 om 11:46

     Volgens Sjahrir waren Indo’s landskinderen, die gewoon in Indonesië konden wonen. Maar ja, Sjahrir was (in mijn ogen) een intellectueel.

     Beantwoorden
     • eppeson marawasin schreef:

       31 januari 2013 om 00:29

       ….. en Sumatraan. Evenals Dr Mohammed Hatta en generaal Abdul Harris Nasoetian. Daarentegen kwam de intellectueel Pramoedya Ananta Toer van Midden-Java.

       e.m.
   • bokeller schreef:

     30 januari 2013 om 23:17

     1944 a more radical group of pro-Indonesian Indos under leadership of Van den Eeckhout were added to the Dahler office. The older Dahler, who was known to be a quiet and amiable man, did not take a liking to the militant and sometimes harsh approach of the newcomers, but was unable to temper it, as Van den Eeckhout was being directly instructed by the Japanese. [11] October 1944 in a youth camp set up for Indo boys south of Dampit 13 boys (age 16 to 21) were accused of subversive behaviour and publicly beheaded by the Japanese. [12]
     siBo

     Beantwoorden
     • van Beek schreef:

       30 januari 2013 om 23:35

       tja wat wilt u hiermee zeggen? Ik blijf hem bewonderen en bewonder alle Indo’s die pro-Indonesisch waren, anti-koloniaal zijn of opkwamen voor hun onderdrukte moedervolk. Tegenwoordig zijn dat Pondaag en van der werff.
6. Barbara Zuidema schreef:

   29 januari 2013 om 17:09

   Totaal onbegrijpelijk artikel!

   Beantwoorden
7. van Beek schreef:

   29 januari 2013 om 12:04

   En de meeste die in de jappenkampen zaten, waren toch juist de totok-nederlanders? Dus ze noemen hun eigen volk Indonesiërs?

   Beantwoorden
   • Jan A. Somers schreef:

     29 januari 2013 om 12:15

     De Telegraaf?!

     Beantwoorden