Griselda Molemans publiceert in mei haar nieuwe boek “Opgevangen in andijvielucht’ Ze beschrijft de opvang in Nederland in de exodus van Indische Nederlanders, mn de contractpensions, hoe, wie wat waar. Ze is nu bezig met de laatste loodjes. Op facebook opende ze een site om in contact te blijven met Indische facebookvrienden die haar informatie kunnen geven en viceversa.
Dit schreef ze deze week:
Zoals beloofd: de werkelijke constructie achter de kledingvoorschotten. De Nederlandse overheid heeft in overleg met de Detailhandel voor Textielgoederen (Detex) een lijst met kledingzaken opgesteld, die bereid waren hun kleding met een korting van minimaal 3 procent te verkopen. Op vertoon van een kledingkaart werden de benodigde kledingstukken tot het maximale bedrag aan Indische gezinnen uitgereikt, waarna de kledingzaak haar factuur bij de afdeling Bijzonder Maatschappelijke Zorg indiende. BMZ rekende deze kosten weer door in de totaalschuld van de gezinnen aan de overheid.
Veel kledingbedrijven knoeiden echter met de kledingkaarten door goedkope (en tweedehands) kleding voor de maximumprijs in rekening te brengen. Bij controle van BMZ bleken bedrijven regelmatig gefactureerde kledingstukken niet verstrekt te hebben. Met name filialen van Vroom en Dreesmann belazerden de kluit, maar in plaats van uitsluiting door BMZ bleef het slechts bij berispingen. Alle ontheemde gezinnen hebben dus de hoofdprijs betaald voor doorgaans aftandse, amodieuze kleding, terwijl zowel de kledingzaken als BMZ aan deze constructie verdiend hebben
...................
Indisch4ever 
Hoeveel zwarte pagina’s kent de geschiedenis van Nederland eigenlijk?
Dat heeft te maken met de tijd wanneer die pagina’s werden geschreven. Wie toen een held was is nu een boef en omgekeerd. Het heeft ook te maken met het hebben meegemaakt of niet. Iemand van vandaag die het van horen zeggen heeft, verkondigt vaak een andere, vaak negatieve, mening.
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/480200/1997/05/28/Nederland-wilde-liever-Indie-dan-Marshallhulp.dhtml
Beste mevrouw Gerda. U heeft een mailtje geplaatst met een venijnige ondertoon. Het meest verarmde land van West-Europa na WOII, Nederland, kreeg voor de wederopbouw hulp van de Verenigde Staten in de vorm van een lening met rente, de Marshallhulp. In eerste instantie wilde Nederland liever Indie als wingewest dan Marshallhulp. Zie bijgaande website-artikel. Door deze politiek en onmacht van de dialoog met de Indonesische nationalisten is het helemaal uit de hand gelopen met als resultaat oorlog en gedupeerden (waaronder de Indische Nederlanders, die per slot van rekening gepasporteerd Nederlands staatsburger zijn ). De westerling was sluw en berekenend, de oosterling zat vol frustraties en rancunes. Natuurlijk zijn wij Nederland, ondanks dat, dankbaar dat het tenslotte zijn plicht voor zijn overzeese burgers heeft gedaan. Namelijk – soms met veel tegenzin – hun opvang vanuit een pijnlijke omgeving vol geweld en trauma’s. Mijn vader was blij, dat hij zijn gezin veilig kon stellen, ondanks dat hij ook kon kiezen voor zijn geboorteland. Maar je kiest niet voor geweld en een onzekere toekomst. Omdat mijn vader kwam uit een plantersfamilie (suikerplantage), wist hij hoe hard er in Indie gewerkt werd. Met name door de inlandse bevolking, die door het Cultuurstelsel voor een schijntje herendiensten verrichtte. Van dat Indisch geld werd in Nederland (en in Indie) spoorwegen en bruggen gebouwd. Een hele infrastructuur en dies meer. De eerste generatie Indische Nederlanders heeft juist nooit geklaagd, maar altijd gedragen en gezwegen. De volgende generatie zoekt haar recht. Wie moet wie dankbaar zijn?
Dankzij bepaalde schrijvers weten wij, dat andijvie in deze recessietijden een gezonde en betaalbare groente is. Omdat je van andijvie simpele en gevarieerde gerechten kan maken, hebben wij geen baboe of kokkie (meer) nodig.
Ik heb al deze grieven gelezen en vraag mij dan nu af is er dan evht niet 1 van deze mensen die het achteraf,dus na ongeveer 1975 goed hebben gekregen?? Ik geloof niet dat 1 van u een bijstands uitkering hoeft aan te vragen.
Mag ook een om toch een bedankje aan de Nederlandse beladting betaler woorden gevraagt.
Nee u heeft geen baboes of kokkies meer ,maar u zit wel in de warmte en heeft elke avond eten op uw bord
>>>>>>>>>>>Ik heb al deze grieven gelezen en vraag mij dan nu af is er dan evht niet 1 van deze mensen die het achteraf,dus na ongeveer 1975 goed hebben gekregen?? Ik geloof niet dat 1 van u een bijstands uitkering hoeft aan te vragen.
Mag ook een om toch een bedankje aan de Nederlandse beladting betaler woorden gevraagt.<<<<<<<<<<<<<<<<<
Uw manier van schrijven geeft mij het vermoeden dat u waarschijnlijk in Nederland bent geboren en de Japanse oorlog niet heeft meegemaakt. Ben benieuwd of u zelf de evacuatie van Indie naar Nederland heeft ervaren.
Hallo Griselda,
Het is alweer lang geleden dat jij hier was voor een interview. Je wilde nog eens in december komen, maar daar is niets van gekomen. Ik hoop dat je niet ziek bent, maar alleen erg druk??
Weet je nog dat ik hier voor jou geprobeerd heb om Marijke Frans te bellen? Ik had niet het goede telefoonnummer.Weet je nog?
Vandaag belde Marijke mij op en zei dat haar zuster Janne heel graag aan een interview over de contract pensions mee wilde werken. Zij weet erg veel. Zij was een meisje van 16-17 jaar.
Ik geef jou hierbij haar adres: Janne Gijzemijter, tel: 075-6213045,
Kaaikhof 200, 1567 JP Wormerveer.
Ik hoop dat je ook van haar weer veel aan de weet komt.
Lieve groetjes van Jet Ouwens, uit Enschede.
jet.ouwens@gmail.com
Opgevangen in andijvielucht.
Een opmerkelijke titel want mij staat meer bij de weerzinwekkende lucht van spruitjes, die in het portiek in de jarej 50 en 60 bleef hangen. In het ABN heeft dit woord een negatieve bijklank: een periode die je gauw moet vergeten, maar het woord verwijst ook naar iets provinciaals: dom, kleingeestig, kortzichtig.
Ik vraag me af waarom Griselda Molemans toch voor andijvie heeft gekozen. Stinkt dat ook soms???
Andijvie was de goedkoopste groente die in contractpensions werd geserveerd. Door te besparen op de inkoopkosten maakten pensionbeheerders meer winst. De top-3 van geserveerde groenten bestond uit andijvie, lof en zuurkool. (Spruitjes waren relatief duur) De boektitel is een ‘pars pro toto’ voor de opvang tussen 1950 en 1968, waar op het uitbaten van contractpensions, kleding en meubels grote winst is gemaakt door zowel de Nederlandse middenstand als de overheid.
nu begrijp ik de keuze van uw titel, mevrouw griselda Molemans en vind t best wel origineel…:)
Nog een gegeven: standaard waren alle kamers onverwarmd, alleen in de huiskamer was er gedurende korte tijd verwarming waarbij iedereen rond de kachel ging staan.
Maar nu niet denken dat de mensen in pensions het slechter dan slecht hadden, want er zijn verhalen bekend van mensen die werden ondergebracht in pleeggezinnen die totaal werden uitgebuit.
Veel pleeggezinnen zagen die vriendelijke nieuwelingen als de ideale personen om het huishouden aan over te laten of onbetaald het werk op de boerderij te doen.
Bovendien werden veel jonge meisjes in die tijd door hun pleegfamilie seksueel misbruikt, iets waar tot op heden uit schaamte over gezwegen wordt.
Het geld wat deze pleeggezinnen kregen voor deze “liefdevolle” opvang verdween dan ook meer dan eens in eigen zakken.
P.S. wie weet nog dat standaard alle rotte aardappelen geleverd werden aan pensions met Indische mensen, waar dan vervolgens wel het volle pond voor betaald moest worden?
tjee, de geschiedenis herhaalt zich, alleen anders. Vroeger renden de Nederlanders met klewangs achter zielige inlanders aan. Nu gooiden ze rotte aardappelen naar zielige indo’s. Nu mij niet stenigen a.u.b.
Ondanks ontberingen (koude kamers, koude harten etc) was het toch de moeite waard geweest om te gaan.
De oudjes hebben het goed gedaan topic.
Misschien was dat ook een van de redenen waarom zoveel Indos gebruikt maakten van de pater Walter Act en naar Amerika vertrokken.
Ter verduidelijking, ik ben pas in 1981 naar California vertrokken doordat ik een engineering job voor 2 jaar aangeboden kreeg. Dit leven beviel mij zo goed dat ik besloot te blijven.
Ja, ik weet dat nog Bintang, maar rotte aardappel was niet het enige, ook verschillende soorten fruit die al half bossok was en oudbakken brood en melk die na een dag al zuur werd, enz.
In de winter van 1956 kwam de Johan v. Oldebarneveldt aan met een verse lading mensen uit het voormalig Nederlands Indië.
Natuurlijk gekleed in korte broek of zomerse sarong terwijl het sneeuwde.
Bij het het aan boord gaan werd een ieder verzekerd dat allen een warm onthaal zouden krijgen door afgevaardigden van de Nederlandse regering en woningen ter beschikbaar zouden worden gesteld.
De werkelijkheid was dat het schip 3 dagen lang aan wal bleef eer de eerste personen aan land mochten en daar in pensions gedumpt werden waarna een tijd van uitbuiting en vernedering volgde.
Van het pension uit kilometerslang in de sneeuw lopen naar de kazerne met zijn allen om daar een oude aftandse drollenvanger op te halen en vervolgens weer met zijn allen teruglopen in de sneeuw met zomerse kleding en schoeisel.
Die drollenvanger was uiteraard niet gratis en diende terugbetaald te worden voor het meervoud van de werkelijke waarde.
Dat gold voor alles, mensen die vanuit het voormalig Nederlands Indië naar Nederland kwamen kregen namelijk niets maar dan ook helemaal nieterniks cadeau!
Van goedheid was geen sprake, alles was gebaseerd op winstbejag.
Toch haalden veel Nederlandse mensen het later in hun hoofd om de nieuwe inwoners ondankbaar te noemen en hen met een schuldgevoel op te zadelen alsof er daadwerkelijk veel was gedaan voor hen.
Een fatsoenlijk gesprek beginnen met inhoudelijke argumentatie was niet mogelijk omdat de vooroordelen groot waren.
Iedereen besefte op een gegeven moment dat er niet tegen op te vechten was en besloot daarom maar in alle talen te zwijgen in hun zoektocht naar een beter leven…
(het was dus niet dat niemand wilde praten maar als je al zo lang probeert en niemand neemt de moeite om te luisteren dan houdt het op een gegeven moment gewoon op)
Dank aan Griselda Molemans voor het verwoorden van de eerste trauma’s opgelopen door zovelen bij aankomst in Holland.
Mr.Bintang, U heeft de juiste woorden in Uw verhaal gebruikt, want lesende Uw schrijven heb ik die zelfde episode weer herleeft. En zoals het hier in Amerika wordt gezegd:” We have been treated as a piece of shit!”. Wat zal die toenmalige regering ook blij zijn geweest, toen ze ons kwijt konden aan andere landen zoals de VS.
Ja Ronny Geenen, de Indo`s die besloten naar de US te emigreren hebben het achteraf gezien een heel goede keuze gemaakt, ikzelf vond het heel jammer dat mijn moeder die beslissing niet aandurfde als alleenstaande weduwe met jonge zoon (ik dus)
Ik kan het goed begrijpen van Uw moeder, want het zou heel moeilijk voor haar geweest zijn. Het ligt ook aan wat Uw moeder heeft gestudeerd.
Ik zelf ben ook niet in de jaren 50 en 60 met de grote groep indos vertrokken. Kreeg in 1980 een geweldige engineering job in de petrochemie design aangeboden, een contract voor twee jaar. Daarna zijn mijn vrouw hier gebleven, want ik kreeg mijn groene kaart binnen 5 maanden. Je weet het: zon, warm en ruimte.
Wij zijn twee keer gerepatrieerd, de eerste keer in 1946 en we werden ondergebracht bij.een aardige Hollandse familie in Naarden, waar we vele jaren later nog goed contact mee hadden.
Dit is natuurlijk niet te vergelijken met de narige ervaringen die velen van ons ondervonden met pensions.
Wat een geluksvogel die Arthur Olive !
Arthur Olive: Hoe komt het dat U niet die nare ervaring had en anderen wel.
Komt het omdat Uw ouders het goed hadden en de centen hadden?
Komt het omdat U en de familie blank waren?
Komt het omdat Uw familie als ambtenaar werkzaam was?
What ever the reason, er moet een verschil zijn geweest dat lijde tot een vorm van discriminatie.
Ik kan U zeggen, dat mijn familie berooid aankwamen en alleen kleren hadden die we aan onze kont hadden. Vader was al vermoord, begraven en achtergelaten.
Ronny Geenen, niet alle Blandas zijn hetzelfde net zoals niet alle Indische mensen hetzelfde zijn. U vraagt naar een reden waarom we zo goed waren ontvangen door deze Hollanders. Wel nu, de enige reden die ik me kan bedenken is dat het lieve mensen waren die geen reden nodig hadden omdat het hun aard was.
Mijn vader was vermoord in de Japanse koolmijnen en mijn moeder ging met twee kinderen net als uw familie berooid naar Holland.
Het geluk zei met U en dank voor het antwoord.
Blijkbaar waren er ook andere mensen. Ik heb de mensen waar wij meetemaken hadden in Gelderland altijd vervloekt, vooal als de kachel afgezet werd. Ik voelde mij pas bevrijd toen ik mijn eigen geld verdiende. Daarom heb ik altijd die innerlijke drang gehad om onafhankelijk van iedereen te zijn. Ik kan U zeggen, dat ik wel eens 40 tot 50 uur gewerkt heb, zonder slaap, om geld te sparen voor dat bovenstaande doel.
Wij kwamen in Nederland met de kleren uit Ataka. Goed opgevangen door de gemeente Vlissingen, ik op de HBS klassen overgeslagen (omdat ik al te oud was) met gratis bijlessen. Maar je moest er wel zelf op afgaan, een ambtelijk systeem moet een beetje worden gepord.
Voordat dit gekibbel maar blijft voortduren: de periode van opvang van oorlogsevacué’s van 1946 tot eind 1949 is niet te vergelijken met de grote exodus vanaf 1950: de Nederlandse overheid betaalde de opvang van oorlogsslachtoffers met de inkomsten uit de kolonie.
Vanaf 1950 waren er geen inkomsten meer en werd het fenomeen contractpension in het leven geroepen. Alle ontheemde gezinnen die in de periode 1950-1968 door de overheid zijn opgevangen, hebben fors moeten betalen voor tijdelijk onderdak, voeding, kleding en meubels. Einde van deze perkara.
Griselda,
Dank voor je informatie. Blijkbaar is dat feit niet bij een ieder bekend.
@ Griselda Molemans, op 12 januari 2013 om 13:34 zei:
“Voordat dit gekibbel maar blijft voortduren ……”
Nu ja, mevrouw Molemans, u kent de Indische wereld naar ik hoop goed genoeg om te weten dat er gekakel komt als een knuppel in de kandang ajam wordt gegooid.
Zeg “Westerling”, “Weigermarinier”, “J.P. Coen”, “Japanse ereschuld”, “Bersiap” en het is ook raak.
Ik hoop dat u toch ook blij bent dat uw boek zoveel losmaakt bij de ervaringsadeskundigen van I4E.
Ik heb zelf niet zo zeer gekibbeld (geloof ik), maar wel genoeglijk meegekakeld. Alhoewel geen slachtoffer van andijvielucht in contractpensions was het ten huize van mijn vader in Den Haag ook geen vetpot. Er werd zeker geen topgroente geserveerd en zeer mondjesmaat vlees. In huis brandde ’s winters ook maar één (kolen)kachel en ik hoor mijn vader, comfortabel gezeten naast die kachel, nu nog “SLUIT DE DEUR!!!!” brullen als een van zijn 4 kinderen of de kostjongen de deur “achter zijn/haar kont” open had laten staan. Behalve onze kleren was alles in huis 2de hands, uit de “rombèngan” zo gezegd, ook mijn fiets en de fietsen van alle anderen in het gezin. Er was een douche in huis maar vader zag er op toe dat die niet dagelijks “warm” werd gebruikt. Wee ons gebeente als hij de geyser hoorde branden op een tijdstip dat de geyser z.i. dat niet hoorde te doen.
Als ik bij mijn witte vriendjes thuis kwam was het grosso modo niet anders. Er was alom schaarste, niet in de laatste plaats aan woonruimte. Veel jongelui zaten “op kamers”, al dan niet bij (schoon)ouders en moesten jaren wachten totdat een etage (grote luxe!) of flatje beschikbaar kwam.
Ik wil hiermee zeggen dat het in die vijftiger jaren v.d.v.e. niet alleen in de contractpensions van DMZ kommer en kwel was in vergelijking tot het rijke Indische leven dat de “repatrianten” achter zich hadden gelaten.
Ik ben uitgekakeld. Succes met uw boek.
Pak Pierre
Dit is waarschijnlijk wat mevrouw Griselda Molemans bedoelt met “betaald uit opbrengsten kolonie” in de periode vóór 1950?
http://www.duin-kruidberg.nl/NL/historie/
Mijn oom vertrok in febr.46 per ms Oranje via S’hampton naar Nederland en verbleef in dit hierboven bedoelde onderkomen (totdat het eind 1947 als pension werd opgeheven en een hotel werd) en vertrok daarna naar een gegoede wijk in Heemstede welke hij zelfstandig bewoonde, om aldaar na een paar maanden (voorjaar 1948 alsnog – na een langdurig psychisch en fysiek lijden – aan de gevolgen van Cimahi 4 te overlijden.
Mij is onbekend of dit “onderkomen” enkel diende voor gerepatrieerden die niet gezond waren (omdat er weinig rust- en verpleegtehuizen in die tijd in Nederland voorradig waren) of dat ook “gezonden” daar werden geplaatst.
Ik zou er zeer gebaat mee zijn, als mevr. Griselda Molemans mijn hierboven bedoelde onbekendheid kan ophelderen, waarvoor mijn dank.
De eigenaren zullen – denk ik – niet aan filantropie gedaan hebben en gepeperde rekeningen ingediend hebben, als de pot uit Indië toch nog aanwezig was?
Zie voor de kampkaart Cimahi 4 van mijn oom Henri:
http://imexbo.nl/mijn-ouders-1.html …. helemaal onderaan de pagina.
Overigens op de pagina – ook helemaal onderaan – een Youtube clip met betrekking tot mevr. Griselda Molemans als honneur.
http://imexbo.nl/de-neger-soldaat.html
Heer Pierre de la Croix,: Uitgekakeld? Ik hoop van niet!!! Bij ons was het ook geen vetpot. Maar wel zelfstandig je kop ophouden.
Nu ja Pak Somers, ik kan het kakelen niet laten, maar hopelijk niet te vaak als een kip zonder kop.
Pak Pierre
@Pierre de la Croix, op 9 januari 2013 om 20:07 zei: Overigens …. back to topic: Ik vind andijvielucht niet onaangenaam. Spruitjeslucht staat mij tegen, maar dat komt misschien omdat ik lang in West Friesland tussen de spruitjesvelden heb gewoond. Somwijls terlaloe baoe kentoet.@
Ik geloof dat het nog net on topic is. Nooit eerder geweten dat knoflook ‘stonk’, pas nadat ik nakomelingen van de Cananefaten hier ter lande er over hoorde spreken. Wist in eerste instantie ook niet wat ‘knoflook’ was, want dat aten wij thuis nooit. Ja … bawang putih betekende witte ui, dat wist je wel.
Overigens hoorde moeder niet, dat ze altijd ‘knoPlooP’ zei. Jongere broertjes (‘knogloog’) lieten zich graag door moeder verbeteren. ‘Niet knogloog’ maar ‘knoPlooP’ corrigeerde ze dan de goegemeente. 😉
Terzijde; wat spreken ze in West-Friesland de tweeklank ‘ui’ op een bijzondere manier uit. Ik heb dat voormalig Ajax-spits Johnny Rep wel eens horen doen.
e.m.
Mijn moeder hield het op bawang putih. Vond ik zelf ook gemakkelijk: (gele) ui, (rode) ui, bawang putih. In Zeeland is de gewone ui juun.
Doet me weer denken hoe mijn oma dat altijd zei : “Knokloof” , en “ui” kon ze ook niet zeggen, dat noemde ze “Ei”.
@ Pak Eppeson: Nooit eerder geweten dat knoflook ‘stonk’.
Het vertalen van geur en smaak naar “lekker-niet lekker” of “aangenaam – onaangenaam” zal grotendeels wel zijn aangeleerd en dus “cultureel bepaald”.
Ik weet niet of de “kentoetgeur” universeel door de mensheid als onaangenaam wordt ervaren. Dat lijkt mij wel het geval in Indonesië en Nederland. Als dus spruitjes in Nederland de geur verspreiden als van “kentoet”, dan zal die geur hier in het algemeen “onaangenaam” worden gevonden.
Via mijn lessen Nederlands aan allochtonen – sorry, ik moet zeggen “anderstaligen” – ben ik inderdaad gaan beseffen dat mensen klanken niet of heel slecht horen als die in hun eigen taal niet voorkomen. Hoe vaak moet ik niet oefenen op de dubbelklank “uu” als in uur, vuur, duur, huur, etc. die door menig exoot steevast als “oe” in “hoeren” wordt uitgesproken en op de “i” van “vis” die als “ie” van “vies” wordt uitgesproken.
Voorbeeld. Indo docent tegen Russin: “Oh, bedoel jij “vis”, zo’n beestje dat in het water zwemt?”. Russin: “Ja, ik zei toch “vies”!
Ik herinner mij dat ik als kind heb geprobeerd onze baboe de “f” en “v” te leren uitspreken. Ging niet, bleef altijd een “p”. Onze Arabische huisbaas had weer moeite met de “p”, die hij in een soort “f” veranderde van “saja foenja ….”
In West Friesland, althans de streek tussen Hoorn en Enkhuizen waar ik 16 jaar lang heb gewoond, waarvan zeker 8 jaar tussen een emeritus bollenboer en een spruitjes- en bloemkoolkweker, spreekt men de “ui” uit als een soort “oi”. Ik weet niet of de voetbalbroertjes De Boer dat nog doen, moet daar eens op gaan letten.
Pak Pierre
Ik heb gegoogled en dat kwam boven van den Uyl en KVP, enz.
Als dat niet waar is, dan zou ik graag Uw verhaal met bewijs horen of lezen.
Joop Den Uyl is nooit minister van maatschappelijk werk geweest.
En in de periode 1966-1973 was hij geen minister, maar oppositieleider tegen de zittende regeringen.
Hoezo is hij dan in hoge mate medeverantwoordelijk voor het repatriantenbeleid in die jaren ?
Dat kun je terugvinden op het internet.
O.a. op deze overheidssite: http://www.parlement.com/
Het kabinet Cals werd door de KVP de nek omgedraaid in 1966 en die zette tot 1973 de PvdA buiten de regering.
Zeker kun je zeggen dat alle politici van de Tweede Kamer en de regering te weinig aandacht hadden voor hen uit Indië die in Nederland leefden. O.a. Molukse jongeren werden sinds 1970 roerig voor hun zaak.
Kabinet-Den Uyl
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kabinet-Den Uyl
Coalitie PvdA, KVP, ARP, PPR, D66
Zeteltal TK
43 + 27 + 14 + 7 + 6 = 97
Premier Joop den Uyl
Beëdiging 11 mei 1973
Demissionair 22 maart 1977
Ontslagdatum 19 december 1977
Voorganger Biesheuvel II
Opvolger Van Agt I
Overzicht kabinetten
Portaal
Politiek
Het kabinet-Den Uyl was het Nederlands kabinet dat 1412 dagen regeerde, van 11 mei 1973 tot 19 december 1977 (demissionair vanaf 22 maart 1977). De vorming van het kabinet Den Uyl was het gevolg van de progressieve samenwerking in Nederland in de jaren zeventig.
De ministers van KVP en ARP boden op 22 maart 1977 hun ontslag aan en de ministers van PvdA, PPR en D’66 stelden hun portefeuilles ter beschikking. Op 28 maart 1977 besloot het kabinet in zijn geheel in demissionaire status aan te blijven tot aan de verkiezingen van 25 mei 1977, het eind van de parlementaire periode.
Drs J(oop).M. den Uyl, also known as ‘Econoom te Buitenveldert’
– minister van Economische Zaken, van 14 april 1965 tot 22 november 1966
– fractievoorzitter PvdA Tweede Kamer der Staten-Generaal, van 15 februari 1967 tot 11 mei 1973
– lid Tweede Kamer der Staten-Generaal, van 23 februari 1967 tot 11 mei 1973
– minister-president en minister van Algemene Zaken, van 11 mei 1973 tot 19 december 1977
http://en.wikipedia.org/wiki/Den_Uyl_cabinet
http://en.wikipedia.org/wiki/Joop_den_Uyl
e.m.
@surya atmadja Ik kan me voorstellen hoe pijnlijk het was voor de Indische mensen, de arrogantie , op zijn best paternalistische houding van de londoh.
Ik schil de aardappelen met de scherpe kant naar me toe; mijn vrouw van van zich af.Verschil moet er zijn. Mijn schillen zijn flinterdun.
Overigens vraag ik me af hoeveel personen in indie zelf hun aardappelden schilden.
Ik probee rhaar ook mijn methode aan te leren, of het gebruik van een speciale aardappelschilmesje. Maar ze weigert.
Wuallah seh, over dat soort futiliteiten maken we ons na jaren toch niet meer zo druk.
,
Ik krijg nog steeds opmerkingen over indo’s, een bepaalde slag indo’s dat zij overlopen van een meer waardcomplex, alsof zij zich beter voelen dan de totok (en anderen).
Vertel me ik hoe ik me daartegen moet weren.
Hierbij kan ik U verzekeren,dat veel personen(Indo’s) hun aardappelen in Ned.Indië zelf schilden.En nog wel verplicht .Zakken vol met aardappelen hadden wij moeten schillen,van je af en dun schillen anders een extra portie er boven op om ’t te leren.
siBo
U kunt de aardappelen (of de ketella) ook in de schil koken. Zelf vind ik aardappelen op die manier gekookt lekkerder smaken. Vooral bij huzarensalade . Of de techniek van het snijden bepalend is voor de smaak, ik weet het niet. Meer Ed Vos u bent goed ingeburgerd, merk ik op; een indo past zich overal wel aan en vindt daarbij zijn weg wel. Het is zijn manier van leven en overleven, en soms eten of opgegeten worden.
http://passie.horeca.nl/content/15450/Het_schillen_van_producten_bijvoorbeeld_een_appel.html
Den Uyl staat bij veel Limburger bekend dat hij de mijnen sloot. Dat wordt hem nog steed kwalijk genomen. Hoe het met de opvang daarna was van de mijnwerkers die (nog steeds) last hadden/hebben van stoflongen is mij niet bijgebleven.
Dramatische gebeurtenis was dat.
Indo’s en Indische mensen met stoflongen is nieuw voor mij meneer Vos.
e..m.
Voor mij ook 😉
Ik kan me geen indo’s herinneren die mijnwerker waren of ondergronds gingen
.
Voorts was Den Uyl de redder van de monarchie (lockheedaffaire met Bernhard)
Excuus! Sorry. Mijnwerkers over het hoofd gelezen. Als vakbondskaderlid binnen de BedrijfLedenGroep zijn wij eens midden 80-er jaren (CAO-perikelen, dreiging massa-ontslag) een jaar lang begeleid door FNV-hoofdbestuurslid Jo Bosch. Mijnwerkerszoon, zelf met 14 jaar de mijnen ingegaan. Fantastische man. Sociaal bewogen, maar altijd realist. Kon echter niet hardop zeggen dat de vakbond (Wim Kok) de kwestie gastarbeiders verkeerd aanpakte. Kon ook niet hardop zeggen (werkgelegenheid) dat het een opluchting, een verademing was dat de mijnen waren gesloten. Nooit meer Limburgse zonen de mijnen in. Zijn enige angst was dat het aardgas te snel op zou raken.
e..m.
Paks Eppeson en Vos:
Ik kan mij één Indische jongen herinneren die in de vijftiger jaren v.d.v.e. in de mijnen werkte. Drop out van de HBS in Den Haag, ging hij naar eigen zeggen de mijnen in omdat het werk – voor die tijd – zeer goed betaalde, 500 “keiharde ballen” in de maand.
Hij vertelde dat er meerdere jongens uit Indië/Indonesië in de mijnen werkten. Misschien kan ik, voor de authenticiteit, na al die jaren toch zijn naam noemen. Misschien is hij al overleden en indien nog in leven “happily pushing eighty”.
Hij heette Richard Dinsbach, als ik mij goed herinner ook uit Semarang. In zijn vrije tijd geen onverdienstelijk zanger ook nog, met Bing Crosby als zijn grote voorbeeld.
Pak Pierre
Excuses voor de zeer late reactie. Was op internet aan het googlen naar mijn vader Richard Dinsbach. Degene die u hier boven beschrijft. Hij is helaas te vroeg gestorven in 1990. Maar hij heeft tijdens zijn leven nog lang door kunnen zingen!
Fijn om nog iets over mijn vader te lezen.
@Pierre de la Croix, op 9 januari 2013 om 19:26 zei: Ik kan mij één Indische jongen herinneren die in de vijftiger jaren v.d.v.e. in de mijnen werkte.@
Als R.D. uit DH is blijven zingen, dan heeft deze waarschijnlijk niet echt lang in de mijnen vertoefd. [CITAAT]: ‘Kompels werden getroffen door diverse beroepsziekten, zoals mijnwerkers-pneumoconiose en silicose (mijnwerkerslongen, stoflongen), mijnwerkers-nystagmus (oogsidderen) veroorzaakt door infecties met de mijnworm (Ancylostoma Duodenale), kruipknieën, diverse rugklachten en hernia inguinalis (liesbreuken).'[EINDE citaat] BRON: Wikipedia
Familie uit Rijckholt en Heer gingen in het begin, even uit het geheugen, bij De Sfinx of een onderdeel daarvan (aardewerk) in Maastricht aan de slag. Een Oom bracht nog wel eens een prachtig aardenwerk dierenfiguur mee vanuit het Zuiden van Limburg. Alle exemplaren zijn volgens mij in de loop der tijd gesneuveld. Maar zo mooi toentertijd alles werd afgewerkt (chemisch? Arbowet?)), heb ik het niet meer voorbij zien komen. Schitterend. Zowel qua vormgeving als kleuren en irisé. Maar over de mijnen heb ik familie uit Limburg nooit horen spreken.
e.m.
@Pak Pierre: Weet niet hoe het nu is maar in de jaren 70 leefde Richard Dinsbach in ieder geval nog dus de mijnen heeft hij in ieder geval overleefd!
Nou Pak Bintang, dan heeft Richard het in ieder geval tot die tijd, dus nog zo’n 20 jaar, uitgehouden!
Overigens leuk te lezen dat u Richard D. ook hebt gekend. Hij kwam vaak aan huis bij zijn boezemvriend, een neef van mij die “in pension” zat aan de Haagse Groot Hertoginnelaan, rond 1953 – 1954.
Pak Pierre
Ik hoop dat Mw. Molemans ook mensen heeft gevonden die niets te klagen hadden (behalve koud buiten). Zelfstandig hun plek zochten in hun nieuwe samenleving.
@ Reactie op Pak Somers.
Ik was één van die gelukkigen, maar ik hoef geen interview of eervolle vermelding in een boek. Het meeste van mij heb ik al geopenbaard via I4E.
Wel geloof ik graag dat hier en daar flink misbruik is gemaakt van de onwetendheid en verwarring van de Indische Nederlanders en soortgelijken die in de vijftiger jaren v.d.v.e. in grote golven van de boten het land in spoelden en “ergens” moesten worden ondergebracht, gevoed en gekleed.
Als het verhaal van de kledingkongsi tussen DMZ en V&D waar is, dan schiet mij voor wat betrokken “repatrianten” is overkomen één kwalificatie uit mijn ruwe zeemans- en militaire verleden te binnen:
“GENAAID”.
Pak Pierre
Pak Jan toch.
Boeken over dat soort aangename ervaringen verkopen niet goed.
wij hadden niets te klagen gehad, wat betreft de komst hierheen en verblijf.Mijn ouders zijn in 1967 met mij hier gekomen als indonesiers op een toeristen visum en de reis met de klm zef betaald..mijn oma die hier al net na de oorlog woonde stond voor ons borg en zij had een paar panden in den haag waar we konden verblijven en hoe het verder was gegaan dat wist ik niet precies als ventje van 9 jaar, maar wij kregen binnen een jaar wel een nederlands paspoort omdat mijn ouders die in het begin wel bezaten toen het ned-indie was en misschien speelde het ook mee dat mn pa bij de knil heeft gediend en 4,5 jaar in de (dacht ik) kopermijnen van japan heeft gezeten…Na drie vier jaar holland wilde hij eigenlijk alweer terug, het leven hier was niets voor hem, helaas was voor hem hier toen einde verhaal en na een hartstilstand dus toch hier begraven, had tie niet leuk gevonden, volgens mij…
Ach ja, die arme vaders heer Ronaldo. Pak Pierre schreef onlangs ook over diens (stief)vader, rillend bij de kachel. Mijn arme vader dacht dat ie HIER ook heel wat was in zijn KNIL-uniform en met zijn KNIL-legitimatiebewijs, dat hij te pas en te onpas uit zijn binnenzak toverde. Ik heb één keer meegemaakt, dat vader op vertoon van zijn legitimatiebewijs, bij rang stond ‘Amb.Sgt.’, gratis met de bus reisde. Ik (6/7 jr) weet echter niet meer of de buschauffeur meelevend was, of tandengeknars aanhorend moest worden overtuigd.
Ja. eigenlijk wil je niet weten dat ze HIER niet op vader zaten te wachten toen hij in 1953 tijdens de Watersnoodramp in Vlissingen het verkeer stond te regelen. Ze konden het zelf nog wel aan had de politie gezegd. Maar als ze hem nodig hadden dan zouden ze hem zeker oproepen. De politie wist wie en wat vader was (legitimatiebewijs!). Ja, ja, KNIL … dat zijn goeje mensen had de politie gezegd. Nooit opgeroepen natuurlijk. Ach ja … Maar wat een vader!!!
e.m.
Ronaldo,
Dat is toch logisch. Wie geld heeft heeft nooit zorgen en daarbij spreekt U van 1967.
De periode 1950 – 1960 was iets heel iets anders. Toen kwam er een golf van meestal bruine indo armoedzaaiers, die gedumpt werden in allerlei goedkope opvang centra’s. Blijkbaar werd er toen geredeneerd, dat dit altijd beter is dan een concentratie kamp, zoals Bankinang bij Padang.
Dat zijn dan de “echte” repatrianten , vaak uitgezonden krachten, mensen met groot verlof , “orang baru en totok “(geen doelgroep)
Indonesiers , Toegoenezen via Papua-Suriname , 11.500(of 12.000) Ambonese Knil-ers , Indonesische Chinezen zijn naar mijn mening behoren niet tot de Indische mensen .
Bij de eerste golf van repatrianten kan men zeggen dat ze het goed hebben in Ned.Oost Indie en Holland.
Nou nou, wat een oordelen allemaal. Voor de Nederlandse overheid was er geen onderscheid: alle verschillende bevolkingsgroepen, zowel Indische Nederlanders als KNIL-Molukkers, Indo-Afrikanen, Papua’s, Toegoenezen, Molukse gelijkgestelden, spijtoptanten, Chinezen, veiliggestelde Indonesiers en maatschappelijke Nederlanders, zijn tussen 1950 en 1968 in exact hetzelfde systeem opgevangen met als verplichting om 60 procent van het nettomaandloon als compensatie voor de kosten voor onderdak en voeding af te staan.
Een van de conclusies in dit nieuwe boek is dat de onderlinge bevolkinsgroepen meer gemeen hebben dan dat ze van elkaar verschillen 🙂 Spijtig dat er geen sprake is van een ‘wij-gevoel’ na al die jaren.
@ronny Geenen schrijft:
De periode 1950 – 1960 was iets heel iets anders. Toen kwam er een golf van meestal bruine indo armoedzaaiers, die gedumpt werden in allerlei goedkope opvang centra’s.
Dit is niet helemaal waar:
Na de zwarte sinterklaas (december 1957) werden tot begin 60-er jaren iedereen met een Nederlandse nationaliteit zoveel mogelijk het land uitgezet. Arm of rijk, dat deed er toen niet toe.
En de reactie van Surya Atmadja:
Dat zijn dan de “echte” repatrianten , vaak uitgezonden krachten, mensen met groot verlof , “orang baru en totok “(geen doelgroep)
Ook niet geheel waar, zie mijn opmerking op de reactie van Ronny Geenen:
Iedereen met Nederlands bloed werd eruit gegooid, ook al waren dat mensen die al generaties lang in Indië/Indonesië woonden en meestal nooit in Nederland waren geweest. Dus absoluut geen repratrianten (repatriëren = terug gaan naar het Patria, vaderland). Want hun vaderland was Indië, alleen de nationaliteit was Nederlands.
<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>
Intussen heb ik al zoveel negatieve en minder positieve verhalen gehoord over de opvang van de Indos, dat ik nu ook erg nieuwsgierig ben geworden naar de verhalen van die Indos die na 6 maanden te zijn opgevangen, kunnen roepen “haliluja, ik ben echt blij hier in Nederland te zijn”
Jazeker, het is een afgewogen verhaal geworden met ook positieve ervaringen en reacties van Hollandse geinterviewden die door het contact met Indische gezinnen “verindischt” zijn. Dat laat onverlet dat het systeem van opvang fraudegevoelig was en de centrale onderzoeksvraag is waarom ieder gezin in de periode 1950-68 met een schuld aan de Nederlandse overheid is opgezadeld.
Mevrouw Griselda, Weet U ook over de opvang van oudere mannelijke vrijgezellen in Nederland tot ±1954.
Persoonlijk,was ’t shock voor me om deze mensen toen in deze opvanghokken te zien.
Ergens op’n A’damse bovenkamer ingericht met stapelbedden met de wasgelegenheid bij het station.
M’n schatting zo’n 15 mannen bijeen op deze lokatie.Dit beeld is me altijd bijgebleven en op m’n eerdere vragen hierover nooit ene reactie gehad.
Mvg siBo
dacht ik bij het station
@bokelier Interessant dat u dit vraagt. In het boek beschrijf ik een contractpension in Lochem, waar alleen vrijgezelle mannen werden ondergebracht. Ik ben nog steeds op zoek naar meer informatie over de opvang in Amsterdam en ben zeer blij met uw reactie. Zou ik u mogen contacteren? U kunt me via de Facebookpagina ‘Opgevangen in Andijvielucht’ bereiken of via info@qna-news.com
De geur van andijvie.
Wat zouden die “kolote” (van kolot) Nederlanders wel denken van de geur van trasi uit het huis van hun nieuwe buren?
Ik begrijp ook wel dat je van afzonderljke anecdotes die van her en der worden bijeengeprokkeld geen verhaal kunt breien dat voor iedereen geldt.
Maar wat zuden die personen die de jappenkamepn hebben meegemaakt, of helemaal niet hebben meegemaakt en daarbuiten verbleven, de hongersnood,, vervolgens de bersiap, vervolgens de politionele actie en vervolgens het uiteindelijk gedwongen vertrek uit de archipel wel denken bij het horen dat anderen in Nederland een vorstelijk ontvangst ten deel viel in Paleis het Loo.
Dan waren er die hun eerste jaar in Nederland moesten doorbrengen onder een lekkend dek, slapend tussen de muizen ratten en waarvan de vrouwen hun was met de hand deden ook. Dat waren blijkbaar geen Indische Nederlanders die zich geen Nederlander voelden.
Ja die hadden andere eetgewoonten en zouden beslist te maken hebben met een cultuurshock, andere kleedgewoontern.
Overigens maakte ik het mee dat we met een maatschappelijk werker kleding mochten uit zoeken bij de V&D in Maastricht.
Dat moest zeker uit bezuinigingsoverwegingen plaats hebben gevonden tijdens de grote uitverkoop, van kleding die op dat moment a-modieus was. Zoiets konden de buren die het ook maar moesten doen van een hongerloontje van de Dutch States Mines zich niet veroorloven.
Dat verhaal over die aap vond ik best vermakelijk. Hoe vaak slingerde mijn moeder mij niet het woordje monyet naar mijn hoofd wanneer ik in haar ogen iets onrechtmatigs had gedaan.
Soekarno noemde zijn dierbare volgelingen en volk zelfs “mijn aapjes. maar dat was liefkozend bedoeld.
Het zal toch niet zo zijn dat die kleine zwijgzame aap die opeens begon te praten door die “kolote belanda’s” voor een orang hutan werd aangezien?
Beschamend en tranentrekkend als je het verleden terughaalt :
Facebook …Opgevangen in andijvielucht
” Het schatgraven in het Nationaal Archief bracht een handgeschreven interne notitie aan het licht, waaruit blijkt dat de opvang van een aantal Indische gezinnen en bejaarden op Paleis Het Loo een propagandastunt was: door koningin Juliana en haar moeder, prinses Wilhelmina, in 1958 het ‘goede voorbeeld te laten geven’ hoopte de overheid dat veel Hollandse families een Indisch gezin tijdelijk onderdak wilden bieden als ‘kwartiergever’.”
Toelichting……..
Uit: http://www.dedokwerker.nl/indische_kwestie.html
Schijn :
Paleis Het Loo:
De film( “Djangan loepah! – Niet vergeten!”) toont het verhaal van een vrouw die met haar gezin samen met zo’n 50 andere gerepatrieerden opgevangen werd in paleis Het Loo. Prinses Wilhelmina had een vleugel van haar paleis ontruimd en gereed laten maken voor de opvang van Indische gezinnen. Personen die hier gewoond hebben denken met positieve gevoelens terug aan deze periode in hun leven.
Prinses Wilhelmina zorgde als een moeder voor haar gasten en Koningin Juliana kwam regelmatig met een breiwerkje op bezoek in de recreatiezaal. Men mocht er spelen in de tuin en in de bossen, had volop ruimte en op het eten na (dit werd verzorgd door een naburig restaurant!) leek het bijna wel op een vakantieoord.
Werkelijkheid:
De ontvangst in Nederland:
Het was voor de eerste keer in de geschiedenis dat zo’n grote groep mensen uit het buitenland in een keer Nederland binnenkwam. De reacties van de Nederlandse bevolking, in die tijd absoluut niet gewend aan medeburgers uit een andere cultuur en absoluut onwetend over het dagelijkse leven in Indië, waren vaak ontactisch en zelfs pijnlijk.
Indische mensen voelden zich Nederlander en waren opgevoed met een groot aantal elementen uit de Nederlandse cultuur. Hier werden ze bekeken alsof ze regelrecht uit de jungle kwamen. Vragen als: “Woonden jullie daar in een hut?”, “Leuk dat u nu ook eens in een auto kunt rijden” of “Waar hebben jullie Nederlands leren spreken?” geven aan dat de gemiddelde Nederlander er absoluut geen idee van hadden hoe men in Indië leefde.
Ik was zes jaar en klein van stuk. In Indië had ik al een jaar op school gezeten en was dus in leerstof voor op mijn klasgenootjes. In de eerste schoolweek kreeg ik een bolletje wol en twee naalden. Ik had er geen benul van wat ik daarmee moest doen. De juffrouw kwam langs en schudde haar hoofd.
Vervolgens tilde ze mij op en zette mij op de tafel. Tot de klas zei ze: “Kijk eens kinderen, dit is nu een kindje uit dat arme, achterlijke land waar wij zilverpapier voor moeten sparen!”
Ik mocht een keer bij een Nederlands vriendinnetje thuis gaan spelen. Ik werd midden in de kamer op een stoel gezet en de hele familie liep om mij heen alsof ik een buitenaards wezen was. Toen ik wat vroeg aan mijn vriendinnetje was de hele familie verbijsterd: “Kijk, het aapje kan ook praten!”
Later nooit meer naar die mensen terug gegaan, om ze mores te leren pak Lemon?..te triest voor woorden die dingen, ook ik had t in 67 meegemaakt, zat toen op de st Jozefschool in den haag…de juf vertelde me bij de kraan dat rood warm water was en deed dan met geluid van auwauwauw…en blauw bij koud water van brrrr.. en vroeg ook of ik daar nou geen last had van de warme asfalt, op mn blote voeten…toen ik haar in het nederlands antwoorde dat wij daar niet op blote voeten liepen en dat ik begreep dat blauw en rood, koud en warm water was, viel ze bijna achterover, de twee jaren dat ik op die school zat was een drama,werd vaak weggestuurd, zelfs de laatste 2 weken van de zesde klas waar toen dan hele leuke dingen werden gedaan zoals fietstochten en kamp, mocht ik niet mee, omdat ik onhandelbaar was..kon wel kloppen, want jaren daarna, na de mavo, toen ik al in dordrecht woonde kon ik het toch niet laten om de directeur bij hem thuis op te zoeken..ik zal de details besparen, maar toen maakte ik voor t eerst mee om een politiecel van binnen te mogen bekijken, voor de duur van twee dagen…:) maar die blik van die directeur met blauwe ogen…:) zal ik nooit vergeten en kan er nog van genieten als ik er aan terug denk.
Maar ik denk ook dat het daardoor kwam dat ik altijd een kort lontje had en vaak in problemen kwam, tot ik voor enige jaren het leger inging en veel gesprekken kreeg met mijn toenmalige baas een sergeant-majoor die veel met me praatte die graag met indische millitairen werkte en ook met een indische vrouw was getrouwd.
ronaldo, op 9 januari 2013 om 11:33 zei:
ook ik had t in 67 meegemaakt, zat toen op de st Jozefschool in den haag…
————————————————————————
Saya juga Om.
In Amstelerdam vroeg iemand(londoh) in 1968 hoe we daar( Nederlands Indie) woonden.
Omdat daar veel arme mensen wonen (klopt wel ).
En hoe ik dan in Mokum woont.
Vertelde hoe we in Jakarta woonden (relatief grote rumah belanda, met papiljoen , garasi(voor de dienstauto) met personeel etc .
En die londohstruilelde bijna in t zijn “klompen” toen hoorde waar ik in Mokum woont, met dienstsupir etc (100% londoh) .
Wat een boerenvolk seh.
Ik kan me voorstellen hoe pijnlijk het was voor de Indische mensen, de arrogantie , op zijn best paternalistische houding van de londoh.
De film Contract pension , djangan loepah is een eye opener voor mij .
Die verbaasde blik van die Indische mevrouw hoe zij aardappel moet leren schillen.
Naar je toe schillen zoals de londoh dat doen.
Gevaarlijk seh , strakjes krijg je een aardapplemes in je borst als het uitschiet.
Tjilaka toch , en dan is het not done in den Oosten.
Alles naar je zelf halen ,zoiets als serakah.
Contract pension djangan loepah moet een verplichte film zijn voor de 3de en 4de generatie orang Indo/Indisch.
Veel dank voor je reactie, Griselda.
Ik neem aan dat je in het boek die 380.000 kunt speciferen?
De diverse groepen? Per jaar of per golf?
Je bronnen ?
Is er al eigenlijk eerder dit soort boek geweest?
En zo niet….. wth waarom niet ?
Hallo Boeroeng,
Ja, ik licht de periodes toe in het boek, gebaseerd op archiefmateriaal in het Nationaal Archief, aangevuld met vondsten in regionale en gemeentelijke archieven. En nee, het is de eerste keer dat er zo uitgebreid over de opvang in contractpensions, barakkenkampen en andere faciliteiten wordt gepubliceerd. Het handjevol referenties in de literatuur blijkt zeer summier en grotendeels onjuist te zijn.
En waarom er niet eerder over is geschreven? Deels omdat de bewuste archieven nog niet openbaar waren, deels omdat de betrokkenen zelf er niet of nauwelijks over wilden praten. Begrijpelijk, omdat de ervaringen over het algemeen pijnlijk en vernederend zijn. De conclusie van het boek is zo verbijsterend dat ik nog even wacht met het naar buiten brengen ervan. Wordt vervolgd.
vr gr
Griselda Molemans
Aan alle lezers: de term ‘Indisch’ staat in dit nieuwe boek voor de zeer gemeleerde groep van circa 380.000 ontheemden die tussen 1950 en 1968 gedwongen naar Nederland zijn gekomen. Onder hen bevonden zich ook Molukkers, Indo-Afrikanen, Papua’s, Toegoenezen, spijtoptanten, maatschappelijke Nederlanders (i.e. voormalige gelijkgestelden) en Indonesische veiliggestelde gezinnen.
En het politieke beleid in die periode is met name bepaald door premier Drees en zijn ministers Lieftinck, Teulings, Van Thiel en Klompé, gesecondeerd door secretaris-generaal Werner van Maatschappelijk Werk, die het beruchte rapport-Werner opstelde. Op basis van dit geheime rapport besloot de regering Drees eind 1952 om het verstrekken van rijksvoorschotten af te schaffen om zogeheten ‘Oosterse Nederlanders’ te beletten naar Nederland te komen.
Mevrouw Griselda wat kan wachten zeer lang duren:Mei dan denk ik eerder aan de vogels met hun nestworp.
Ach sudah is goed hoor.
Er staat steeds BMZ, maar dat moet toch DMZ (Dienst Maatschappelijke Zorg) zijn.
Wij zijn destijds in de 50-er jaren door DMZ “opgevangen” en in een contract pension in Haarlem geplaatst.
Geen leuke tijd !
Dit is idd. correct, D.M.Z. !, in 1954 zijn wij in Zandvoort ondergebracht in hotel De Schelp, ook een contractpension van DMZ, wat een shit-periode is dat geweest, je werd totaal uitgekleed (financieel), kreeg een minimaal voorschot en alles moest terugbetaald worden. Als je een baan had werd er 60% van je inkomen beslag op gelegd. En de verstrekte kleding kwam uit rampenvoorraad-opslag anno jaren 1945, je liep volledig voor schut in die oude troep. Verwarming in de winter werd pas om 20.00u bijgezet en ging om 23.00u weer uit !, het eten was shit!!, bijna iedereen kookte zelf wat in zijn kamer op een petroleumstelletje, ook bijverwarming met petroleum kacheltje (raam op een kier voor de damp). En wie profiteerde daarvan???
Bekend verhaal van P.E.Pinchetti ! De Schelp in Zandvoort bestaat niet meer, wij zaten in Haarlem (Kleverpark).
De pensionhouder kregen een bepaald bedrag per persoon, dus werd er flink op ons bezuinigd: 1 boterham met jam, zondag 1 plak kaas, rest van de boterhammen: kaal.
1 keer in de week douchen (ik was 3 tot 4 keer per dag gewend, dus enorme overgang), maar 5 minuten, dan werd de warmwaterkraan dicht gedraaid, dan verder met koud water de zeep wegspoelen.
Iedereen werd hier rijk van, behalve wij……
Dat is precies het verhaal dat ik ook ken en heb ervaren in pension Beatrix in Berg en Dal bij Nijmegen.
Ik ben er haast van overtuigd dat het boek van Griselda heel wat vuile was buiten gaat hangen en ook aantoondt hoe slecht wij Indos zijn behandeld geworden.
Wij waren met recht tweede ranks burgers in vergelijking met die Nederlanders die slachtoffers waren van de duitsers. Bovenstaande vooral met dank aan Marga Klompe en ook Joop Den Uyl, als ik me niet vergis.
@Bovenstaande vooral met dank aan Marga Klompe en ook Joop Den Uyl, als ik me niet vergis.@
Hoe bedoelt u heer Geenen? Vergist u zich nu wel, of vergist u zich juist niet?
e.m.
Joop Den Uyl had zijn eerste ministerspost in 1965-1967 als minister van economische zaken. Toen waren de golven al geweest of het laatste golfje die voor Soeharto vluchtte was bezig. Maar Den Uyl had de opvang van die groep niet in zijn pakket.
http://www.parlement.com/id/vg09llb6zoz6/j_m_joop_den_uyl
Wat de hele politiek, links of rechts, toen en nu, gemeen heeft was de neiging mensen uit Indië te negeren. Te beginnen bij zoveel jaar Indonesiërs, maar ook indo’s, Molukkers, en totoks .
Vandaar het voortsudderen van de Molukse kwestie, de Indische kwestie en het kolonisatietrauma ( diskussies JP Coen, claims en onderzoek excessen)
Nu ja, Den Uyl leefde toen al en mag dus best de schuld krijgen, vind ik.
Pak Pierre
Dat voorval heeft zich niet een keer voorgedaan. Eerst was het Marga Klompe alleen en jaren later in de periode dat deze zelfde dame samen met vriend den uyl samen werkte, hebben ze het weer geprobeerd, heb ik vernomen.
@Boeroeng, op 8 januari 2013 om 22:31 zei:
Joop Den Uyl had zijn eerste ministerspost in 1965-1967 als minister van economische zaken. Toen waren de golven al geweest of het laatste golfje die voor Soeharto vluchtte was bezig. Maar Den Uyl had de opvang van die groep niet in zijn pakket.@
Hartelijk dank heer Boeroeng voor uw onderbouwde en daardoor vergissingsvrije reactie. Interessante linkverwijzing overigens.
e.m.
Voor de zekerheid heb ik net met een bekende Indo en oprichter van de “Indo”, de heer R. Creutzburg gesproken. Hij heeft zelf rond 1962 een brief van het ministerie van Marga Klompe ontvangen met het verzoek tot terugbetaling van de toen gemaakte kosten.
Hij heeft mij ook verteld dat hem is verteld geworden dat het jaren later nog eens door de regering met mv.Klompe en denUyl is geprobeerdt om de gelden terugtevorderen. En dat was zeer waarschijndelijk rond 1970. Dit laatste heb ik van een andere minder bekende Indo ook gehoord.
Dit verleden is te ernstig om daar grappen over temaken.
Via het internet heb ik het volgende gevonden. Het is slechts een heel klein deel uit het archief Maatschappelijkwerk.
Echter deze zin betekent toch wel wat.
Nummer Toegang: 2.27.02
Inventaris van het archief van het Ministerie van
Maatschappelijk Werk, (1936) 1952-1965 (1970)
H. Libretto
Nationaal Archief, Den Haag (c) 2000
This finding aid is written in Dutch.
124 Maatschappelijk Werk 2.27.02
1115 Stukken betreffende het innen van vorderingen op naar de Verenigde Staten geëmigreerde gerepatrieerden.
1961
@Pierre de la Croix, op 9 januari 2013 om 11:38 zei:
Nu ja, Den Uyl leefde toen al en mag dus best de schuld krijgen, vind ik.@
Maar meneer De la Croix toch. We gaan niet het parkeerbeleid in Delft Balthasar Gerards in de schoenen schuiven hoor. Zo werkt geschiedenis niet!
e.m.
Ronny,
Joop den Uyl was geen minister rond 1970.
Hij kan dus nooit ministerieel verantwoordelijk geweest zijn voor het ministerie die toen maatschappelijk werk in het pakket had.
De PvdA was ook niet in de regering toen.
Vanaf 1970 werd al nauw samengewerkt met de progressieve partijen PPR en D66. De samenwerking was de basis voor een gezamenlijk verkiezingsprogramma in 1972, onder de naam Keerpunt ’72. De drie partijen vormden vervolgens samen met ARP en KVP het kabinet-Den Uyl.
@ Pak Eppeson: “Maar meneer De la Croix toch. We gaan niet het parkeerbeleid in Delft Balthasar Gerards in de schoenen schuiven hoor. Zo werkt geschiedenis niet”.
Neen, de heer B.G. te D. had wel wat anders te doen, zo leert ons de geschiedenis.
Maar wijlen de weledelgeleerde heer drs. J.M. Den Uyl, econoom uit Buitenveldert, had als groot socialist met een warm hart voor de minder bedeelde medemens zich natuurlijk het lot van de Indische “repatrianten” en Molukkers kunnen aantrekken toen hij aan de macht was. Dan zouden clubs als het Indisch Platform anno nu niet meer hebben hoeven te weeklagen en tandenknarsen om “back pay” en herstel van ander onrecht, de Indische gemeenschap en Molukkers aangedaan.
Met die nare hebzuchtige VVD-ers on top of the heap kunnen we compensatie van oud zeer helemaal schudden natuurlijk. Ook voor mijn parkeerboete zal helaas geen pardon gelden. Bikkelharde liberalen zeggen altijd: Eigen schuld, dikke bult.
Overigens …. back to topic: Ik vind andijvielucht niet onaangenaam. Spruitjeslucht staat mij tegen, maar dat komt misschien omdat ik lang in West Friesland tussen de spruitjesvelden heb gewoond. Somwijls terlaloe baoe kentoet.
Pak Pierre
<<<<<<<<<>>>>>>>>>>
Dat is toch hetzelfde met o.a. peteh! Maar gebruik maken van de power of kruiden smaakt bijna elk soort stinkende groenten best lekker.
Ronny,
Nee, zo ging dat niet in 1970-1972 in de politiek.
PvdA, PPR, D’66 waren een oppositieblok,
Zij waren tegen de zittende kabinetten van Biesheuvel.
Bovendien heeft dat niks te maken met het repatriantenbeleid van 1945-1970.
Nee, zo ging dat niet in 1970-1972 in de politiek.
PvdA, PPR, D’66 waren een oppositieblok,
Zij waren tegen de zittende kabinetten van Biesheuvel.
Bovendien heeft dat niks te maken met het repatriantenbeleid van 1945-1970.
Boeroeng,
Ik heb de informatie gekregen via google.
En het schrijven van Marga Klompe naar Amerindos voor het terugvragen van de voorgeschoten gelden gebeurde ook in die periode na 1970.