Een voorafje..Annie gebakken mosselen, ik een paar heerlijke harinkies..met een wit wijntje.:) Bron
-
- en
Indische Soos -
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
ik vind het prachtige verhalen…kan er niet genoeg van krijgen…:)
Rijst met gebakken Makreel!
Behoort voor mij samen met Rijst met Corned Beef tot de absolute culinaire top qua gerechten.
Mee eens. Maar dat laatste wel uitgesproken als ‘Korr Nètt Bieff’, dat geeft die extra smaak!
e.m.
Korr Nèt Bieff, samen met KLIM melkpoeder in blik en Capstan cigaretten, waarvan ik als 7-jarige de eerste kreeg van een Ghurka bevrijder, de eerste tekenen van het bestaan van een andere wereld na de beklemmende Japanse bezetting en het daarop volgende bersiapgeweld.
Ook voor mij is KNB, opgebakken in een pannetje, verrijkt met uitjes, schijfjes tomaat, sambal en wat zich in de keuken aan restjes voordoet en vervolgens vermengd met witte rijst tot iets wat met recht “nasi gorèng speciaal” genoemd zou kunnen worden, nog steeds een lekkernij.
Aangenaam verrast te lezen dat ook exponenten van de na-oorlogse generatie “KNB met R” tot culinair hoogtepunt heeft verheven.
Pak Pierre
Tja … wat een simpele vraag als ‘wat at Ronaldo gisteren’ al niet boven tafel krijgt. Toen ‘wij vanuit het Zeeuwse naar het midden van het land verhuisden, noemden de plaatselijke polderautochtonen het ‘knetbief’.
Maar die blikjes openen, dat was ook nog een kunst op zich toch? Vader had in zijn portemonnee een soort van zilverogende haaivenvin waarmede hij de ronde blikjes a.h.w. kon opensnijden. Maar die rechthoekige Corned Beef blikken, als ik me niet vergis stond er ‘made in Argentinië’ op, die hadden een apart lip-insteeksleuteltje; langzaam aan, dan breekt het lijntje niet. Anders ging een lief broertje aan moeder melden ‘kapot gemaakt’. Tijd voor ‘lipsync’
bandparodie: “E p p e s ò – ò – ò – ò – nnnnnnnn!!!”
Dat ging in de tijd van Jozef de Timmerman wel anders. Als die zich op zijn duim had geslagen, ging de deur van de werkplaats open en vroeg een jongensstem: ‘Riep u vader?’
Terug naar onze tijd!
e.m.
“Vader had in zijn portemonnee een soort van zilverogende haaivenvin waarmede hij de ronde blikjes a.h.w. kon opensnijden.”
@peppesan marawasin: die gebruik ik nog steeds – dat zijn de blikopeners uit het leger!
Argentinië was vleesleverancier nomor satu van de wereld en op de blikjes kornètbief stond geloof ik “Fray Bentos”. Dat was/is, als ik mij niet vergis in dat land een streek waar de zuidenwind waait en een gaucho die staat op de sierra, zijn hart gevangen en vol verlangen …..
V.w.b. die blikopeners: Inderdaad uit het leger, in iedere doos noodrantsoen zat er eentje. Superhandige dingen, ik heb er één standaard in de auto, voor het geval dat ……..
In zo’n dagrantsoendoos zat ook nog een pakje met 5 of 6 cigaretten, tegen de oorlogsstress. Ben benieuwd wat daarvoor in de plaats is gekomen nu ook voor de geharde krijgsman roken dodelijk kan zijn of slecht voor de potentie.
M.b.t. Jozef de Timmerman die iedere keer als hij zich op zijn duim had geslagen zijn zoontje aanriep: Er speelt in de eredivisie – weet niet meer welke club – een voetballer die Jozefzoon heet. Kennelijk toch té bescheiden om onomwonden voor zijn werkelijke identiteit uit te komen.
Pak Pierre
Ik ken alleen de Amerikaanse weekrantsoenen, die moesten we bij het Rode Kruis voor de vrouwenkampen in Batavia ompakken. Daar zat een heel tinnetje sigaretten in, die drukten we soms dus achterover. Er zat ook WC-papier in (voor na het eten denk ik), kleur legergroen. En de haaienvin heb ik ook nog, samen met het etensblikje, en bestek, en een blikje vaste spiritus, en lucifers.
Wat zijn wij toch bevoorrechte mensen met al die oude spullen nog in huis!
@ Pak Somers: “Wat zijn wij toch bevoorrechte mensen met al die oude spullen nog in huis”.
Al meer dan 65 jaar niet gerampokt, niet hals over kop huis en haard hoeven verlaten, geen oorlog, elke dag te eten, in stijgende welvaart groot, volwassen en oud geworden. Inderdaad, wij zijn bevoorrecht.
Pak Pierre
@Er zat ook WC-papier in (voor na het eten denk ik),@
Haha … meneer Somers, als u deze ‘soundbyte’ op het www tegenkomt, grote kans dat ik er dan niet bij heb vermeld dat ik ‘m van u heb; achterover gedrukt (!)
e.m.
Deze keer geen wetenschappelijke verantwoording! Ik dacht: gewoon logisch, het een na het ander.
Inderdaad, er zat ook WC papier bij de noodrantsoenen, kleur legergroen (vóór organiek gebruik).
Er waren in de dagrantsoenen dus zaken voor de input én de output van de strijdende mens, op Defensie was aan alles gedacht.
Nu ja, alles …. Aan de specifieke behoeften van de talloze Indo’s en Molukkers in het landleger van toen werd niet gedacht. Er was dus geen sambal om de witte bonen in tomatensaus en andere menu’s uit blik (er waren 4 smaken) mee te verrijken, die namen we mee van huis. En er was voor de latrine ook niet zoiets als een handige wegwerp botol tjèbok. In mijn “ritselkist” op de jeep was dus ook altijd een lege wijnfles aanwezig; jeneverflessen waren niet zo geschikt vanwege de korte hals.
Maar goed, het niveau daalt nu. Een eerdere wetenschappelijke verhandeling over het gebruik van BT’s in het leger vond, als ik mij goed herinner, bij één of enkele lezertjes geen genade.
Wordt tijd dat Pak Ronaldo met een nieuw minimenuutje komt.
Pak Pierre
Waarom nooit meer Sotong en Vissoep, e.m.? Ik proef een nog niet verteld verhaal… 😉
Haha … niet verder proeven Mas Rob. Laten we het er op houden dat in de puberteit een smaakverandeing plaatsvindt. 🙂
e.m.
“Toe val or not toe val”
http://www.ad.nl/ad/nl/4560/Gezond/article/detail/3310320/2012/09/03/Vis-minder-vaak-op-boodschappenlijstje.dhtml
😉
haha, ja bij ons thuis wordt er vrijdags vaak vis gegeten, heb ik van huis uit meegekregen. vind ook dat we te weinig vis eten, moet veel vaker, persoonlijk eet ik het 2 x per week, tis ontzettend gezond, wordt veel gepromoot, maar hangt ook wel een prijskaartje aan en ik denk dat dat ook de reden is waarom men hier in holland niet zo veel vis eet…of ik moet t helemaal verkeer hebben hoor.:)
vrijdag visdag… katholiek gezin natuurlijk,… ken dat nog van huis uit.
Ach …ach, nu wordt er a.h.w. een blik aan herinneringen opengetrokken. Wij hebben zaterdag onze visdag; kibbeling en haring. Vroeger als jochie was ik dat wel anders gewend. In het midden van de jaren vijftig togen mijn twee oudste broers één keer in de week vanuit kamp West-Souburg lopend naar de haven van Vlissingen. In mijn herinnering kwamen ze altijd met twee militaire pukkels vol met allerlei soorten verse vis, krab, kreeft, paling en inktvis weer thuis. En zij waren niet de enigen.
Vader en moeder hadden beiden hun eigen specialiteiten. Kennelijk hadden wij toentertijd geen vaste vis-eet-dag in de week. Ik weet het niet meer zeker, maar volgens mij bakte of wokte moeder stukken ‘gestoomde makreel’. Nog voordat ik nu de lekkernij die uit haar handen kwam wil benoemen, loopt het water mij weer in de mond. De ‘ikan goreng’ van toen met ‘tjolo tjolo’. Need i say more.
Vader was een ‘omni-viseter’. Die zou wat dat betreft zo voor Chinees of Menadonees kunnen doorgaan. De bereiding van de overige ‘zeevruchten’ was bij hem in zeer vertrouwde handen. Zijn specialiteit was by far de ‘ikan kuning’. Ik had de gele vis graag gewoon bij de nasi, maar mijn beide ouders… Nadat eerst de kinderen van het hele grote gezin hadden gegeten, gingen zij aan tafel. En ‘ikan kuning’ op het menu betekende steevast de ‘papeda*** ceremonie’. Tjongejonge, wat konden zij er van smikkelen, smullen en slurpen!
Wat ik blijbaar nog aan mijn jonge jaren heb overgehouden is het bij tijd en wijle opentrekken van een blikje sardientjes en haring in tomatensaus als broodbeleg. Helemaal voor mezelf.
Er zijn twee visgerechten waarmee ik ben opgegroeid, maar die ik vandaag de dag absoluut niet meer tot mij neem en dat zijn ‘vissoep’ en ‘sotong’!
Maar morgen eerst weer … nee, ‘tis alweer straks naar de kraam van Bos Vishandel uit Spakenburg.
***niet van sagomeel 😉
e.m.
Op vrijdag: spekvet mag wel, vetspek mag niet.
Eppeson Marawasin: Toentertijd in Vlissingen, bij de vissershaven bij het Bellamypark, garnalen (zelf pellen), scharretjes en ondermaatse tong. Dat laatste mocht niet worden verkocht, maar was toch erg lekker. Mijn Zeeuws meisje woonde in die buurt, die weet er alles van. Mosselen per emmer!