De vader van Walter von Stockhausen was als krijgsgevangene op transport gesteld naar de Birma-Siam spoorweg.
Het schip werd aangevallen en 38 krijgsgevangenen overleefden het niet.
Walter wilt deze 38 namen toevoegen aan het Birma-monument te Bronbeek.
Tijdens de Birma-Siamherdenking van 18 augustus deed hij zijn eenmansactie.
The one-man picketer.
Ik had mijn nederlandse vacantie zo geplanned dat het binnen de periode viel waarop de Bronbeek Birma Spoorweg Herdenking viel. Dit was dus op 18 Augustus j.l.
Mijn broer uit Enschede zou me er naar toe rijden maar vanwege de verwarde GPS rij instructies kwamen we 10 minuten te laat. Ik was van plan gewoon met mijn plakaat voor de ingang te staan op publiek terrein. Toen bleek dat de gasten al binnen het Bronbeek terrein of hadden de vooringang gekozen trok ik de stoute schoenen aan en begon gewoon op het terrein te demonstreren. Het viel me op dat niemand me in weg stond of mij verbood. Hierdoor kreeg ik de gelegenheid om in de welkoms tent en daarbuiten iedereen aan te spreken die geinteresseerd waren mijn verhaal van de Nitimei Maru 38 aan te horen. Hierbij kreeg ik het geluk om tegen de plv commandant van Bronbeek , een Kapitein van het Korps Mariniers aan te lopen. Ik legde hem mijn doel van mijn actie en hij heeft met belangstelling naar mijn verhaal geluisterd. Hierbij gaf hij me nog enkele raadgevingen hoe ik later mijn doel kon bereiken waarvoor ik hem zeer dankbaar bent.
Vervolgens begaf ik me naar de inmiddels vergaarde gasten bij het monument maar de uitgenodigde belangrijke gasten hadden hun zitplaats nog niet aangenomen en ook hier trok ik de stoute schoenen aan om de wachtende gasten te vertellen van de Nitimei Maru 38 story, waaronder een groep van KNIL oudgedienden. Verder kwam ik in gesprek met een Surinaamse gast over het gebrek aan kennis over het feit dat er heel wat Surinaamse KNIL militairen hun diensten en leven hebben gegeven ten gunste van het voormailig Nederlands Indie. Bij de nadering van de officiele plechtigheid had eindelijk een bestuurslid van de Stichting mij zeer vriendelijk verzocht mijn demonstatie elders te verplaatsen en zelf aangeboden de gelegenheid gegeven mijn verhaal te vertellen in de welkomstent tijdens de lunch wat ik zeer symphatiek vond van de man.
Bij deze afsluiting wil ik dus hierbij mijn dank betuigen aan alle gasten die naar mijn verhaal wilde luisteren maar vooral aan de Bronbeekautoriteiten die me geen haarbreed in de weg hebben gelegd.
Als U meer over de Nitimei Mau willen lezen dan is hier de link ernaar toe :
https://sites.google.com/site/nitimeimaru38
...................
Indisch4ever 
Beste Walter Von Stockhausen,
Graag zou ik met u in contact willen komen betreffende uw vader, als ik mij niet vergis: Hans Waldemar Adalbert von Stockhausen, Geboren op 11 december 1902 te Salatiga en Overleden op 15 januari 1943 te Golf van Martaban a/b Nitimei Maru, Militaire rang van Ls.Sld. bij het onderdeel KNIL en opvarende van de Nitimei Maru net zoals mijn vader S. Jeekel, postuum onderscheiden met het MOK in dec 2013. (Het verhaal hiervan is te lezen op de site van Indisch4ever.)
Mijn vrouw is zo vrij geweest deze gebeurtenissen en gegevens over uw vader ook toe te voegen in het “Verhaal bewaard” van OGS.
“Ere wie ere toekomt”
Wij hopen van harte iets van u te vernemen om mogelijk informatie uit te kunnen wisselen.
Met een warme groet,
Fam, S.Jeekel
Middenmeer
Zeer hartelijk bedankt voor uw enthousiaste reactie. Het schijnt dat uw vrouw Manna al contact heeft opgenomen met mijn broer Leo in Enschede. Sinds ik al jaren probeer de 38 namen op het monument vermeld te zien heb ik ook heel wat info verzameld Mijn broer heet haar mijn email adres vermeld. Verder kunt U over mijn actie hier meer over lezen:
https://sites.google.com/site/nitimeimaru38/
Met grote verwachting kijk ik uit uit naar onze email wisseling.
Walter (Ben) von Stockhausen.
Nogmaals, de Nitimei Maru, zoals de SHBSS zelf heeft ingezien gezien hun plaatsing van de plaquette met het zinkend schip op zo’n voorname plaats bij het moument, heeft duidelijk aangetoond de verbondenheid van het schip en degenen die ermee vervoerd werden en op stierven met het Birma/Siam Spoorweg Monument. Het was het enige schip dat voornamelijk Nederlandse krijgsgevangenen en bouw materiaal vervoerden voor de aan leg van de spoorweg. Het ander schip de Moji Maru vervoerde voornamelijk Australische, Britse en Amerikaanse krijgsgevangenen. Wij wensen alleen dat die voortvarendheid van SHBSS wordt doorgevoerd door het ook vermelden van de namen van de 38 slachtoffers op de gedenkmuur.
Hallo Ben,
Heb je inmiddels de 2 overlevende van de Nitimei Maru ontmoet?
Leuk hoor, jouw 1 mans actie.
Johhh…. jij.. toch . Stoute schoenen meegenomen uit Amerika.
Ik dacht dat een picketline maken op publiek terrein een vastgelegd recht is in Amerika.
In Nederland ziet men dat als een demonstratie en moet je eerst vergunning aanvragen.
Bronbeekterrein zelf is geen publiek terrein. Daar is de commander de baas.
Heel jammer dat dhr.Von Stockhausen niet vooraf contact met
het secretariaat van de shbss heeft opgenomen.Dan had ik als( veteraan) bestuurslid,hem kunnen uitrnodigen om Zaterdag j.l. te komen en hem aan onze twee aanvwezige overlevenden van de “Nichimei Maru” voor te stellen.
Eén van hen heeft mij inmiddels gezegd, bereid te zijn om dhr.von Stockhausen te ontvangen en ,zijn verhaal van de “Nichimei Maru”te vertellen . Ik zal Boeroeng vanavond nog diens telefoonnummerdoor geven.
F.Bakker
Allereerst aan de heer Bakker mijn felicitaties, van een ex-marinier, voor zijn zeer verdiende onderscheiding die hij ook op 18 Augustus ontving. Leuk te horen dat hij nu ook bestuurslid is en ben zeker verrast te horen dat er twee overlevenden waren van de Nitimei Maru. De enige twee overlevenden van de Nitimei Maru die ik kende waren, Willy Ferns mijn zwager en mijn neef Pieter Hutzezon die er helaas niet meer zijn.
Uiteraard ben ik zeer benieuwd naar het verhaal van de twee overlevenden om uit hun eigen ervaring dit allemaal te horen om hetgene ik zelf heb kunnen verzamelen in de loop der jaren te verifieren.
Het is de heer Bakker bekend dat ik al jaren aan deze actie bezig bent zonder enig resultaat hetgeen de reden is dat ik met de SHBSS geen contact heb genomen. Mijn zoon uit Breda heeft toen met de vorige voorzitter hierover gehad maar nul op het request gekregen. De heer Bakker heeft mijn nogal sarcastisch artikel in indisch4ever gelezen en aan Boereng Biroe geuit heeft dat de namen wel eigenlijk op de muur hoorden.
Daarom ben ik optimistisch dat de heer Bakker nu als bestuurslid en misschien de twee nog levende overlevenden hun invloed bij het bestuur kunnen aanwenden naast de andere groeperingen van slachtoffers een aparte groepering “Nitimei Maru” te creeeren met de 38 namen.