Theodor Holman

Geplaatst op 26 juni 2012 door Boeroeng

Ach ja, wat zijn we tekeer gegaan in Ons Indië met de politionele acties (1945 -1949). We gaan nu, na zestig jaar, grondig onderzoeken wat er is gebeurd.    Ik weet wat daar is gebeurd. We hebben destijds meer dan honderdduizend man naar Ons Indië gestuurd. Vijfduizend van hen zijn er gesneuveld. Maar de Nederlanders hebben 150.000 Indonesische slachtoffers gemaakt. Laat de aantallen even op u inwerken: vijfduizend en 150.000. column Parool

Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

19 Responses to Theodor Holman

  1. Cap van Balgooy schreef:
    28 juni 2012 om 05:15

    Vincent. Right on! Waarom moet je anoniem zijn op indisch4ever?
    Ben je bang dat Westerling of Bung Tomo je komt opzoeken?
    Vergeet de cijfers. 5000 vrouwen en kinderen en 150000 weerbare mannen. Jullie zijn de Chinezen vergeten. Maar ja die hadden geen paspoort.
    Cap.

    Beantwoorden
    • bokeller schreef:
      29 juni 2012 om 14:19

      Beste mensen,alles is bekend tenminste ,dat veronderstel ik. Te zien op een stuk beschreven muur in het museum Bronbeek,de juiste aantallen van omgekomenden in de Achipel.
      Voor mij is het hokus-pokus,maar dat zal aan me zelf liggen.
      Belangstellenden op naar BB.


      klik op het plaatje om te kunnen lezen

      Beantwoorden
  2. P.Lemon schreef:
    27 juni 2012 om 13:14

    Het is verbazingwekkend dat de mens ‘terugkijkend op het verleden’ en daar met zijn slechtere eigenschappen wordt geconfronteerd eigenlijk nooit een rechtvaardiging voor die daden zal kunnen vinden. We zullen in nieuwe situaties ws weer terugvallen op onze lagere/ animale instincten in ons brein en dus in de oude “fouten”. We zijn en blijven hardleerse wezens.

    Piet Emmer, emeritus hoogleraar in de geschiedenis van de Europese expansie, Universiteit Leiden − 27/06/12,:
    “En de geschiedenis van onze wandaden lijkt een rupsje nooitgenoeg, want vorige week deden drie onderzoeksinstituten (NIOD, NIMH en KITLV) de oproep om een paar miljoen ter beschikking te stellen voor een ‘definitieve’ studie naar de manier waarop een vorige generatie de dekolonisatie van Indonesië heeft proberen tegen te houden. Voor dat bedrag zou Nederland de zekerheid kopen dat ten aanzien van deze kwestie eens en voor altijd alle historische lijken uit alle historische kasten zouden worden gehaald.

    Dat laatste is een illusie, want de manier waarop wij ons rekenschap geven van het verleden is nooit definitief. De mislukte en doodgeboren onderzoeksinstituten en de vele hapsnap-rapporten bewijzen dat morele paniek over het verleden een slechte raadgever is bij het toekennen van onderzoeksgelden. Subsidies voor historisch onderzoek dienen volgens vaststaande, wetenschappelijk criteria te worden verdeeld. De Tweede Kamer zou eindelijk moeten inzien dat het verleden een vreemd land is.

    http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/3277766/2012/06/27/Vroeger-gebeurden-er-nare-zaken-daar-moet-Nederland-

    Beantwoorden
  3. Jan A. Somers schreef:
    27 juni 2012 om 11:06

    Theodor Holman was toch de spreker bij de nationale Indië-herdenking op 15 augustus 2011 die meermalen sprak: “En toen was het vrede.”? Toen ik dit hoorde was voor mij de belangstelling voor de spreker voorbij.

    Beantwoorden
  4. P.Lemon schreef:
    26 juni 2012 om 22:21

    @Boeroeng. Rawagede was natuurlijk een scheurtje in het heren accoord om de misdragingen van eigen troepen, vrijheidstrijders en particuliere wraakacties tegen elkaar weg te strepen.
    Daarom reageren we nu onthutst dat holland ook tot zgn ‘oorlogsmisdaden’ in staat was, zo kort na WO2. Maar deze eenzijdigheid van schulderkenning brengt de weegschaal uit balans. Want waarom worden er uit Indonesië geen (im)materiële excuses aangeboden aan de vogelvrij verklaarde ned. indische bevolkingsgroep en het leed / trauma hen aangedaan. Ws omdat het voor hen collateral damage dat ze daarbij ook ‘eigen soortgenoten’ die pro-nederland waren uit de weg ruimden. Worden die dan op het conto van de ned.soldaten bijgeschreven? Als je die beerput opent, maar dan ( tegelijk) van beide kanten want de stank zal niet te harden zijn.

    Beantwoorden
    • Boeroeng schreef:
      26 juni 2012 om 22:26

      johhhh … laten we zovast de jendela’s opengooien, heerlijkgeurende doerians in huis halen en de mirror smashen.

      Beantwoorden
  5. P.Lemon schreef:
    26 juni 2012 om 21:11

    In mindere mate wordt beseft dat Ned.Indië/Indonesie een kunstmatig bijelkaar gehouden land/staat was en is ,bestaande uit 360 verschillende etnische groepen zich bevindend op 13.000 eilanden.
    Na de onafhankelijkheid in 1949 is welbewust gekozen voor een eenheidsstaat. Etnische, religieuze en sociale tegenstellingen tussen de bevolkingsgroepen werden onderdrukt.( !!! )
    Tegen deze achtergrond is het enigszins verklaarbaar dat er toen een ‘doofpotregeling’ of amnestieregeling tussen Nederland en Indonesië tot stand is gekomen. Voor het wereldtoneel was er een natie bevrijd terwijl er feitelijk een ruil plaatsvond met een bovenliggende bevolkingsgroep die de touwtjes in handen kreeg en daarbij evenzeer vuile handen maakte.
    ****”
    “In de amnestieregeling legden de Indonesische en Nederlandse onderhandelaars vast dat alleen misdaden vervolgd zouden worden die niet in verband stonden met ‘hetgeen voor de politieke strijd noodzakelijk was’. Dit tamelijk vage criterium voorkwam vervolging en pijnlijke onthullingen over extreem geweld aan beide zijden. De slachtoffers van dit geweld legden zich neer bij wat op het hoogste niveau was besloten. Vijf jaar guerrillastrijd had een zware tol geëist van de Indonesische bevolking, maar zwijgen over Nederlandse executies en represailles en over de nog veel pijnlijker Indonesische terreurdaden tegen de eigen bevolking leek een billijke prijs in ruil voor vrijheid en de mogelijkheid de draad van het leven weer op te pakken.

    Wie betrokken is geweest bij martelingen, executies en represailles geeft die oorlog een totaal andere betekenis dan de soldaat die regelmatig uitgenodigd werd op dorpsfeesten. Het bereiken van een consensus over de betekenis van een guerrillastrijd is dan ook een lastige zaak, zeker vanuit het perspectief van de individueel betrokkene. En het is dat niveau dat wereldwijd in beweging is en staten confronteert met misstanden uit het verleden.

    Het initiatief uit Rawagede logenstraft de gangbare opvatting dat het Indiëtrauma een puur Nederlands probleem is. En eigenlijk had iedereen ook kunnen weten dat Indonesiërs niet immuun zijn voor de gevolgen van oorlogsgeweld. Dat zij niet eerder deze confrontatie aangingen heeft te maken met het gentlemen’s agreement tussen Nederland en Indonesië. Ook toen in 1969 de getuigenissen over Nederlands geweld op televisie aanleiding waren voor de regering om alle beschikbare documenten hierover in de Excessennota te bundelen, werden tijdens de laatste redactieslag alle verwijzingen naar Indonesische terreur geschrapt.
    Een goede relatie met het Indonesië van president Soeharto diende een groter belang dan openheid over de terreur die Indonesische troepen op de eigen bevolking uitoefenden om ze – in de woorden van generaal Nasution – „door middel van propaganda, intimidatie en terreur te overtuigen van het belang van de vrijheidsstrijd.” De slachtoffers van deze terreur vertrouwden op de bescherming van Nederlandse militairen. Dat dat vertrouwen in veel gevallen is beschaamd omdat Nederland niet over genoeg mankracht beschikte om die bescherming waar te maken, bezorgt een aantal veteranen nog steeds nachtmerries.

    In de minutieuze reconstructie van de gebeurtenissen van historicus Harm Scholtens is te lezen hoe in de maanden voorafgaand aan de aanval het Indonesische verzet wegen, bruggen en spoorlijnen vernielde en dorpsbewoners dwong hun dorpen te verlaten. Indonesiërs die met de Nederlanders hadden samengewerkt werden ontvoerd en vermoord. Hun onthoofde lijken werden in de rivier teruggevonden. Scholtens toont in zijn scriptie Rawahgedeh, 9 december 1947, een nieuwe Nederlandse versie? overtuigend aan dat het afrekenen met deze terreur leidde tot een massa-executie op ongewapende mannen. Dit vanuit de overtuiging dat slechts aanhouding, zoals wel vaker het geval was, er toe zou leiden dat de mannen binnen de kortste keren weer in het gebied actief zouden zijn.

    Dat Scholtens in tegenstelling tot andere onderzoekers tot deze onweerlegbare conclusie komt, is mogelijk door inzage in een document dat blijkbaar in 1969 door de samenstellers van de Excessennota over het hoofd is gezien.
    http://vorige.nrc.nl/opinie/article2028598.ece/Wie_luistert_naar_de_slachtoffers_van_de_Indonesische_terreur

    Beantwoorden
    • Boeroeng schreef:
      26 juni 2012 om 21:31

      Dat alle relevante documenten in 1969 ingezien kon worden door de opstellers van de excessennota, geloof ik niet.
      Ik wantrouw diverse bestuurders van leger, ambtenarenkorps en politiek die of soms persoonlijk belang bij hadden documenten te ‘verduisteren’, dan wel in het belang van ‘nationale veiligheid’ dit deden.
      Hans Scholtens beschrijft een voorbeeld dat het officiële Indonesische leger evenzeer excessief geweldserupties had. Dat ook zou ik in zo’n onderzoeksverslag willen zien..met naam, datum, getuigen, cijfers .
      Daarom is het van belang de strijd te Madioen tussen Communisten en Soekarnotroepen in kaart te brengen.
      Was het excessief geweld van de nationalisten daar ook aanwezig.?

      100.000 of 150.000 Indonesiërs omgekomen zijn de tegenwoordige inschattingen.
      Is dat zo? Hoe is dat onderbouwd.?
      En door wiens wapens, door wiens hand zijn die mensen omgekomen?
      Hoeveel strijders al strijdend aan het front.
      Hoeveel burgers en gevangenen ?

      Breek die doofpotten open. De Nederlandse en de Indonesische .
      Kom maar… en overzie the good, the bad and the ugly..

      Tommy, smash the mirror !!

      Beantwoorden
      • Surya Atmadja schreef:
        26 juni 2012 om 22:54

        Actie leidt tot reactie en dan was er chaos, met veel slachtoffers .
        (” Daar komt bij dat Batavia wordt geteisterd door `rondtrekkende bendes van schietgrage Nederlandse en Ambonese soldaten’, in de woorden van een hoge Britse militair. Ze schieten op alles wat
        beweegt en plunderen huizen van Indonesiërs.”).

        Zonder het bombardement van Soerabaja hadden de verschillende partijen misschien de weg van de diplomatie gekozen. Het betekende de escalatie van het conflict in Indonesië. Opvallend genoeg hoor ik
        daarvoor nooit verontschuldigingen van Britse kant.’
        De Amerikaanse historicus Frederick is het niet helemaal eens met Reid: `Het is de vraag of het de Britten gelukt was de stad te bezetten zonder te bombarderen. Ze hadden al een mislukte poging gedaan. Het is heel aantrekkelijk om te zeggen dat het geweld niet noodzakelijk was, maar ik twijfel of dat een realistisch standpunt is.’ De Britse ambassadeur in Jakarta heeft op 10 november 2000 namens zijn regering wel `diepe spijt’ betuigd voor het harde ingrijpen in Soerabaja.

        http://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/5700/australie-amerika-en-groot-brittannie-en-de-indonesische-dekolonisatie.html

    • Jan A. Somers schreef:
      27 juni 2012 om 16:04

      citaat: “Daar komt bij dat Batavia wordt geteisterd door `rondtrekkende bendes van schietgrage Nederlandse en Ambonese soldaten” Het waren in die chaos niet alleen genoemde militairen. Het ging om los van elkaar opererende Engelse, Indonesische en Indisch/Ambonese groepen. Paraderende macho-figuren, zwaaien naar de meisjes en op elkaar schieten. Iedereen dacht het zelf te moeten regelen, niemand was de baas. (was mijn observatie in november 1945, net bevrijd uit de gevangenis in Soerabaja waar de Gurkha’s rust hadden gebracht)
      citaat: “Zonder het bombardement van Soerabaja hadden de verschillende partijen misschien de weg van de diplomatie gekozen. (…) Het is de vraag of het de Britten gelukt was de stad te bezetten zonder te bombarderen. Ze hadden al een mislukte poging gedaan.” Die eerste mislukte poging bestond uit een kleine Brits-Indische brigade die met instemming van de republikeinse regering in Batavia en het Indonesische bestuur van Soerabaja probeerde Europese vrouwen en kinderen te evacueren. Daarbij geholpen door de Zwitserse consul M.E.Keller. Met Indonesische instemming voor ieder transport werden die vrouwen en kinderen in drie kampen verzameld, en in groepen naar de haven gebracht, vaak in aanwezigheid van Keller. Ook verschenen Gurkha’s voor besprekingen in de gevangenis, maar dat liep niet goed voor ze af. Na de moord op het laatste Goebengtransport werd met de Indonesische strijdgroepen een bestand overeengekomen waarvoor zelfs Soekarno, Hatta en Sjarifoedin uit Batavia naar Soerabaja waren gebracht. Ik dacht volop diplomatie!
      Bij besprekingen over uitbreiding van het bestand werd de Britse commandant, generaal Mallaby vermoord. Hierop werd door de Engelsen besloten op 10 november, na een ultimatum, Soerabaja te veroveren. Bij die gevechten werd door de Britten gebruik gemaakt van luchtsteun. Wel met mate omdat in die straatgevechten grote kans bestond op het raken van eigen troepen. Vanuit de Werfstraatgevangenis merkten we dat het vooral ging om veel lawaai maken met schijnaanvallen. Vermoedelijk ook met boordwapens gericht schieten. Wel werden de eerste dag de landende troepen gesteund door scheepsartillerie. Die granaten floten over de gevangenis. In mijn terugkijken waren het gevechten na het mislukken van diplomatie.

      Beantwoorden
  6. Anoniem schreef:
    26 juni 2012 om 15:24

    Ik denk dat Vincent en Ton naar de verkeerde kant kijken. Ze dienen de getallen op zich in laten werken: 5.000 en 150.000. Vergeet niet dat 100.000 Nederlandse Joden (90% van de totale NL-Joodse bevolking) naar de vernietigingskampen zijn gestuurd om eea in historisch perspectief te plaatsen.

    Waar het mij om gaat zijn de 150.000 arme Indonesiers. Tenminste 6.000 daarvan zijn in 1945 in Surabaya bij de gevechten tussen de TNI en het Britse leger gesneuveld. Dit was een reguliere veldslag (tanks ed) en daarom waren de verliezen zo groot . Daarna is de TNI altijd een directe confrontie uit de weg gegaan en heeft een guerillaoorlog gevoerd.

    Om tot 150.000 doden te komen aan RI zijde moeten er 25 veldslagen a la Surabaya gevoerd zijn, maar dat is nooit gebeurd. De politionele acties waren van Nederlandse zijde indrukwekkend maar brachten weinig zoden aan de dijk.

    Maar waar zijn al die doden gebleven?? Dat kan Westerling toch niet allemaal op zijn gewetenloos hebben, dat brengt de oorlog wel in een heel apart perspectief. Dat is toch wel de moeite waard te weten

    Beantwoorden
    • ton schreef:
      26 juni 2012 om 18:44

      Anoniem, ik ken die getallen niet,daarom moet er een objectief onderzoek verricht worden, dan kan ik pas oordelen over het juiste getal. Trouwens ook al komt er een objectieve rapport van het onder zoek, dan denk ik dat er door de politiek geen aandacht wordt geschonken. Wie wordt er financieel beter van het onderzoek?

      Beantwoorden
    • Surya Atmadja schreef:
      26 juni 2012 om 21:08

      5000 tegen 150.000 (of moet het minder zijn ?)
      ————————————————————————————-
      Is 100.000 of 75.000 of desnoods 50.000 dan acceptabel ?
      Buiten de ontheemden, wezen en weduwen , gebroken gezinnen en verbrande dorpen ?

      Beantwoorden
  7. Elizabeth van Kampen schreef:
    26 juni 2012 om 10:56

    Ja vreemd eigenlijk. Nederland voelt zich heel erg schuldig over wat er met de Nederlandse Joden is gebeurd hier in Nederland.
    Een schuldgevoel voor het doden van zoveel Indonesiërs tussen 1945 en 1949? Nee hoor dat is heel gewoon een financieel verhaal.
    Ja erg … nee … verschrikkelijk.!

    Beantwoorden
  8. Vincent schreef:
    26 juni 2012 om 10:45

    A waste of time and money!! wie gaat hieraan verdienen?

    Beantwoorden

Laat een reactie achter op Surya Atmadja Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *