Hoezo geen kwaad woord over de echte daders?

Geplaatst op 15 juni 2012 door Boeroeng

Wat mij van die jaren vooral bijstaat, was de eerste kennismaking met een wet die me sindsdien is blijven intrigeren. Kort samengevat: hoe meer geweld terroristen gebruiken tegen schuldeloze burgers, des te groter het begrip voor hun heilige zaak. artikel

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

15 Responses to Hoezo geen kwaad woord over de echte daders?

  2. Pierre de la Croix schreef:
    17 juni 2012 om 13:47

    Zoals het geval is bij vrijwel ieder thema vloeit ook uit dit “topic” een interessante discussie voort, met heldere gezichtspunten en verwijzingen naar documentatie op internet, die ik als digibeet niet zelf zou hebben gevonden.

    Wat mij betreft wil ik nog even terug naar des Pudels Kern, nl. het idee van Zijne Excellentie de Minister van Defensie om militairen die aan bepaalde acties in Nederland hebben deelgenomen, zo’n 35 (!) jaar na dato een herinneringsbintang te geven waarmee zij, en nu komt het, “kunnen worden erkend als veteraan”.
    Tot nu toe zijn in de ogen van defensie veteranen alleen die militairen die voor vorst, vaderland en tegenwoordig ook voor de hele wereld BUITEN NEDERLAND op oorlogs- of vredesmissie zijn geweest, of ze daar nu veilig in een bunker achter een bureau werkzaam zijn geweest of daadwerkelijk de kogels om zich heen hebben horen fluiten.

    Het gaat om binnenlandse acties door een handjevol militairen tegen Molukse kapers in de zeventiger jaren v.d.v.e. Met diep respect voor deze militairen – want kapen en gijzelen en in koelen bloede doodschieten mag niet in dit land, ongeacht de motieven – vraag ik mij af waarom de regels juist voor hen moeten worden omgebogen en dan ook nog zo lang na dato?

    Als ik mij niet vergis hebben militairen rond dezelfde tijd ook moeten ingrijpen om een gijzelingsactie in de Japanse ambassade te beëindigen. Mogen die zich met terugwerkende kracht geen veteraan noemen en zo neen, waarom niet?

    Waarom krijgen politiemensen die onder soortgelijke omstandigheden, met gevaar voor eigen leven dus, tegen amok makende hordes hebben moeten optreden en vuurgevaarlijke boeven hebben moeten inrekenen, geen veteranenspeldje plus de daaraan verbonden status en voorrechtjes?

    Ik reken onder mijn langjarige vrienden veteranen. Eentje van 90, een Indië-veteraan (OVW), eentje van midzeventig, oud dpl. marinier op Nieuw Guinea en een paar jongkies doch eveneens “b.d.”, uit de Libanon en Joegoslavië tijd. Kort geleden tot mijn genoegen kennis gemaakt met een Indië én Korea-veteraan. Ik acht ze hoog en ik vind het niet erg, eerder heel juist, dat zij een speciale status genieten die mij, soldaat van de IJskoude Oorlog, niet toekomt.

    Het gaat mij om het onzalige idee van die onverstandige minister die voor de zoveelste keer over een gevoelige kwestie heenwalst. Een kwestie, die ook diepe wortels heeft in de gemeenschap van Molukse veteranen, die als zodanig nog op erkenning door Nederland moeten wachten – of heb ik nu weer zitten slapen?

    Pak Pierre

    Beantwoorden
  3. eppeson marawasin schreef:
    17 juni 2012 om 00:26

    Binnen ‘de geframede uitsnede’ kost het mij geen moeite om mevrouw Drayer en Mas Rob te wilen begrijpen en hun identieke invalshoek te respecteren. Als het daar echter bij bijft, houdt het voor mij als Molukker echter op. Om de woorden van een door mij gerespecteerde leermeester aan te halen, dan wordt het ‘makkelijke geschiedenis’; van de good guys versus de bad guys.

    Ik doe daarom een stap terug, want ik wil het gehele plaatje (kunnen) overzien.En als een deskundige gids mij kan vertellen hoe het totale beeld feitelijk tot stand is gekomen dan wil ik stil zijn en luisterend leren.

    Niet om te overtuigen, maar om mijn standpunt enigszins te verduidelijken, hieronder de ‘Nederlandse spreekwoorden’ van Breughel:

    Om misverstanden uit te sluiten; niet zoals Beel aan de vooravond van de politionele acties (citaat): ‘thans is het moment gekomen waarop lankmoedigheid ophoudt een deugd te zijn’ (einde citaat), MAAR zoals aan het eind van het hierboven aangehaalde Trouw.nl artikel: (citaat) ‘Geweld daar is iedereen het over eens, is uit den boze’ (einde citaat).

    Slachtoffers zijn altijd te betreuren; aan welke zijde ze ook vallen. Als er slachtoffers zijn, zijn er daders. Als er daders zijn, zijn er slachtoffers. Slachtoffers dienen te worden betreurd, daders dienen te worden bestraft!

    e.m.

    ps
    De antwoorden:
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Nederlandse_Spreekwoorden

    Beantwoorden
    • Mas Rob schreef:
      17 juni 2012 om 01:07

      Ik geef je gelijk: het hoort geen geschiedenis van “good guys” versus “bad guys” te zijn. Dat is veel te simpel. Het heeft meerdere lagen, meerdere kanten. Veel begrijp ik, veel vind ik verbijsterend.

      Voor mij zou het beter verteerbaar zijn geweest als de herdenking zich had gericht op de tragiek van acties, de zinloosheid van geweld en het verdriet van alle betrokkenen. In plaats hiervan zag ik kapers vereerd als helden, holle retoriek en een blinde vlek ten aanzien van de aard van de acties.

      Beantwoorden
  4. eppeson marawasin schreef:
    15 juni 2012 om 16:01

    Ik vind het jammer, dat mevrouw Drayer slechts één zijde van de medaille belicht. In kan haar best wel volgen in heur analyse van ‘het gevolg’. Zelfs als zoon van een Ambonese KNIL-RMS’er. Maar ik mis dus haar analyse van ‘de oorzaak’ om van mijn kant evenwichtig commentaar te kunnen geven. En ik weiger in de val te trappen als Molukker mee te doen aan een irrelevante discussie (ik vermijd bewust het woordje ‘valse’).

    Oorzaak en gevolg mevrouw. Nu eerst uw even heldere analyse van ‘de oorzaak’, dan praten we weer verder. Zo heeft het geen zin.

    Om niet al te ver in het verleden te hoeven duiken, begint u met de vraag ‘waarom in de periode 1950 -1962 Molukkers, Indo’s en Indische mensen NIET UIT EIGEN WIL hun geliefde geboortegronden in het huidige Indonesïe moesten verlaten.’ Als het de discussie ten goede komt, dan mag u van mij de zeer hartelijke en warme bijna blank-koninklijke ontvangst in Nederland buiten beschouwing laten .

    Jaja. mevrouw zelfs als je denkt, dat je gelijk hebt met je mening komt er toch nog heel wat meer bijkijken. Hoewel in uw geval slechts het benoemen van de werkelijke ‘de oorzaak’. U hoeft van mij dan niet per se politiek correct te blijven.

    Om misverstanden te voorkomen; ook ik vind ‘slachtoffers zijn slachtoffers’ aan welke zijde ze ook vallen.

    e.m.

    Beantwoorden
  5. Boeroeng schreef:
    15 juni 2012 om 13:58

    De columniste besluit zo:

    Maar het blijft een raadsel waarom je blank-rechtse terreur wel op z’n merites mag beoordelen. En terreur van minderheden niet.

    Nu kan ik me toch herinneren van de seventies dat die terreur van een groepje Molukse jongeren algemeen veroordeeld werd.
    Voor het gemak gingen sommigen mensen die er Moluks uitzag wantrouwen.(indo’s ook)
    De columniste overdrijft in haar klaagzang, Ze generaliseert een paar heethoofdige jongeren tot “minderheden” .
    En ze maakt er een rassenkwestie van .

    Natuurlijk zal het altijd een maatschappelijk raadsel blijven, want de wantoestand die zij schetst is haar fantasie en alleen zij is de meesteres in dat universum.

    Beantwoorden
    • Surya Atmadja schreef:
      16 juni 2012 om 08:09

      “Voor het gemak gingen sommigen mensen die er Moluks uitzag wantrouwen.(indo’s ook)”
      —————————————————————————————-
      Ook Indonesiers?
      Kan me nog heugen dat ik diverse keren in een lege trein coupe alleen moet zitten .
      Zodra medelanders mij zag zitten , maken ze rechtsomkeer en ergens anders gaan zitten.
      Het betreft treinreis Amsterdam-Enschede v.v die ik in de weekenden moet nemen als ik naar mijn kampung Amsterdam terugging.
      Regio Almelo-Wierden wonen veel Zuid Molukkers.

      Ook staat toen in een krant dat een (donker ?) Indische jongen een “speciale behandeling” kreeg van de politie (?) bij treinstation.
      Terwijl zijn vader voor Nederland had gevochten ( waarschijnlijk KNIL) .

      Recent gebeurde het ook met 2 personen met vreemde kleding en Arabische uiterlijk.
      De trein werd in de buurt van Amsterdam CS stopgezet en werd alarm geslagen .

      Beantwoorden
      • Boeroeng schreef:
        16 juni 2012 om 12:45

        Als je er enigszins Moluks uitzag, dan merkte je dat ook natuurlijk, Surya.
        Toen er een gijzeling gaande was van dat provinciehuis moest ik naar een gemeentekantoor voor een belastingkwestie.
        Ik op een fietsje al worstelend tegen de sneeuwstorm.
        Mjn sjaal gewikkeld over mond en neus.
        Ik had lang zwart haar, een legerjack en die sjaal voor mijn neus dus.
        Zo liep ik de hal van het kantoor binnen.
        Een vrouw achter de balie schrok zich lam en vreesde dat ik bezig was met opnieuw een overheidsgebouw in te nemen.
        Ze deinsde achteruit… 1 meter…. 3 meter..
        Haar collega had meer moed en ging naar haar plaats aan de balie.
        Onderwijl ging ik uitgebreid mijn sjaal en jas uitdoen en uitkloppen.
        De collega deed niet moeilijk verder.

        Goed bekeken zou ik ook angst hebben gehad als iemand met mijn uiterlijk dan binnenkwam. Maar het enge is juist al die angsten van mensen, wat soms kan overslaan in agressie naar ‘de verdachte’ toe.

    • Ed Vos schreef:
      16 juni 2012 om 13:13

      Ik stond niet achter de acties van de treinkapers, maar nadat de kaping met grof geweld van staaljagers werd beeindigd leefde ik toch ook met de kapers mee. Om dat te kunnen begrijpen moet je een medelid zijn van een (andere) minderheidsgroep.

      Het probleem bij geweld van minderheden, of het nou bijvoorbeld moslims of molukkers zijn, is dat men verwacht dat de gehele minderheden-gemeenschap (en als het even kan ook wereldwijd) openlijk en schriftelijk zo een terreuractie collectief moet afkeuren.

      Alsof ook alle (of individuele) leden van zo’n gemeenschap verantwoordelijk zijn voor wat enkele anderen uit hun gemeenschap doen.
      Het kan toch ook niet zo zijn dat een willekeurige Zweed, of elke blanke verantwoordelijk is voor de daden van bijvoorbeeld van blanke Brevik.

      Wanneer ik de actie van Brevik vergelijk met die van de Molukkers, kan ik niet anders dan concluderen dat die van Brevik ontstaan is uit een collectief (wereldwijd?) gevoel van onbehagen jegens moslims (en ook buitenlanders en andersdenkenden) met als resultaat een kruistocht van deze en gene, en die van de Molukkers puur een lokale kwestie is.
      Aldus kan ik ook niet anders dan concluderen dat de actie van Brevik veel gevaarlijker en verderfelijker is: het aanzetten tot angst en haat van de ene (wereld)bevolking jegens de andere. Te vergelijken met racisme

      Beantwoorden
      • Ed Vos schreef:
        16 juni 2012 om 13:19

        p.s. met de treinkaping bedoelde ik de actie in Beilen 1975. Stond ik in de rij in het postkantoor, schreeuwde iemand :” Ik dacht dat ze allemaal in Beilen zaten”.

    • Mas Rob schreef:
      16 juni 2012 om 19:56

      Mevrouw Drayer overdrijft. Maar toch, met alle begrip voor oorzaken en omstandigheden:de omgekomen Molukkers waren op de eerste plaats daders en niet slachtoffers.

      Bij de bestorming van de trein zijn twee gegijzelden omgekomen en zes gewond. Waarom horen wij niets over hen? Waar zijn hun kransen en medeleven voor hun? De gegijzelden, hun familie en nabestaanden zullen denk ik met gemengde gevoelens de RMS herdenking beleven. Zo vol zelfmedelijden en selectieve verontwaardiging. Alsof de militaire eer a la RMS voor de gedode kapers geen Nederlandse wonden zouden openrijten.

      Begrip moet komen van twee kanten.

      Beantwoorden
      • Boeroeng schreef:
        16 juni 2012 om 20:11

        Nou Rob,
        Zover ik weet wordt er regelmatig wel aandacht besteed in de media aan de gegijzelden van de diverse acties. Met impliciet een terecht medeleven. Hun familie moet toch de bloemen en de kransen leggen op de graven ? Wat zeker regelmatig gedaan zal zijn .

      • Mas Rob schreef:
        16 juni 2012 om 23:03

        Er is geen aandacht aan gegeven door de RMS. Tien jaar geleden, ook toen werden de kapers door de RMS herdacht, tekende Trouw het volgende op:

        — Ook Wim Fakkert, een van de gegijzelden van De Punt, heeft moeite met de grootschalige herdenking. ,,Wees daar in godsnaam heel terughoudend en bescheiden in. Laat zo’n herdenking ook een schuldbelijdenis zijn over wat er toen is gebeurd en leg lijntjes met de slachtoffers. We hebben in een heel ongelukkige situatie gezeten waarbij doden zijn gevallen. Als je dat al aandacht wilt geven, dan moet je dat niet in de sfeer van de RMS plaatsen.’ Voor Fakkert was de les van De Punt om met de Molukse gemeenschap in gesprek te raken en te blijven.— (Zie: http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/2584423/2002/06/11/Lessen-van-De-Punt.dhtml )

        En zo is het maar net.

Laat een reactie achter op eppeson marawasin Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *