-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden21 jaar !!
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
ontwikkelingshulp
Van de vijftien ‘partnerlanden’ is Indonesië het meest afhankelijk van Nederlandse ontwikkelingshulp. In 2009 kwam ruim 8 procent van alle internationale hulp aan dit land voor Nederlandse rekening. bron
Indisch4ever 
Gelukkig! Ik dacht al dat ik aan een vorm van bingung leed. Als ik mijn kinderen zo vlot met buienradar en tablet zie rommelen….adoeh, dan voel ik me zo dusun. Hun vingers vliegen over het toetsenbord en bij mij gaat het net als tutul petis met twee vingers. En soms mis tussen twee toetsen in en dan gaat mijn toetsenbord raar doen. Soms is mijn cursor plotseling zoek. Ampun, ampun. En toen dacht ik aan Pak Pierre met zijn oude monyet en nieuwe kunstjes. Mijn vorige laptop heeft mijn driftbuien niet overleefd…..
En mijn vrouw maar vragen: wat is er nou weer?
Neks, dat stomme ding luistert weer niet…allah tobat, koh so moelek dese….misschien mijn harde schijf mogok. Sudah geef maar koffie.
En toen al. Sudah….
Het zij je vergeven, Pak Boeroeng, maar mijn vertrouwen in jou was (is), zoals je weet, blindelings!
Pak P.
Ik heb hetzelfde probleem, Pierre.
Ergerlijk.
Dat zijn van die dingetjes in wordpress die ineens anders gaan of niet zoals het hoort.
Ik zie dat ik mij ook moet verontschuldigen voor “Anoniem”.
Hoe toch Pak Boeroeng, een tijd was mijn naam Pierre de la X (X van Croix = kruis) voorbedrukt en hoefde ik alleen maar ceklik op “plaatsen” en nu moet ik de hele riedel weer intypen. Lupa dus.
Pak Pierre
Ik zie dat ook ik mij moet verontschuldigingen voor “Anoniem”.
Hoe toch Pak Boeroeng? Eerst kon ik zo maar ceklik op “plaatsen” want mijn naam Pierre de la Croix, De la X dus, was al voorgeprogrammeerd en nu plotseling niet. Moest ik de hele riedel weer intikken. Lupa natuurlijk.
Pak Pierre
Ik zie dat mijn gefilosofeer over “steekpenningen en ontwikkelingshulp” mooie vertalingen van het eerste in het Indonesisch heeft opgeleverd (en mooie herinneringen die ik ten volle deel, maar daar wil ik het nu niet over hebben).
Wat ik miste bij de vertalingen van “steekpenning” is “uang pungli”. Vaker tegengekomen, ook in Indonesische kranten van jaren geleden. Volgens mijn Kamus Praktis van Pak Ro’is een afkorting (het BI is gek op afkortingen) van “pungutan liar” oftewel “onofficiële heffing, wilde geldinning”. Heel mooi, vooral de eerste betekenis. Indonesiërs, maar ik denk alle Aziaten (en misschien Afrikanen, maar daar heb ik niet zoveel verstand van), zijn meesters in het poëtisch omschrijven van gevoelige zaken. “Jij weet wat ik bedoel, ik weet wat jij bedoelt, laten we er maar prettig omheen draaien, dan verliest niemand zijn gezicht”.
Is “recht door zee” beter? Een kwestie van geaardheid. Mijn Duitse vrouw verwijt mij na 42 jaar huwelijk nog steeds dat ik niet “recht door zee” ben, altijd een beetje aan het poeteren. “Lekker mijn Sauerkraut? Wah, gaat wel”.
Na bijna 60 jaar in NL en intensief zakelijk en (aangenaam) privé verkeer met de witneuzen toch die boot gemist.
Pak Pierre
ook bij mij anoniem inzake CEKOK .geplaatst, zal wel een SWANGI
op zyn geweten hebben.Bo
Ik wil tot slot toch nog aandacht vragen voor het eigenlijke onderwerp: Ontwikkelingshulp.
Ondanks al die zoete pijn aan onze Indische jeugdherinneringen, -het is immers voorbij-, heeft het ons dingen bijgebracht die aan geen enkel onderwijsinstelling kan worden geleerd: Over jezelf, het land en over de behoeftige mensen om je heen.
Ontwikkelingshulp kan echter ook op micro-nivo plaatsvinden in de vorm van donaties aan plaatselijke projecten zonder dat het aan strijkstokken blijft hangen of in diepe zakken verdwijnt.
Mijn jongste zuster en haar man die op Bali wonen hebben bv. een stichting die een hele lagere school heeft geadopteerd, waarvan ze de salarissen van de leerkrachten betaalt of aanvult. Zorgt voor jonge vrijwilligers uit NL,, de schooluniformen betaalt, de hele schoolinventaris inmiddels heeft vernieuwd, de speeltuin heeft ingericht en ook de schoolreisjes financiert……etc. etc. Haar website geeft daarbij op leuke manier de stand van zaken aan en geeft hiervoor verantwoording met de nodige financiele transparantie van het project. Het kan voor anderen natuurlijk ook op meer bescheiden schaal, want alle beetjes helpen.
In deze vorm en op dit nivo kan je dus ook wat terugdoen voor je geboorteland. Het is goed te weten dat ontwikkelingshulp op micronivo (en dat doen inmiddels velen in stilte) en dus op eigen manier bijdragen aan de ontwikkeling van de plaatselijke jeugd in bv. gezondheidszorg of onderwijs. We hoeven dus beslist niet te wachten op initiatieven en spelregels van een overheid. Ik bedoel maar.
Ik zie bij teruglezing dat het stukje over Bali-hulp p.o. onder de naam van Anoniem is vermeld! Vreemd. Verkeerde knop getjeklik?
Dat stukje valt dus onder mijn verantwoording: Wouter
Geachte Heren,hartelijk dank voor jullie cekok belevenissen,dacht eerst
wie weet dit nog en U ziet ‘t. De oude kerak komt los.
Geen dokter,maar Opa’s geheime formules en de karwats voor de heet-
hoofden. Buiten dit, vond ik het ergste,als je kop di kundulí. Weg je kuif
weg je branie, je bent sibotak en Punt-Komma-Punt heb je zo te pakken.[tokek of di-pituk kopnya]
Even er tussendoor in gevangenschap pure kinasap ,getrokken uit
kinahout en n.m.i.dankzy die jamu2 Tanta’s, dat brouwsel zonder di -cekok naar binnen gewerkt
Hierboven zie ik :Di- cekok. Toen heel ver terug in de oude tyd was, dat voor ons toen nog kinderen een verschrikkelijke dwang maatregel, om onsmakelijke jamu [ daun tapa kudo efc],in je arm kinder lyfje te krijgen.TANTË , specialist in indische mengkruiden voelde zich ge-
roepen haar specialiteit op ons uit te voeren,meestal in de regentyd,
zodat wij niet konden ontsnappen omdat we dan gedwongen thuis
zaten
Het hele huis rook naar gekookte ECHTE JAMU”S Dan het vangen
van de jongens van onder de kolong/loteng’s werden wij geplukt.
Tanté zat op een hoge kruk,slachtoffer jongkok ervoor,benen van tanté over je heen je mond open,lepel erin en dan gieten. Puur en onverdund.Wee je gebeente als je tegenspartelde,dan deed de lepel
eeeeeen korte roffel op je met pijn en kemiriolie opgebouwde gombak.
Tegen woordig valt het onder kindermishandeling,geloof ik.?
.
.
Na itu dia , dat je dat nog herinnerde .
In Olland worden de kinderen ook ge-cekok met castrolie (Casterolie) of levertraan .
Ja, zulke dingen brengen zeker herinneringen en beelden naar boven…
Ieder maand moesten we (jongens en meisjes) castrolie drinken voor schoonmaak van darmen tegen allerlei parasieten en als probaat ontwormingsmiddel. Verschrikkelijk…ik moet nog kokhalzen als ik eraan denk.
Moeder dronk elke dag jamu godok of die van Nyonya Meneer, dan rook de hele keuken. Heb daar uit nieuwsgierig ooit een slok van genomen…nou nooit meer. Haar Javaanse moeder leerde haar dochters dat dagelijks te doen. Ik kan alleen beamen dat ze een geweldige gezondheid had tot op hoge leeftijd en een prachtige huid.
Huiselijk geweld? Ja hoor, haalde je iets uit dan werd er in menig Indisch gezin gemept. Soms kon je nog kiezen: slof, sapulidi of riem.
Het was niet teveel praten, gewoon luisteren. Het was a la Pavlov: belonen en straffen…..maar in die tijd effectief. Simpel en duidelijk voor een ieder. Je vocht, zwom in de kali, ging op jacht en haalde streken uit. Je zwierf op straat en in de bossen met je katapult of later je buks.
Indische opvoeding, namanya toh? Zieleknijpers? Endak ada…..
Eigenlijk moet men “pelumas” (“smeermiddel”) gebruiken.
Smeergeld = uang pelumas .
Uang suap betekent letterlijk dat de corrupte ambtenaar di-suap-i dengan uang
Hij/zij kreeg een “dot” geld in zijn mond zodat hij zijn mond houdt / niet verder “praat”.
Als het ware di-cekok.
Een reactie op reactie van Pak Surya alias Si Geblek van 2 dec:
Op laatste ontwikkelingshulp van NL: Als je het zo bekijkt (en je hebt het denk ik goed bekeken), dan heet geld dat een onderneming aan een overheid c.q. overheidsfunctionaris geeft om opdrachten binnen te halen “steekpenning” en dan is de gift als zodanig illegaal en de gever strafbaar; als de overheid van het land waar de onderneming is gevestigd hetzelfde doet met een soortgelijk oogmerk, dan is de gift “legaal”, heet “ontwikkelingshulp” en wordt de donerende overheid geloofd en geprezen om haar solidariteit.
And I said to my self, what a wonderful world.
Op gedwongen winkelnering: Tja …. niet leuk en misschien gemeen van NL, maar als ik erge honger zou hebben, dan zou het mij niet kunnen schelen uit welke pijplijn ik mijn eten moet halen, als het maar eten is en het liefst lekkerrrrrrr natuurlijk.
Pak Pierre
Grappig. In de kamus umum van prof.drs. S.Wojowasito staat dat “steekpenningen” wordt vertaald met “uang suap”.
Velen onder ons weten uit onze vroege jeugd wat suap is……suap betekent eigenlijk “kind helpen met eten….voeren, etengeven dus”…
Wij (moeilijke eters) werden met veel geduld en liefde door moeder of meid (maaf…pembantu) soms urenlang achterna gelopen om toch maar ons eten binnen te krijgen…..what a life.
Dus in zekere zin wordt er met eten een gunst verkregen. Uang suap.
Wij noemden dat in volkstaal gewoon uang sogok (sogok = doorsteken)
Met grote interesse heb ik meningen over ontwikkelingshulp in Indisch4ever gevolgd.
Diepte, charisma, klasse. Boeiende kost voor onze jeugd. Misschien kunnen de heren hun gedachten bundelen in een brochure en ter beschiking stellen van het onderwijs.
Gisteren had ik bezoek van een jonge journalist van 21 jaar. Pienter, open, hij wist niet eens dat Indonesië eens Nederland-Indië was geweest.
Joty ter Kulve
……..hij wist niet eens dat Indonesië eens Nederland-Indië was geweest………
Waar faalt het geschiedenisonderwijs op de middelbare scholen en scholen voor journalistiek?
Waar faalt het demografisch onderwijs? Kennis van de bevolking van Nederland ?
Indische canon of “De terugkeer ” ?
De laatste “ontwikkelingshulp” van uit Nederland is een kleine investering om alsnog invloed te kunnen uitoefenen bij de te verwachten bestedingen die Indonesia wil uitvoeren.
De nieuwe kust bij Jakarta , banjir problemen van Jakarta en andere projecten zoals infrastructuur , zee en luchtvaart, de nieuwe te plannen bouw van luchthaven etc .
Toen Indonesia nog arm was (30-40 jr geleden), kregen wij ontwikkelingshulp , de bedragen zijn redelijk groot.
Alleen moeten de Indonesiers toen Nederlandse producten kopen , het laten vervoeren en verzekeren bij Nederlandse bedrijven.
sigeblek
In de NRC van 2 juni 2007 schreef de hoofdredacteur mevrouw Donker in een hoofdartikel dat de grootste groep allochtonen in Nederland wordt gevormd door Indonesiërs. Vorig jaar, ik weet niet meer precies wanneer, schreef een Rotterdamse professor ook iets over Indonesiërs als grootste migrantengroep. En in de NRC van 30 oktober 2010 schreef de heer Vermeulen over Indonesië als grote leverancier van niet-westerse migranten in Nederland.
In de NRC van 10 augustus 2011 heeft een belangrijke columnist, H.J.A. Hofland, het over ongeveer 300.000 Indonesische spijtoptanten die tussen 1945 en 1965 naar Nederland zijn gekomen. Weer eens wat anders dan 1e generatie allochtonen!
Het gaat hier niet om zomaar middelbare scholen of een school voor journalistiek, maar om universitair gevormde mensen en een ‘kwaliteitskrant’. Niet de gewone boeng!
Ibu Joty Yang Baik Hati,
Aduh …..altijd moeten de heren maar weer het voortouw nemen. Ik lag net lekker op mijn kursi malas uit te puffen van dat vermoeiende geschrijf. Zijn er geen wakkere, geëmancipeerde Ibu’s die vooraan willen staan om de gotong royong ploegen aan te vuren?
Uw ervaring met die jonge Mas Wartawan heeft mij overigens niet verrast. De vraag “waar” Nederland in dit opzicht de verkeerde afslag heeft genomen lijkt mij minder relevant dan de vraag naar het “waarom”, “kenapa”.
Ik geef 2 ochtenden in de week als vrijwilliger/lekenguru voor een Stichting les in Nederlandse taal en cultuur aan allochtone vrouwen (westers en niet westers) die daarvoor elders, om allerlei redenen, niet aan de bak komen. Ik heb een klasje voor beginners en gevorderden.
Mijn bruine huidskleur wekt natuurlijk de nieuwsgierigheid bij de dames. Hoe dat zo en zijn zij bij mij voor zuiver Nederlands wel aan het goede adres? Toevallig eergisteren aan de gevorderden, met de wereldkaart er bij, laten zien waar ik vandaan kom en uitgelegd waarom ik bruin ben. De reizen beschreven van Bartholomeus Diaz, Vasco da Gama, Van Linschoten en de VOC, allen hebberig op zoek naar de kostbare specerijen uit “Indië”. En passant de uitdrukking “peperduur” verklaard. Alles vlot opgerakeld, dank zij de ingedrumde lesjes “vaderlandse geschiedenis” op de lagere school (met den Bijbel) in Semarang, meer dan 60 jaar geleden.
De dames toonden grote interesse en stelden veel vragen. Zij vonden het een prachtige geïmproviseerde les.
Kom daar maar eens om bij de jeugd van Nederland. Het lijkt mij een herculische taak om die nog eens geïnteresseerd te krijgen in het stukje geschiedenis dat ons op I4E zo bezig houdt. Misschien dat de nieuwe sociale media Facebook, Hyves of Twitter uitkomst kunnen bieden, Ik ken ze van naam, maar ben te dom om er mee om te gaan. Een oude monyet en nieuwe kunstjes gaan niet samen.
Pak Pierre
Pak Wouter .
Juist niet .
Mijn ouders waren min of meer redelijk positief t.o.v de Nederlanders.
Daar zie ik juist hun “zwakte”. Ik ben echt kritischer .
Als kinderen van Inlandse BB / nakomelingen van Pangreh Pradja’s hadden ze het redelijk goed , hadden de zelfde scholing zoals de Nederlanders .
Als ze een “hekel”hadden aan Nederland en de Nederlanders , dan begrijp ik niet waarom hij Amsterdam had gekozen i.p.v Londen toen hij gedetacheerd werd in West Europa- 1968.
En hun schoondochter ( mijn ibu de vrouw) is een Belanda (totok).
Itu namanya jodoh .
Ze waren alleen verbaasd toen we voor het eerst de plekken bezocht hadden die ze uit hun schooltijd hadden geleerd .
Het is zo klein , de beperkte sociaal leven , de Nederlandse huizen( klein) .
Bij ons was alles beter.
Heb nooit de gelegenheid gehad om met mijn ouders en oudere ooms/tante te spreken over hun belevenissen tijdens “zaman penjajahan”.
Ben pas gaan lezen toen mijn ouders overleden waren .
Twee ooms , jongste broer van mijn vader en moeder zaten ook bij de TH Bandung, ze moesten hun studie afbreken toen mijn beide opa overleden waren , en de studie niet betaald kon worden.
Het Boekje Boven Digoel heb ik ook op mijn boekenplank liggen, naast andere “geschiedenis”boeken.
Naast Salim heb je ook Soetan Sjahrir en R.M Notosoeroto.
Ik heb zijn boek doorgebladerd , hij is een voorstander om samen te werken met de Nederlanders .
salam
Surya Atmadja
Dat “boekje” van Salim, beste Surya, is een goed gedocumenteerd boek van bijna 500 blz…. maar goed, hij beschrijft er ook zijn omgang met zijn lot en generatiegenoten w.o. de beroemde Soetan Sjahrir.
Wij als hedendaags mens, kijken altijd door een filter naar de historie. Naar feiten verpakt in dat grote verhaal dat geschiedenis heet en dat filter is gebaseerd op kennis en inzicht, verbale overdracht, emotionele erfenis, ervaring en liefde. Dit laatste heeft mij geleerd dat het een duidelijke brugfunctie heeft tussen verschillende culturen en generaties, waardoor er meer begrip kan ontstaan. Natuurlijk kan de verbittering toeslaan bij negatieve ervaringen. Het is en blijft dan een keuze van nabestaanden. De Indische gemeenschap is nu eenmaal een ´melting pot´ van blanke vaders en donkere moeders en vice versa.
Het balanceren op die scheidslijn is ons met de paplepel ingegeven en onze tweede natuur geworden, want keuzes wilden we ondanks het systeem terecht niet maken, je hield immers van beide kanten…
Ik ben zo´n product van zo´n samenleving en ik hou van beide partijen, maar raak soms verdwaald in mijn niemandsland. Het is ons lot.
Ik weet dat Salim uiteindelijk met een Nederlandse is getrouwd. Salim zag daardoor ook de liefde van de Indische mens voor zijn/haar geboorteland. Wat romantisch gezegd denk ik dat “liefde” alle vooroordelen en scherpe kantjes van onze aangeboren-aangeleerde tegenstellingen haalt. En daar zit n.m.m. de oorzaak van onze eeuwige zoektocht naar de waarheid, een waarheid die we zelf moeten invullen. Generatie op generatie.
Pak Wouter: Dank dat je speciaal voor mij de tijd hebt genomen voor een toelichting op je visie. Helder en herkenbaar, ik heb er weinig aan toe te voegen.
Kern van de zaak is dat alle ontwikkelingshulp dus eigenlijk wordt gegeven “for all the wrong reasons”. Per definitie komt die bijstand dan niet of in onvoldoende mate terecht waar hij terecht zou moeten komen.
Het lijkt mij overigens geen goed idee om ontwikkelingsgeld via de VN te verdelen, als puur naastenliefde de drijfveer zou zijn. Die organisatie staat er niet bepaald om bekend verantwoord en efficient met donorgelden om te springen. Ook daar veel verkwisting en lijmstokken, waaraan de muntjes blijven kleven.
De pacul was van mijn kant een vrije interpretatie van de moderne kijk op ontwikkelingshulp: Geef begunstigden geen vis, maar een hengel. In het geval Indonesië kan die pacul wat mij betreft dus ook worden gegeven in de vorm van gratis know-how. De hamvraag is of men daar ginder onder die hoge klapperboom toch niet liever geld wil zien. For all the wrong reasons …………
Ik heb nooit eerder gehoord en gelezen van I.F.M. Salim, wel wat van zijn broer Haji Agus. Op dat gebied moet ik mijn schoolgeld beschaamd terughalen. Er zit een kern van waarheid in wat Pak Geblek indiceert over de generatie Indonesiërs die in de koloniale tijd een Nederlandse opleiding hebben genoten. Ik heb vaker gemerkt (via boeken, artikelen, televisie interviews) dat zij milder waren in hun oordeel over de Nederlanders dan landgenoten van volgende generaties. Hoe dat komt is voer voor psychologen, of misschien waren de Nederlanders als leermeester best wel aardig en vooral …. goed! Als Nederland indertijd Boeng Karno wat meer erkenning zou hebben gegund, dan zou hij niet zo tegen ons te keer zijn gegaan. Dat is mijn persoonlijke overtuiging. Wat dat betreft hadden de Britten beter in de gaten hoe met voormalige vijanden uit de onafhankelijksstrijd moest worden omgegaan.
Pak Pierre
Pak P.
Ik heb alleen bepaalde vermoeden waarom de generatie van mijn ouders ( uit nationalistische nest) milder waren , in tegenstelling tot mij ( of mss mijn generatie).
Ik (wij ?) heb(ben) weinig te maken met de Nederlandse manier van denken ( scholing).
Die froebel school en SR GIKI IEV had ik gevolgd toen Indonesia al lang merdeka is.
Mss kunnen we daar door afstandelijker en kritische(r) houding nemen ?
Mijn vader van 1915 (ook mijn moeder, ze waren klasgenoten) en zijn oudere broers en zusters hadden voor zover ik weet geen Nederlandse vrienden / ex schoolvrienden gehad , terwijl ze als Inlanders toch op zijn minst een paar Nederlandse vrienden over gehouden moeten hebben uit hun ELS of HBS tijd.
Je hoeft jezelf niet te verontschuldigen Pierre, het was geen verplichte literatuur. Ik trof dat boek aan tussen de andere erfstukken van mijn vader, o.a. tussen veel autobiografieen van Sukarno. Heb nooit geweten dat hij zo’n fascinatie had gezien zijn lijdensweg. Misschien omdat zijn oudste broer een studiegenoot van S. was aan de TH in Bandung? Geen idee. Op zoek naar antwoorden op vragen die ik toen had ben ik gewoon gaan lezen en werd toen langzaam in de Indië-problematiek gezogen….
Het boek zag ik onlangs in Leiden op de boekenmarkt: Vijftien jaar Boven-Digoel (concentratiekamp op NNG) met als ondertitel Bakermat van de Indonesische Onafhankelijkheid. Voor mij toen een eyeopener en dierbaar erfstuk.
Dat ontwikkelingsgeld naar de UN is ondanks alle verkwisting (wordt elke dag beter) tenminste een neutraal gebied voor symboolpolitiek.
Je moet haast van een andere planeet komen wil je geen slappe knieën krijgen van al dat geld. Velen willen hun paradijs nou eenmaal hier op aarde beleven. Hoe het ook zij met geld kun je ook sturen.
Met dat geld kun je ook aanzien en macht verwerven. Het haalt dan ook altijd de pers, waardoor mensen met idealen ondergesneeuwd raken en hun prachtige werk in stilte moeten doen.
Ik ken mensen die in die stilte aan gezondheidszorg, onderwijs en millieu-educatie werken al dan niet op vrijwilligersbasis. Er is gelukkig een heel netwerk aan intelligentia die wel om de verheffing van hun land geven en hun jeugd daarmee een ideaal geven.
Ik heb ook geen oplossing in mijn achterzak. De geschiedenis en het ontwikkelingswerk heeft haar eigen dynamiek, maar het begint altijd met het planten van het eerste zaadje……
NL kan met haar grote expertise op het gebied van technologie, tropische landbouw, bevolkingsonderzoek, demografie, geboorteregeling, millieueducatie, kenniscentrum, etc. nog heel veel doen.
Sigeblek. Als ik tussen je regels doorlees voel ik de pijn van je ouders en hun generatiegenoten door dat verfoeilijke discriminatoire systeem.
En voel de plaastvervangende schaamte dat dat ooit in onze dierbare Indische samenleving heeft plaatsgehad.
Maar ik kijk ook vooruit en zie wat voor mensen op de achtergrond voor Indonesië hebben betekend. Ook op vrijwilligersschaal met een bevlogen NL-jeugd…..
De nieuwe generatie is nu aan bod, we kunnen slechts toekijken hoe straks onze bibits de heersende problemen oppakken. Ook zij zijn onze zaadjes, toch?.
Pak Wouter: Ik vind het niet erg om over iets openlijk spijt te betuigen, in dit geval dus spijt dat ik niets wist van I.F.M. Salim, v.w.b. zijn moreel kennelijk iemand van het formaat van een Mandela of Ghandi. Nu ik lees dat zijn boek 500 bladzijden beslaat zal ik met die spijt moeten leren leven, want ik zie geen kans zo’n dik werk van kaft tot kaft te lezen. Te veel andere balletjes in de lucht op mijn oude dag. Als naslagwerk zou ik het wel op de plank willen hebben (indien niet te duur). Kan ik in stille uurtjes wat krentjes uit de pap vissen. Eens zien waar het boek nog te koop is.
Terug naar het thema van de ontwikkelingshulp. Die is er per traditie gericht op verbetering van de kwaliteit van menselijk leven in een arm land (om welke reden dan ook). Nu Indonesia rijk is en mede dankzij haar bodemschatten zelf nog meer voor eigen volk kan doen, zou onze hulp kunnen worden gericht op behoud van ander leven in dat mooie eilandenrijk, nl. dat van de dieren die in rap tempo dreigen uit te sterven. Te denken valt aan de Sumatraanse tijger en olifant, de Javaanse neushoorn, de orang utan en die vele andere binatangs die steeds meer in de verdrukking raken door de oprukkende mens in hun leefgebied. Wellicht dat de aandacht van de mensen die in Indonesia wat te zeggen hebben nu met nadruk moet worden gevestigd op bescherming van dat soort leven in hun land.
Dat was het dan. Ik ga verder op mijn levenspad en dank je dat je even hebt willen meewandelen om mij op donkere stukjes bij te lichten. Het was mij een genoegen, sampai bertemu lagi!
Pak Pierre
Pak Wouter ,
juist Engeland had modernisatie ingevoerd in Java.
Het hoger onderwijs in India is beter geregeld dan van de Nederlands Indie.
De Nederlanders hadden de samenwerking vanuit de kant van de Indonesiers , nationalisten ook geweigerd .
Behorende tot de 2de generatie Indonesiers die de Nederlandse opleiding en vorming niet had geproefd op school (Indonesia was inmiddels merdeka) vind ik dat de generatie van mijn ouders enigzins beinvloedt waren door hun Nederlandse scholing.
Ik verwijs wederom naar het boek van I.F.M.Salim en andere bronnen die ik even niet paraat heb, waarin de vergelijking met de toenmalige kolonien met bv. de omliggende Engelse kolonien als Malakka werd gemaakt. Het gaat dus om een overall look en niet de incidentele situatie in een bepaalde koloniale periode ergens ter wereld.
Salim pleitte ook voor een soepele overgang naar onafhankelijkheid met behulp van NL, maar NL dacht meer in generaties en de vrijheidsdrang was toen echter niet meer te stoppen. Geschiedenis is helaas altijd terugkijken met de wijsheid van nu….
Ik verbaasde me dat zo’n man na 15 jaar onmenselijke deportatie in een ontoegankelijk gebied nog zo mild was in zijn oordeel. Ook de Indo dichtte hij een belangrijke verbindingsrol met de autochtone bevolking toe vanwege haar natuurlijke aard.
Ik vind het een fascinerend document voor iemand met zulke idealen en zo’n lijdensweg. Sans racune en zo eerlijk beschreven. Een echte aanrader, geschreven vanuit de boezem van de Indonesische vrijheidsstrijd.
Pak Somers: How right you are.
Pak Wouter: Als de Indonesiërs alleen maar hoeven te graven om schat-hemeltje-rijk te worden, dan moeten wij ze paculs geven, geen geld.
Welke listige bijbedoelingen de Nederlandse regering heeft met haar bijstand weet ik niet; ik houd mij altijd aanbevolen voor nadere toelichting.
Mijn suggestie om de hulp aan Indonesië “Wiedergutmachung” te noemen (“Goedmakertje” vind ik een prima vertaling) was meer bestemd voor diegenen die rondlopen met een knagend schuldgevoel over wat “Nederland” als kolonisator daar allemaal heeft uitgevreten.
Ik denk genuanceerd over de koloniale tijd en de periode 1945 – 1949. Via bijdragen elders op deze weblog heb ik gemerkt dat mensen zoals ik onverbeterlijk racist, neo-kolonialist en revanchist zijn. Ieder nadeel hep s’n foordeel. Ik ben blij dat ik nu eindelijk weet in welke hoek ik thuishoor. Voordien was ik “displaced person”, wanhopig op zoek naar erkenning en identiteit.
Pak Pierre
Goh… Pierre, dat wordt een hele uitleg van mijn kant……adoeh.
Maar o.k. ik doe een poging in a nutshell.
Kolonialisme is per definitie een uitbuitingssysteem en dus verfoeibaar, niet? Vergeleken met andere vml.kolonisatoren (Engeland, Portugal, Frankrijk, etc.) is de Hollandse versie relatief mild omdat ze structurele veranderingen in gang hebben gezet (al dan niet vanuit hun christelijk beginsel); zo werd er relatief veel aan infrastructuur gedaan, onderwijs, volksgezondheid, openbaar bestuur en civiele werken….. (dat werd zelfs erkend door freedomfighters van het eerste uur w.o. I.F.M. Salim,. de broer van de beroemde politicus en jurist Agus Salim in zijn boek over Boven Digoel waar hij 15 jaren vastzat). In dat opzicht bracht dat het enorme land een ontwikkelingsboost in haar geschiedenis, wat helaas door Bung Karno weer bijna werd teruggedraaid.
Genuanceerd denken met een zeker historisch besef is natuurlijk altijd aan te bevelen, niet het eeuwig verschuilen achter die nuance, dat is fout en laf. (bedoel dit niet persoonlijk)
Ontwikkelingshulp, ooit bedoeld als goedmakertje verdween in diverse zakken en was contraproductief. In de praktijk had het meer een symboolfunctie (“kijk mij eens goed doen..”) en werd bij politieke spanningen altijd vertaald als een vorm van neo-kolonialisme, het blijven bemoeien en invloed uitoefenen op een autonoom land.
NL is en blijft afhankelijk van haar export en haar handelsgeest, zie daar haar belang in ‘voor wat, hoort wat’-gedachte. Als het echt uit naastenliefde was werd het geld wel naar de VN gestuurd met het verzoek die te bestemmen voor elk noodzakelijk ontwikkelingsproject.
Politiek is macht uitoefenen, hoe je het ook bekijkt. Landsbelang staat altijd voorop, ook in de toekomst is het zaak goed voor te sorteren…
Indonesie is in geo-politiek opzicht een geweldig belangrijk land, ingeklemd tussen 2 oceanen met machtige buren als China en India die streven naar expansie. China legt nu al een claim op de Zuid Chinese zee (mineralen, olie en gas-vondsten). De VS willen dat belangenconflict voorkomen. Zie daar het schaakbord van de wereldpolitiek.
Door mijn contacten met mensen in Indonesie die wat te zeggen hebben ben ik veel zaken anders gaan zien. Deze mensen denken in assets (de bezittingen van een land in de grond). Indonesie is gewoon onmetelijk rijk aan grondstoffen die de wereld nodig heeft.
Als de pacul een metafoor is voor techn.knowhow en bijstand dan ben ik het met je eens dat er meer paculs naar dat land moeten komen.
Maar ook daar bepaalt de macht wie welkom is en niet.
In dit bestek kan ik niet alles uitleggen, Pierre. Hoop alleen dat ik een aanzet heb gegeven om met een bredere view naar dat wereldwijde machtsspel te kijken.
Salam
“Wiedergutmachung” duidt altijd op schuld en dat is in zekere zin ook een ‘goedmakertje’ voor geleden schade en onrecht in het verleden.
De ex-kolonisator probeert middels dit politieke middel deze morele schuld in te lossen. Indonesië heeft dat eigenlijk niet nodig omdat ze zelf in potentie hemelschatrijk is aan allerlei bodemschatten. Het zit alleen nog in de grond. De hypocrisie van NL schuilt in de werkelijke bedoeling met ontwikkelingshulp als dekmantel. Want als we het over morele schuld hebben dan weet ik nog wel een bevolkingsgroep in NL die ze al meer dan 60 jaren stelselmatig negeert…… .
Ontwikkelingshulp? Ik dacht dat Indonesia het zo langzamerhand zonder zou kunnen doen, zeker als het zelf verdiende geld rechtvaardig en efficient zou worden besteed en niet aan vele strijkstokken zou blijven kleven. Er is toch ook een tijd geweest dat Indonesia onze ontwikkelingshulp pardoes weigerde, omdat Pak Pronk wat narrig had gedaan tegen de machthebbers?
Als die bijstand wordt gecontinueerd, dan zou hij beter naar Duits voorbeeld kunnen worden omgedoopt in “Wiedergutmachung”, mede ter leniging van de gewetensnood van een iegelijk, die meent dat wij (nu ja, niet u en ik natuurlijk, maar Nederland) Indonesië als kolonisator schandelijk hebben uitgebuit en er in die 350 jaar niets (dus nada nul komma nul) goeds hebben verricht.
Pak Pierre
Die schandelijke kolonisator heeft wel de staat gevormd die Indonesië nu is, die nu nog steeds de ‘schandelijke koloniale’ wetgeving gebruikt. Kolonialisme is meer dan uitbuiting en onderdrukking. In Nederland wordt moeilijker gedaan over kolonialisme dan in Indonesië zelf.
Die “schandelijke kloniale “wetgeving is ook niet zo maar een Nederlandse uitvinding.
Is een beproefde wetgeving die overal toegepast werd en wordt in West Europa.
Inmiddels zijn die ex BW artikelen ook uitgebreid of gewijzigd naar Indonesische behoeften .Al dan niet aangevuld door Hukum Islam en Adat.
Ben wel eens dat in Nederland veel wordt gediscussieerd over allerlei zaken uit het verleden , omdat de Nederlanders nog steeds hun koloniale geschiedenis niet fatsoenlijk hadden afgesloten.
Het blijft nog sudderen.
Het is altijd een instrument met dubbele lading. Van ideëel instrument is het verworden tot een louter politiek instrument om meer invloed op het buitenlandbeleid van een ontwikkelingsland uit te oefenen. Ook uitoefenen van macht voor eigen marktbescherming van donorlanden. Kijk maar naar de politieke macht van de VS met hun vetorecht in de UN. Of bescherming van onze eigen koffie-industrie met een opgelegd prijzenbeleid. Niet instemmen? dan geen geld. Natuurlijk altijd goed om met een progr.van eisen te werken en goede controle op te besteden gelden uit te oefenen omdat democratie en parlementaire controle en ook vaak het rechtstelsel in die landen in grote gebreke blijken te zijn.
Binnen een vriendschapsrelatie zou dat eigenlijk niet mogelijk moeten zijn, maar macht hongert en corrumpeert…ook hier in dit z.g. beschaafde land met haar enorme overconsumptie.